Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιστορια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 27 Φεβρουαρίου 2012

Το «κατηγορώ» του Μπάιρον

Του ΠΑΝΟΥ ΤΡΙΓΑΖΗ*

Στις 27 Φεβρουαρίου 2012 συμπληρώνονται 200 χρόνια από την πρώτη ομιλία του Λόρδου Βύρωνα στη Βουλή των Λόρδων, όπου ο Μπάιρον υπήρξε καταπέλτης εναντίον νομοσχεδίου που προέβλεπε τη θανατική καταδίκη για τους εξεγερμένους κλωστοϋφαντουργούς του Νότινγχαμ, οι οποίοι έσπαγαν τους νέους αργαλειούς, που τους οδηγούσαν σε μαζική ανεργία και στην απελπισία. Εναντίον των εξεγερμένων, οι οποίοι είχαν συνασπιστεί κάτω από το λάβαρο του στρατηγού Λαντ (Ludd), που «μπορεί να ήταν και μυθικό πρόσωπο», κατά τον Κεν Κόουτς, Εργατικό Ευρωβουλευτή του Νότινγχαμ την περίοδο 1989-1999, είχε κινητοποιηθεί ο στρατός και όλος ο κρατικός μηχανισμός.

Ο Μπάιρον ήταν ο μόνος από τους Λόρδους που καταψήφισε το νομοσχέδιο και η ομιλία του ήταν ένα δριμύ «κατηγορώ» κατά της κοινωνικής αδικίας, αλλά και των δεινών που προκαλούσε η Βρετανική Αυτοκρατορία.

Ο Σύνδεσμος Μπάιρον για τον Φιλελληνισμό και τον Πολιτισμό μετέφρασε την ομιλία του Μπάιρον από τα αγγλικά (με τη βοήθεια του Θοδ. Ηλιάδη) και θα την παρουσιάσει σε δημόσια εκδήλωση, που θα γίνει στη «ΣΤΟΑ του Βιβλίου» στις 29.2.2012, ώρα 1 μ.μ. Κεντρικός ομιλητής στην εκδήλωση θα είναι ο Τόνι Σίμπσον, Διευθυντής του Ιδρύματος «Μπέρτραντ Ράσσελ» για την Ειρήνη, το οποίο εδρεύει στο Νότινγχαμ.

Ιδού μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα από την ομιλία του Μπάιρον:

«……Η πραγματική αιτία αυτής της απελπισίας και των επακόλουθων ταραχών είναι βαθύτερη. Όταν μας λένε ότι αυτοί οι άνθρωποι έχουν συνασπιστεί με στόχο όχι μόνο την καταστροφή της ίδιας τους της άνεσης, αλλά και αυτών καθ΄εαυτών των μέσων επιβίωσής τους, μπορούμε άραγε να παραβλέψουμε ότι είναι αυτή η οδυνηρή πολιτική, ο καταστροφικός πόλεμος των τελευταίων δεκαοκτώ ετών, που έχει καταστρέψει την άνεσή τους, την άνεσή σας, την άνεση όλων των ανθρώπων; Αυτή η πολιτική, η οποία έλκει την καταγωγή της από μεγάλους πολιτικούς που δεν είναι πλέον μαζί μας επιβίωσε τον θάνατό τους για να γίνει κατάρα επί των ζωντανών, σε τρίτη και τέταρτη γενιά!

Αυτοί οι άνθρωποι ποτέ δεν κατάστρεψαν τους αργαλειούς τους μέχρι που έφτασαν να είναι άχρηστοι και χειρότερα από άχρηστοι: μέχρι που έγιναν πραγματικά εμπόδια στον αγώνα τους για τον επιούσιο άρτο.

Αλλά ενώ ο υψηλά ιστάμενος παραβάτης μπορεί να βρει τα μέσα για να ξεγελάσει το νόμο, πρέπει να θεσπιστούν νέες θανατικές ποινές, πρέπει να στηθούν νέες παγίδες θανάτου για το δύστυχο μηχανικό, που η λιμοκτονία τον οδηγεί στην ενοχή;

Οι άνθρωποι αυτοί ήταν πρόθυμοι να σκάψουν, αλλά το τσαπί βρισκόταν σε χέρια άλλων. Δεν ντρέπονταν να ζητιανέψουν, αλλά δεν υπήρχε κανείς να τους προσφέρει ανακούφιση. Είχαν αποκοπεί από τα ίδια τα μέσα της επιβίωσής τους, όλες οι άλλες θέσεις εργασίας ήταν κατειλημμένες. Και οι υπερβολές τους, ανεξάρτητα από το αν αξίζουν τον οίκτο και την καταδίκη, δύσκολα μπορούν να προκαλέσουν έκπληξη.

Αποκαλείτε αυτούς τους ανθρώπους όχλο, απελπισμένο, επικίνδυνο, και αδαή. Και φαίνεται να νομίζετε ότι ο μόνος τρόπος να καθησυχάσετε αυτό το 'πολυκέφαλο τέρας' ('bellua multorum capitum') είναι να κλαδέψετε μερικά από τα περιττά του κεφάλια...

Έχουμε άραγε επίγνωση των υποχρεώσεων μας προς έναν όχλο; Είναι αυτός ο ίδιος όχλος που δουλεύει τα χωράφια σας και υπηρετεί στα σπίτια σας, που επανδρώνει το ναυτικό σας και στρατολογείται στο στρατό σας, που σας επέτρεψε να αψηφήσετε όλη την υφήλιο, και μπορεί επίσης να αψηφήσει και εσάς τους ίδιους όταν η αδιαφορία και η συμφορά τους έχει φέρει σε απελπισία!

Έχω διασχίσει το πεδίο του πολέμου στην Χερσόνησο (Ιβηρική), έχω βρεθεί σε μερικές από τις πιο καταπιεσμένες επαρχίες της Τουρκίας, μα ποτέ, υπό τα πλέον δεσποτικά καθεστώτα απίστων, δεν έχω αντικρίσει τέτοια ελεεινή εξαθλίωση σαν και αυτή που είδα από τότε που επέστρεψα στην καρδιά μιας Χριστιανικής χώρας...

* Ο Πάνος Τριγάζης είναι Πρόεδρος του Συνδέσμου «ΜΠΑΪΡΟΝ» για τον φιλελληνισμό και τον πολιτισμό.

Παρασκευή 25 Μαρτίου 2011

Τα Δάνεια της Επανάστασης του 1821

Τα ληστρικά δάνεια του Αγώνα της ανεξαρτησίας στη "Μηχανή του Χρόνου". Η καταπληκτική ιστορία ενός έθνους που πριν καν απελευθερωθεί, άρχισε να δανείζεται βάζοντας υποθήκη την εθνική γη που δεν του ανήκε. Θα παρακολουθήσουμε τα δύο δάνεια του 1824 και 1825 και πως η Ελλάδα ενώ χρεώθηκε 2.800.000 λίρες, έλαβε μόνο 600.000. Ο επαναστατημένος λαός έπεσε θύμα εκμετάλλευσης από τους βρετανούς τραπεζίτες που προσπάθησαν με κάθε τρόπο να κερδοσκοπήσουν με το αίμα του φτωχού ελληνικού λαού.

Δευτέρα 21 Φεβρουαρίου 2011

21 Φεβρουαρίου 1973 : Η Κατάληψη της Νομικής

Ήταν σαν σήμερα, 21 Φεβρουαρίου 1973, όταν 4.000 φοιτητές κατέλαβαν το κτίριο της Νομικής Αθηνών, καλώντας από την ταράτσα του κτιρίου το λαό της Αθήνας να συμπαρασταθεί στον αγώνα τους για δημοκρατικές ελευθερίες.

Οι πρώτες άξιες λόγου φοιτητικές αντιδράσεις κατά τη διάρκεια της δικτατορίας εμφανίσθηκαν στις αρχές του 1972, με τη συγκρότηση των Φοιτητικών Επιτροπών Αγώνα (ΦΕΑ), που αμφισβητούσαν ανοιχτά τα διορισμένα από τη χούντα διοικητικά συμβούλια των φοιτητικών συλλόγων. Στα πανεπιστήμια δραστηριοποιούνταν οργανώσεις κατά κύριο λόγο από την Αριστερά («Ρήγας Φεραίος», «Αντι-ΕΦΕΕ», «ΑΑΣΠΕ» κ.α).

Το Νοέμβριο του 1972 η δικτατορία, θέλοντας να θολώσει τα νερά, προκήρυξε εκλογές στους φοιτητικούς συλλόγους, τις οποίες κέρδισαν οι προσκείμενοι σε αυτή φοιτητές. Τα πολλά περιστατικά νοθείας που αναφέρθηκαν, συνετέλεσαν στη δημιουργία ένας μαχητικού και ριζοσπαστικοποιημένου φοιτητικού κινήματος.

Από την αρχή του 1973 οι φοιτητές βρίσκονταν σε αναβρασμό. Στις 5 Φεβρουαρίου οι φοιτητές του Πολυτεχνείου αποφασίζουν γενική αποχή από τα μαθήματα. Η Χούντα απαντά στις 13 Φεβρουαρίου με τη δημοσίευση του νομοθετικού διατάγματος 1347, με το οποίο δινόταν η δυνατότητα στον Υπουργό Εθνικής Άμυνας να ανακαλεί τις αναβολές στράτευσης των φοιτητών που απείχαν από τα μαθήματά τους. Η απόφαση αυτή αποτέλεσε τη θρυαλλίδα της επελθούσας φοιτητικής έκρηξης.

Την ίδια ημέρα και την επομένη γίνεται συγκέντρωση και διαδήλωση μέσα στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Η Αστυνομία παραβιάζει το πανεπιστημιακό άσυλο, εισβάλλει στο Ίδρυμα και συλλαμβάνει 11 φοιτητές που τους παραπέμπει σε δίκη. Σχεδόν αμέσως και παρά τις αντιδράσεις, 88 φοιτητές έλαβαν φύλλο πορείας για να παρουσιαστούν στο στρατό.

Στις 21 Φεβρουαρίου 1973, 4.000 φοιτητές καταλαμβάνουν το κτίριο της Νομικής Αθηνών στην οδό Σόλωνος. Στο Συντονιστικό της κατάληψης μετείχαν γνωστές προσωπικότητες της δημόσιας ζωής σήμερα (Στέφανος Τζουμάκας, Νίκος Μπίστης, Όλγα Τρέμη). Από την ταράτσα του κτιρίου καλούν το λαό της Αθήνας να συμπαρασταθεί στον αγώνα τους για δημοκρατικές ελευθερίες και απαγγέλλουν τον όρκο: «Εμείς οι φοιτηταί των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων ορκιζόμαστε στ' όνομα της ελευθερίας να αγωνισθούμε μέχρι τέλους για την κατοχύρωση: α) των ακαδημαϊκών ελευθεριών, β) του πανεπιστημιακού ασύλου, γ) της ανακλήσεως όλων των καταπιεστικών νόμων και διαταγμάτων».

Οι πρυτανικές αρχές ανέχονται σιωπηρά την κατάληψη, χωρίς να ζητήσουν την επέμβαση της αστυνομίας. Πολιτικοί, πνευματικοί άνθρωποι, ακόμη και στρατηγοί εν αποστρατεία σπεύδουν να υπερασπιστούν τους φοιτητές.

Το βράδυ της επόμενης ημέρας (22 Φεβρουαρίου) άρχισε η αποχώρηση των καταληψιών, με την κάλυψη χιλιάδων διαδηλωτών, που κατέκλυσαν τους δρόμους γύρω από τη Νομική. Ωστόσο, υπήρξαν συγκρούσεις με την αστυνομία και παρακρατικούς, με αποτέλεσμα τραυματισμούς και συλλήψεις διαδηλωτών.

Η λαϊκή κινητοποίηση εμψύχωσε τους φοιτητές, που προχώρησαν και σε δεύτερη κατάληψη της Νομικής (20 Μαρτίου 1973). Αυτή τη φορά, οι πρυτανικές αρχές ζήτησαν την επέμβαση της αστυνομίας και η κατάληψη τελείωσε με δεκάδες τραυματίες και συλλήψεις φοιτητών και διαδηλωτών. Όμως, ο δρόμος για το Πολυτεχνείο (17 Νοεμβρίου 1973) είχε ανοίξει.

από το http://www.sansimera.gr

Κυριακή 20 Φεβρουαρίου 2011

Το Τσέρνομπιλ μέσα από το φωτογραφικό φακό

Σχεδόν 25 χρόνια πέρασαν από το πυρηνικό ατύχημα του Τσερνόμπιλ, που έλαβε χώρα στις 26 Απριλίου του 1986, στον αντιδραστήρα Νο. 4 του Πυρηνικού Σταθμού Παραγωγής Ενέργειας του Τσερνόμπιλ της Σοβιετικής Ένωσης... Οι παρακάτω φωτογραφίες απεικονίζουν γλαφυρά το τραγικό γεγονός και τις καταστροφικές συνέπειές του.

