Σάββατο, 13 Μαρτίου 2010

Τι είδους σχολείο θέλουμε;













Η υπουργός Παιδείας παρουσίασε προσφάτως το καινούργιο, ολόφρεσκο σχέδιο για το “Νέο Σχολείο”! Αυτό θα γίνει νόμος του κράτους οσονούπω και μετά την ψήφισή του όλοι -μαθητές, εκπαιδευτικοί, γονείς και λοιποί ενδιαφερόμενοι- θα μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι. Διότι τέρμα, σου λέει, τα φροντιστήρια, τέρμα τα πάσης φύσεως ιδιωτικά μαθήματα, τέρμα η παπαγαλία(!...), τέρμα ο δάσκαλος που δεν ήξερε από e-books, τέρμα το χαρτί και το μολύβι, τέρμα η σχολική διαρροή, τέρμα η ντεμοντέ αναλυτικά προγράμματα.

Η κοσμογονία που θα επέλθει περιγράφεται στο σχέδιο νόμου για την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση “Το Νέο Σχολείο: Πρώτα ο Μαθητής”, σελίδων 37. Στρατηγικοί στόχοι, μεταξύ άλλων, “η προώθηση της διά βίου μάθησης, η ενίσχυση της καινοτομίας, δημιουργικότητας και επιχειρηματικού πνεύματος!”!

Ο μαθητής, κατά το νέο σχέδιο, θα γίνεται “μικρός διανοούμενος”, “μικρός επιστήμονας”, “μικρός ερευνητής”, θα γίνει “γλωσσομαθής”, θα κατακτά το “μαθαίνω πώς να μαθαίνω” αντί να "τα μαθαίνω απ' έξω”. Πώς θα επιτευχθούν τα παραπάνω; Με την ικανότητα στη χρήση της ελληνικής, με την ανάπτυξη δεξιοτήτων που σχετίζονται με τις μαθηματικές έννοιες, τις φυσικές επιστήμες και την τεχνολογία, με την επάρκεια στη χρήση της ψηφιακής τεχνολογίας, με καινούργια αναλυτικά προγράμματα, με νέες παιδαγωγικές μεθόδους. Τα ωραία λόγια ήταν πάντοτε ελκυστικά. Το “ψηφιακό σχολείο” θα είναι η ραχοκοκαλιά της νέας εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης.

Το σχέδιο αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο, το οποίο εφηύραν η κ. Διαμαντοπούλου και οι σύμβουλοί της. Αντιγράφει και προσπαθεί να εναρμονιστεί με τους στόχους για την εκπαίδευση που έχουν διατυπωθεί στη Συνθήκη της Λισσαβώνας. Και οι προκάτοχοί της, της κυβέρνησης της Ν.Δ., ακριβώς το ίδιο προσπαθούσαν να κάνουν. Τον Σεπτέμβριο του 2009, επί υπουργίας Σπηλιωτόπουλου, στο πλαίσιο της “Ψηφιακής τάξης”, υπήρξε εξοπλισμός με λάπτοπ για τους μαθητές της Α' Γυμνασίου και μέριμνα για 5.000 διαδραστικούς πίνακες.

Γνωστό και χιλιοειπωμένο είναι ότι ο εκπαιδευτικός μηχανισμός αναπαράγει τα κυρίαρχα ιδεολογικά μοντέλα. Ο στόχος της ανάπτυξης της κριτικής ικανότητας, που όλα τα αναλυτικά προγράμματα -τουλάχιστον μετά το 1980- επαγγέλλονταν, ουδέποτε υπηρετήθηκε. Γιατί δεν θέλησε αυτό το σύστημα να εκπαιδεύσει άτομα που λειτουργούν κριτικά. Η κριτική ικανότητα δεν φτιάχνεται ούτε μέσω λάπτοπ και e-books ούτε με επιμορφώσεις των εκπαιδευτικών σε 200 ώρες...

Όλα αρχίζουν και τελειώνουν στον μαθητή, όπως υπογραμμίζει η υπουργός, όμως υπάρχουν πάρα πολλά κρίσιμα μεσοδιαστήματα που χάνονται στη βιασύνη τού να φτάσουμε είτε τους στόχους ευρωπαϊκών συνθηκών (Λισσαβώνα, Μπολόνια) είτε τους δείκτες της PISA (πρόγραμμα του ΟΟΣΑ για την αξιολόγηση των μαθητών), με αποτέλεσμα να μπλέκουν οι μαθητές τον Γλέζο με τον Γκλέτσο...

Στη βιασύνη και το άγχος μην και μας τιμωρήσουν οι εταίροι, φτάσαμε να θεωρούμε επιτυχία αν το κάθε παιδί έχει υπολογιστή στην τάξη, τη στιγμή που δεν υπάρχει καμιά μέριμνα και κανένας προβληματισμός με ποιον τρόπο, για παράδειγμα, θα επιτευχθεί κουλτούρα ανάγνωσης... Αφού είναι γνωστό ότι τη μόρφωση την αποκτούμε, πρωτίστως, διαβάζοντας.

Ο μαθητής, το μικρό παιδί, δεν ζει αποκομμένο, δεν ζει σε ένα πειραματικό εργαστήρι που λέγεται “Νέο Σχολείο”· ζει σε μια κοινωνία με ελλειμματικούς διαμεσολαβητές, μηχανισμούς και θεσμούς. Δεν είναι δικό μας μόνο το προνόμιο της αμάθειας ή της ημιμάθειας. Με όρους PISA, ας πούμε, από το 2000 έως το 2006 μόνο δύο χώρες του ΟΟΣΑ, ως προς τον δείκτη “αναγνωστική ικανότητα”, παρουσίασαν άνοδο (Κορέα, Πολωνία). Αρκετές είδαν πτώση, μεταξύ των οποίων η Ελλάδα, αλλά και η Γαλλία, η Ιταλία, η Αυστραλία, κ.λπ., παρά το γεγονός ότι την ίδια περίοδο οι πιστώσεις για την παιδεία είχαν αυξηθεί.

Οι 15χρονοι μαθητές, που είναι σε υψηλό επίπεδο στους δείκτες επιστημονικής, αναγνωστικής και μαθηματικής ικανότητας (και άρα διαθέτουν, ενδεχομένως, και κριτική ικανότητα), είναι μόνο 4,1% και τέλος στη Γαλλία, την Ελλάδα, το Λουξεμβούργο, τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Πορτογαλία παραπάνω από το 80% των μαθητών που έχουν υψηλές επιδόσεις προέρχονται από ανώτερο, ευνοημένο κοινωνικο-οικονομικό περιβάλλον.

Αυτά λένε τα στατίστικς... Τα στοιχεία θα μπορούσαν να προβληματίσουν και τις κυβερνήσεις των χωρών - μελών της Ε.Ε. για την εκπαιδευτική πολιτική που χαράσσουν, αλλά και τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς, οι οποίοι καλούνται από τον Σεπτέμβριο του 2010 να γίνουν οι πρωταγωνιστές στο “Νέο Σχολείο”...

της Μαρίνας Κόντη από την ΑΥΓΗ 13-3-10

Δεν υπάρχουν σχόλια: