Σάββατο, 13 Μαρτίου 2010

Το πανό


ΤΗΣ ΕΥΓΕΝΙΑΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ


Συγκεντρωθήκαμε μπροστά στο Μουσείο. Πέντε επιμελητές και έξι ειδικευόμενοι. Από πολλά νοσοκομεία της Αθήνας και του Πειραιά. Από το ΚΑΤ ήμασταν μόνο δύο. Καλοί κι αυτοί, έχοντας υπόψη ότι το μόνο που λειτουργούσε ήταν ο ηλεκτρικός. 10 π.μ. με 4 μ.μ. Μερικοί συναντιόμαστε μόνο σε τέτοιες περιπτώσεις. Άλλοι είναι πιο τακτικοί συνδικαλιστές.

Η πορεία ξεκίνησε ήρεμα και χαλαρά. Από τα μεγάφωνα μία φωνή ειδοποίησε ότι ξεκινάμε. Πήραμε το πανό στα χέρια μας και μετά από λίγα βήματα σταματήσαμε. Τα συνθήματα είχαν σταματήσει και ο κόσμος φώναζε από παντού. Γύρισα το κεφάλι μου και είδα άσπρο σύννεφο. Κάτω στην άσφαλτο χύθηκε μία κίτρινη σκόνη. Όλοι τρέξανε και προστάτεψαν τις μύτες τους. Οι τυχεροί προστάτεψαν το πρόσωπό τους με μαντίλια. Ένιωσα στο πρόσωπό μου έναν οξύ πόνο και με πλημμύρισαν δάκρυα. Η Όλγα μάς φώναξε: "Μην σταματάτε, κρατήστε το πανό! Θα προχωρήσουμε". Με ποιους τρόπους θα το κάναμε ήταν λίγο άγνωστο. Γύρω μας ο κόσμος έτρεχε και φώναζε. Σταθήκαμε σε μία άτυπη γραμμή άμυνας και περιμέναμε. Οι ειδικές δυνάμεις είχαν κόψει στη μέση την πορεία αφήνοντας μία λωρίδα χωρίς κανέναν μέσα στο επίπεδο της Στουρνάρη.

Η απόφαση πάρθηκε ομόφωνα. Συνεχίζουμε. Ήταν φανερό ότι οι ειδικές δυνάμεις, με πρόσχημα την απώθηση των αντιεξουσιαστικών ομάδων που είχανε παρεισφρήσει στην πορεία, προσπαθούσαν να σπάσουν την πορεία ή και να τη σταματήσουν. Βρεθήκαμε σώμα με σώμα αντιμέτωποι με τις πλαστικές ασπίδες τους. Τα κλομπ πέφτανε στα κεφάλια και στα σώματά μας και οι ασπίδες μάς έσπρωχναν προς τα πίσω.

Μας ρημάξανε στις κλοτσιές και στο ξύλο. Το μίσος τους όπλιζε την επιθετικότητα. Τους φωνάζαμε ότι είμαστε γιατροί. Αυτοί που ανά πάσα ώρα και στιγμή θα προσφέρουν βοήθεια όχι μόνο σ' αυτούς, αλλά και στους γονείς τους. Ότι θέλαμε μόνο να περάσουμε ειρηνικά με το πανό μας για να φτάσουμε στη Βουλή. Δεν μπορούσα να αναπνεύσω, τα δάκρυά μου ήταν καυτά και το πρόσωπό μου έκαιγε. Ο μηρός μου πονούσε αφόρητα. Ενός συνάδελφου τού σπάσανε τα γυαλιά. Δίπλα μου άλλος κρατούσε το μέτωπό του με τα δυο του χέρια, αλλά δεν έκλαιγε. Μια άλλη γυναίκα δέχτηκε κλομπ στο κεφάλι της και γέμισε αίματα. Η Όλγα έβαλε Maalox στο πρόσωπό της και θύμιζε τους Αβορίγινες της Αυστραλίας. Σπρώχναμε με δύναμη τις ασπίδες των αστυνομικών και φωνάζαμε: "Έξω η αστυνομία από την πορεία". Τελικά, παρ' ότι μας ξυλοφόρτωσαν, περάσαμε θριαμβευτικά και ο κόσμος μας χειροκροτούσε. Φωνάζαμε "Η απεργία είναι υγεία, το λένε οι γιατροί, το λεν και τα βιβλία’’.

Στα Χαυτεία και μετά στη Σταδίου επαναλήφθηκαν οι επιθέσεις. Ήμασταν πλέον μαθημένοι. Δεν υποχωρήσαμε. Κοσμοπλημμύρα, βουή και συνθήματα. Φωνές και κρότοι από τις διάφορες χειροβομβίδες (κρότου - λάμψης, δακρυγόνα) που πετούσαν σαν χαλάζι οι αστυνομικοί. Μετρώντας τις απώλειες, ετοιμαζόμουν να εγκαταλείψω το δίκιο του αγώνα. Να πάω σπίτι μου για να γλείψω τις πληγές μου. Να ηρεμήσω και να ανοίξω επιτέλους τα μάτια μου χωρίς να κλαίω από τον πόνο και την καούρα. Με σταμάτησε η φωνή της Όλγας. "Το πανό, μην αφήνετε το πανό". Συνέχισα μαζί με τους συναδέλφους. Στη Βουλή, στην Πανεπιστημίου και μετά στην Ομόνοια, όπου παραδώσαμε σε καλά χέρια το πανό μας. Να το έχουμε έτοιμο. Για άλλες μελλοντικές πορείες.

Σήμερα άκουσα τον απολογισμό του συλλαλητηρίου. 40.000 διαδηλωτές, 13 αστυνομικοί τραυματίστηκαν. Συνελήφθησαν 16. Πόσοι διαδηλωτές τραυματίστηκαν;

Eφημερίδα ΑΥΓΗ

Δεν υπάρχουν σχόλια: