Πέμπτη, 10 Δεκεμβρίου 2009

Επαναπροσδιορίζοντας την Κοπεγχάγη: Θα υπάρξει παγκόσμια συμφωνία για το κλίμα;


Εν όψει της Συνόδου της Κοπεγχάγης για το κλίμα, μεταφράσαμε το πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Brian Tokar (Zspace) με τίτλο “Repackaging Copenhagen: Will there be a global climate agreement?” Η χρήση ορισμένων εισαγωγικών προτάσεων σε ρόλο επικεφαλίδας έγινε από εμάς, ώστε να είναι ευκολότερη η ανάγνωση του κειμένου.*

Παραμονές της πολυαναμενόμενης Συνόδου της Κοπεγχάγης για το κλίμα, οι επίσημοι προετοιμάζονται να την χαρακτηρίσουν ως επιτυχημένη, ασχέτως του τι θα συμβεί στην πραγματικότητα. Η ανακοίνωση για το σύντομο πέρασμα του Ομπάμα έγινε πρωτοσέλιδο, όπως κι η δέσμευση της Κίνας να μειώσει την “ένταση άνθρακα” της οικονομίας της, διά της μείωσης του ρυθμού αύξησης των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου. Κάποιοι διατυμπανίζουν τα πλεονεκτήματα μιας μη δεσμευτικής “πολιτικής” ή “επιχειρησιακής” συμφωνίας, ως ένα προοδευτικό βήμα προς την περικοπή των παγκοσμίων εκπομπών. Άλλοι είναι προκατειλημμένοι εξ’ αιτίας του κατασκευασμένου σκανδάλου που προέκυψε από κλεμμένα e-mail βρετανών ερευνητών. Τελικά συμβαίνουν τα πάντα εκτός από το υπεσχημένο: τον καθορισμό μιας νέας παγκόσμιας συνθήκης για να προληφθούν οι καταστροφικές κλιματικές αλλαγές.

Υποτίθεται ότι θα ήταν αλλιώς:

Εδώ και αρκετά χρόνια, περιβαλλοντιστές απ’ τη Βόρεια Αμερική, την Ευρώπη και όλο τον κόσμο περιγράφουν τη σύνοδο ως μια αποφασιστική στιγμή στην ιστορία της κλιματικής κρίσης. Από τότε που πέρασε το αμφιλεγόμενο Πρωτόκολλο του Κιότο (1997), οι συμμετέχοντες στο Πρωτόκολλο και την UNFCCC διοργανώνουν ανά διετία συνδιασκέψεις για να προχωρήσουν την εφαρμογή αυτών των αποφάσεων (στμ: UNFCCC είναι η επιτροπή του ΟΗΕ που υλοποεί τις αποφάσεις για το κλίμα – συστήθηκε το 1992 μετά τη συνάντηση του Ρίο). Με την αποκαλούμενη “περίοδο δέσμευσης” του Κιότο να λήγει το 2012, η συνάντηση της Κοπεγχάγης περιγράφεται επί μακρόν ως το κρίσιμο σημείο αναστροφής των ολοένα αυξανόμενων κλιματικών ανωμαλιών.

Εδώ και περισσότερο από ένα χρόνο, οι περιβαλλοντιστές σχεδιάζουν ενέργειες, μαζεύουν αναφορές, συντονίζονται έχοντας στο μυαλό τους την Κοπεγχάγη. Η κινητοποίηση του 350.org σε όλον τον κόσμο στις 24 Οκτωβρίου (άνω των 5000 ταυτόχρονων δράσεων σε 181 χώρες) ήταν προγραμματισμένη έτσι ώστε να επηρεάσει την Κοπεγχάγη. Έως τα μέσα Νοέμβρη, η πίεση προς το Κογκρέσο των ΗΠΑ για την περιβαλλοντική νομοθεσία ήταν επίσης στοχευμένη προς το διεθνές γεγονός. Οι εικοτολογίες για το εάν ο Ομπάμα θα πάει στην Κοπεγχάγη ήταν το θέμα αμέτρητων ειδήσεων, αναρτήσεων σε μπλογκ, παθιασμένων εκκλήσεων από τη Greenpeace κι άλλες διάσημες οργανώσεις.

Όμως από το φθινόπωρο και μετά, οι περισσότερες δημόσιες τοποθετήσεις αξιωματούχων των ΗΠΑ και του ΟΗΕ στοχεύουν στο να μειώσουν τις προσδοκίες. Οι αμερικανοί διαπραγματευτές υπεκφεύγουν επί μήνες στην ερώτηση εάν θα βάλουν δεσμεύσεις πάνω στο τραπέζι. Στα μέσα Νοέμβρη, επιτροπές της Γερουσίας ξεκίνησαν να βγάζουν τον κλιματικό νόμο από τις επικείμενες ημερησίες διατάξεις (…), ενώ λίγο νωρίτερα ο εκτελεστικός γραμματέας της UNFCCC Ίβο ντε Μπερ είχε αρχίσει να αναπροσανατολίζει τις δημόσιες δηλώσεις του προς την “τέχνη του εφικτού”.

Το αποφασιστικό σημείο για αυτή τη μεταστροφή ήταν μάλλον οι συνομιλίες στην Μπαγκόκ στα μέσα Οκτώβρη, με θέμα την οριστικοποίηση του πλαισίου, πάνω στο οποίο θα κινείτο μια συμφωνία στην Κοπεγχάγη. Για πρώτη φορά, οι εκπρόσωποι της Ευρωπαϊκής Ένωσης συμπαραστάθηκαν στην άρνηση των ΗΠΑ να δεσμευθούν πάνω στα πλαίσια του Κιότο. Ενώ οι προηγούμενες συναντήσεις του ΟΗΕ είχαν ενισχυθεί απ’ την ευρωπαϊκή επιμονή σε επιστημονικά τεκμηριωμένους και ουσιαστικούς στόχους, αυτή η αλλαγή στάσης (ίσως αποτέλεσμα της “βελτιωμένης” ομπαμικής διπλωματίας) έστρεψε αλλού το επίκεντρο της συζήτησης και όξυνε την κατάσταση. Στην επόμενη συνάντηση στη Βαρκελώνη, οι αφρικανοί αντιπρόσωποι αποχώρησαν από τις συζητήσεις και απείλησαν ότι θα το επαναλάβουν στην Κοπεγχάγη, εάν οι πλούσιες χώρες αρνηθούν να δεσμευθούν σε ουσιαστικές περικοπές των εκπεμπόμενων αερίων. Τελικά σε μία “συνάντηση πρωινού” στο περιθώριο της συνόδου του APEC (Σιγκαπούρη – μέσα Νοέμβρη), ο Ομπάμα και ο Δανός πρωθυπουργός Ρασμούσεν ανακοίνωσαν κατηγορηματικά ότι μια δεσμευτική συνθήκη για το κλίμα θα χρειαστεί παράταση των διαπραγματεύσεων για τουλάχιστον ένα χρόνο.

Πώς και γιατί φτάσαμε ως εδώ;

Τμήμα της εξήγησης πηγάζει από τα εγγενή ελαττώματα του Πρωτοκόλλου του Κιότο, αλλά το μεγαλύτερο φταίξιμο ανήκει στους διαμορφωτές της πολιτικής των ΗΠΑ, οι οποίοι εδώ και πολύ καιρό υποσκάπτουν παρασκηνιακά την Κοπεγχάγη. Για να γίνουν τα πράγματα ακόμα πιο μπερδεμένα, οι διαπραγματευτές από κάθε μεριά του τραπεζιού παρουσιάζουν αντικρουόμενες ερμηνείες, τόσο για το περιεχόμενο του Πρωτοκόλλου του Κιότο, όσο και για το πόσο αυτό θα βοηθήσει τον προσδιορισμό των όρων για μελλοντικές συμφωνίες.

