Κυριακή, 21 Φεβρουαρίου 2010

Αδιασταύρωτα πυρά μεταξύ Βρυξελλών και Βύρωνα


ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΚΙΜΠΟΥΡΟΠΟΥΛΟΥ

Τι σχέση έχουν ο Βύρωνας με τις Βρυξέλλες; Εκ πρώτης όψεως καμιά. Ο Βύρωνας είναι μια ακόμη κακοποιημένη συνοικία της Αθήνας, που οι πολυκατοικίες της ορθώνουν το ανάστημά τους για να κρύψουν τον ήλιο, ο οποίος πάντως επιμένει να φωτίζει τους δρόμους του τις περισσότερες μέρες του χρόνου. Οι Βρυξέλλες πάλι (δεν ξέρω ο ίδιος, δεν έχω πάει, δεν μ’ έχει καλέσει κανένας ευρωβουλευτής να κάνω αυτόν τον ενδιαφέροντα πελατειακό ευρωτουρισμό) λένε πως είναι μια πόλη μουντή, νεφοσκεπής που ο ήλιος σπάνια την επισκέπτεται. Είναι επίσης η έδρα της ευρωκρατίας, αυτής της ιδιότυπης ελίτ γραφειοκρατών, λομπιστών και πολιτικών που με την ίδια ευκολία με την οποία κηρύσσουν γραφικές καμπάνιες κατά της φτώχειας στην Ε.Ε. (καλή ώρα φέτος) αποφασίζουν επίσης πώς θα τη διευρύνουν και θα τη βαθύνουν. Συνήθως με additional meters. Για την Ελλάδα σήμερα, την Ισπανία ή την Πορτογαλία αύριο.

ΑΛΛΑ ΣΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ της Ευρώπης είναι επίσης ένα θερμοκήπιο της εγκληματικότητας. Ληστείες, διαρρήξεις, επιθέσεις είναι στην ημερήσια διάταξη, ιδιαίτερα στον κατ’ εξοχήν ευρωπαϊκό τομέα της πόλης όπου βρίσκονται πρεσβείες, προξενεία, οι έδρες των ευρωπαϊκών αρχών και οι κατοικίες της πολυπληθούς γραφειοκρατίας της Ε.Ε. Από μια άποψη είναι λογικό αυτή η βιτρίνα ευμάρειας να προσελκύει φτωχοδιάβολους έτοιμους για όλα. Λέγεται δε πως η έξαρση της εγκληματικότητας είναι τόση ώστε οι βελγικές φυλακές έχουν φρακάρει και το Βέλγιο αποφάσισε να κάνει «εξαγωγή» κρατουμένων (τελευταία, τουλάχιστον 500) στη γειτονική Ολλανδία. Η οποία ασμένως προσεφέρθη να τους φιλοξενήσει. Ευρωπαϊκή αλληλεγγύη στην καταστολή και στον «σωφρονισμό».

Ο ΒΥΡΩΝΑΣ πού κολλάει, θα μου πείτε; Ο Βύρωνας είναι απλώς μια πρώην προλεταριακή, νυν μικροαστική γειτονιά, χωρίς λαμπερά κτήρια, που έγινε προχθές πεδίο μάχης, χώρος «εκπαίδευσης» αστυνομικών σε ζωντανούς στόχους και σκηνή εκτέλεσης ενός αθώου Αλβανού πολίτη. Αλλά, και αθώος να μην ήταν, δεν ξέρω αν θα άλλαζαν ριζικά τα πράγματα. Το δόγμα του ανένδοτου πολέμου κατά της εγκληματικότητας, της οποίας τα κίνητρα και οι γενεσιουργές αιτίες είναι παντελώς αδιάφορα για την πολιτική ηγεσία, έχει στο πρόγραμμα κι άλλες παράπλευρες απώλειες με τις οποίες, προφανώς, θέλουν να εξοικειωθούμε. Αν κρίνουμε από τις δηλώσεις του υπουργού Προστασίας του Πολίτη (τραγικός ο ευφημισμός του τίτλου του για το τελευταίο θύμα αυτής της «προστασίας», τον 25χρονο Νίκολας Τόντι), η ΕΛ.ΑΣ. και ο «πόλεμός» της κατά του εγκλήματος με κάθε τίμημα έχουν περίπου εξαιρεθεί από κάθε πρόγραμμα περικοπής των κρατικών δαπανών, αλλά πολύ περισσότερο περικοπής της αυθαιρεσίας και της υπουργικής αμετροέπειας. Η οποία μπορεί να αποδειχθεί πιο καταστροφική και από την άνοδο του spread.

