ΜΙΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗ... ΝΟΤΑ, που πρέπει «να μας γίνει μάθημα»...

Ένας ανθρωπολόγος πρότεινε το ακόλουθο παιχνίδι στα παιδιά μιας Αφρικάνικης φυλής: Τοποθέτησε ένα καλάθι γεμάτο ζουμερά φρούτα, δίπλα σ’ ένα δέντρο και είπε στα παιδιά, ότι όποιο από αυτά φτάσει πρώτο στο καλάθι, θα πάρει όλα τα φρούτα. Όταν τους έδωσε το σινιάλο για να τρέξουν, πιάστηκαν χέρι- χέρι και ξεκίνησαν να τρέχουν όλα μαζί. Ύστερα κάθισαν σ’ έναν κύκλο, για να φάνε τα φρούτα. Όταν ρώτησε τα παιδιά γιατί το έκαναν αυτό, αφού κάποιο από αυτά θα μπορούσε να είχε καρπωθεί όλα τα φρούτα, τα παιδιά απάντησαν “UBUNTU”, που σημαίνει «δεν μπορούμε να είμαστε χαρούμενοι, αν έστω ένας από εμάς είναι στενοχωρημένος!»

Η λέξη “UBUNTU” στη γλώσσα τους σημαίνει: «Υπάρχω γιατί υπάρχουμε»!! Αυτό ας είναι και το δικό μας μήνυμα…

Eλάτε να βάλουμε πραγματική γεύση στον αθλητισμό του Βύρωνα!

Την Τετάρτη 19 Μαΐου στο κλειστό γυμναστήριο Μυρακτής με την τελευταία νίκη της η ομάδα του Αθλητικού Ομίλου Καρέα που γιόρτασε την άνοδό της στην επόμενη κατηγορία της Β’ ΕΣΚΑ.

Αυτό που άλλαξε ποιοτικά την διάθεση του γηπέδου την Τετάρτη 19/5 και αντάμειψε τους αθλητές όχι μόνο του Αθλητικού Ομίλου Καρέα αλλά και της Ένωσης Βύρωνα ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα , ήταν πρωταρχικά η παρουσία των ακαδημιών και αυριανών αθλητών της ομάδας του Α .Ο. Καρέα, μία απλή μικροφωνική που έδωσε άλλη αίσθηση στο γήπεδο και φυσικά η διαφοροποιημένη διάθεση των είκοσι αθλητών που ένιωθαν «κάτι» … ένιωθαν τον παλμό του αθλητή που σε ένα τέτοιο περιβάλλον «κάνει κέφι»!

Τα παιδιά των ακαδημιών ,χωρίς δεύτερη σκέψη στο ημίχρονο του αγώνα ξεχύθηκαν αυθόρμητα μόνα τους μέσα στο γήπεδο να παίξουν … και από φίλαθλοι έγιναν οι πρωταγωνιστές αθλητές ,ότι πιο όμορφο και πιο ενθαρρυντικό.

Σαν ένα αγώνα από το ‘Όραμα του μέλλοντος , εκείνου του μέλλοντος που αν δεν το ακολουθήσουμε σήμερα , ίσως στα γήπεδα του Βύρωνα απολαμβάνουμε τα επόμενα χρόνια ,πολλές και καλές συναυλίες, όμορφες και καλοοργανωμένες συγκεντρώσεις κάθε είδους , αλλά Βυρωνιώτικο αθλητισμό… «όχι» .

Μερικές εικόνες που πρέπει να κρατήσουμε για να γίνουμε καλύτεροι και να κάνουμε αλλαγές , κυρίως σε «νοοτροπία» :

• Υποδομές Υποδομές Υποδομές
• Προπονητές και παράγοντες (που στην καλύτερη περίπτωση πρέπει να είναι, Γονείς, παλιοί αθλητές, Παιδαγωγοί,γιατί αυτοί μπορούν να έχουν αληθινό ενδιαφέρον) με έμφαση και εξειδίκευση στις μικρές ηλικίες.
• Εξέδρες γεμάτες με μικρά παιδιά και γονείς…
• Ημίχρονο αγώνων με ακαδημίες που πατούν το γήπεδο παίζοντας και θα περιμένουν με ανυπομονησία τις στιγμές που θα γίνουν αθλητές να παίζουν σαν τους μεγάλους…
• Μουσική δυνατά στα ηχεία των γηπέδων και διάθεση διασκέδασης στα γήπεδα του Βύρωνα, γιατί ο αθλητισμός ,οι αθλητές , οι φίλαθλοι , θέλουν τα γήπεδα να γιορτάζουν σαν να βρίσκονται σε πάρτυ και όχι εγκαταστάσεις μουντές που φέρνουν κατάθλιψη και διοργανωτές – παράγοντες- συμμετέχοντες , που κάνουν αγγαρεία με σκέψη «άντε να τελειώνουμε».
• Αντίπαλες ομάδες – διαιτητές – φίλαθλοι αντιπάλων, που θα χαίροντε την «αθλητική» έδρα σου ,αξιώνοντας ,ότι αναζητούν πολύ απλά και οι φιλοξενούμενοι προσκεκλημένοι στα σπίτια μας ,που θα αναγνωρίζουν χάσουν κερδίσουν ότι είμαστε πολιτισμένοι και παράγουμε πολιτισμό ,ότι είμαστε οραματιστές και λειτουργούμε έχοντας όραμα με στόχους ,ξέροντας τι θέλουμε και που το πάμε, όχι για το «σήμερα» ,αλλά για το «κάθε μέρα» !!! Σε αντίθεση με γνωστούς «ούγκ» ψευτοτσαμπουκάδες ,τραμπούκους των γηπέδων που νομίζουν ότι τελικά η παλιομοδίτικη τρομοκρατία εξέδρας -αγωνιστικού χώρου δημιουργεί μία «φήμη» που τους κάνει αναγνωρίσιμους και τους βοηθά να ισχυροποιηθούν στον αθλητισμό ,που εμείς δεν αναγνωρίζουμε και δεν θέλουμε …

Είναι τώρα η ευκαιρία θα το πούμε για άλλη μία φορά , όσοι έχουν βαρεθεί ή έχουν κουραστεί θα τους ευγνομωνούμε αν σήμερα αποφασίσουν να ξεκουραστούν

Πρέπει να αφήσουν χώρο σε όσους μπορούν και θέλουν να συμμετέχουν στο όραμα , σε όλους αυτούς που έχουν να δώσουν στον αθλητισμό της περιοχής μας φρεσκάδα και μέλλον.

Αλλιώς δεν υπάρχει περίπτωση να φέρουμε τα παιδιά στα γήπεδα ούτε να αλλάξουμε αυτή τη μίζερη μέτρια και τσαλακωμένη σελίδα χωρίς « Όραμα , Αξίες και Στόχους».

Πως και ποιός μπορεί να χαρεί κάτι που δεν το χαίρετε κανείς τελικά ;

Ποιος μπορεί να αντέξει και για πόσο μία υποχρεωτική διεκπεραίωση προπονήσεων , αγώνων, ανούσιων αποτελεσμάτων και άδειων εξεδρών ,στα αρκετά , πολυτελή, πανέμορφα κλειστά γυμναστήρια, του Βύρωνα , χωρίς κέφι και ενδιαφέρον …

Φτάνουν τα γλυκανάλατα , ελάτε να βάλουμε πραγματική γεύση στον αθλητισμό του Βύρωνα, για τα παιδιά του Βύρωνα και μόνο !

ΑΘΛΗΤΙΚΟΣ ΟΜΙΛΟΣ ΚΑΡΕΑ

Το Παιδί στο επίκεντρο του αποτελέσματος

απίστευτο και πραγματικά κωμικό

Δείγμα μικρό αλλά αποκαλυπτικό όπου πέρα από το ευτράπελο και το κωμικό συνειδητοποιεί κανείς την εξαιρετικά άθλια κατάσταση στην οποία βρίσκεται η εκπαίδευση μας. Και δεν εννοούμε βέβαια την ορθογραφία του πράγματος!..

Έκθεση μαθητή της ΣΤ’ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ από χωριό της Κρήτης

Έκθεση
Θέμα: Ο Εβαγκελισμός τις

Θεωτόκου.

Ο λουκάς εβαγκελίστικε ότι θα γενιθή ο χριστός.
τότε ο θεός πέζη μια τ' ανγκέλου κε λέει του.
γλάκα μωρέ στη γη να βρίς το μαριό κε να του ιπής πως θα γενήσι
το χριστό.
κράθιε του και τούτονε το κρινο.
θα δεχτεί πιο εύκολα.
κε ετσά γλακά ο άνγκελος στη γη επίγε κι ίβρικεν το μαριό και ίπε
του.
μαρία εσι δε το κατές μα είσαι βαρεμένο γιατι θα γενήσις
το χριστό.
κε το μαριό τότε λεει. όφου! όφου! ίντα παθα!
Κε ίντα νε τανά απού μου μιλίς.
ας ειναι όμως. θα τονε γενήσο το
χριστό.
ποιος άντρας όμως

θα με παντρευτί;
και ίπετζι ο άνγκελος.
μι στενοχοράσε συ μαριό κε επίε ο άγκελος στον Ιωσηφ κε του λεει..
ιωσιφ το μαριό ειναι βαρεμένο απο το θεο κε θα γενήσι το χριστό.
συ ομως θα το παντρευτίς κε δε θα σε νειάζι πράμα.
τότε ο ιωσίφ που δεν επίστεψε λέξι απο τα λόγια του ανγκέλου
επαντρεύτικε το μαριό.
κε όντενε γενούσε έδωκε τιν εντολί να σφάξουνε όλα τα μορά του
κόσμου.

Ανήλικα παιδιά χρησιμοποιούνται σε παράνομες διαφημιστικές πινακίδες για να μεταδώσουν απαράδεκτα μηνύματα!!!

"Μια μεγάλη καμπάνια στις παράνομες διαφημιστικές πινακίδες βρίσκεται αυτές τις ημέρες σε εξέλιξη. Η εταιρεία που εμπορεύεται είδη ένδυσης, προβάλλει το σλόγκαν «Sprider ή τίποτα!» και εικονίζει στις διαφημίσεις της ημίγυμνες γυναίκες και άνδρες να καλύπτουν τα σώματά τους με ρούχα της εν λόγω επιχείρησης, ενώ δίπλα φιγουράρουν οι τιμές των προϊόντων. Είναι γνωστό ότι οι διαφημιστικές πινακίδες είναι παράνομες γιατί συνιστούν ΚΙΝΔΥΝΟ για την οδική ασφάλεια. Πρώτον, αποσπούν το βλέμμα των οδηγών και δεύτερον συνιστούν παρόδια εμπόδια. Ο νόμος αλλά και η κοινή λογική δεν αφήνουν πολλά περιθώρια αμφιβολιών για την επικινδυνότητα των διαφημιστικών πινακίδων. Στην ίδια καμπάνια όμως η εταιρεία πηγαίνει ένα βήμα πιο μακριά, εμφανίζοντας στις διαφημίσεις της και ανήλικα παιδιά, τα οποία ποζάρουν με νάζι το κορίτσι και συστολή το αγόρι, φορώντας μόνο το εσώρουχό τους, και κρύβοντας τη γύμνια τους με τα ρούχα της εταιρείας."
Επισκεφτείτε το blog Μανώλη Ανδριωτάκη για να διαβάσετε περισσότερα.

από το http://www.xpolis.blogspot.com/

ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΚΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ‏

Οργή, αλλά όχι έκπληξη, ένιωσαν τα μέλη του Συλλόγου Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό Ιντιφάντα, όταν αντίκρισαν δημοσίευμα της εφημερίδας Αδέσμευτος Τύπος σχετικά με το μαζικό γάμο ανδρών της Χαμάς με μικρά κορίτσια προεφηβικής ηλικίας. Όπως αναφέρουν: "Αν και σε φυσιολογικές συνθήκες δεν θα έπρεπε καν να χάσει κανείς το χρόνο του ασχολούμενος με αυτήν την ολοφάνερα ψευδή αθλιότητα, θα πρέπει να τοποθετηθούμε μιας και μια καθημερινή εφημερίδα επικύρωσε την κατασκευή που κυκλοφορούσε για καιρό στο διαδίκτυο".

Σε ανακοίνωσή τους, τα μέλη του Συλλόγου διευκρινίζουν ότι:

1. Τέτοιος γάμος μικρών κοριτσιών δεν υπήρξε ποτέ και είναι πάρα πολλές οι διαψεύσεις της παλαιστινιακής πλευράς που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο -δυστυχώς όταν πρόκειται να συκοφαντήσουν τους "βάρβαρους παλαιστίνιους", ορισμένοι δεν μπαίνουν στον κόπο να διασταυρώσουν τις "πληροφορίες" τους. Την είδηση διέψευσε ακόμα και αυτόπτης μάρτυρας δημοσιογράφος, κάθε άλλο παρά φιλικά διακείμενος προς τη Χαμάς. Οι διαψεύσεις αυτές έγιναν αποδεκτές έδω και 6 μήνες ακόμα και από συντηρητικό φιλοϊσραηλινό ενημερωτικό site. Η ηλεκτρονική απάτη έχει καταχωρηθεί εδώ και μήνες σε σχετικό ιστοτόπο που ξεσκεπάζει τέτοιες απάτες.

2. Στις φωτογραφίες που κυκλοφορούν, εμφανίζονται οι γαμπροί με τα παρανυφάκια.

3. Το τοπικό έθιμο είναι να μην εμφανίζεται η νύφη καθόλου, στον χώρο των ανδρών προσκεκλημένων κατά τη διάρκεια της γαμήλιας τελετής -επομένως δεν μπορούν να υπάρξουν οποιεσδήποτε φωτογραφίες νυφών ή "νυφών".

Ο Σύλλογος επισημαίνει ότι "η συγκεκριμένη "είδηση'", που κυκλοφόρησε λίγο μετά το σφαγιασμό των κατοίκων της Γάζας από τον ισραηλινό στρατό, δεν έχει παρά ένα σκοπό: να συκοφαντήσει τους Παλαιστίνιους ως βαρβάρους και κατ' αυτόν τον τρόπο να δικαιολογήσει εμμέσως τα διαπραττόμενα σε βάρος τους εγκλήματα. Δεν πρόκειται για τη μοναδική τέτοια "είδηση", μιας και το διαδίκτυο έχει αποδειχτεί πρόσφορο πεδίο για τη δράση της σιωνιστικής προπαγάνδας. Δυστυχώς η κυκλοφορία, με 6 μήνες καθυστέρηση, της "είδησης" στην Ελλάδα σε ένα ηλεκτρονικό μήνυμα που έχει κατακλύσει τους λογαριασμούς μας στο ίντερνετ, που έχει δημοσιευθεί σε δεκάδες blogs μέσα σε λίγα εικοσιτετράωρα και τελικά η αναδημοσίευση (και μάλιστα 'κατ' αποκλειστικότητα' όπως περηφανεύεται ο... 'Αδέσμευτος' Τύπος ) αποδεικνύουν ότι στη χώρα μας δεν ευδοκιμεί μόνο ο αντισημιτισμός αλλά και η ισλαμοφοβία".

Τέλος, τα μέλη του Συλλόγου καλούν την εφημερίδα Αδέσμευτος Τύπος να επανορθώσει, αλλά και τους πολίτες να μη δέχονται χωρίς κριτικό έλεγχο τέτοιου είδους "ειδήσεις" που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο.

δείτε εδώ το δημοσίευμα του Αδέσμευτου Τύπου

Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΣΩΤΗΡΑΣ ΤΩΝ ΦΤΩΧΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ

Τα τελευταία έντεκα χρόνια έχει δώσει ζωή σε 9.000 παιδιά σε ολόκληρο τον κόσμο.

Μοναδική του αμοιβή, το χαμόγελο που ξαναγεννήθηκε στα χείλη τους.
,
Ο καρδιοχειρουργός Αυξέντιος Καλανγκός, ο καλύτερος μαθητής του Μαγκντί Γιακούμπ, αποτελεί ένα ζωντανό μήνυμα ελπίδας ότι η ανθρωπιά δεν έχει χαθεί.

Το όνομά του έχει συνδεθεί με τη σωτηρία πολλών καρδιοπαθών στο Λίβανο, στη Γεωργία, στη Σερβία, στην Κύπρο, στην Ινδία, στο Μαρόκο, στην Αλγερία, στο Μαυρίκιο, στη Μοζαμβίκη, στην Ερυθραία, στο Κιργιστάν, στη Μαδαγασκάρη, στη Βενεζουέλα, στην Ουκρανία και στην Μποτσουάνα.

Ο Ελληνας καρδιοχειρουργός Αυξέντιος Καλανγκός δεν απέκτησε τυχαία τον τίτλο του «γιατρού των φτωχών παιδιών».

Στα 23 του αποφοίτησε από την Αμερικανική Ιατρική Σχολή της Κωνσταντινούπολης και στα 40 του έγινε τακτικός καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης. Αργότερα ήταν ο καλύτερος μαθητής του κορυφαίου καρδιοχειρουργού Μαγκντί Γιακούμπ.

Ιδρυτής του φιλανθρωπικού ιδρύματος «Καρδιές για όλους», ο Ελληνας γιατρός από την Πόλη μαζί με την ομάδα του δεν κάνει τίποτα άλλο από το να χειρουργεί καθημερινά δωρεάν όλα τα παιδιά στις φτωχές συνοικίες του κόσμου, μόνο και μόνο για να ξαναδεί το χαμόγελο στα χείλη τους.

«Μπορεί να ακουστεί κοινότυπο, αλλά είναι αλήθεια: η μόνη μου ανταμοιβή είναι το χαμόγελο των παιδιών που έχω σώσει και η χαρά που νιώθουν οι οικογένειές τους.. Αυτά μου αρκούν» λέει περήφανος μιλώντας στην «Espresso».

Ζει στην Υεμένη, αλλά οπουδήποτε στο κόσμο κι αν τον χρειαστούν, δηλώνει παρών. Δουλεύει δεκαοχτώ ώρες τη μέρα, όμως όπως λέει δεν κοιτάει ποτέ το ρολόι του: «Στην Υεμένη, που είναι η βάση μου, χειρουργώ κάθε μήνα περίπου σαράντα με πενήντα περιστατικά.

Οταν ταξιδεύω για φιλανθρωπικό σκοπό, είμαι ικανός να χειρουργήσω περίπου πενήντα περιστατικά μέσα σσε δέκα μέρες, για να αυξήσω τον αριθμό των παιδιών που περιμένουν μήνες και χρόνια να υποβληθούν σε επέμβαση.

Υπερβαίνω τις δυνάμεις μου.. Δουλεύω περίπου δεκαοχτώ ώρες την ημέρα και τα Σαββατοκύριακα».

«Πιστεύω στον Θεό»

Ο πρώτος άνθρωπος που του έδειξε το δρόμο της φιλανθρωπίας ήταν -όπως μας αποκαλύπτει ο ίδιος- ο πατέρας του, κορυφαίος παθολόγος στην Κωνσταντινούπολη: «Από τα παιδικά μου χρόνια θυμάμαι ότι ο πατέρας μου μου έλεγε να αφουγκράζομαι τον πόνο των ανθρώπων και ειδικά αυτών που ζούνε στη φτώχεια».

Τον ρωτάμε αν πιστεύει στον Θεό. Αν έχει κάποια βάση αυτό που λέμε όταν κινδυνεύει κάποιος δικός μας άνθρωπος: «Ο Θεός να βάλει το χέρι του».

Η απάντησή του είναι αφοπλιστική: «Πρέπει να ξέρετε πως κάθε φορά που χειρουργώ πάνω από το χειρουργικό τραπέζι δεν κάνω τίποτα άλλο από το να επικαλούμαι τον Θεό». Και συνεχίζει συγκινημένος: «Αμέσως μετά, όταν όλα πάνε καλά, σε κάθε ευκαιρία θαυμάζω το έργο του Θεού πάνω σε μας τους ανθρώπους. Ναι, λοιπόν, πιστεύω στον Θεό. Αλλωστε, ο παππούς μου ήταν ιερέας».

Ερχεται όμως κάποια στιγμή στη ζωή, όπως μας λέει ο κ. Καλανγκός, που όλοι οι άνθρωποι νιώθουν πως κάποια πράγματα είναι υπεράνω των δυνάμεών τους: «Θυμάμαι πριν από εννιά χρόνια είχα χειρουργήσει ένα δύσκολο περιστατικό στη Μοζαμβίκη.

Ενα παιδί 3 ετών με καρδιακή ανεπάρκεια, το οποίο όμως απεβίωσε τρεις ημέρες μετά την επέμβαση και ενώ νοσηλευόταν στην εντατική μονάδα. Οταν πήγα να συζητήσω τις αιτίες του θανάτου με τη μητέρα του, έμαθα έκπληκτος ότι αυτή η γυναίκα ήταν έγκυος 7 μηνών και μόλις πριν από δύο μήνες είχε χάσει και τον σύζυγό της.

Είχε, λοιπόν, πουλήσει τα πάντα για να μπορέσει να μεταφέρει το άρρωστο παιδί της από το χωριό στην πρωτεύουσα, στο ιατρικό μας κέντρο, ενώ ταυτόχρονα την είχαν εγκαταλείψει φίλοι και συγγενείς. Το κλάμα και ο πόνος αυτής της γυναίκας που δεν είχε χρήματα ούτε για να θάψει το παιδί της με έκαναν να καταλάβω, με τον πιο σκληρό τρόπο, τι σημαίνει ζωή.

Της έδωσα αμέσως όλα μου τα χρήματα, όλο μου το μισθό και ζήτησα από τον διευθυντή του ιατρικού κέντρου να της δώσει δουλειά στο μαγειρείο της μονάδας, όπως και έγινε. Σήμερα είναι ευτυχισμένη. Γέννησε τελικά δύο παιδάκια και συνεχίζει μέχρι σήμερα να δουλεύει στο ίδιο κέντρο.

Είναι αυτές οι συνθήκες στις χώρες του Τρίτου Κόσμου που μου δίνουν την εντύπωση πως ορισμένα πράγματα εξακολουθούν να είναι "υπεράνω των δυνάμεών μου", όμως ποτέ δεν λυγίζω.

Βέβαια, για να αλλάξουν οι συνθήκες ζωής και το βιοτικό επίπεδο σε αυτές τις χώρες πρέπει οι μεγάλες δυνάμεις να δουν διαφορετικά τις αιτίες της φτώχειας».


Η ευτυχία της προσφοράς

Παρά το γεγονός ότι έχει βραβευτεί δεκάδες φορές από διεθνείς οργανισμούς και ιδρύματα, όπως ο ίδιος λέει, δεν έχει αλλάξει ούτε στο ελάχιστο τις συνήθειές του και το χαρακτήρα του: «Σας λέω μετά λόγου γνώσεως πως όλα αυτά τα χρόνια όσο ακριβώς προχώρησα σε επιστημονικό και σε φιλανθρωπικό επίπεδο, άλλο τόσο προσπαθώ να είμαι ταπεινός, και αυτό είναι το μεγαλύτερο ιδανικό στη ζωή».

Τι κι αν έχει θυσιάσει το χρόνο του και την οικογενειακή του ζωή; Εκείνο που έχει σημασία -όπως λέει- είναι να είσαι χρήσιμος για τον διπλανό σου. Αυτό προσπαθεί να μεταλαμπαδεύσει και στα δύο παιδιά του - τις ελάχιστες ώρες που είναι κοντά τους.

Ομως, ο Αυξέντιος Καλανγκός δεν έχει μόνο τον Κωνσταντίνο και τον Αλέξανδρο.

Εχει σαν παιδιά του 9.000 φτωχά αγγελούδια που δεν είχαν πρόσβαση στη δημόσια και δωρεάν υγεία των χωρών που ζούσαν, στα οποία χάρισε αφιλοκερδώς το δικαίωμα να αναπνέουν και να μπορεί η καρδούλα τους να χτυπάει κανονικά.

ΠΗΓΗ : "Για τα μπάζα"

Περί Παιδικής Πορνείας…

Πολλές φορές οταν διαβάζουμε ένα άρθρο , που φαντάζει απίστευτο ή μακρυνό εντυπωσιαζόμαστε για το πως είναι δυναντόν να συμβαίνουν τόσο τερατώδη κοινωνικά εγκλήματα. Ο λόγος που με έκανε να ανεβάσω αυτό το άρθρο είναι ο βαθμός αποδοχής αυτής της κατάστασης από την κοινωνία που δεν αντιδρά ,αλλά επίσης και η δημιουργία «αγοράς» όπου αυτά τα τερατόμορφα πλάσματα ικανοποιούν τις αρωστημένες ορέξεις τους…

Το MEN 24 αφηγείται την επίγεια κόλαση ενός θύματος παιδικής πορνείας που κακοποιούνταν από τα 10 της χρόνια και ξέφυγε από την μοίρα που έμοιαζε αναπόδραστη όταν γνώρισε τον Άαρον Κοέν. Ο χαμός της στα 17 είναι το καύσιμο που οδηγεί τον πολέμιο της παιδικής πορνείας!

Τα κοριτσάκια με τα μουτζουρωμένα πρόσωπα καμπούριαζαν κάτω από τα δεμάτια σαν γριές.

Περνώντας μπροστά από μαγαζιά με στέγες από ελενίτ στην Μπαταμπάνγκ της Καμπότζης παρακολουθούσαν συνομήλικες του να πίνουν μπύρες, με την γεύση της φτώχειας, παρέα με τουρίστες.

Τις κοιτούσαν διστακτικά, με ένα είδος αλαζονείας στο βλέμμα και γλιστρούσαν στα σοκάκια, μακριά από τους ήχους της πολύβουης πόλης, γνωρίζοντας ότι σε λίγα λεπτά τα αποκαμωμένα από το αλκοόλ 13χρονα παιδιά θα βρίσκονται στο κρεβάτι ενός 60χρονου από την πολιτισμένη Δύση.

Στην θέα των 195 εκατοστών του Άαρον Κοέν προφανώς οι μικρές κοπέλες με τις κυρτωμένες πλάτες πίστευαν ότι πρόκειται για ακόμη έναν παιδόφιλο, από τους χιλιάδες που αγεληδόν καταφτάνουν κάθε χρόνο στην Καμπότζη.