Με διάφορους τρόπους, το Πρωτόκολλο του Κιότο αντιπροσώπευε μια κρίσιμη τομή στις διαδικασίες του UNFCCC. Για πρώτη φορά, κράτη συνομολόγησαν ένα πρόγραμμα δεσμευτικών στόχων για να μειωθούν οι εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου, καθώς και τις μεθόδους που θα χρησιμοποιούσαν γι’ αυτό. Η πρωταρχική ευθύνη έπεφτε στις πλουσιότερες χώρες, ενώ ο υπόλοιπος κόσμος αποδεχόταν “κοινές μα διαφοροποιημένες ευθύνες” για να αμβλυνθεί μια δυνητική κλιματική κρίση. Όμως οι παγίδες, όπως πάντα, βρίσκονταν στα ψιλά γράμματα. Κι αυτά τα ψιλά γράμματα ήταν αποτέλεσμα της παρέμβασης του τότε αντιπροέδρου Αλ Γκορ.

Ο Γκορ είχε φθάσει στο Κιότο κοντά στο τέλος της συνδιάσκεψης, σε μια στιγμή που οι διαπραγματευτές του αρνούνταν να υπογράψουν τα δεσμευτικά όρια εκπομπών και απειλούσαν τη συνάντηση με εκτροχιασμό. Τότε του πιστώθηκε ευρέως ότι έσωσε τη συνδιάσκεψη – πιο συγκεκριμένα έταξε την αμερικανική υπογραφή στο Πρωτόκολλο με δύο όρους: ότι θα έπεφτε στο μισό η απαιτούμενη μείωση στις εκπομπές αερίων, και ότι όλο αυτό θα εφαρμοζόταν μέσω του αγοραίου “δικαιώματος μόλυνσης” μεταξύ διαφόρων χωρών και εταιρειών. Έτσι ξεκίνησε το cap-and-trade, δηλ. η εμπορία μόλυνσης, ως εργαλείο της διεθνούς πολιτικής. Φυσικά οι ΗΠΑ δεν επικύρωσαν τελικά ποτέ το Πρωτόκολλο, ενώ ο υπόλοιπος κόσμος αναγκάστηκε να ζήσει με τις συνέπειές του: ένα δυσκίνητο αλλά φιλικό προς τις εταιρείες σύστημα εμπορίας των εκπομπών αερίων που απέτυχε να φέρει ουσιαστικές μειώσεις, καθώς και μία ακόμα πιο δυσκίνητη και άδικη πρόβλεψη που επέτρεπε στις εταιρείες να χρησιμοποιούν τις επενδύσεις σε πιο “φιλοπεριβαλλοντικές” τεχνολογίες στον οικονομικό Νότο (στμ: δεν ταυτίζεται με το γεωγραφικό), ώστε να αντισταθμίζουν τη μόλυνση που προκαλούν.

(Στμ: Cap-and-trade ή βάλε-όρια-και-εμπορεύσου, είναι το δικαίωμα μιας πλούσιας χώρας να “αγοράσει” καθαρό αέρα από μια φτωχή για να τον μολύνει. Ένα υποθετικό παράδειγμα εφαρμογής: έστω ότι η βιομηχανία της Ελλάδας επιτρέπεται να παραγάγει 80 μονάδες μόλυνσης και η αντίστοιχη της Μελανησίας 20 μονάδες. Όμως στην πραγματικότητα η Ελλάδα παράγει 90 και η Μελανησία -που δεν έχει βιομηχανικό τομέα- παράγει μόλις 10. Τι θα κάνει η Ελλάδα για να φανεί νόμιμη; Θα δώσει “αναπτυξιακή βοήθεια” στη Μελανησία και ως αντάλλαγμα θα πάρει τις 10 αναξιοποίητες μονάδες της! Ή θα της στείλει ανεμογεννήτριες, των οποίων η εγκατάσταση+λειτουργία με μελανησιακά μεροκάματα είναι φθηνότερη απ’ ό,τι στην Ελλάδα, ώστε να ρίξει κι άλλο τις μονάδες της Μελανησίας, επομένως να πάρει περισσότερο δικαίωμα μόλυνσης ως αντάλλαγμα!)

Μία δεκαετία μετά το Κιότο, το σκηνικό έγινε ακόμα πιο περίπλοκο με το “Σχέδιο Δράσης του Μπαλί” που προέκυψε απ’ τη σύνοδο του ΟΗΕ για το κλίμα (2007). Το σχέδιο όριζε ότι οι διαπραγματεύσεις προς την Κοπεγχάγη θα ακολουθούσαν δύο παράλληλες οδούς – η μία θα συνέχιζε στη λογική του Κιότο, ενώ η άλλη θα ξαναγύρναγε στα βασικά της συνόδου του 1992 (Ρίο). Κι ενώ η πρώτη είναι νομικά δεσμευτική, οι φτωχότερες χώρες φοβούνται ότι η δεύτερη “οδός” θα χρησιμοποιηθεί για μια νέα συμφωνία που θα ανατρέψει τα λίγα έστω κέρδη που είχαν πετύχει στο Κιότο. Η Κίνα συγκαταλέγεται στους πιο φανατικούς υποστηρικτές της λογικής του Κιότο, αφού το πρωτόκολλο δεν κάνει διάκριση ανάμεσα στους αναδυόμενους γίγαντες και τις φτωχές χώρες. Απ’ την άλλη οι ΗΠΑ από καιρό προσπαθούν να ρίξουν το φταίξιμο για το διοξείδιο του άνθρακα στην Κίνα και την Ινδία. Η ομάδα των G77 (οι φτωχές χώρες) και η Συμμαχία των Μικρών Νησιωτικών Κρατών – που θα χάσουν τα περισσότερα εάν η Κοπεγχάγη αποτύχει και η στάθμη των ωκεανών ανεβεί – έχουν στοιχηθεί στη λογική του Κιότο και εμμένουν στη θέση πως τα πλούσια κράτη είναι ιστορικά υπεύθυνα για την αποσταθεροποίηση του κλίματος.

Τα κονδύλια για μεταφορά τεχνολογίας ήταν ακόμα ένα σημείο τριβής στις συνομιλίες προ Κοπεγχάγης. Υποστηρίζεται ότι για να μειώσουν οι φτωχότερες χώρες τις εκπομπές ρύπων και ταυτόχρονα να ανεβάσουν το βιοτικό τους επίπεδο, οι Βόρειοι θα πρέπει να εκπληρώσουν τις δεσμεύσεις του Κιότο για ανάπτυξη ανανεώσιμων τεχνολογιών στο Νότο χωρίς να παρακωλύουν την οικονομική του ανάπτυξη. Κι ενώ αυτό συχνά θεωρείται ως έντιμη λύση στην κατεύθυνση μιας παγκόσμιας ισότητας, εκπρόσωποι διάφορων ιθαγενών λαών (όπως η Αναστασία Πίντο του CORE στα ινδικά δυτικά Ιμαλάια) βλέπουν πως μια τέτοια “βιώσιμη ανάπτυξη” ωφελεί κυρίως τις ελίτ του Νότου, οι οποίες θα συνεχίσουν να πλουτίζουν εις βάρος του φτωχού λαού και του περιβάλλοντος. Σε μια πρόσφατη περιοδεία της στις ΗΠΑ, η Πίντο περιέγραψε το αυξανόμενο οικονομικό χάσμα της Ινδίας ως τη βασική αιτία που η κυβέρνησή της αρνείται να κινηθεί προς περικοπές των ρύπων.

Απ’ την άλλη, η Λιμ Λι Λιν του Third World Network συνόψισε μια οπτική γωνία της στασιμότητας περί την εφαρμογή του Κιότο ως εξής: Το καθεστώς διεθνούς συμμόρφωσης στο Πρωτόκολλο του Κιότο βρίσκεται μπροστά σε ένα αβέβαιο μέλλον. Ενώ μπορεί πάντα να βελτιωθεί, ο κίνδυνος είναι τώρα ότι μπορεί να μην έχουμε πια ένα σύστημα διεθνούς συμμόρφωσης. Ίσως είναι το ισχυρότερο επιχείρημα υπέρ του Κιότο, ότι δηλαδή μια νέα συνθήκη από μηδενική βάση μπορεί να αποβεί ακόμα πιο επικίνδυνη για το περιβάλλον, ιδιαίτερα αφού οι χειρότερες πλευρές του πρωτοκόλλου (κυρίως το cap-and-trade) θα παραμείνουν ούτως ή άλλως.

Ενώ λοιπόν το Πρωτόκολλο του Κιότο έχει φορτωθεί όλη την πολυπλοκότητα των σχέσεων Βορρά – Νότου, η συνεχιζόμενη μη-δέσμευση των ΗΠΑ προκαλεί ακόμα πιο θεμελιώδη ερωτήματα.

Υπάρχει κάποια εναλλακτική οδός προς μια αμοιβαία προσπάθεια περιορισμού των αερίων του θερμοκηπίου; Τι κομίζουν οι ΗΠΑ στο τραπέζι της Κοπεγχάγης, εκτός από ασαφείς υποσχέσεις ότι θα μειώσουν τις εκπομπές έως το 2020, όμως σε βαθμό που υστερεί ακόμα κι απ’ τις δεσμεύσεις άλλων χωρών για το 2012; Η πρόσφατη δήλωση του Ομπάμα ότι η χώρα θα έχει μειώσει τις εκπομπές έως το 2020 κατά 17% σε σύγκριση με το 2005, σημαίνει μείωση μόλις 5% σε σύγκριση με τα επίπεδα του 1990, δηλ. το μίνιμουμ του Κιότο. Αντίθετα οι Ευρωπαίοι είχαν δεσμευθεί για μείωση 8% έως το 2012.

Το τεύχος Σεπτέμβρη-Οκτώβρη του Foreign Affairs μπορεί να μας δείξει τι να περιμένουμε στην Κοπεγχάγη. Το έντυπο αυτό είναι επίσημο όργανο του Council on Foreign Relations (CFR), δηλ. της ελίτ των ΗΠΑ (…), και σε ένα άρθρο με τίτλο “Η άβολη αλήθεια της Κοπεγχάγης” το στέλεχος του CFR Μάικλ Λέβι περιέγραψε την πιθανή αμερικανική στρατηγική. Η πιθανότητα υπογραφής μιας εκτενούς συνθήκης το Δεκέμβρη είναι όλο και μικρότερη, έγραφε το καλοκαίρι για να δημοσιευθεί στο φθινοπωρινό τεύχος, καλώντας όσους ανησυχούν για την κλιματική αλλαγή να ξανασκεφθούν τη στρατηγική και τις προσδοκίες τους. Η εναλλακτική πρότασή του είναι να αντικαταστήσουμε τα τωρινά όρια με ένα συνονθύλευμα εθνικών πολιτικών, στοχεύοντας (…) στη μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα κατά 50% έως το 2050. Στο σενάριο του Λέβι, η Κίνα θα επιτάχυνε τις επενδύσεις σε ανανεώσιμες πηγές και νέες τεχνολογίες για τα εργοστάσια που χρησιμοποιούν άνθρακα, η Ινδία θα γινόταν πρωτοπόρος στις έξυπνες τεχνολογίες παραγωγής ρεύματος, ενώ σε κράτη που μολύνουν κυρίως λόγω της αποψίλωσης των δασών (ειδικά Ινδονησία και Βραζιλία) θα προσφέρονταν κίνητρα για να προστατεύσουν τα δάση και να αυξήσουν την παραγωγικότητα του γεωργικού τους τομέα. Η κύρια συνεισφορά των ΗΠΑ, λοιπόν, θα ήταν να πιέσουν για μια αναλυτική συμφωνία επί της “μέτρησης, αναφοράς και επιβεβαίωσης”, ενός δηλ. απ’ τους λίγους τομείς που η αμερικανική τεχνολογία ακόμα υπερτερεί.

Το άρθρο του Λέβι επικρίνει τις αναπτυσσόμενες χώρες για την αδυναμία να επιτευχθεί εποικοδομητική συμφωνία. Καταλογίζει αδιακρίτως στους Κινέζους και σε άλλους ότι επιμένουν σε χαλαρά όρια, δεν διαθέτουν μηχανισμούς για να παρακολουθούν τις εκπομπές αερίων, και ότι σε σε κάθε περίπτωση θα αγνοήσουν οποιοδήποτε όριο επιβληθεί, εάν δεν μπορούν να το “πιάσουν”. Δυστυχώς, αυτό το κείμενο αντικατοπτρίζει τον τρόπο που οι βόρειες χώρες συμπεριφέρονται μετά το Κιότο – ο αρθρογράφος φθάνει στο σημείο να αναφέρει ακόμα και τον Καναδά ως χαρακτηριστικό παράδειγμα κράτους που παραβιάζει τα όρια του Κιότο, χωρίς να υφίσταται κυρώσεις. Γι’ αυτούς τους λόγους, καταλήγει ο Λέβι, οι προσπάθειες να καταλήξουν σε δεσμευτικά όρια για τις αναπτυσσόμενες χώρες είναι απλα χάσιμο χρόνου.

Σύμφωνα με τον Λέβι, η μεγάλη πρόκληση για τις ΗΠΑ στην Κοπεγχάγη είναι να μη φορτωθούν με “υπερβολικό φταίξιμο”, εάν η συνδιάσκεψη αποτύχει. Αντί να προσδοκούμε μια διεξοδική συνθήκη, λέει, θα πρέπει να δούμε τη συνδιάσκεψη σαν την έναρξη ενός διαλόγου για τον έλεγχο των εξοπλισμών ή το παγκόσμιο εμπόριο. Αυτός ο Γύρος της Κοπεγχάγης, επισημαίνει με γλώσσα που αντανακλά την αργκό του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ), θα μοιάζει περισσότερο με εμπορική διαπραγμάτευση παρά με μια διαδικασία που θα καταλήξει σε περιβαλλοντική συνθήκη. Παραβλέποντας το γεγονός ότι μια πραγματική (καίτοι ατελής) συνθήκη υπογράφτηκε στο Κιότο, ο Λέβι δίνει έμφαση στο ότι χρειάστηκαν ακόμα αρκετά χρόνια διαπραγματεύσεων πριν αυτή ξεκινήσει να υλοποιείται.

Εάν αυτό είναι το διακύβευμα των προσεχών δύο εβδομάδων στην Κοπεγχάγη, τότε ποιες είναι οι συνέπειες;

Οι κλιματολόγοι συμφωνούν ότι όλο και μειώνεται ο χρόνος, εντός του οποίου μπορεί να προληφθεί η μη-αναστρέψιμη αποσταθεροποίηση του κλίματος. Οι τρέχουσες εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα έχουν ήδη υπερβεί ακόμα και τα χειρότερα σενάρια της Διακυβερνητικής για την Κλιματική Αλλαγή (IPCC – 2007). Υπηρεσίες όπως η Βρετανική Μετεωρολογική Υπηρεσία προβλέπουν πια άνοδο 10 βαθμών ή και παραπάνω σε πολλές περιοχές του πλανήτη, πριν το τέλος του 21ου αιώνα. Αυτό σημαίνει μόνιμη απώλεια αρκτικού πάγου, πρωτόγνωρες περιόδους πλημμυρών, απειλή για το ήμισυ των παγκόσμιων αποθεμάτων σε πόσιμο νερό. Επίσης κατάρρευση σημαντικών οικοσυστημάτων και απώλεια καλλιεργούμενων εδαφών.

Ευτυχώς, όσο οι διπλωμάτες προσπαθούν να ξορκίσουν το πρόβλημα (…), οι άνθρωποι αρχίζουν να αντιλαμβάνονται το μέγεθος της κλιματικής κρίσης. Ακτιβιστές στην Ευρώπη, σε ιθαγενείς και αγροτικές κοινωνίες σε όλον τον κόσμο, ακόμα και στη Βόρεια Αμερική, αρχίζουν να αντιπαλεύουν τις ανισότητες των σημερινών πολιτικών και να απαιτούν αληθινές λύσεις. Αναδεικνύουν τις φωνές όσων κοινωνιών επηρεάζονται πιο άμεσα από τις κλιματικές αλλαγές και αντικρούουν τις φιλικές-προς-τις-επιχειρήσεις ψευτολύσεις, από το εμπόριο ρύπων μέχρι τους μύθους του καθαρού άνθρακα, της πυρηνικής ενέργειας και του βιοντήζελ. Ταυτόχρονα αμφισβητούν την κυριαρχία των επιχειρηματικών συμφερόντων εντός του ΟΗΕ, ένα φαινόμενο που οδήγησε κάποιον συμμετέχοντα στη Συνδιάσκεψη του Μπαλί (2007) να περιγράψει τη διαδικασία ως “γιγάντιο παζάρι όπου εκποιούνται η γη, ο ουρανός και τα δικαιώματα των φτωχών”.

Το κίνημα για “κλιματική δικαιοσύνη” στη Βόρεια Αμερική είχε την πρώτη πανηπειρωτική ημέρα δράσης τη Δευτέρα 30 Νοεμβρίου, στη δέκατη επέτειο των μαζικών διαδηλώσεων εναντίον του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου στο Σιάτλ. Εκατοντάδες βάδισαν και πολλοί συνελήφθησαν, από την Bank of America του Σαν Φρανσίσκο μέχρι το Ανταλλακτήριο Κλίματος του Σικάγου, έδρα της μεγαλύτερης αγοράς εκπομπών ρύπων στις ΗΠΑ (…).

Εν τω μεταξύ στην Ευρώπη, χιλιάδες συμμετείχαν σε πορεία στη Γενεύη κατά τη σύνοδο υπουργών του ΠΟΕ – την πρώτη μετά από τέσσερα χρόνια. Η χιονοστιβάδα μεγαλώνει στο δρόμο προς την Κοπεγχάγη, όπου ακτιβιστές θα απαιτήσουν τα ορυκτά καύσιμα να μείνουν θαμμένα, οι ιθαγενείς λαοί να τύχουν σεβασμού, ο λογαριασμός των οικολογικών χρεών να πληρωθεί από τις πλούσιες χώρες προς αυτές που επηρεάζονται περισσότερο απ’ την υπερεκμετάλλευση των φυσικών πόρων και τις κλιματικές καταστροφές.

Για κάποιους από τους οργανωτές της διάσκεψης, η Κοπεγχάγη εκπροσωπεί την τελευταία προσπάθεια του καπιταλισμού να κουμαντάρει την κλιματική κρίση. Με τους Αφρικανούς αντιπροσώπους να απειλούν ότι θα αποχωρήσουν και τις ΗΠΑ να πιέζουν για μία μόνο κατ’ όνομα συμφωνία, η αναλογία ανάμεσα στην Κοπεγχάγη και το Σιάτλ μπορεί να αποδειχθεί πιο αληθινή απ’ όσο έχουν ποτέ φαντασθεί οι περισσότεροι περιβαλλοντιστές.

* Το αυθεντικό αγγλόγλωσσο κείμενο βρίσκεται εδώ.

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Νομίζω ότι για λόγους ηθικής τάξεως, θα έπρεπε να κάνετε μια μικρή αναφορά στο πού βρήκατε το μετεφρασμένο κείμενο.