Άστεγος συνήγορος των δικαιωμάτων των αστέγων

Ο Έρικ Σέπτοκ είναι ένας άστεγος Αμερικανός πολίτης που αγωνίζεται για τα δικαιώματα των άλλων αστέγων χρησιμοποιώντας το διαδίκτυο, και ιδιαίτερα τις ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης. Έχει χιλιάδες διαδικτυακούς φίλους, δίνει διαλέξεις σε κολέγια και είναι γνωστός στα Μέσα. Ωστόσο παραμένει άστεγος ώστε να είναι ελεύθερος να συνεχίσει την εκστρατεία του.

Ο Έρικ Σέπτοκ έχει 4.548 φίλους στο Facebook, 839 άτομα που τον ακολουθούν στο Twitter και 1.600 αδιάβαστα e-mail. Αυτό που δεν έχει, είναι σπίτι. Ο 41χρονος άνεργος, πρώην τοξικομανής Σέπτοκ αυτοαποκαλείται «άστεγος συνήγορος αστέγων» και δεν είχε μόνιμη διεύθυνση τα τελευταία 15 χρόνια. Έχει αφιερωθεί στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων των αστέγων, κάτι που θεωρεί εργασία πλήρους απασχόλησης, του δίνει σκοπό και την αίσθηση ότι ανήκει κάπου.

Στους διαδικτυακούς του φίλους περιλαμβάνονται πολλοί που ασχολούνται με την προστασία των αστέγων, οργανώσεις, δικηγόροι και απλοί πολίτες που τον χρησιμοποιούν ως σύνδεσμο με την κοινότητα των αστέγων στην Ουάσινγκτον όπου ζει. Δίνει συχνά διαλέξεις σε κολέγια ανά τη χώρα με τη βοήθεια της Εθνικής Συμμαχίας για τους Άστεγους και περνά πολλές ώρες της ημέρας στο διαδίκτυο στέλνοντας αμέτρητα e-mail στις υπεύθυνες αρχές, συχνά εκ μέρους άλλων, διαμαρτυρόμενος για τα κακώς κείμενα.

Η δραστηριότητά του αυτή, ωστόσο, τον έχει αποτρέψει από το να ψάξει εργασία και να αποκτήσει μόνιμη διεύθυνση. Προτιμά να αφιερώνει το χρόνο του στη διαδικτυακή του εκστρατεία και να διαμένει στον ίδιο ξενώνα που τον φιλοξενεί από το 2008, καθώς όπως υποστηρίζει: «Πάρα πολλοί άστεγοι άνθρωποι με θαυμάζουν, δεν μπορώ να τους εγκαταλείψω. Η συνείδησή μου δε θα μου το επιτρέψει». Συνεχίζει λοιπόν να μοιράζεται ένα μικρό δωμάτιο με 11 ακόμα άτομα, με μόνο έσοδο τις διαφημίσεις στο μπλογκ του και τα χρήματα που λαμβάνει για τις διαλέξεις του.

Καθημερινά ξυπνά και αφήνει πίσω του τον χαώδη ξενώνα, περνώντας τη μέρα του στους κοινόχρηστους υπολογιστές της δημόσιας βιβλιοθήκης και μίας μη κυβερνητικής οργάνωσης που παρέχει γεύματα στους αστέγους. Τα έσοδά του μετά βίας φτάνουν για να αγοράζει μερικά ρούχα και να πληρώνει το λογαριασμό του κινητού τηλεφώνου του, το οποίο είναι απαραίτητο για τη δράση του ως συνήγορου των αστέγων.

Οι αρχές και όσοι ασχολούνται με το θέμα των αστέγων γνωρίζουν τον Σέπτοκ, ο οποίος τους πλημμυρίζει καθημερινά με e-mail για προβλήματα στους ξενώνες, διαμαρτυρίες, προτάσεις για φθηνότερα ενοίκια και περισσότερους ξενώνες, καθώς και κριτική για την πολιτική της κυβέρνησης. Στόχος του είναι συχνά ο δήμαρχος της Ουάσινγκτον. Μάλιστα, υπογράφει όλα τα e-mail με το τηλέφωνό του, τις διευθύνσεις των μπλογκ του και τη φράση «Ο δήμαρχος Φέντι έχει πονοκέφαλο και ο πονοκέφαλός του έχει όνομα – Έρικ Τζόναθαν Σέπτοκ», ακολουθούμενη από τον αριθμό τηλεφώνου του γραφείου του δημάρχου.