ΜΕ ΟΡΟΥΣ κοινής λογικής θα συνιστούσα στην πολιτική και φυσική ηγεσία της ΕΛ.ΑΣ. ψυχραιμία και αυτοσυγκράτηση. Μια μετριοπαθής ανάλυση των δεδομένων οδηγεί στο ασφαλές συμπέρασμα ότι η εφαρμογή των μέτρων που αφ’ εαυτής προωθεί η κυβέρνηση και αυτών που της επιβάλλει το «έκτακτο στρατοδικείο» των Βρυξελλών (ή στο μέλλον το ΔΝΤ) θα οδηγήσουν σε αύξηση της εγκληματικότητας. Αυτή η στατιστική δεν σηκώνει «δημιουργική λογιστική», δεν περιορίζεται από κανένα Σύμφωνο Σταθερότητας και, το χειρότερο, δεν έχει διαψευστεί ποτέ ιστορικά: η διάχυση της φτώχειας, της ανεργίας αλλά και της οργής στον κοινωνικό ιστό συνοδεύεται πάντα από μια ευθέως ανάλογη έξαρση των αδικημάτων. Που ξεκινούν από εγκλήματα κατά της «ιεράς ιδιοκτησίας» και φτάνουν σε αγριότερες και πιο ανεξέλεγκτες καταστάσεις. Όταν η λεηλασία μιας ολόκληρης κοινωνίας μεταφράζεται σε βίαιη και μαζική υποβάθμιση των όρων ζωής της, το «άρπαξε να φας και κλέψε να ‘χεις» γίνεται ίσως η μοναδική μορφή κάποιας αναδιανομής του πλούτου για τα πιο εξαθλιωμένα στρώματα.

ΩΣ ΕΚ ΤΟΥΤΟΥ, πριν η πολιτική ηγεσία επιστρατεύσει κι άλλες ορδές αστυνομικών περιπόλων, πριν παραγγείλει καλύτερο εξοπλισμό και πιο εξελιγμένη τεχνογνωσία αστυνόμευσης και καταστολής, πριν εκθέσει κι άλλους πολίτες (αλλά και αστυνομικούς) στο έλεος των «παράπλευρων απωλειών», θα πρέπει να αναρωτηθεί πόσο κόσμο έχει εκθέσει ήδη στα διασταυρούμενα και τα αδιασταύρωτα πυρά που εκτοξεύονται μεταξύ Αθηνών και Βρυξελλών. Πόση «αιμορραγία» θυμού, εισοδήματος, περιθωριοποίησης, κοινωνικού αποκλεισμού, όρων ζωής προκαλεί η συνταγή της ύφεσης που με τόση αυταπάρνηση υλοποιεί. Θα πρέπει να αναρωτηθεί πόσους «στρατούς», όχι μόνο Αλβανών, αλλά και Ινδών και Αφρικανών και Ελλήνων εξοπλίζει ήδη, ανεπαισθήτως προς το παρόν, με όρους ενός ακήρυχτου, ανεξέλεγκτου, καθημερινού κοινωνικού πολέμου στο εγγύς μέλλον που θα διεξάγεται στους φούρνους της γειτονιάς, στα ράφια των σούπερ μάρκετ ή στα γκισέ των τραπεζών.

Βλέπετε, ο Βύρωνας και οι Βρυξέλλες μπορεί να απέχουν περίπου 3.010 χιλιόμετρα. Αλλά μπορεί επίσης να απέχουν (κι ας ακούγεται μελό) μόνο ένα κομμάτι ψωμί.

Δεν υπάρχουν σχόλια: