Κυριακή, 10 Ιανουαρίου 2010

Οι Μάγια, το Πρόγραμμα Σταθερότητας και το Τέλος του Κόσμου



Του ΓΙΑΝΝΗ ΚΙΜΠΟΥΡΟΠΟΥΛΟΥ

Το 2012 ενδέχεται να επέλθει το τέλος του κόσμου. Αυτή είναι η αγαπημένη θεωρία των όπου γης θεοσοφικών, που με αυτόν τον τρόπο ερμηνεύουν το ανεξήγητο γεγονός ότι το ημερολόγιο των Μάγια σταματά σ' αυτή τη χρονιά. Οι ίδιοι οι Μάγια δεν άφησαν πολλές εξηγήσεις για το επερχόμενο τέλος ή πιθανότατα οι άποικοι εξολόθρευσαν και τους Μάγια και τις εξηγήσεις τους. Η θεωρία φυσικά αμφισβητείται από την επιστημονική κοινότητα και κάθε εχέφρονα άνθρωπο. Ωστόσο η ελληνική κυβέρνηση συμπεριφέρεται σαν να έχει πειστεί απολύτως για την επερχόμενη καταστροφή.

ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ειλικρινείς και ιστορικά δίκαιοι, οι Μάγια δεν καταγράφουν στο ημερολόγιό τους μια γραμμική εξέλιξη του κόσμου και του χρόνου του. Αντιλαμβάνονται τον χρόνο σαν κύκλο πέντε χιλιάδων ετών (και κάτι ψιλά). Η καταστροφή επέρχεται στο τέλος του κύκλου αυτού, επειδή οι Θεοί δεν είναι ικανοποιημένοι με τον κόσμο που έφτιαξαν. Τον καταστρέφουν και τον ξαναφτιάχνουν από την αρχή. Σ' αυτό συμπίπτει εν μέρει η κυβέρνηση με τους Μάγια. Έχει κι αυτή στον νου της έναν κύκλο. Όχι τον κύκλο του χρόνου αλλά τον εκλογικό. Το 2012, εκτός από το τέλος του κόσμου, αρχίζει και το τέλος της θητείας της.

Αν, λοιπόν, λίγο πριν από το τέλος του κόσμου, έχει μειώσει και το έλλειμμα στα επίπεδα που ικανοποιούν την ευρωκρατία, ή έστω λίγο πάνω από τα επίπεδα αυτά, θα μπορεί να επικαλεστεί μια τεράστια επιτυχία και μια γενναιόδωρη χαλάρωση της οικονομικής πολιτικής, να 'χει να πορεύεται μέχρι τον Οκτώβριο του 2013, συνταγματικό χρόνο των εκλογών. Αυτός ο σχεδιασμός, που σχεδόν επίσημα ομολογείται από τα κυβερνητικά στελέχη, είναι η αιτία που επελέγη το τριετές αντί του τετραετούς Προγράμμματος Σταθερότητας. Μπορεί τα ορντέβρ και το κυρίως πιάτο να σας πέσει βαρύ, αλλά για επιδόρπιο σας επιφυλάσσουμε κάτι που θα πέσει σαν βάλσαμο στο στομάχι ...;

ΕΝ ΤΩ ΜΕΤΑΞΥ, όμως, υπάρχει πράγματι ο κίνδυνος να επέλθει το τέλος του κόσμου. Όχι του κόσμου γενικώς, αλλά του κόσμου της εργασίας. Μετά την τρίμηνη ταλάντευση ανάμεσα σε κεϋνσιανισμό και μονεταρισμό, ήπιες και σκληρές συνταγές, ελαφρύ και βαρύ μείγμα δημοσιονομικής προσαρμογής, ανάμεσα στους βρυχηθμούς του Αλμούνια και τα δόντια των αγορών, επελέγη το αναμενόμενο: ένα καθαρό, ταξικό στην ουσία και τη μορφή του πρόγραμμα αφαίμαξης.

Γιατί δεν πρέπει να έχει κανείς αμφιβολία ότι η πραγματική τριετής μείωση μισθών που επιβάλλεται στους «τεμπέληδες», «αργόμισθους» και «περιττούς» δημοσίους υπαλλήλους είναι ένα σαφέστατο πράσινο φως στην επιχειρηματική ελίτ να πράξει τα δέοντα και με τους μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα. Σε συνθήκες εκτίναξης της ανεργίας, μάλιστα, το «σήμα» που μεταδίδει το κράτος - εργοδότης έχει πολλαπλασιαστική ισχύ: ακόμη κι αν η εργοδοτική αδιαλλαξία δεν εξαντληθεί στις συλλογικές διαπραγματεύσεις και στις συμβατικές υπογραφές για τις μισθολογικές αυξήσεις, είναι βέβαιο ότι οι χώροι δουλειάς θα μετατραπούν σε μικρές εργασιακές κολάσεις.

Αν κατά την επόμενη τριετία εφαρμοστεί η φιλοσοφία του Προγράμματος Σταθερότητας χωρίς σημαντικές προσπάθειες ανατροπής του, ο κόσμος της εργασίας θα υποστεί όχι μόνο μια οικονομική και κοινωνική εξουθένωση, αλλά και μια ιστορική ήττα. Η πίεση που υφίσταται είναι τριπλή: στη σφαίρα της παραγωγής μέσω της πίεσης στους μισθούς, στη σφαίρα της κατανάλωσης μέσω της αύξησης των έμμεσων φόρων αλλά και ποικίλων τρικ στην άμεση φορολογία και, τέλος, στη σφαίρα της κοινωνικής ασφάλισης μέσω της επιδιωκόμενης παράτασης του εργασιακού βίου.

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ταλαντεύτηκε λιγότερο απ' όσο νομίζουμε στις τελικές επιλογές της. Δεν είναι μόνο που προέκρινε την ευημερία των αριθμών έναντι της επιβίωσης των ανθρώπων. Είναι κυρίως το γεγονός ότι από το σύνολο των φληναφημάτων περί της κοινωνικά άδικης φοροδιαφυγής προέταξε να επιτελέσει άλλη μια κοινωνική αδικία. Να απορροφήσει τα βασικά δημοσιονομικά οφέλη για τη μείωση των ελλειμμάτων από τους μισθούς και τη λαϊκή κατανάλωση. Από τη «σιγουράντζα» δηλαδή. Θα φανεί στην ολότητά της η επιλογή αυτή όταν, κατά τον Μάρτιο, σκάσει μύτη και το φορολογικό νομοσχέδιο.

Είναι πιθανότερο να δούμε το κατά τους Μάγια τέλος του κόσμου το 2012, παρά μια ουσιαστική αύξηση της φορολογίας του κεφαλαίου, της φορολογίας του προκλητικού αλλά προστατευμένου πλούτου ή του συστηματικά εκτός εφορίας συστήματος της κλεπτοκρατίας. Γιατί; Γιατί, από τη στιγμή που επιλέχτηκε η εύκολη λύση του κατευνασμού των αγορών και των Βρυξελλών με μέτρα «άμεσης απόδοσης», όλη η οικονομική πολιτική υποτάχθηκε στη φιλοσοφία της εξημέρωσης του θηρίου.

Απεμπολήθηκε πλήρως η αυτονομία της πολιτικής, αναγνωρίστηκε και πάλι η ηγεμονία των αγορών και των ευρωκρατών. Άρα, εκτός από μια ήττα της εργασίας, συντελείται και μια ήττα της πολιτικής που συνωστίζεται αγεληδόν στα κελεύσματα των αγορών. Φυσικά, στο χέρι της εργασίας είναι ν' αποτρέψει και τη μια και την άλλη ήττα. Αρκεί να ξεχωρίσει το ταξικό σύνορο που σκίζει τον «εθνικό στόχο» της δημοσιονομικής εξυγίανσης.

από την εφημερίδα ΑΥΓΗ

Δεν υπάρχουν σχόλια: