Πέμπτη, 17 Δεκεμβρίου 2009

Το όνειρο ενός «μελλοντικού εργολάβου»



ΑΙΤΗΣΗ

Του Θανάση Μπαρτσώκα του Περικλή, «μελλοντικού εργολάβου»

Προς τον υπουργό Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης

Αξιότιμε κ. υπουργέ,

Περπατώντας αυτές τις μέρες στους δρόμους της Αθήνας, πλημμυρισμένους από τόνους σκουπιδιών, και παρακολουθώντας χωρίς να καταλάβω το γιατί, τις κόντρες σας με τοn dήμαρχο της Αθήνας, σκέφτηκα ότι, ενώ υπάρχουν τόσες λύσεις μέσα στη «χυδαιότητα» της ελεύθερης και ασύδοτης αγοράς, που όλοι μας πρεσβεύουμε, γιατί να μην εφαρμόζονται.

Προσφέρομαι, λοιπόν, έναντι φυσικά ενός προσυμφωνημένου και «ευλόγου τιμήματος», να απαλλάξω την πρωτεύουσα, και όχι μόνο, από τις διάφορες «ασθένειες» που προκαλεί ο παραλυτικός δημόσιος τομέας.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση η λύση είναι απλή.

- Δρομολογήστε όλες τις διαδικασίες και επιτρέψτε μου να εισάγω 1.000 περίπου «κομμάτια» για τα οποία δεσμεύομαι ότι:

- Θα είναι γένους αρσενικού για να αποφεύγεται η αναπαραγωγή.

- Θα εμβολιαστούν.

- Θα δουλεύουν μέχρι 14 ώρες την ημέρα και θα φροντίζω προσωπικά για την απόδοσή τους.

- Θα ενοικιάσω, έναντι χαμηλού, ελπίζω, τιμήματος, κάποια από τις «λαμπρές» και αναξιοποίητες ολυμπιακές εγκαταστάσεις για την ομαδική στέγασ;h τους.

- Θα αγοράσω όλα τα ράντσα που θα καταργηθούν από τα δημόσια νοσοκομεία με προφανή οφέλη για το Δημόσιο.

- Θα προβώ σε μαζικές αγορές κατεψυγμένων προϊόντων για τη σίτιση, με προφανή στόχο τη μείωση του κόστους και την εξυγίανση των οικονομικών.

- Θα προβώ σε όλες τις ενέργειες που επιτάσσει η ευελιξία.

Το συγκεκριμένο master plan έχει τύχει ευνοϊκότατων σχολίων από έγκυρους τραπεζικούς ομίλους.

Σας υπόσχομαι κατηγορηματικά ότι η πόλη θα λάμψei, και επιπλέον ο δήμος θα έχει την ευκαιρία να ξεφορτωθεί περίπου 2.000 «άχρηστους» υπαλλήλους, βελτιώνοντας τα οικονομικά του, αποκτώντας έτσι οικονομική αυτάρκεια.

Έτσι, λοιπόν, περπατώντας από δρόμο σε δρόμο και ονειρευόμενος τη στοίβα των χρημάτων που θα εισρεύσουν στις θυρίδες μου, και τις μελλοντικές επαύλεις μου επί του κύματος, το μάτι μου έπεσε σε μια πινακίδα: οδός Γ. Σεφέρη.

Αναρωτήθηκα γιατί να είναι εκεί το όνομα του Σεφέρη, αλλά και τόσων άλλων, και όχι κάποιου υπαλλήλου της «χυδαίας αγοράς».

Αναρωτήθηκα αν οι ποιητές, οι λογοτέχνες, οι καλλιτέχνες σκέφτονται πριν γράψουν τα χρήματα που θα εισπράξουν.

Αναρωτήθηκα αν ο καλλιτέχνης την ώρα της παράστασης σκέφτεται το χρήμα ή το χειροκρότημα.

Αν ο ζωγράφος εκτιμά από τα πριν σε «χρήμα» αυτό που δημιουργεί.

Και τελικά, αν ο άνθρωπος του μόχθου στην παραγωγική του εργασία, κάπου στο διάλειμμα, σκέφτεται το «χρήμα» ή τα παιδιά του, την αγαπημένη του, και το ταξίδι που θα κάνει με τους φίλους του.

Εκεί, λοιπόν, στην οδό Γ. Σεφέρη τελείωσε το δικό μου σύντομο «εργολαβικό ταξίδι».

Ίσως οι καταβολές μου, οι οικογενειακές μου παραδόσεις, τα συναισθήματα και οι ευαισθησίες μου τέλειωσαν γρήγορα το «εργολαβικό μου όνειρο» εδραιώνοντας παραπέρα την πεποίθηση μου ότι η θέση μου είναι με τους πολλούς, τους «ανήμπορους», αυτούς που δημιουργούν τελικά την ανθρώπινη εξέλιξη.

Αντιλήφθηκα ότι όσο ευρύτερο είναι το σύστημα αναφοράς του ανθρώπου, η οικογένεια, η γειτονιά, η πατρίδα, ο κόσμος, τόσο πληρέστερο μπορεί να γίνει το επίπεδο της ευτυχίας του ανθρώπου.

Και όλα αυτά μπορούν να γίνουν μόνο σε ένα επίπεδο νέας «κοινωνικότητας», όπου θα υπερισχύουν σαφώς τα χαρακτηριστικά της κοινωνικής διεύθυνσης απέναντι στην ασυδοσία.

Σε μια κοινωνική διεύθυνση όπου δεν θα καταργείται με μονοκονδυλιά η καλώς εννοούμενη επιχειρηματικότητα.

Σήμερα, όταν κλείνει μια μικρή επιχείρηση, ο επιχειρηματίας κλαίει πολλαπλά, και για τον ίδιο αλλά και τους ανθρώπους που ήταν κάθε μέρα μαζί.

Ένα νέο τέτοιο τοπίο κοινωνικότητας ανάγεται και σε μια συζήτηση για την νέα «Αρχιτεκτονική της Αυτοδιοίκησης».

Πέρα από τη συζήτηση για τις βαθμίδες και τα όρια που είναι και αυτή απαραίτητη για εμάς, αλλά και για την κοινωνία, έχει νόημα η εισαγωγή μιας νέας «λαϊκότητας» στο περιεχόμενο ενός θεσμού εξαιρετικά χρήσιμου και για το σήμερα, αλλά και το αύριο.

Αν ανατρέξει κάποιος στη σύγχρονη ιστορία της αριστεράς θα δει μεγαλειώδεις έννοιες και προτάσεις που συνυπάρχουν στον κώδικα «Ποσειδώνα» στον «κώδικα Στερεάς», αλλά κυρίως στο άρθρο 55 τις εθνοσυνέλευσης της ΠΕΕΑ, όταν υπήρχε η ανάταση της ελεύθερης Ελλάδας.

Από τις θέσεις λοιπόν των πολλών ενάντια στην ασυδοσία των λίγων θα τοποθετηθούμε για τη νέα Αρχιτεκτονική της Αυτοδιοίκησης.

Με σαφείς και απαραβίαστους όρους ότι η κυριαρχία του κοινωνικού απέναντι στην ασυδοσία κατοχυρώνεται πλήρως στη «νέα Αρχιτεκτονική».

Για τον λόγο αυτό, επειδή η «Αρχιτεκτονική» δεν τελειώνει στις όψεις αλλά εισέρχεται και στο εσωτερικό του κτηρίου, θα είναι χρήσιμο να συσταθεί μία ειδική γραμματεία, δεν χρειάζεται έμμισθη, αλλά με ουσιαστικές αρμοδιότητες στο πλαίσιο της Βουλής των Ελλήνων που θα παρακολουθεί τη μεταρρύθμιση.

Οι μεταρρυθμίσεις είναι βέβαιο ότι δεν τελειώνουν με ένα νομοθέτημα.

Τέλος, κ. υπουργέ, είμαι απόλυτα σύμφωνος ότι όλες οι αποφάσεις πρέπει να αναρτώνται στο Διαδίκτυο.

Γι' αυτό κι εγώ αναρτώ την πεποίθησή μου ότι «οι άνθρωποι είναι πάνω από τα κέρδη» και την απόφαση μου

ΠΑΡΩΝ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ

ΥΓ.:

Ακούγοντας χθες το συγκλονιστικό διάγγελμα του πρωθυπουργού της χώρας ξύπνησε ξαφνικά μέσα μου το «όνειρο του τοκογλύφου».

Το να δανείζεσαι με 1% και να δανείζεις το δημόσιο με 4% και όλους τους υπόλοιπους με πάνω από 8,5% εξασφαλίζει κέρδη πολλά, σίγουρα λεφτά, και εισόδημα μεγάλο.

Και βέβαια, ίσως κάποτε μπορεί να γίνω και πυλώνας της ανάπτυξης, της απασχόλησης, της διαφάνειας, και της αξιοκρατίας.

Και, ποιος ξέρει, κάποια μέρα ίσως αναφωνήσω, όπως ο Λουδοβίκος 14ος: «το κράτος είμαι εγώ».

1 σχόλιο:

λαμπρινεας δ. είπε...

μου αρεσε.συνεχισε να γραφεις!