Στο φως η παγωμένη λίμνη της Ανταρκτικής

Έναν εντυπωσιακό εξερευνητικό άθλο πέτυχαν την Κυριακή Ρώσοι επιστήμονες ύστερα από επική προσπάθεια στην παγωμένη έρημο της Ανταρκτικής, που κράτησε σχεδόν 30 χρόνια. Η τελευταία φάση της εξερευνητικής γεώτρησης για την “ανακάλυψη” της θαμμένης κάτω απ' τους πάγους, μυστηριώδους λίμνης , ανατολική Ανταρκτική, ξεκίνησε το 1998, αλλά ολοκληρώθηκε μόλις προχτές!

Κάτω από τις πιο ακραίες θερμοκρασίες που έχουν καταγραφεί ποτέ στον πλανήτη (-89C!), η ρωσική εξερευνητική ομάδα κατάφερε να διατρήσει στρώμα πάγου 4 χιλιομέτρων και να φτάσει στην επιφάνεια της υπόγειας λίμνης, η οποία εικάζεται ότι είναι μια “δεξαμενή” συντήρησης της πλέον “απαρχαιωμένης” μορφής ζωής πάνω στη Γη! Η λίμνη παραμένει θαμμένη κάτω από τους πάγους τα τελευταία 14 εκατομμύρια χρόνια (!) και οι επιστήμονες ελπίζουν ότι στο απόλυτο σκοτάδι των νερών της συντηρούνται άγνωστες μορφές ζωής από την περίοδο της Δημιουργίας...

Όπως μετέδωσε χτες το πρακτορείο ειδήσεων Ria Novosti, οι Ρώσοι επιστήμονες ολοκλήρωσαν τη γεώτρηση και έφθασαν στην επιφάνεια της λίμνης, σε βάθος 3.768 μέτρων κάτω από τους πάγους του Νότιου Πόλου. Μέχρι το βάθος των 3.000 μέτρων η διάτρηση του πάγου εξελίχθηκε σχετικά ομαλά, ωστόσο έπειτα απ' το σημείο αυτό η κρυσταλλική δομή του άλλαξε και έγινε τόσο σκληρός όσο το γυαλί! Στις 12 Ιανουαρίου η γεώτρηση σταμάτησε και τη θέση του διατρητικού γεωτρύπανου πήρε ένα μικρότερο θερμικό, που σχεδιάστηκε για να ανοίξει δίοδο λιώνοντας τα τελευταία 10 μέτρα πάγου.

Η λίμνη γλυκού νερού Βοστόκ, μήκους 250 χιλιομέτρων και πλάτους 50 χιλιομέτρων (η επιφάνειά της είναι 12.500 τ.χ, σχεδόν όση η λίμνη Οντάριο στον Κανάδα), εντοπίστηκε για πρώτη φορά στις αρχές της δεκαετίας του '70 με τη βοήθεια βρετανικών ραντάρ.

Οι γεωτρήσεις επανελήφθησαν τον Ιανουάριο εφέτος, αφού είχαν διακοπεί ουσιαστικά από το 1998 σε βάθος 3.580 μέτρων, δηλαδή 188 μέτρα πάνω από το στρώμα του νερού. Η διακοπή είχε αποφασιστεί έπειτα από εκκλήσεις της διεθνούς κοινότητας, μέχρι να υπάρξουν ασφαλέστερες τεχνολογίες γεώτρησης για να αποφευχθεί ενδεχόμενη μόλυνση του απομονωμένου από τον "έξω κόσμο" οικοσυστήματος της λίμνης.

"Ένα γεγονός παγκόσμιας εμβέλειας μας περιμένει το 2012: Θα φτάσουμε στα ύδατα της λίμνης Βοστόκ, ηλικίας 30 εκατομμυρίων ετών", είχε δηλώσει πέρυσι ο Ρώσος υπουργός Φυσικών Πόρων και Οικολογίας Γιούρι Τρούντεφ. "Κανένας δεν έχει καταφέρει ακόμη να φτάσει σε τέτοιο βάθος κάτω από τη Γη", είχε δηλώσει.

Σύμφωνα με τη ρωσική επιστημονική κοινότητα, η μελέτη των πάγων από τη γεώτρηση, και των υδάτων της λίμνης θα επιτρέψει στους ειδικούς να εκπονήσουν ένα σενάριο για τις φυσικές κλιματικές αλλαγές των επομένων χιλιετιών στον πλανήτη Γη.

Ωστόσο, καθώς πλησιάζει ο πολικός χειμώνας και η πολική νύχτα στην Ανταρκτική, με θερμοκρασίες που έχουν ήδη πέσει κάτω από τους -40C, οι επιστήμονες θα πρέπει να εγκαταλείψουν τη βάση τους το συντομότερο δυνατόν, αφού θα είναι αδύνατον λόγω των ακραίων θερμοκρασιών να μπορέσει να πετάξει αεροπλάνο για να τους παραλάβει...

ΕΛΛΗΝΙΚΟ: Ο,ΤΙ TOYΣ ΚΑΤΣΕΙ…

Προωθείται μια νέα πόλη 15.000 κατοίκων

Κατατέθηκε ύστερα από αλλεπάλληλες αναβολές, η πρόταση για την λεγόμενη «αξιοποίηση» του χώρου του πρώην αεροδρομίου Ελληνικού, την οποία εκπόνησε με απ’ ευθείας ανάθεση και «αφιλοκερδώς», το γραφείο του Ισπανού πολεοδόμου Χοσέ Αθεμπίγιο, προσωπικού φίλου του πρωθυπουργού μας.

Σύμφωνα λοιπόν με όσα δημοσίευσαν η Ελευθεροτυπία και τα Νέα, σε έκταση 6.000 στρεμμάτων, προτείνεται να χτιστούν κτίρια συνολικής επιφάνειας 2 εκατομυρίων τετρ. μέτρων εκ των οποίων τα 980.000 τετρ, μέτρα για κατοικίες:

Συγκεκριμένα προτείνεται Συντελεστής Δόμησης 0,3 ή 0,5 και οι ακόλουθες χρήσεις:

- ιδιωτικά γραφεία και υπηρεσίες, καθώς και κυβερνητικές υπηρεσίες

- 6200-6500 κατοικίες (σε πολυώροφα κτίρια), στα οποία θα στεγαστούν 15.000 νέοι κάτοικοι.

- Ξενοδοχείο

- Εμπορικό κέντρο, στις παρυφές της έκτασης, 300.000τετρ. μέτρων

- Συνεδριακό Κέντρο

- Κέντρο έρευνας

- Πανεπιστήμιο στον πυρήνα της έκτασης (δεν διευκρινίζεται αν θα είναι ιδιωτικό ή δημόσιο)

- Κεντρικό Πάρκο 2.600 στρεμμάτων

Ακόμη στο δημοσίευμα της Ελευθεροτυπίας αναφέρεται ότι από την συνολική έκταση το 15 % θα είναι δρόμοι, 12% επιφάνειες κάλυψη με κάθε είδους κατασκευές, και το υπόλοιπο 72 % θα είναι ακάλυπτος χώρος μεταξύ των κτιρίων, στον οποίο θα υπάρχει και πράσινο (γκαζόν κλπ). Δεν είναι σαφές αν στην συνολική έκταση «πράσινου» περιλαμβάνεται και το υπάρχον γκόλφ, στα όρια με την Γλυφάδα. Ακόμη, πολλά από τα Ολυμπιακά έργα του 2004, δεν αποτυπώνονται στην πρόταση Αθεμπίγιο.

Όσον αφορά τον παραλιακό χώρο του Αγ. Κοσμά, προβλέπεται η κατασκευή νέας Μαρίνας (άγνωστης χωρητικότητας) με δημόσια πρόσβαση στην προκυμαία και η δημιουργία «μεσογειακών χωριών» γύρω από την νέα Μαρίνα.

Ακόμη προβλέπεται η παράκαμψη της παραλιακής Λεωφ. Ποσειδώνος (δεν αναφέρεται υπογειοποίηση) και η διατήρηση της γραμμής του τράμ.

Αδιευκρίνιστα ωστόσο παραμένουν μια σειρά ζητήματα :

- Το «χωροταξικό σχέδιο» του κ. Αθεμπίγιο είναι προσωρινό, το οποίο «θα μπορεί να προσαρμοστεί στις επιθυμίες των υποψήφιων επενδυτών που θα αναζητηθούν, με μη δεσμευτική εκδήλωση ενδιαφέροντος»

- Το σχέδιο δεν είναι τελικό και ενδεχομένως να μην ανακοινωθεί κάν άλλο πριν από τον διαγωνισμό αλλά να συνδιαμορφωθεί με τον ή τους υποψήφιους επενδυτές στους οποίους θα δοθεί μεγάλη ευελιξία στην διαμόρφωση της επένδυσης.

Συμπεράσματα

Μια νέα πόλη 15.000 κατοίκων και δεκάδων χιλιάδων επισκεπτών «εγκυμονείται» στον χώρο του πρώην αεροδρομίου Ελληνικού. Oι διαδικασίες που προβλέπονται είναι πρωτόγνωρες και δίνουν την δυνατότητα για την προώθηση συμφωνιών «κάτω από το τραπέζι». Η αοριστία των χρήσεων επιτρέπει να καταστευαστεί τελικά στον χώρο του πρώην αεροδρομίου «ό,τι τους κάτσει». Το Ρυθμιστικό Σχέδιο Αθήνας δεν αποτελεί ουσιαστική δέσμευση. Ο αδόμητος δημόσιος χώρος δομείται και παραχωρείται σε ιδιώτες για πολύχρονη εκμετάλλευση. Οι ακάλυπτοι χώροι μεταξύ των 6.500 κατοικιών που προγραμματίζονται, θεωρούνται «πράσινο». Το 72% πράσινου που εμφανίζεται, είναι παραπλανητικό. Όπως παραπλανητικός είναι και ο αριθμός των 28.000 εργαζομένων που υποτίθεται θα δουλεύουν εκεί. Από που προκύπτει αυτό; Ποιον δουλεύουν;

Από τα σχέδια που προωθούνται για το Ελληνικό, είναι βέβαιο ότι κάποιοι θα επωφεληθούν και θα κερδοσκοπήσουν. Όπως είναι βέβαιο ότι η ιδιωτικοποίηση και δόμηση του μεγαλύτερου τμήματος ενός από τους τελευταίους εναπομείναντες δημόσιους και ελεύθερους χώρους, θα αποτελέσει σοβαρό πλήγμα στην ποιότητα ζωής των σημερινών κατοίκων της Αθήνας αλλά και για τις μελλοντικές γενιές.

Η δημιουργία ενός Μητροπολιτικού Πάρκου Υψηλού Πράσινου στο Ελληνικό και στην παραλία του Αγίου Κοσμά, σε συνδυασμό με πολιτιστικές, αθλητικές και κοινωνικές χρήσεις, αποτελεί την μοναδική απάντηση στα κερδοσκοπικά σχέδια που εξυφαίνονται εδώ και δεκαετίες και προωθούνται σήμερα με πρόσχημα την δύσκολη κατάσταση που περνά η χώρα μας.

Ακόμη,το ξεπούλημα της δημόσιας γης στον ζωτικό χώρο του Ελληνικού δεν μπορεί να θεωρείται πρόσχημα για το πρασίνισμα και την ανάπλαση άλλων υποβαθμισμένων περιοχών της Αθήνας οι οποίες έχουν αφεθεί στην τύχη τους ολόκληρες δεκαετίες.

Ας μη τους επιτρέψουμε να ολοκληρώσουν τα σχέδιά τους

8 Ιουνίου 2011

Πάνος Τότσικας, πολεοδόμος,

Μέλος

«Επιτροπής Αγώνα για το Μητροπολιτικό Πάρκο Ελληνικού»

Ταρατσόκηπος στο Βύρωνα

Ταρατσόκηποι ή αλλιώς πράσινες στέγες, είναι μία νέα προσέγγιση στην κατασκευή κτιρίων. Οι ταρατσόκηποι είναι ήδη πολύ διαδεδομένοι σε χώρες της Ευρώπης και μαζί με το πράσινο φέρνουν κι άλλα σπουδαία πράγματα στους κατοίκους των πολυκατοικιών. Πέραν από την προσωπική ευχαρίστηση που προσφέρουν, συμβάλουν σημαντικά στο μικροκλίμα του σπιτιού μας.

Ένας τέτοιος ταρατσόκηπος κατασκευάστηκε πρόσφατα στη ταράτσα μίας πολυκατοικίας στο Βύρωνα.

Σχεδιάστηκε ώστε οι ιδιοκτήτες να νιώθουν ότι είναι στον κήπο τους। Έτσι πέρα από χλοοτάπητα για το παιχνίδι των παιδιών έγινε μικρός κήπος αρωματικών για την κουζίνα και λεβάντα για τις ντουλάπες. Επίσης κατασκευάσθηκε κι ενας λαχανόκηπος με πολύ καλή παραγωγή.

Πως θα ήταν άραγε ο Βύρωνας αν όλες οι ταράτσες ήταν έτσι;

από το http://vironas.gr/

Το Τσέρνομπιλ μέσα από το φωτογραφικό φακό

Σχεδόν 25 χρόνια πέρασαν από το πυρηνικό ατύχημα του Τσερνόμπιλ, που έλαβε χώρα στις 26 Απριλίου του 1986, στον αντιδραστήρα Νο. 4 του Πυρηνικού Σταθμού Παραγωγής Ενέργειας του Τσερνόμπιλ της Σοβιετικής Ένωσης... Οι παρακάτω φωτογραφίες απεικονίζουν γλαφυρά το τραγικό γεγονός και τις καταστροφικές συνέπειές του.

Μια μάσκα αέριων δίπλα σε μια κούκλα σε ένα νηπιαγωγείο, σε πόλη φάντασμα δίπλα στο εργοστάσιο πυρηνικής ενέργειας

Μια ηλικιωμένη γυναίκα ασχολείται με τον κήπο της δίπλα στο εργοστάσιο πυρηνικής ενέργειας στο Τσέρνομπιλ στην Ουκρανία

Φωτογραφία από την κατεστραμμένη 4η ηλεκτρική εγκατάσταση του εργοστάσιου πυρηνικής ενέργειας μερικές μέρες μετά την καταστροφή

Μια αίθουσα σε ένα σχολείο στην πόλη φάντασμα Prypyat, δίπλα στο εργοστάσιο πυρηνικής ενέργειας στο Τσέρνομπιλ. Το Prypyat είχε 45.000 κάτοικους και εγκαταλείφθηκε 3 ήμερες μετά την έκρηξη

Ένας κοιτώνας σε ένα σχολείο στο Prypyat

Εγκαταλελειμμένες μάσκες αερίων σε τάξη σχολείου στο Prypyat

Γκραφίτι σε μια τάξη σχολείου στο Prypyat

Συγκρουόμενα αυτοκίνητα, εγκαταλελειμμένα σε ένα λούνα παρκ στο Prypyat

Αιματοληψία σε έναν τάρανδο στις Σουηδικές Άλπεις για την μέτρηση τις τοξικότητας στο αίμα του. Χιλιάδες τάρανδοι σφαγιάσθηκαν, όταν οι Σουηδικές αρχές ανακάλυψαν επικίνδυνα επίπεδα τοξικότητας στο αίμα τους.

Διενεργούνται επισκευές στο εργοστάσιο πυρηνικής ενέργειας στο Τσερνομπίλ τον Αύγουστο του 1986

Μια γυναίκα κρατάει ένα παραμορφωμένο νεογνό γουρούνι. Το γουρούνι γεννήθηκε δίπλα στο εργοστάσιο πυρηνικής ενέργειας στο Τσέρνομπιλ.

Ο Κουβανός πρόεδρος Φιντέλ Κάστρο υποδέχεται μια ομάδα παιδιών που επηρεάσθηκαν από την καταστροφή στο Τσέρνομπιλ

Ένα παιδί παίζει, 4 Αυγούστου 1992. Περίπου 60.000 παιδιά επηρεάστηκαν από την ραδιενεργή σκόνη του εργοστασίου

Συγγενείς ενός πυροσβέστη που πέθανε από την έκρηξη στο εργοστάσιο πυρηνικής ενέργειας

Οξανα Γκάιμπον, ετών 17 και Άλια Κοζιμιέρκα, ετών 15, θύματα της καταστροφής στο Τσέρνομπιλ. Δέχονται θεραπεία με υπέρυθρη ακτινοβολία

Γιουρα Κουντριακσε, ετών 12, θύμα του Τσέρνομπιλ. Περιμένει τη σειρά του να δεχθεί ψυχιατρική θεραπεία στο νοσοκομείο παίδων Ταράρα στην Αβάνα, Κουβά. Ένα από τα εκατοντάδες παιδιά από την Ουκρανία και τη Ρωσία που δέχθηκαν δωρεάν περίθαλψη στην Κούβα.