Οι διαμαρτυρίες του πιάνουν τόπο. Φέτος, διαμαρτυρήθηκε για μια διαρροή στον γυναικείο ξενώνα αστέγων, γράφοντας ότι: «Παίρνει περισσότερο χρόνο στην πολιτεία να φτιάξει αυτή τη διαρροή, παρά αυτή στον κόλπο του Μεξικού». Όταν η φράση του μεταφέρθηκε αυτούσια στους υπευθύνους, η διαρροή επισκευάστηκε άμεσα.

Ο Σέπτοκ μεγάλωσε σε μία αυστηρή, θρησκευόμενη ανάδοχη οικογένεια μαζί με ακόμα 36 παιδιά. Είχε βρεθεί εγκαταλελειμμένος σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου σε ηλικία 8 μηνών, με σοβαρά κατάγματα στο κρανίο του. Οι γιατροί προέβλεψαν ότι θα είχε νοητικά προβλήματα, ωστόσο αποφοίτησε από το λύκειο και εργάστηκε για χρόνια. Κατέληξε σταδιακά να ζει στο δρόμο, εθίστηκε στα ναρκωτικά αλλά απεξαρτήθηκε. Όταν κάποια στιγμή του δόθηκε η ευκαιρία να υπερασπιστεί τους υπόλοιπους άστεγους, το να είναι άστεγος έγινε η ταυτότητά του. Για τον Σέπτοκ είναι πλέον πιο σημαντικό να έχει 5.000 φίλους στο Facebook, παρά 5.000 δολάρια στην τράπεζα.

Πηγή: Ουάσινγκτον Ποστ

αντιγραφή από το tvxs

Μια πόλη ανοιχτή σε όλους

Η πόλη ως κοινωνικός πυκνωτής δεν αποτελεί ένα συνεκτικό, κλειστό σύστημα αλλά είναι ένα πεδίο υπό συνεχή διαμόρφωση ανοιχτή στην διαφορετική συνύπαρξη, την ενδεχομενικότητα και το πολιτικό

«Οι κοινωνικές σχέσεις παραγωγής υφίστανται κοινωνικά εφόσον υπάρχουν στο χώρο. Οι σχέσεις αυτές προβάλλονται, εγγράφονται στο χώρο ενώ ταυτόχρονα τον παράγουν» (H. Lefebvre)

Η πόλη ως κοινωνικός πυκνωτής δεν αποτελεί ένα συνεκτικό, κλειστό σύστημα αλλά είναι ένα πεδίο υπό συνεχή διαμόρφωση, ανοιχτό στην διαφορετικότητα και την ενδεχομενικότητα. Ταυτόχρονα, είναι και το πεδίο εκείνο στο οποίο αναπτύσσονται τοπικά κοινωνικές σχέσεις και η εξουσία γίνεται μέσο επιβολής, αντικείμενο διαπραγμάτευσης και αντίστασης. Η Αθήνα, ως μια μητρόπολη του σύγχρονου παγκοσμιοποιημένου κόσμου, αναπαριστά όλη αυτή την ποικιλία των σχέσεων που παράγουν τα αντικρουόμενα συμφέροντα των διάφορων κοινωνικών υποκειμένων που δρουν στον χώρο. Στο πλαίσιο αυτό αναπτύσσονται διαφορετικές τοπικότητες και ανταγωνιστικές τάσεις σε όλο το εύρος της περιοχής του Δήμου Αθηναίων.

Τα τελευταία χρόνια, από το Κολωνάκι μέχρι την Κυψέλη και από το Παγκράτι μέχρι τον Κολωνό, νέα συλλογικά υποκείμενα δημιούργησαν την επιστημονική και κοινωνική αμφισβήτηση, για την υπεράσπιση των αστικών δημόσιων υπηρεσιών και την προστασία του τοπικού περιβάλλοντος. Αδόμητοι χώροι που μπήκαν στο στόχαστρο της κερδοσκοπίας και της τσιμεντοποίησης απελευθερώθηκαν και δόθηκαν στους πολίτες, κτήρια αρχιτεκτονικής αξίας και ιστορικής μνήμης διασώθηκαν στεγάζοντας νέες κοινωνικές χρήσεις, παιδικοί σταθμοί και σχολικές στέγες «γλύτωσαν» από το κλείσιμο που επέβαλε η νεοφιλελεύθερη δημοτική και κεντρική διακυβέρνηση, περικοπές κοινωνικών παροχών δεν υλοποιήθηκαν μετά από τοπικούς αγώνες, αρχαιολογικοί χώροι άνοιξαν.

Σήμερα, σε συνθήκες οικονομικής κρίσης, φαινόμενα όπως η ενδημική ανεργία και η επισφάλεια που βρίσκονται στον πυρήνα της απόγνωσης της κοινότητας, οι επιδεινούμενες οικιστικές συνθήκες, η αποστράγγιση των κοινωνικών πόρων, η εγκατάλειψη ολόκληρων γειτονιών της πόλης στην υποβάθμιση οξύνονται προσβάλλοντας όλο και περισσότερα τμήματα του πληθυσμού της πόλης. Μέσα σ’ αυτό το κάδρο, νέα στοιχεία προσαρτώνται στη ζωή ιδίως του ιστορικού κέντρου αλλά και σε γειτονιές όπως ο Άγιος Παντελεήμονας. Η καθημερινότητα των περιοχών αυτών χαρακτηρίζεται από την υποβάθμιση, την απουσία της κρατικής και της δημοτικής μέριμνας, τη σταδιακή εγκατάλειψη κάθε μορφής κοινωνικής πρόνοιας για τους πολίτες, την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από συγκεκριμένα κυκλώματα που εκμεταλλεύονται ανθρώπους, πωλούν ναρκωτικά και προστασία σε νυχτερινά κέντρα, την εγκληματικότητα, την έλλειψη υποδομών και καθαριότητας. Κάπως έτσι συντίθεται η καθημερινότητα της Αθήνας, μιας πόλης που συγκεντρώνει χιλιάδες ανθρώπους, κυρίως φτωχούς και μετανάστες που αναζητούν καταφύγιο απ’ το ρατσισμό, ανθρώπους που έχουν ανάγκη για υποδομές μέσα σε ένα τοπίο κοινωνικής ερήμωσης.

Η υποβάθμιση και η οικονομική υποτίμηση των γειτονιών του κέντρου της πόλης είναι αποτέλεσμα πολλών παραγόντων: Της απουσίας πολιτικής ανοιχτών συνόρων προς την Ευρώπη για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες με αποτέλεσμα την υπερσυγκέντρωση τους σε συγκεκριμένα καταφύγια της πόλης όπου ζουν υπό άθλιες συνθήκες, της απουσίας κοινωνικών υπηρεσιών από μεγάλα τμήματα της πόλης, των περικοπών σε κονδύλια και προσωπικό των δομών απεξάρτησης και της διαπλοκής της αστυνομίας με τα κυκλώματα της περιοχής. Παράλληλα, η παράνομη χωροθέτηση και η ραγδαία εξάπλωση εμπορικών δραστηριοτήτων όπως εστιατόρια, μπαρ, gallery τέχνης, παράνομων νυχτερινών μαγαζιών που παρακάμπτουν τις χρήσεις γης στις γειτονιές, αλλοιώνουν την ισορροπία μεταξύ κατοικίας-υπηρεσιών, δημιουργούν ηχορύπανση και καταπατούν τον δημόσιο χώρο με τα τραπεζοκαθίσματα και τις πλαστικές τέντες. Σημαντικό ρόλο διαδραμάτισε και η εκδίωξη των παραγωγικών δραστηριοτήτων και των μικρών βιοτεχνιών από τις περιοχές της δυτικής Αθήνας, καθώς η παραγωγή ήταν αυτή που καθόριζε την κοινωνική σύνθεση των λαϊκών γειτονιών. Πρότυπα κατανάλωσης ήλθαν να επιβάλουν πρότυπα παραγωγής. Πλέον, οι αξίες της κατανάλωσης αντί της παραγωγής καθορίζουν τις αποφάσεις για τις χρήσεις γης.

Η παρακμή των γειτονιών δεν είναι φυσικό φαινόμενο. Προέκυψε ως αποτέλεσμα της κυριαρχίας των ιδιωτικών και δημόσιων επενδυτικών αποφάσεων και της λειτουργίας της αγοράς γης και κατοικίας (real estate). Το σχέδιο της τοπικής «αναζωογόνησης» όπως λειτούργησε στου Ψυρρή, στο Γκάζι και στο Μεταξουργείο (σε διαφορετική κλίμακα στο καθένα), αναμόρφωσε τις δομές των κεντρικών περιοχών για να λειτουργήσουν ως μηχανή κέρδους. Μαζί με την αναμόρφωση, αυτή η διαδικασία προβλέπει τη δημιουργία ζωνών πολυτελούς κατοικίας (gentrification) και οικονομικών υποδομών σε νέα κεντρικά συγκροτήματα γραφείων.

Στη σύγχρονη Αθήνα, υπό το βάρος της κρίσης, του πολλαπλασιασμού της φτώχειας και της βίας, της δημιουργίας θυλάκων αποκλεισμού, των χωρικών ανισοτήτων στις γειτονιές αλλά και των κοινών τους προβλημάτων, η κυρίαρχη πολιτική για την πόλη επιβάλλει μια νέα οικονομική, κοινωνική, πολιτισμική ατζέντα που υποκαθιστά τις ανάγκες των ανθρώπων και οδηγεί την αστική αναδιαμόρφωση. Επιχειρήσεις σκούπα, εκτοπισμός των κατοίκων, καταστροφή της κοινότητας και της αλληλεγγύης, ξενοφοβία, απεμπόληση των παλιών της χρήσεων που θυμίζουν την παλιά της «υποβάθμιση» και ακυρώνουν την μνήμη της.

Απέναντι σε αυτούς τους σχεδιασμούς, υπάρχουν πρωτοβουλίες και κινήματα πολιτών που διαμορφώνουν την δική τους ατζέντα για την πόλη και την αυτοδιοίκηση. Βασική μέριμνα είναι η κατάθεση ενός ολοκληρωμένου κοινωνικού και πολεοδομικού σχεδίου με προτεραιότητα τον δημόσιο έλεγχο των χρήσεων και των τιμών γης. Με προγράμματα κοινωνικής στέγης, παιδικούς σταθμούς, χώρους δημιουργίας και πολιτισμού σε υπάρχοντα κτίρια του δήμου, βελτίωση και δημιουργία βασικών κοινωνικών δομών για τους πολίτες (ΚΑΠΗ, σχολεία, ιατρεία), εξωραϊσμό του δημόσιου χώρου(δημόσια ουρητήρια, καθαριότητα, ανακύκλωση, «πρασίνισμα» και φύτευση των αδόμητων χώρων με την υποστήριξη από φυτώρια του δήμου), τη δημιουργία πάρκων στις γειτονιές και την αντίσταση σε κάθε αυθαιρεσία.

Η πόλη είναι το πεδίο που ασκούνται τα ανταγωνιστικά οικονομικά και πολιτικά σχέδια, το πεδίο της διαμόρφωσης κοινωνικών συνειδήσεων και πολιτισμικών πρακτικών. Η πόλη πρέπει να είναι πάνω από όλα ανοιχτή και αλληλέγγυα σε όλους.

ΠΗΓΗ RED NOTBOOK

Τα κέρδη υπεράνω της ανθρώπινης ζωής;

Τις τελευταίες ημέρες, οι επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στην υπαίθρια διαφήμιση προσπαθούν με μια μαζικού τύπου διαφημιστική καμπάνια στους δρόμους και τις εφημερίδες, να υπερασπιστούν τις δουλειές τους και να επιχειρηματολογήσουν ενάντια στο Νόμο. Όμως στο μήνυμά τους οι εταιρείες αυτές δεν είναι αρκετά προσεκτικές: κατ’ αρχήν η υπαίθρια διαφήμιση όντως επιτρέπεται στην Ευρώπη, αλλά ΜΕ ΚΑΝΟΝΕΣ. Η υπαίθρια διαφήμιση δεν επιτρέπεται μόνο στην Ευρώπη, αλλά και στη χώρα μας. Επιτρέπεται υπό πολύ συγκεκριμένες προϋποθέσεις, σε σημεία που δεν αποσπούν την προσοχή των οδηγών, ή δε συνιστούν κίνδυνο για τη ζωή τους. Στην Ελλάδα κανείς δεν προσπαθεί να καταργήσει την υπαίθρια διαφήμιση. Αυτό που επιχειρούν οι ακτιβιστές, οι γονείς που έχασαν παιδιά εξαιτίας παράνομων πινακίδων, οι πολιτικοί, οι δημοσιογράφοι και οι ενεργοί πολίτες είναι η εφαρμογή του Νόμου που απαγορεύει την επικίνδυνη υπαίθρια διαφήμιση. Αν αυτό σημαίνει ότι το 90% των χιλιάδων παράνομων πινακίδων είναι επικίνδυνο για τη ζωή των πολιτών, τότε οι διαφημιστικές πινακίδες πρέπει να αποξηλωθούν, όπως συμβαίνει και σε όλη την Ευρώπη. Έχοντας κάνει επισταμένη έρευνα, δεν έχω ακούσει από κανέναν πολίτη ή πολιτικό, να έχει τη διάθεση να «καταργήσει» την υπαίθρια διαφήμιση.

Το δεύτερο επιχείρημα των εταιρειών αναφέρεται σε 20.000 άνεργους, στην περίπτωση που «καταργηθεί» η υπαίθρια διαφήμιση. Κατ’ αρχήν θα ήταν ενδιαφέρον να δημοσιοποιήσουν οι επιχειρήσεις, πού δραστηριοποιείται όλος αυτός ο κόσμος, σε ποιά πόστα δηλαδή. Ο αντιδήμαρχος Αμαρουσίου, κ. Γαρδέλης, έχει πει στην κάμερά μου (για τις ανάγκες του ντοκιμαντέρ μου) ότι οι άνθρωποι που συλλαμβάνονται απ’ τις αρχές του Δήμου την ώρα που αλλάζουν τα μηνύματα στις παράνομες διαφημιστικές πινακίδες, είναι συνήθως αλλοδαποί, χωρίς χαρτιά, επίσημη διεύθυνση κ.λπ. Αυτό βέβαια είναι κάτι που μπορεί να διαπιστώσει οποιοσδήποτε τύχει να παρακολουθήσει τοποθέτηση ή αλλαγή διαφημιστικής πινακίδας. Αν στις 20.000 των ανέργων οι επιχειρήσεις συμπεριλαμβάνουν και τα συνεργεία με τους ανασφάλιστους Πακιστανούς που πληρώνονται με «μαύρο» χρήμα, τότε κάτι δεν πάει καλά.

Και κάτι ακόμα: ο κ. Άρης Σταθάκης, πρώην βουλευτής της Ν.Δ. και Πρόεδρος της προηγούμενης Διακομματικής Επιτροπής για την Οδική Ασφάλεια, έχει αντικρούσει το επιχείρημα περί «κόσμου που θα μείνει στο δρόμο, χωρίς δουλειά» λέγοντάς μου το εξής: με την ίδια λογική θα πρέπει να κάνουμε όλο και περισσότερους πολέμους για να συντηρούμε τις βιομηχανίες των όπλων. Με άλλα λόγια: οι διαφημιστικές πινακίδες στη συντριπτική τους πλειοψηφία σήμερα είναι παράνομες γιατί έχουν αποδειχθεί επικίνδυνες για την οδική ασφάλεια, αλλά την ίδια ώρα κάποιοι συμπολίτες μας ζουν απ’ αυτή την παράνομη δραστηριότητα, αδιαφορώντας για το Νόμο και για την οδική ασφάλεια όλων μας. Τί πρέπει να λάβει υπόψη της η κοινωνία; Τα κέρδη κάποιων εταιρειών με παράνομη δραστηριότητα ή την ασφάλεια όλων των πολιτών και την ευνομία;

Κι ένα υστερόγραφο: Στη χώρα μας υπάρχουν καταδικαστικές αποφάσεις ενάντια σε εταιρείες της υπαίθριας διαφήμισης, που τις καθιστούν υπεύθυνες για το θάνατο ανθρώπων. Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία που δίνει ο Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης, κάθε χρόνο σκοτώνονται κατά μέσο όρο 8 με 10 άνθρωποι εξαιτίας των διαφημιστικών πινακίδων. Είναι βέβαιο ότι σκοτώνονται πολλοί περισσότεροι, αλλά δύσκολα θα το μάθουμε, για πολλούς λόγους που δεν είναι της παρούσης να εξηγήσω. Το θέμα αυτή τη στιγμή είναι το εξής: μπορούμε να συμψηφίσουμε τους 20.000 ανέργους, με τους 1ο και πλέον νεκρούς το χρόνο; Μπορούμε να υποστηρίξουμε μια παράνομη δραστηριότητα που στοιχίζει ανθρώπινες ζωές, προκειμένου να μη χαθούν θέσεις εργασίας; Μπορούμε να θυσιάσουμε έστω και μια ζωή για να συνεχίσουν κάποιοι να βγάζουν κέρδη παρανομώντας;

από το http://andriotakis.wordpress.com

διαβάστε σε περισσότερα blogs για το θέμα εδώ, εδώ και εδώ

Δείτε ένα παλαιότερο δημοσίευμα των ΝΕΩΝ....

Υπερδύναμη με κουπόνι σίτισης και επίδομα ανεργίας!

Του ΘΑΝΑΣΗ ΤΣΙΤΣΑ tsitsas@enet.gr

Αλλοι 746 χιλιάδες Αμερικανοί υπέβαλαν τον μήνα Δεκέμβριο αίτηση για χορήγηση κουπονιών σίτισης, ανεβάζοντας τον συνολικό αριθμό των πολιτών στα 37,9 εκατ. και σπάζοντας παράλληλα για ένατο μήνα τον αριθμό-ρεκόρ όλων εκείνων που καταφεύγουν στα κοινωνικά προγράμματα αγοράς τροφίμων.

Το ομοσπονδιακό πρόγραμμα, το οποίο στο παρελθόν χαρακτηρίστηκε μέχρι και αποτυχημένο, σήμερα, εν μέσω οικονομικής κρίσης, αποτελεί μια ανακούφιση για χιλιάδες αμερικανικές οικογένειες. Βοηθά πλέον 1 στους 8 Αμερικανούς και καλύπτει 1 στα 4 παιδιά, παρέχοντας σε κάθε άτομο το ποσό των 133,6 δολαρίων μηνιαίως για κάποια συγκεκριμένα είδη πρώτη ανάγκης, όπως γάλα, ψωμί και τυρί.

Η πλειονότητα των δικαιούχων έχουν εισόδημα κάτω από το όριο της φτώχειας και το πρόγραμμα αφορά άγαμες μητέρες, μακροχρόνιους και νέους ανέργους, αλλά και εργάτες των οποίων μειώθηκαν οι ώρες απασχόλησης ή ο μισθός τους. Ο αριθμός των Αμερικανών πολιτών που κάνουν χρήση των κουπονιών σίτισης εκτινάχθηκε στα ύψη λόγω της οικονομικής ύφεσης, αλλά και λόγω του γεγονότος ότι χαλάρωσαν τα κριτήρια χορήγησής τους. Ηταν αποτέλεσμα μιας διακομματικής προσπάθειας Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων και το επιστέγασμα μιας τεράστιας αντιστροφής του προγράμματος από τη δεκαετία του '90, όταν Συντηρητικοί βουλευτές και γερουσιαστές επιχείρησαν να καταργήσουν την παροχή των κουπονιών σίτισης, θεσπίζοντας μεγάλες περικοπές και εισάγοντας δύσκολες γραφειοκρατικές διαδικασίες για την απόκτησή τους.

Από τα εγκαταλειμμένα τουριστικά ξενοδοχεία της Φλόριντας μέχρι τα χωριά της Αλάσκας, το πρόγραμμα «διατροφικής βοήθειας», όπως αποκαλείται, διευρύνεται σήμερα με την ιλιγγιώδη ταχύτητα των περίπου 20.000 Αμερικανών πολιτών ημερησίως. Υπολογίζεται ότι υπάρχουν τουλάχιστον 239 κομητείες στις ΗΠΑ όπου τουλάχιστον το 1/4 του πληθυσμού λαμβάνει κουπόνια τροφίμων, σύμφωνα με έρευνα των «Νιου Γιορκ Τάιμς». Σε περισσότερες από 750 κομητείες, επίσης, το πρόγραμμα των κουπονιών συμβάλλει στη σίτιση ενός στους τρεις μαύρους πολίτες, ενώ σε περισσότερες από 800 κομητείες συμβάλλει στη διατροφή ενός στα τρία παιδιά. Καθώς η χρήση και η ζήτηση κουπονιών σίτισης είναι μεγαλύτερη εκεί όπου η φτώχεια αγγίζει τα χαμηλά εισοδήματα, η αύξηση της ζήτησης έχει μετατοπιστεί τώρα σε περιοχές όπου μαζικά κατασχέθηκαν σπίτια λόγω της πρόσφατης κρίσης με τα ενυπόθηκα στεγαστικά δάνεια.

Αν και το πρόγραμμα σίτισης επεκτείνεται με γεωμετρικούς ρυθμούς, ο υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, Κέβιν Κόνκανον, ανακοίνωσε ότι η Ουάσιγκτον θέλει να δει να αναπτύσσεται ακόμα γρηγορότερα, αφού οι υπηρεσίες του εκτιμούν ότι υπάρχουν άλλα 15-16 εκατ. Αμερικανοί πολίτες (!), οι οποίοι θα μπορούσαν να ευεργετηθούν από τα προγράμματα σίτισης. «Βρισκόμαστε σε συναγερμό. Είμαστε στην πιο δύσκολη περίοδο για τα προγράμματα σίτισης από την εποχή της μεγάλης οικονομικής ύφεσης του '29. Είναι καιρός να αντιμετωπίσουμε θαρραλέα το γεγονός ότι στη χώρα της αφθονίας υπάρχουν εκατομμύρια συμπολίτες μας που πεινούν».

πηγή Ελευθεροτυπία

Οι Μάγια, το Πρόγραμμα Σταθερότητας και το Τέλος του Κόσμου

Του ΓΙΑΝΝΗ ΚΙΜΠΟΥΡΟΠΟΥΛΟΥ

Το 2012 ενδέχεται να επέλθει το τέλος του κόσμου. Αυτή είναι η αγαπημένη θεωρία των όπου γης θεοσοφικών, που με αυτόν τον τρόπο ερμηνεύουν το ανεξήγητο γεγονός ότι το ημερολόγιο των Μάγια σταματά σ' αυτή τη χρονιά. Οι ίδιοι οι Μάγια δεν άφησαν πολλές εξηγήσεις για το επερχόμενο τέλος ή πιθανότατα οι άποικοι εξολόθρευσαν και τους Μάγια και τις εξηγήσεις τους. Η θεωρία φυσικά αμφισβητείται από την επιστημονική κοινότητα και κάθε εχέφρονα άνθρωπο. Ωστόσο η ελληνική κυβέρνηση συμπεριφέρεται σαν να έχει πειστεί απολύτως για την επερχόμενη καταστροφή.

ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ειλικρινείς και ιστορικά δίκαιοι, οι Μάγια δεν καταγράφουν στο ημερολόγιό τους μια γραμμική εξέλιξη του κόσμου και του χρόνου του. Αντιλαμβάνονται τον χρόνο σαν κύκλο πέντε χιλιάδων ετών (και κάτι ψιλά). Η καταστροφή επέρχεται στο τέλος του κύκλου αυτού, επειδή οι Θεοί δεν είναι ικανοποιημένοι με τον κόσμο που έφτιαξαν. Τον καταστρέφουν και τον ξαναφτιάχνουν από την αρχή. Σ' αυτό συμπίπτει εν μέρει η κυβέρνηση με τους Μάγια. Έχει κι αυτή στον νου της έναν κύκλο. Όχι τον κύκλο του χρόνου αλλά τον εκλογικό. Το 2012, εκτός από το τέλος του κόσμου, αρχίζει και το τέλος της θητείας της.

Αν, λοιπόν, λίγο πριν από το τέλος του κόσμου, έχει μειώσει και το έλλειμμα στα επίπεδα που ικανοποιούν την ευρωκρατία, ή έστω λίγο πάνω από τα επίπεδα αυτά, θα μπορεί να επικαλεστεί μια τεράστια επιτυχία και μια γενναιόδωρη χαλάρωση της οικονομικής πολιτικής, να 'χει να πορεύεται μέχρι τον Οκτώβριο του 2013, συνταγματικό χρόνο των εκλογών. Αυτός ο σχεδιασμός, που σχεδόν επίσημα ομολογείται από τα κυβερνητικά στελέχη, είναι η αιτία που επελέγη το τριετές αντί του τετραετούς Προγράμμματος Σταθερότητας. Μπορεί τα ορντέβρ και το κυρίως πιάτο να σας πέσει βαρύ, αλλά για επιδόρπιο σας επιφυλάσσουμε κάτι που θα πέσει σαν βάλσαμο στο στομάχι ...;

ΕΝ ΤΩ ΜΕΤΑΞΥ, όμως, υπάρχει πράγματι ο κίνδυνος να επέλθει το τέλος του κόσμου. Όχι του κόσμου γενικώς, αλλά του κόσμου της εργασίας. Μετά την τρίμηνη ταλάντευση ανάμεσα σε κεϋνσιανισμό και μονεταρισμό, ήπιες και σκληρές συνταγές, ελαφρύ και βαρύ μείγμα δημοσιονομικής προσαρμογής, ανάμεσα στους βρυχηθμούς του Αλμούνια και τα δόντια των αγορών, επελέγη το αναμενόμενο: ένα καθαρό, ταξικό στην ουσία και τη μορφή του πρόγραμμα αφαίμαξης.