Ετήσιος επισκέπτης της ασιατικής χώρας ο Κοέν δεν περνούσε απαρατήρητος. Ευθυτενής, με κατάμαυρα μαλλιά και λευκό δέρμα αφιέρωσε την ζωή του σε μια νομαδική περιπλάνηση από το Σουδάν ως την Νικαράγουα και από την Καμπότζη σε όλη την Άπω Ανατολή για να καταγράψει τους κακόφημους σταθμούς της παιδικής πορνείας.

Στον δικτυακό τόπο abolishslavery ο Κοέν χαρτογραφεί τις περιοχές όπου ανθεί η παιδική πορνεία και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι: «η Καμπότζη με την Ινδία είναι οι χειρότεροι τόποι».

Στην Καμπότζη άλλωστε δραπέτευσε οριστικά από τον μάρσιπο της αθωότητας του όταν πληροφορήθηκε τον θάνατο της Τζόντι…

Η απελευθέρωση της Τζόντι

Το 1/3 των παιδιών στην Καμπότζη είναι σεξουαλικοί σκλάβοι σύμφωνα με την μη κυβερνητική οργάνωση «End Child Prostitution, Abuse and Trafficking (ECPAT)».

Η ασιατική χώρα θεωρείται ένας από τους δημοφιλέστερους προορισμούς παιδόφιλων στον κόσμο, ενώ σύμφωνα με ανεξάρτητες εκθέσεις όλο και περισσότεροι Ασιάτες ταξιδεύουν στην Πνομ Πενχ, και άλλες πόλεις της χώρας, μόνο για να κάνουν σεξ με ανήλικα παιδιά και να επιστρέψουν στην βάση τους.

Συνήθως τα μικρά κορίτσια που χαμογελάνε, με επίπλαστη σαγήνη, στον δυτικό τουρίστα στα καραόκε μπαρ της Καμπότζης προέρχονται από το Βιετνάμ.

Όπως και η Τζόντι, την οποία συνάντησε για πρώτη φορά το 2005 ο Κοέν. Η μικρή Βιετναμέζα βρισκόταν στα άγαρμπα πρόθυρα του 13ου έτους της και τσίριζε σαν σε ιδίωμα καστανιέτας μέσα στο αποπνικτικό καραόκε μπαρ που εισήλθε ο πανύψηλος Κοέν.

«Εργαζόμουν ως μυστικός πράκτορας που προσπαθούσε να ανακαλύψει θύματα παιδικής πορνείας. Έμπαινα από μπαρ σε μπαρ, σε σπίτια που πρόσφεραν μασάζ και εργάζονταν ανήλικα παιδιά, προσπαθώντας με κρυφή κάμερα να ανακαλύψω τους ανθρώπους που εκμεταλλεύονται τα παιδιά.

Σε ένα από τα μπαρ αντίκρισα την Τζόντι να τραγουδά» θυμάται ο Κοέν, ο οποίος με επιτηδευμένη αφέλεια ρώτησε τον ιδιοκτήτη τι άλλο θα μπορούσε να κάνει με τα κορίτσια, εκτός από το να πιεί ένα κασόνι μπύρες.

«Με 50 δολάρια μπορείς να τις πάρεις στο δωμάτιο σου» είπε ο ιδιοκτήτης αγνοώντας ότι εκείνη την ώρα ο Κοέν τον κατέγραφε στην κάμερα του κινητού του τηλεφώνου.

Την επόμενη ημέρα η Τζόντι και τα υπόλοιπα 13χρονα κορίτσια, που συνωστίζονταν στο μικρό μπαρ, βρέθηκαν στο καταφύγιο των θυμάτων της παιδικής πορνείας που έχει δημιουργηθεί στην Μπαταμπάνγκ.

Η δαντική ζωή

Από εκείνη την χρονιά ο Κοέν ταξιδεύει κάθε Νοέμβρη στην Καμπότζη και έχει ανακαλύψει αναρίθμητες Τζόντι.

«Υπάρχουν χιλιάδες τέτοια κορίτσια. Σε αυτά τα μπαρ εξαναγκάζονται να πιουν όσο περισσότερο μπορούν για να χρεωθούν οι πελάτες με μεγαλύτερους λογαριασμούς.

Τα κορίτσια σε πλησιάζουν κάποια στιγμή, σου ζητούν να τα κεράσεις και αρχίζουν να πίνουν μπύρες μονορούφι.
Δείχνουν να περνούν καλά. Δεν μοιάζουν δυσαρεστημένες για τίποτα. Αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία όταν μιλάμε για 13χρονα παιδιά, που βρίσκονται σε ένα μπουρδέλο και πίνουν 10 μπύρες σε διάστημα που εγώ, ο ενήλικος, πίνω μόλις 2» λέει ο Κοέν, ο οποίος συναντιόταν ανελλιπώς με την Τζόντι σε κάθε του ταξίδι στην Καμπότζη.

Το 2008 βρέθηκαν στο Σιέμ Ριπ μαζί με την μητέρα της Τζόντι και παρακολούθησαν μια τελετουργία στους ναούς με τα τρισδιάστατα ανάγλυφα του Μπαμπτέι Σρέι.

Η Τζόντι έμοιαζε να έχει ξεφύγει από την πολυώδυνη περιπέτεια της που άρχισε όταν ήταν 10 ετών.

Αντιμέτωπη με την αμείλικτη ένδεια η μητέρα της την πούλησε στα σύνορα Καμπότζης –Ταϋλάνδης σε έναν άγνωστο που την καθησύχασε ότι θα πουλά λουλούδια και γλυκά στους τουρίστες.

Στην πραγματικότητα αποτέλεσε το άθυρμα των παιδόφιλων στα ταξίδια παραφροσύνης τους στην Καμπότζη.

Από τα 10 της χρόνια, μέχρι να την συναντήσει ο Κοέν εκτελούσε πειθήνια κάθε διαστροφή των πελατών της.

Αλλεπάλληλοι βιασμοί, κραυγές οδύνης από το ξύλο και ένας καθημερινός ψυχικός ακρωτηριασμός που υφίστατο η Τζόντι συνέθεταν την δαντική ζωή της, η οποία τερματίστηκε το 2009.

Ο χρόνιος αλκοολισμός στην οποία την είχαν εξαναγκάσει οι δέσμιοι της, για να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους, αποτέλεσε τον λόγο που υπέστη κίρρωση του ήπατος και σε ηλικία 17 ετών η Τζόντι «εγκατέλειψε» την επίγεια κόλαση της.

Το πρόσωπο του Κοέν συννέφιασε ενώ απέθετε τις στάχτες της Τζόντι στον βουδιστικό ναό το 2009.

«Οι στάχτες της Τζόντι είναι ο λόγος που συνεχίζω να ταξιδεύω στον κόσμο. Απέτυχα μαζί της γιατί μπορεί να κατάφερα να την σώσω από τα μπαρ αλλά δεν είναι πλέον μαζί μας. Αυτό δεν πρέπει να συμβαίνει» υποστηρίζει ο Κοέν ενώ χάνεται για ακόμη μια περιπέτεια στην ασύνορη θάλασσα ενός διεφθαρμένου κόσμου.

Στα αυτιά του αντιβουίζουν οι φωνές των παγιδευμένων κοριτσιών, οι ικεσίες, η απελπισία τους και η φρίκη και έτσι συνεχίζει να ταξιδεύει με υψηλή την αίσθηση του καθήκοντος…

Ηλίας Καραγιάννης

πηγή http://vironas.gr

ΤΑ ΧΑΜΕΝΑ ΠΑΙΔΙΑ - ΔΟΥΛΟΙ

«Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, υπάρχει νομικό κενό και τα παιδιά μπορεί να τα πάρει όποιος θέλει». Με αυτό το απογοητευτικό συμπέρασμα έκλεισε αυτή η εκπομπή της Δευτέρας 1ης Οκτωβρίου στον σταθμό "105,5 στο κόκκινο". Τόσο η Ελπίδα Ευθυμιάτου, πρόεδρος της μη κυβερνητικής οργάνωσης Ιατρική Παρέμβαση, όσο και ο κ. Τερζίδης, πρόεδρος του Ελληνικού Συμβουλίου για τους πρόσφυγες ζήτησαν την άμεση αλλαγή του νομοθετικού πλαισίου, ώστε να αναλαμβάνεται η επιμέλεια των ανήλικων μεταναστών από τις ελληνικές αρχές ή από τους ξενώνες όπου οδηγούνται για φιλοξενία ώστε να μην καταλήγουν στα χέρια των δουλεμπόρων τους. Η ιστορία είναι επαναλαμβανόμενη. Τα παιδιά συλλαμβάνονται μαζί με τους μετανάστες, μεταφέρονται σε ξενώνες όπου όμως δεν μπορούν να κρατηθούν και με διάφορους τρόπους καταλήγουν και πάλι στα χέρια των δουλεμπόρων για τους οποίους θα δουλεύουν για τα επόμενα χρόνια και μέχρι να ξεπληρώσουν τα 8000 ευρώ που χρωστάει το καθένα για το ταξίδι… Αυτή τη μοίρα είχαν 10 παιδιά την τελευταία εβδομάδα, 48 το τελευταίο εξάμηνο.