Ένας φύλακας του εργοστάσιου λέει σε έναν φωτογράφο να σταματήσει να βγάζει φωτογραφίες στην πύλη ενός από τους σταθμούς ενέργειας

Ο 3ος κ ο 4ος σταθμός ενέργειας του εργοστάσιου του Τσέρνομπιλ. Τους έκλεισαν στις 10 Ιουλίου 2000 σαν μέτρο προστασίας για τις ραδιενεργές βροχές

Ένας πρώην πυροσβέστης με ένα κερί στο χέρι κλαίει για τον χαμένο φίλο του στο Μνημείο των Χαμένων Πυροσβεστών στο Κίεβο

Ένα κορίτσι σε αναπηρικό καρότσι με μια κορδέλα που γράφει «Τσέρνομπιλ» στην διάρκεια μιας διαμαρτυρίας

Βλαντισλάβ Πέτροβ, ετών 3, ασθενής στο αιματολογικό τμήμα ραδιολογίας και πυρηνικής ιατρικής

Μια χήρα ανάβει ένα καντήλι στην ταφόπλακα των πυροσβεστών στο μνημείο για τα θύματα του Τσέρνομπιλ στο Slavutich, μια μικρή πόλη που τώρα ζουν εργάτες του εργοστάσιου

Εικόνα από τις αποθήκες πυρηνικών αποβλήτων κοντά στο Τσέρνομπιλ

Απομεινάρια κρεβατιών σε κέντρο προσχολικής αγωγής στο Pripyat

Μια ηλικιωμένη σε ένα χωριό του Opacheche κοντά στο Τσέρνομπιλ, Ουκρανία

Ένα λεωφορείο με υψηλό δείκτη ραδιενέργειας που το χρησιμοποιούσαν για μεταφορά πολιτών το 1986, μένει εγκαταλελειμμένο σε ένα χωράφι δίπλα στο χωριό Rosoha, 31 Ιανουαρίου 2006 Τσέρνομπιλ, Ουκρανία

Ραδιενεργά οχήματα σε παράταξη μπροστά από ένα ελικόπτερο που χρησιμοποιούσαν για τη ρίψη υλικών και νερού κατά τη διάρκεια της καταστροφής

Η Μαρίγια Ορούπα σε μια αποθήκη στο χωριό Pareshiv κοντά στο Τσέρνομπιλ

Πάνω από 300 χωρικοί ζουν στην «απαγορευμένη ζώνη» όταν γύρισαν στα σπίτια τους μετά την καταστροφή. Μέρες μετά την καταστροφή χρειάστηκε να τους μετακινήσουν σε πολλές τοποθεσίες της Σοβιετικής Ένωσης. Τώρα πίσω στον τόπο τους ζουν από την ραδιενεργή γη, καλλιεργώντας μανιτάρια, κρεμμύδια και τη δική τους βότκα «Σαμαχονκα»

Επιστήμονες εκτιμούν ότι το Prypyat και οι γύρω περιοχές δεν θα είναι ασφαλείς για τους ανθρώπους για αρκετούς αιώνες. Επίσης εκτιμούν ότι για να εξαλειφθούν τα πιο επικίνδυνα ραδιενεργά στοιχεία θα χρειαστεί να περάσουν 900 χρόνια

Γιατροί εξετάζουν νεογέννητα δίδυμα που ήρθαν στον κόσμο κολλημένα, Μινσκ - Λευκορωσία

Ένας τεχνικός από τη Λευκορωσία μετρά το επίπεδο ραδιενέργειας σε ένα χωριό της Λευκορωσίας το Βοροτετς

Παιδιά που «χτυπήθηκαν» από την καταστροφή του Τσέρνομπιλ, παίζουν σε ένα κέντρο αποκατάστασης στη μικρή πόλη Khoinik στις 6 Απριλίου 2006.

Παιδιά από την Ουκρανία, θύματα του πυρηνικού ατυχήματος τον Απρίλιο του 1986 στο Τσέρνομπιλ. Μερικά απ' αυτά προσβλήθηκαν από τις αρρώστιες αλωπεκία και λεύκη.

Μια ηλικιωμένη γυναίκα που επισκέπτεται το νεκροταφείο του εγκαταλειμμένου χωριού Orevichi, μέσα στη ζώνη αποκλεισμού των 30 χιλιομέτρων γύρω από τον πυρηνικό αντιδραστήρα του Τσέρνομπιλ.

Τρία αγόρια που παίζουν σε στρώματα στο πάτωμα σε ένα ορφανοτροφείο για παιδιά κοντά με ειδικές ανάγκες στο χωριό Vesnova της Λευκορωσίας.

Μια γυναίκα αφήνει λουλούδια σε ένα μνημείο για το Τσέρνομπιλ, στο Κίεβο

πηγή tvxs

Κηποτεχνική και... το φαΐ της μάνας μου!

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΣΧΙΖΑ*

Συμβαίνει να είμαι φανατικός εχθρός εκείνης της κηποτεχνικής, που προσδίδει στους κήπους ορθογώνιες, επίπεδες, κάθετες ή γενικά «ανθρωποειδείς» μορφές. Αυτή είναι γενικά η γαλλική κηποτεχνική, με χαρακτηριστική περίπτωση τις Βερσαλίες, με τα ζυγισμένα και στοιχημένα φυτά σε στρατιωτική παράταξη... H συγκεκριμένη κηποτεχνική της καθυπόταξης του φυσικού στοιχείου στη φαντασίωση ή ιδιοσυγκρασία (ή ψώνιο) διαφόρων, επιβιώνει κατά κάποιο τρόπο στις ημέρες μας, στα εξοχικά διαφόρων "παραμυθιασμένων" πλουσίων -με συμβατικές διατάξεις πρασίνου επαρκώς αφύσικου. Ενεργοί φορείς του "παραμυθιάσματος" είναι διάφοροι αρχιτέκτονες κήπων ιδιαζόντως ικανοί να σνομπάρουν, αν και στη συγκεκριμένη περίπτωση ισχύει το Βιβλικό ερώτημα: Το αυγό έκανε την κότα ή η κότα το αυγό;

Οι κήποι των πόλεων έχουν πολλαπλή, εικαστική και λειτουργική σημασία, μόνο που σε κάποιες περιπτώσεις είναι πλήρως «ιδιωτικοποιημένοι», κρυμμένοι και αποκομμένοι από το αστικό τοπίο. Όπως, λόγου χάρη, στην περίπτωση του γαλλικού ινστιτούτου στην οδό Σίνα, όπου ο υπερμεγέθης μαντρότοιχος -δίκην γραμμής Μαζινό- απαγορεύει το θέαμα του εσωτερικού χώρου και υποβαθμίζει τον αστικό περίγυρο.