Μια μάσκα αέριων δίπλα σε μια κούκλα σε ένα νηπιαγωγείο, σε πόλη φάντασμα δίπλα στο εργοστάσιο πυρηνικής ενέργειας

Μια ηλικιωμένη γυναίκα ασχολείται με τον κήπο της δίπλα στο εργοστάσιο πυρηνικής ενέργειας στο Τσέρνομπιλ στην Ουκρανία

Φωτογραφία από την κατεστραμμένη 4η ηλεκτρική εγκατάσταση του εργοστάσιου πυρηνικής ενέργειας μερικές μέρες μετά την καταστροφή

Μια αίθουσα σε ένα σχολείο στην πόλη φάντασμα Prypyat, δίπλα στο εργοστάσιο πυρηνικής ενέργειας στο Τσέρνομπιλ. Το Prypyat είχε 45.000 κάτοικους και εγκαταλείφθηκε 3 ήμερες μετά την έκρηξη

Ένας κοιτώνας σε ένα σχολείο στο Prypyat

Εγκαταλελειμμένες μάσκες αερίων σε τάξη σχολείου στο Prypyat

Γκραφίτι σε μια τάξη σχολείου στο Prypyat

Συγκρουόμενα αυτοκίνητα, εγκαταλελειμμένα σε ένα λούνα παρκ στο Prypyat

Αιματοληψία σε έναν τάρανδο στις Σουηδικές Άλπεις για την μέτρηση τις τοξικότητας στο αίμα του. Χιλιάδες τάρανδοι σφαγιάσθηκαν, όταν οι Σουηδικές αρχές ανακάλυψαν επικίνδυνα επίπεδα τοξικότητας στο αίμα τους.

Διενεργούνται επισκευές στο εργοστάσιο πυρηνικής ενέργειας στο Τσερνομπίλ τον Αύγουστο του 1986

Μια γυναίκα κρατάει ένα παραμορφωμένο νεογνό γουρούνι. Το γουρούνι γεννήθηκε δίπλα στο εργοστάσιο πυρηνικής ενέργειας στο Τσέρνομπιλ.

Ο Κουβανός πρόεδρος Φιντέλ Κάστρο υποδέχεται μια ομάδα παιδιών που επηρεάσθηκαν από την καταστροφή στο Τσέρνομπιλ

Ένα παιδί παίζει, 4 Αυγούστου 1992. Περίπου 60.000 παιδιά επηρεάστηκαν από την ραδιενεργή σκόνη του εργοστασίου

Συγγενείς ενός πυροσβέστη που πέθανε από την έκρηξη στο εργοστάσιο πυρηνικής ενέργειας

Οξανα Γκάιμπον, ετών 17 και Άλια Κοζιμιέρκα, ετών 15, θύματα της καταστροφής στο Τσέρνομπιλ. Δέχονται θεραπεία με υπέρυθρη ακτινοβολία

Γιουρα Κουντριακσε, ετών 12, θύμα του Τσέρνομπιλ. Περιμένει τη σειρά του να δεχθεί ψυχιατρική θεραπεία στο νοσοκομείο παίδων Ταράρα στην Αβάνα, Κουβά. Ένα από τα εκατοντάδες παιδιά από την Ουκρανία και τη Ρωσία που δέχθηκαν δωρεάν περίθαλψη στην Κούβα.

Ένας φύλακας του εργοστάσιου λέει σε έναν φωτογράφο να σταματήσει να βγάζει φωτογραφίες στην πύλη ενός από τους σταθμούς ενέργειας

Ο 3ος κ ο 4ος σταθμός ενέργειας του εργοστάσιου του Τσέρνομπιλ. Τους έκλεισαν στις 10 Ιουλίου 2000 σαν μέτρο προστασίας για τις ραδιενεργές βροχές

Ένας πρώην πυροσβέστης με ένα κερί στο χέρι κλαίει για τον χαμένο φίλο του στο Μνημείο των Χαμένων Πυροσβεστών στο Κίεβο

Ένα κορίτσι σε αναπηρικό καρότσι με μια κορδέλα που γράφει «Τσέρνομπιλ» στην διάρκεια μιας διαμαρτυρίας

Βλαντισλάβ Πέτροβ, ετών 3, ασθενής στο αιματολογικό τμήμα ραδιολογίας και πυρηνικής ιατρικής

Μια χήρα ανάβει ένα καντήλι στην ταφόπλακα των πυροσβεστών στο μνημείο για τα θύματα του Τσέρνομπιλ στο Slavutich, μια μικρή πόλη που τώρα ζουν εργάτες του εργοστάσιου

Εικόνα από τις αποθήκες πυρηνικών αποβλήτων κοντά στο Τσέρνομπιλ

Απομεινάρια κρεβατιών σε κέντρο προσχολικής αγωγής στο Pripyat

Μια ηλικιωμένη σε ένα χωριό του Opacheche κοντά στο Τσέρνομπιλ, Ουκρανία

Ένα λεωφορείο με υψηλό δείκτη ραδιενέργειας που το χρησιμοποιούσαν για μεταφορά πολιτών το 1986, μένει εγκαταλελειμμένο σε ένα χωράφι δίπλα στο χωριό Rosoha, 31 Ιανουαρίου 2006 Τσέρνομπιλ, Ουκρανία

Ραδιενεργά οχήματα σε παράταξη μπροστά από ένα ελικόπτερο που χρησιμοποιούσαν για τη ρίψη υλικών και νερού κατά τη διάρκεια της καταστροφής

Η Μαρίγια Ορούπα σε μια αποθήκη στο χωριό Pareshiv κοντά στο Τσέρνομπιλ

Πάνω από 300 χωρικοί ζουν στην «απαγορευμένη ζώνη» όταν γύρισαν στα σπίτια τους μετά την καταστροφή. Μέρες μετά την καταστροφή χρειάστηκε να τους μετακινήσουν σε πολλές τοποθεσίες της Σοβιετικής Ένωσης. Τώρα πίσω στον τόπο τους ζουν από την ραδιενεργή γη, καλλιεργώντας μανιτάρια, κρεμμύδια και τη δική τους βότκα «Σαμαχονκα»

Επιστήμονες εκτιμούν ότι το Prypyat και οι γύρω περιοχές δεν θα είναι ασφαλείς για τους ανθρώπους για αρκετούς αιώνες. Επίσης εκτιμούν ότι για να εξαλειφθούν τα πιο επικίνδυνα ραδιενεργά στοιχεία θα χρειαστεί να περάσουν 900 χρόνια

Γιατροί εξετάζουν νεογέννητα δίδυμα που ήρθαν στον κόσμο κολλημένα, Μινσκ - Λευκορωσία

Ένας τεχνικός από τη Λευκορωσία μετρά το επίπεδο ραδιενέργειας σε ένα χωριό της Λευκορωσίας το Βοροτετς

Παιδιά που «χτυπήθηκαν» από την καταστροφή του Τσέρνομπιλ, παίζουν σε ένα κέντρο αποκατάστασης στη μικρή πόλη Khoinik στις 6 Απριλίου 2006.

Παιδιά από την Ουκρανία, θύματα του πυρηνικού ατυχήματος τον Απρίλιο του 1986 στο Τσέρνομπιλ. Μερικά απ' αυτά προσβλήθηκαν από τις αρρώστιες αλωπεκία και λεύκη.

Μια ηλικιωμένη γυναίκα που επισκέπτεται το νεκροταφείο του εγκαταλειμμένου χωριού Orevichi, μέσα στη ζώνη αποκλεισμού των 30 χιλιομέτρων γύρω από τον πυρηνικό αντιδραστήρα του Τσέρνομπιλ.

Τρία αγόρια που παίζουν σε στρώματα στο πάτωμα σε ένα ορφανοτροφείο για παιδιά κοντά με ειδικές ανάγκες στο χωριό Vesnova της Λευκορωσίας.

Μια γυναίκα αφήνει λουλούδια σε ένα μνημείο για το Τσέρνομπιλ, στο Κίεβο

πηγή tvxs

Παρασκευή 28 Ιανουαρίου 2011

Φωτογραφίες από το ελληνικό σχολείο παλιότερων χρόνων

όταν ο μαυροπίνακας είναι χαρακωμένος και μόλις διακρίνονται τα σημάδια επάνω του .. η σόμπα στη μέση της "αίθουσας" προσπαθεί να δώσει λίγο ζεστασιά στα μικρά παιδιά

όταν στα θρανία δεν κάθονταν δυο δυο η τρεις τρεις αλλά έξι και πάνω !!!
Ιδιαίτερη προσοχή δώστε στο βλέμμα του δασκάλου και στα σταυρωμένα χέρια των παιδιών(1952)

τα παπούτσια βέβαια ήταν πολυτέλεια...

κάτι ανάλογο και στα κοριτσάκια...και βέβαια πού βιβλία... ένα βιβλίο για δύο άτομα...(Δημοτικό Σχολείο Καναλίων Βόλου-1949)
Μήπως από εδώ εμπνεύστηκε το σημερινό Υπ. Παιδείας
για την χρήση μεταχειρισμένων βιβλίων ;;;