Γιατί δεν πρέπει να έχει κανείς αμφιβολία ότι η πραγματική τριετής μείωση μισθών που επιβάλλεται στους «τεμπέληδες», «αργόμισθους» και «περιττούς» δημοσίους υπαλλήλους είναι ένα σαφέστατο πράσινο φως στην επιχειρηματική ελίτ να πράξει τα δέοντα και με τους μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα. Σε συνθήκες εκτίναξης της ανεργίας, μάλιστα, το «σήμα» που μεταδίδει το κράτος - εργοδότης έχει πολλαπλασιαστική ισχύ: ακόμη κι αν η εργοδοτική αδιαλλαξία δεν εξαντληθεί στις συλλογικές διαπραγματεύσεις και στις συμβατικές υπογραφές για τις μισθολογικές αυξήσεις, είναι βέβαιο ότι οι χώροι δουλειάς θα μετατραπούν σε μικρές εργασιακές κολάσεις.

Αν κατά την επόμενη τριετία εφαρμοστεί η φιλοσοφία του Προγράμματος Σταθερότητας χωρίς σημαντικές προσπάθειες ανατροπής του, ο κόσμος της εργασίας θα υποστεί όχι μόνο μια οικονομική και κοινωνική εξουθένωση, αλλά και μια ιστορική ήττα. Η πίεση που υφίσταται είναι τριπλή: στη σφαίρα της παραγωγής μέσω της πίεσης στους μισθούς, στη σφαίρα της κατανάλωσης μέσω της αύξησης των έμμεσων φόρων αλλά και ποικίλων τρικ στην άμεση φορολογία και, τέλος, στη σφαίρα της κοινωνικής ασφάλισης μέσω της επιδιωκόμενης παράτασης του εργασιακού βίου.

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ταλαντεύτηκε λιγότερο απ' όσο νομίζουμε στις τελικές επιλογές της. Δεν είναι μόνο που προέκρινε την ευημερία των αριθμών έναντι της επιβίωσης των ανθρώπων. Είναι κυρίως το γεγονός ότι από το σύνολο των φληναφημάτων περί της κοινωνικά άδικης φοροδιαφυγής προέταξε να επιτελέσει άλλη μια κοινωνική αδικία. Να απορροφήσει τα βασικά δημοσιονομικά οφέλη για τη μείωση των ελλειμμάτων από τους μισθούς και τη λαϊκή κατανάλωση. Από τη «σιγουράντζα» δηλαδή. Θα φανεί στην ολότητά της η επιλογή αυτή όταν, κατά τον Μάρτιο, σκάσει μύτη και το φορολογικό νομοσχέδιο.

Είναι πιθανότερο να δούμε το κατά τους Μάγια τέλος του κόσμου το 2012, παρά μια ουσιαστική αύξηση της φορολογίας του κεφαλαίου, της φορολογίας του προκλητικού αλλά προστατευμένου πλούτου ή του συστηματικά εκτός εφορίας συστήματος της κλεπτοκρατίας. Γιατί; Γιατί, από τη στιγμή που επιλέχτηκε η εύκολη λύση του κατευνασμού των αγορών και των Βρυξελλών με μέτρα «άμεσης απόδοσης», όλη η οικονομική πολιτική υποτάχθηκε στη φιλοσοφία της εξημέρωσης του θηρίου.

Απεμπολήθηκε πλήρως η αυτονομία της πολιτικής, αναγνωρίστηκε και πάλι η ηγεμονία των αγορών και των ευρωκρατών. Άρα, εκτός από μια ήττα της εργασίας, συντελείται και μια ήττα της πολιτικής που συνωστίζεται αγεληδόν στα κελεύσματα των αγορών. Φυσικά, στο χέρι της εργασίας είναι ν' αποτρέψει και τη μια και την άλλη ήττα. Αρκεί να ξεχωρίσει το ταξικό σύνορο που σκίζει τον «εθνικό στόχο» της δημοσιονομικής εξυγίανσης.

από την εφημερίδα ΑΥΓΗ