Γενικότερα, στον ελλαδικό περιαστικό χώρο, δεν απουσιάζουν αυτοί που αποκρύβουν τον χώρο της αυλής τους με μάντρες και άλλα τεχνητά και «φυσικά» εμπόδια. Αυτό είναι πολεοδομικόν φάουλ και παρανομία, αλλά "ποιος δίνει μια κατάρα" (who gives a damn...) στην παλιοκατάσταση που ζούμε. Με τέτοιες πρακτικές προφανώς υποβαθμίζεται το οικιστικό τοπίο, φτάνοντας συχνά να προσομοιώνει τον περίγυρο της φυλακής του Κορυδαλλού...

Τώρα που είναι εκλογές και που κατεβαίνω κι εγώ υποψήφιος, βρίσκω ελάχιστα αβανταδόρικη την ενασχόληση με τους κήπους, από τη στιγμή που την παράσταση κλέβουν οι «μεγάλοι κήποι» -ήγουν πάρκα μικρομεσαία ή πάρκα μητροπολιτικά. Παρ’ όλα αυτά, τα μπαλκόνια και η «γλαστρολογία» -που λέει ο αρχιτέκτων τοπίου Σταμάτης Σεκλιζιώτης- δεν είναι αμελητέα. Η Τοπική Αυτοδιοίκηση θα μπορούσε να ενθαρρύνει κηποσυνθέσεις με ποιότητα και αισθητική, να προκαλέσει διαγωνισμούς και βραβεύσεις. Να υπογραμμίσει ακόμη τη σημασία κηποτεχνικών δομών που έχουν θετικό «ενεργειακό αποτέλεσμα» στον αστικό χώρο. Όπως, λόγου χάρη, αυτή που διαθέτω στο μπαλκόνι του σπιτιού μου, σαν ένα είδος "φυτικής ασπίδας" στην καλοκαιρινή υπερθέρμανση...

Οι κήποι μοιάζουν με τη... μαγειρική, κατά το ότι συν-θέτουν ποικίλα στοιχεία, πολλές φορές ανομοιογενή, στα όρια του κιτς. Αντιγράφω κάτι σκέψεις που εκφέρονται σε έναν διάλογο αρχιτεκτόνων τοπίου, πάλι από τον Σεκλιζιώτη:

"Δες τι γίνεται με τα μαγειρέματα... Μας έχουν σπάσει τα νεύρα γιατί δεν προωθούν κάτι ωφέλιμο, απλά προωθούν μαζικά και ανταγωνιστικά κάτι "φανταχτερά βλαβερό" και όλοι μαζί διάλεξαν την ίδια περίοδο, μέσα από μια ψευτογκλαμουριά της τσίκνας, το αλαζονικό ύφος του επώνυμου αρχιμάγειρα "κριτή" και της κάθε πριγκίπισσας «σφιχτοντυμένης» παρουσιάστριας, την αγωνία και τη φυσιολογική φιλοδοξία του νέου επαγγελματία που ψάχνεται από κάπου να πιαστεί (συναισθηματική εκμετάλλευση...) [...] και το κάνουν τόσο πιεστικά που όλοι μας θυμηθήκαμε το φαΐ της μάνας μας..."

Δεν υποστηρίζω την επιστροφή στις αδέξιες γλάστρες της μητρός μου, σε κάτι τενεκέδες και βαρέλια με θάμνους και λουλούδια τοποθετημένα αναντάν μπαμπαντάν**. Δεν υποστηρίζω τον πρωτογονισμό, αλλά μια νέου τύπου κηποτεχνική, που υπερβαίνει χωρίς να αγνοεί τις παλιές βασικές αρχές στη διαχείριση του πρασίνου. Την κηποτεχνική σε διαφορετικές κλίμακες, από το μπαλκόνι μέχρι το μητροπολιτικό πάρκο, που αποφεύγει υδροβόρες και εργασιοβόρες καλλιέργειες, που ευνοεί τις φυσικές διαπλάσεις ως αντίδοτο στον «εξορθογωνισμό» και στην επιπεδοποίηση του αστικού χώρου, που καινοτομεί χωρίς όμως να χάνει την επαφή της με το παραδοσιακό και το «δόκιμο».

Υποστηρίζω τις στοιχειώδεις αρχές που ήξεραν όλοι και ήξερα κι εγώ ως παλιός, όχι όντας "αλλιώς" αλλά φορέας στοιχειώδους νοημοσύνης...

* Ο Γιάννης Σχίζας είναι εκδότης του περιοδικού "Οικολογείν" και υποψήφιος αντιπεριφερειάρχης Νήσων με τον συνδυασμό Αττική Συνεργασία.

Σε κίνδυνο η δημόσια δασική περιουσία

Αντίθετοι οι δασολόγοι με το σχέδιο νόμου του υπ. Περιβάλλοντος, με το οποίο εκχωρείται σε ιδιώτες η κατάρτιση χαρτών

Του Γιωργου Λιαλιου

Πέντε βασικές ενστάσεις διατυπώνουν οι δασολόγοι για το σχέδιο νόμου του υπουργείου Περιβάλλοντος που αφορά την κατάρτιση των δασικών χαρτών. Οπως υποστηρίζουν, η δυνατότητα να ανατίθενται σε ιδιωτικές εταιρείες όλα τα στάδια της διαδικασίας δημιουργίας ενός δασικού χάρτη θα θέσει σε κίνδυνο την προάσπιση της δημόσιας δασικής περιουσίας. Ομοίως, εκτιμούν ότι η πρόθεση της πολιτείας να «νομιμοποιήσει» περιοχές που έχουν χτιστεί μέσα σε δάση -αν αποδειχθεί ότι αυτό έγινε με αποφάσεις του κράτους- λύνει μεν ένα πολεοδομικό πρόβλημα, γίνεται όμως με λανθασμένο τρόπο, καθώς το Δημόσιο ουσιαστικά αποδέχεται άνευ όρων την καταπάτηση των εδαφών του.

Το σχέδιο νόμου για τους δασικούς χάρτες παρουσιάστηκε και τέθηκε σε δημόσια διαβούλευση, η οποία ολοκληρώνεται. Τις πιο έντονες ενστάσεις εκφράζουν... οι καθ’ ύλην αρμόδιοι, δηλαδή οι δασολόγοι. Η «Κ» μίλησε με τον πρόεδρο και το μέλος του δ. σ. της Πανελλήνιας Ενωσης Δασολόγων Δημοσίων Υπαλλήλων κ. Νίκο Μπόκαρη και Βασίλη Πετρέλη και τον τέως διευθυντή δασών του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης κ. Λευτέρη Φραγκιουδάκη. Τα σημεία που υποδεικνύουν είναι τα εξής:

1. Κατάρτιση δασικών χαρτών

Σύμφωνα με το σχέδιο νόμου, οι δασικοί χάρτες θα καταρτίζονται είτε από τις διευθύνσεις δασών των περιφερειών ή από ιδιώτες μελετητές. «Το 19% της χώρας είναι δάση. Επομένως οι -μόλις επτά- διευθύνσεις δασών των “γενικών” περιφερειών θα έχουν αρμοδιότητα να φτιάξουν τους δασικούς χάρτες για τεράστιες περιοχές, χωρίς να έχουν προσωπικό, πόρους ή μέσα. Ετσι, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα δηλώσουν αδυναμία να φέρουν εις πέρας το έργο τους, άρα οι δασικοί χάρτες θα ανατίθενται σε ιδιώτες», αναφέρει ο κ. Πετρέλης.

2. Ανάθεση δασικών χαρτών σε ιδιώτες

Το σχέδιο νόμου προβλέπει ότι θα μπορεί να ανατίθεται σε ιδιώτες μελετητές όχι μόνο η κατάρτιση των δασικών χαρτών, αλλά και η εξέταση των αντιρρήσεων και η διόρθωση του τελικού αποτελέσματος. «Εκτιμώ ότι η διαδικασία αυτή θα κριθεί αντισυνταγματική. Δεν είναι δυνατόν να εναποθέτεις την προστασία δημοσίων εκτάσεων σε ιδιώτες. Είναι σαν να βάζεις τον λύκο να φυλάει τα πρόβατα!», λέει ο κ. Φραγκιουδάκης. «Δεν είναι θέμα κρατισμού, αλλά ασφάλειας δικαίου», προσθέτει ο κ. Μπόκαρης. Η πλευρά της Κτηματολόγιο Α. Ε., ωστόσο, διαφωνεί, σημειώνοντας ότι οι δασικοί χάρτες για 322 περιοχές έχουν ολοκληρωθεί και υποβληθεί στις δασικές υπηρεσίες από το 2003 - 5, αλλά ούτε ένας δεν έχει αναρτηθεί.

3. «Μερική» κύρωση δασικών χαρτών

Το σχέδιο νόμου προβλέπει ότι μετά την υποβολή αντιρρήσεων για έναν δασικό χάρτη θα κυρώνεται άμεσα το κομμάτι που δεν έχει αμφισβητήσεις και μετά θα προστίθενται τα υπόλοιπα. «Η πρόταση αυτή έχει καλές προθέσεις, όμως στα δάση που βρίσκονται κοντά σε μεγάλες πόλεις δεν θα είναι δυνατόν να εφαρμοστεί», λέει ο κ. Πετρέλης. «Για παράδειγμα, κατά την κατάρτιση ενός δασικού χάρτη (που έγινε με βάση τον προηγούμενο νόμο) για τη Λούτσα υποβλήθηκαν περισσότερες από 2.000 αντιρρήσεις, που αφορούσαν στα 6.400 από τα 6.500 στρέμματα της δασικής περιοχής. Αναλόγως στη Φυλή, σε έναν δήμο 30.000 στρεμμάτων είχαν υποβληθεί αντιρρήσεις... για 60.000 στρέμματα! Τι χάρτη λοιπόν θα κυρώσεις σε αυτές τις περιοχές;».

4. «Προβληματικές» περιπτώσεις

Το σχέδιο νόμου προβλέπει μια ειδική διαδικασία για όσες περιοχές έχουν χτιστεί μέσα σε δάση, αλλά με ευθύνη του κράτους. Βασικοί άξονες, το «πάγωμα» της διαδικασίας μετά την ανάρτηση του χάρτη και η τελική κρίση της κάθε περίπτωσης από τον υπουργό, έπειτα από γνωμοδότηση φορέων, μεταξύ των οποίων και οι δήμοι. «Οι περιοχές που ήταν δασικές και έχουν αλλάξει χρήση παράνομα θα έπρεπε να προστατεύονται ως δημόσιες. Για παράδειγμα, το ιστορικό της Ιπποκρατείου Πολιτείας στην Πάρνηθα δείχνει ότι χτίστηκε μέσα σε δημόσιες εκτάσεις, αλλά το Δημόσιο δεν αντιδρά», λέει ο κ. Φραγκιουδάκης. «Πιστεύω ότι στις περιοχές αυτές θα έπρεπε πρώτα να ολοκληρωθεί ο δασικός χάρτης και κατόπιν να ξεκινήσει οποιαδήποτε ρύθμιση, πάντα επ’ ωφελεία του δημοσίου συμφέροντος». Ενστάσεις υπάρχουν και για τη συμμετοχή των δήμων στη διαδικασία «κρίσης» των περιοχών αυτών. «Οι δήμοι είναι πρωτεργάτες στο φαγοπότι των δασών, ενίοτε και μεγαλοκαταπατητές».

5. Πράσινο Ταμείο

Με τη δημιουργία του Πράσινου Ταμείου μεταφέρονται σε αυτό οι πόροι του Φορέα Δασών. Οι δασολόγοι σημειώνουν ότι δεν αναφέρεται ρητά στον νόμο πώς οι πόροι του Φορέα Δασών θα χρησιμοποιούνται για τα δάση και όχι γενικά σε περιβαλλοντικές δράσεις.

πηγή ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Ποιότητα ζωής στην Αθήνα

Tου Σπυρου Πολλαλη*

Η Αθήνα, όπως κάθε πόλη, πρέπει να προσφέρει ποιότητα ζωής στους κατοίκους της. Σε καθημερινή βάση πρέπει να προσφέρει κατοικίες και χώρους εργασίας με φως και καθαρό αέρα, άνετη μετακίνηση και ευκολοπροσβάσιμους χώρους επαφής με τη φύση. Η Αθήνα όμως γιγαντώθηκε από ένα μικρό χωριουδάκι σε μια μεγαλούπολη, διαρκώς αυξάνοντας την περιφέρειά της, και με τη σημερινή της μορφή κάθε άλλο παρά τα προσφέρει. Η αύξηση του αριθμού των κατοίκων της, σε συνδυασμό με την αλόγιστη μεταλλαγή ενός πολεοδομικού ιστού που είχε δημιουργηθεί για διαφορετική πυκνότητα και η εισβολή αυτοκινήτων που έχουν σχεδιαστεί για διαφορετικούς σκοπούς, είναι βασικοί λόγοι που στερούν την ποιότητα ζωής στους κατοίκους της Αθήνας. Ενας ακόμα λόγος είναι η ανάπτυξη βαριάς βιομηχανίας που μολύνει το περιβάλλον στις πιο ειδυλλιακές περιοχές των ακτών στις οποίες έχουν άμεση πρόσβαση οι Αθηναίοι. Και αυτά, παρά το καλό της κλίμα, τον ήλιο και την εξαιρετική της σχέση με θάλασσα και βουνά. Ο παράδεισος που δημιούργησε τις συνθήκες να αναπτυχθεί ο πολιτισμός της αρχαίας Αθήνας φαίνεται να έχει καταστραφεί.

Η σημερινή γενιά καλείται να διορθώσει τα λάθη. Περιτριγυριζόμενος από τη συγκεκριμένη δόμηση με μικρές ιδοκτησίες, ο σημερινός Αθηναίος πρέπει να βρει μια εφικτή λύση να διορθώσει την πόλη που ο ίδιος ή παρέλαβε ή συνεισέφερε να γίνει όπως είναι. Και αυτή η αναστροφή των συνθηκών είναι πολύ πιο δύσκολη από το να είχαν προβλεφθεί τα σημερινά προβλήματα. Χρειάζονται προσπάθεια και χρήματα, θα οδηγήσει δε σε αποφάσεις που αναιρούν σημερινές καταστάσεις και αναπόφευκτα θα υπάρχουν αντιρρήσεις και διαφωνίες. Οι αλλαγές, ακόμα και με στόχο κάτι καλύτερο, προκαλούν αντιδράσεις.

Ο πρώτος στόχος είναι να αποφευχθούν τα ίδια λάθη στην ακόμα αυξανόμενη περιφέρεια που δυστυχώς επαναλαμβάνονται, καθότι αυτό είναι το μόνο μοντέλο ανάπτυξης που γνωρίζουν και οι αρχές και οι κάτοικοι.

Αυτό όμως δεν λύνει τα προβλήματα του πυρήνα. Εκεί η λύση είναι να αντιμετωπισθεί το πρόβλημα από τρεις πλευρές: επέμβαση στα κτίρια, ανάπλαση των ανοικτών χώρων και ανασχεδιασμός των τρόπων μετακίνησης. Ας τα πάρουμε ένα - ένα.

Τα υπάρχοντα κτίρια χρειάζονται επεμβάσεις ώστε να προσφέρουν φως στα διαμερίσματα, ειδικά των χαμηλοτέρων ορόφων, και κοινόχρηστους χώρους. Ο κατακερματισμός των οικοπέδων, απομεινάρι των μονοκατοικιών που κατεδαφίστηκαν, οδήγησε σε ανθυγιεινά διαμερίσματα-σωλήνες που τα κεντρικά τους τμήματα φωτίζονται από αναποτελεσματικούς φωταγωγούς. Οι εσωτερικοί ακάλυπτοι έχουν γίνει ένα απομεινάρι των κτιρίων που τα περιβάλλουν. Χειρουργικές επεμβάσεις σε κτίρια και κατεδαφίσεις είναι απαραίτητες επεμβάσεις για τη βιωσιμότητα της Αθήνας. Αυτή η προσέγγιση όμως έχει πολύπλοκη διαδικασία εφαρμογής, παρόλο που είναι και απαραίτητη και οικονομικά εφικτή.

Η άμεση και ευκολότερη λύση για τον πυρήνα είναι η ανάπλαση των ανοικτών χώρων. Τέτοιοι χώροι είναι οι πλατείες, οι ακάλυπτοι, οι δρόμοι. Και από αυτούς η ευκολότερη και αμεσότερη λύση είναι οι πλατείες. Εδώ χρειάζονται σχετικά απλές παρεμβάσεις: να σχεδιαστούν στην επιφάνειά τους ώστε να προσφέρουν ασφαλείς χώρους διέλευσης και στάσης πεζών μέσα στο πράσινο, κυρίως με δέντρα με ψηλούς κορμούς ώστε να διατηρείται η οπτική επαφή. Παιδικές χαρές και εμπορικοί χώροι αναψυχής είναι απαραίτητα στοιχεία στις πλατείες. Παράλληλα, πρέπει να δημιουργηθούν χώροι στάθμευσης σε πολλαπλά υπόγεια κάτω από τις πλατείες για τα αυτοκίνητα των κατοίκων της περιοχής, ώστε να ελευθερωθεί ο χώρος στάθμευσης στους δρόμους. Βλέποντας γειτονιές της Αθήνας σήμερα, γεννιέται η εντύπωση πως οι πολυκατοικίες είναι χτισμένες μέσα σε ένα τεράστιο πάρκινγκ και οι πεζοί περπατάνε σε αυτό το πάρκινγκ. Σε συνδυασμό με την επίγνωση ότι μια θέση πάρκινγκ στον δρόμο είναι δύσκολο να βρεθεί και η κίνηση στους δρόμους είναι μόνιμα αυξημένη, τα περισσότερα αυτοκίνητα μένουν σταθμευμένα δίπλα στα πεζοδρόμια για μακρές χρονικές περιόδους. Αυτές οι καινούργιες πλατείες θα πρέπει να συντηρούνται επαρκώς από τα έσοδα από τις εμπορικές χρήσεις και την ενοικίαση των θέσεων στάθμευσης.

Οι ακάλυπτοι χώροι στο εσωτερικό των πολυκατοικιών είναι ένα θέμα που θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί σχετικά εύκολα για την ενοποίησή του, τη δημιουργία κοινόχρηστων χρήσεων και πράσινου και την επαναδημιουργία γειτονιάς, αλλά εναπόκειται τελικά στους κατοίκους των ίδιων των πολυκατοικιών που άλλωστε και θα είναι οι άμεσα ωφελημένοι.

Η τρίτη κατηγορία ανοικτών χώρων είναι οι δρόμοι που συνδέονται άμεσα με τη μετακίνηση, οπότε θα πρέπει να τα αντιμετωπίσουμε μαζί. Τα αυτοκίνητα όπως τα ξέρουμε σήμερα έχουν φτιαχτεί για να μεταφέρουν πολλούς επιβάτες, σχετικά γρήγορα, σε μεγάλες αποστάσεις και με επιβάρυνση στο περιβάλλον. Είναι εντελώς ακατάλληλα για τις πόλεις. Παίρνουν ζωτικό χώρο, μολύνουν και έχουν επιθετική σχέση με τον πεζό, για τον οποίο σε τελική ανάλυση έχουν φτιαχτεί οι πόλεις. Η αφαίρεση των αυτοκινήτων από τις πόλεις είναι εφικτή σε υψηλές πυκνότητες κατοίκησης, όπως στο κέντρο της Αθήνας, και εφόσον εισαχθούν εναλλακτικά μέσα μεταφοράς και προβλεφθούν τρόποι μετακίνησης για ειδικές ανάγκες. Ο συνδυασμός αυτής της αντιμετώπισης των αυτοκινήτων με την ανάπλαση των δρόμων υπόσχεται πολλά για την ποιότητα ζωής στην πόλη. Είναι όμως η αφαίρεση των αυτοκινήτων από την Αθήνα εφικτή, τουλάχιστον στο κέντρο της; Η απάντηση είναι πως είναι, ακολουθώντας το σκεπτικό της αντιμετώπισης που έχουμε δει σε πολλές πόλεις του κόσμου όπως στη Σεούλ, στη Στουτγάρδη, στη Χαϊδελβέργη, τελευταία στη Νέα Υόρκη, ακόμα και στη δική μας Εδεσσα. ΄Η στην ειδυλλιακή Υδρα και Σύμη. Αυτό το σκεπτικό συγκεντρώνεται στα λόγια του πρώην δημάρχου της Σεούλ και τωρινού προέδρου της χώρας: «Οσο διευκολύνουμε την κυκλοφορία των αυτοκινήτων τόσο ο συνωστισμός θα επιδεινώνεται, οι δρόμοι και τα πάρκινγκ δεν πρόκειται ποτέ να επαρκέσουν. Η λύση είναι να δυσκολέψουμε τα αυτοκίνητα, ώστε ο κόσμος να μάθει να χρησιμοποιεί τις δημόσιες συγκοινωνίες».

Η απομάκρυνση των αυτοκινήτων από τους δρόμους θα τους μετατρέψει σε γραμμικούς ελεύθερους χώρους. Ετσι μπορούν να αντιμετωπιστούν σχεδιαστικά σαν τις πλατείες, με την επιπλέον προσθήκη λωρίδων για μετακίνηση: μέσων μαζικής μεταφοράς, ποδηλάτων, πεζών.

Τελειώνοντας, θα πρέπει να τονίσουμε ότι η επιτυχία κάθε μιας από τις παραπάνω σκέψεις στηρίζεται σε ολοκληρωμένη και μακροχρόνια αντιμετώπιση, καθαρή και αποτελεσματική επικοινωνία, παιδεία, κατάλληλο και εμπνευσμένο σχεδιασμό, συντήρηση και αστυνόμευση. Οι αρχιτεκτονικοί διαγωνισμοί δεν εγγυώνται από μόνοι τους τα αποτελέσματα.

* Ο κ. Σπύρος Πολλάλης είναι καθηγητής Σχεδιασμού, Τεχνολογίας και Διοίκησης στο Harvard.

από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 20-06-10

Χρήσιμα νέα από την Greenpeace

Η Nestlé συνεχίζει την καταστροφή.

Η Nestlé, εταιρία που παράγει το KitKat, χρησιμοποιεί φοινικέλαιο από εταιρείες που καταστρέφουν τα τροπικά δάση της Ινδονησίας, απειλούν την πρόσβαση των ντόπιων στα προς το ζην και φέρνουν τους ουραγκοτάγκους στο χείλος της εξαφάνισης. >>δείτε το video

>>Υπόγραψε την επιστολή

Οι καταναλωτές στηρίζουν την Πελαγία

Τη συναντήσαμε έξω από τα σούπερ μάρκετ μαζί με τους εθελοντές της Greenpeace να ενημερώνει τον κόσμο για τον κίνδυνο εξαφάνισης εκείνης και των φίλων της, ζητώντας τη βοήθειά τους για την επιβίωσή τους.

>> δείτε φωτογραφίες από σούπερ μάρκετ

Καλό Πάσχα!

Τα στολίδια, τα αυγά και τα δώρα μας φέτος το Πάσχα, μπορούμε να τα φτιάξουμε μόνοι μας με κέφι, φαντασία και φυσικές πρώτες ύλες. Μικροί και μεγάλοι, χρησιμοποιώντας απλά καθημερινά πράγματα θα βάψουμε τα αυγά μας με φυσικούς τρόπους!

>> Συμβουλές για το Πάσχα