Σπάρτη:Μαθητές προσπάθησαν να κάψουν μετανάστες

Σκηνές αγριότητας και μάλιστα με δράστες μικρά παιδιά εκτυλίχθηκαν προ ημερών στη Σπάρτη εις βάρος μεταναστών που ζουν και εργάζονται στην ευρύτερη περιοχή της Λακωνίας.

Συγκεκριμένα, όπως καταγγέλλει η τοπική πρωτοβουλία αλληλεγγύης στους μετανάστες, την Παρασκευή 5 Φεβρουαρίου μια ομάδα περίπου δέκα εφήβων προσπάθησαν, χρησιμοποιώντας στουπιά και κηροζίνη, να βάλουν φωτιά σε μετανάστες από το Μπαγκλαντές, που διαμένουν σε ένα παλιό σπίτι λίγο έξω από την πόλη.

Οι δράστες είναι όλοι έφηβοι, ηλικίας 14 έως 18 ετών, και επιτέθηκαν οργανωμένα στο σπίτι των μεταναστών, γύρω στις 9 το βράδυ και ενώ είχε πέσει το σκοτάδι.

Οι μετανάστες πρόλαβαν να διαφύγουν από το κτίριο, το οποίο όμως σε μεγάλο βαθμό παραδόθηκε στις φλόγες με αποτέλεσμα να καούν τα κουφώματα του ενός από τους δύο ορόφους μαζί με προσωπικά είδη των μεταναστών.

Όπως καταγγέλλει η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στους Μετανάστες, το συμβάν καταγράφηκε στο τοπικό αστυνομικό τμήμα ως «επεισόδιο που προέκυψε από προσωπικές διαφορές» ανάμεσα σε μαθητές και μετανάστες ως συνέχεια κάποιων αντεγκλήσεων προηγούμενων ημερών ενώ το σπίτι των μεταναστών έχει τεθεί σε διακριτική αστυνομική επιτήρηση.

Η Πρωτοβουλία σημειώνει με νόημα πως η επιτήρηση επιβλήθηκε όχι στους δράστες αλλά στα θύματα της τρομοκρατικής ενέργειας.

Μετανάστες και Ρατσισμός

Κάποτε στην Αμερική, τον Χασσάν τον έλεγαν Γιάννη.

Το Μάρτιο του 1998 η κοινοτική αρχή στο Παλαιό Κεραμίδι, ένα χωριό στο νομό Πιερίας, απαγόρευσε την κυκλοφορία των Αλβανών μεταναστών μετά τη δύση του ηλίου. Το μέτρο αυτό, που επιβλήθηκε για να περιορίσει την αυξανόμενη εγκληματικότητα, προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις.

Σχεδόν ένα χρόνο μετά, το Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα επισκέφτηκε το Παλιό Κεραμίδι και κάλεσε τους κατοίκους σε δύο δημόσιες συζητήσεις.

Στην αρχή, σχεδόν όλοι οι κάτοικοι υπερασπίστηκαν την απόφαση. Προβλήθηκε τότε στους παριστάμενους ένα ντοκιμαντέρ που είχε γυριστεί στις Η.Π.Α. με θέμα την αντιμετώπιση των ελλήνων μεταναστών στην Αμερική στην αρχή του αιώνα. Όπως αφηγούνται επιζώντες εκείνης της εποχής και ιστορικοί, οι Έλληνες είχαν πέσει θύματα ρατσιστικών διακρίσεων και προκαταλήψεων εναντίον των μεταναστών από τις φτωχές χώρες του ευρωπαϊκού νότου. Όταν έφταναν στην Αμερική τους έβαζαν σε καραντίνα και τους υπέβαλαν σε εξονυχιστικές ιατρικές εξετάσεις και ανακρίσεις. Όσοι κατάφερναν να περάσουν τις εξετάσεις προσλαμβάνονταν με χαμηλότατους μισθούς στις ανθυγειϊνές δουλειές που δεν έκαναν οι Αμερικανοί. Στο Νότο σημειώνονταν συχνά συγκρούσεις μεταξύ των μελών της Κου-Κλουξ-Κλαν και των Ελλήνων.

Στη συνέχεια της συζήτησης με τους κατοίκους στο Παλαιό Κεραμίδι αποκαλύφθηκε ότι στο χωριό τους δεν είχε συμβεί κανένα σοβαρό επεισόδιο από τους Αλβανούς. Ορισμένοι παραδέχτηκαν ότι η συμπεριφορά τους απέναντί τους ήταν ίδια με αυτή των Αμερικανών απέναντι στους Έλληνες μετανάστες. Άλλοι όμως είπαν ότι αυτά συνέβαιναν παλαιότερα. Τότε στους παρευρισκομένους προβλήθηκε ένα δεύτερο ντοκιμαντέρ για ένα πρόσφατο επεισόδιο εναντίον ενός Έλληνα μετανάστη στη Γερμανία.

Τα γυρίσματα για το ντοκιμαντέρ έγιναν στη Νέα Υόρκη, στο Νιου Τζέρσεϋ, στη Ουάσινγκτον και στο Παλαιό Κεραμίδι. Το ντοκιμαντέρ μετά τη συμμετοχή του στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης έγινε διεθνώς δεκτό με πολύ ευνοϊκά σχόλια και παρουσιάστηκε από το Στέλιο Κούλογλου στη Βαρκελώνη.

Ολόκληρο το ντοκυμαντέρ, εδώ: http://jungle-report.blogspot.com/2008/05/blog-post_14.html

Όταν εξαφανίστηκαν οι μετανάστες

«Χθες το πρωί, θα ήταν η ώρα επτά, αποφάσισα να αγοράσω ένα τουφέκι για να πυροβολήσω νέγρους.

Όμως πρώτα ήθελα ένα φρέσκο χυμό πορτοκαλιού. Μόνο που στην κουζίνα τα πορτοκάλια είχαν τελειώσει. "Περού!", φώναξα. Τίποτα. Έψαξα παντού την Περουβιανή υπηρέτρια, ακόμη και κάτω από τη σκάλα όπου την έχουμε εγκαταστήσει. Τίποτα. Αναρωτήθηκα: λες η Πάολα να της έδωσε και άλλο ρεπό, παρ΄ όλο που της δώσαμε ένα πέρυσι; Όμως η γυναίκα μου κοιμόταν. Έτσι αποφάσισα να πάρω πρωινό στην καφετέρια. Μετά, είπα, θα πάω ν΄ αγοράσω το τουφέκι. Και η αγορά είναι στη γωνία, θα πάρω και πορτοκάλια.

Στην καφετέρια μου είπαν ότι τα πορτοκάλια είχαν τελειώσει. Απ΄ έξω δεν υπήρχε ούτε μία Τσιγγάνα. Με τόσες ελεημοσύνες που τους δώσαμε στις γιορτές, δεν θα έχουν γυρίσει ακόμη από τις διακοπές τους, σκέφτηκα. Είναι όλοι τους βαθύπλουτοι, αυτοί οι Τσιγγάνοι. Αλλά τώρα που θα αγοράσω το τουφέκι, είπα στον εαυτό μου, θα μπορώ να πυροβολώ και αυτούς. Ή μπορείς να πυροβολείς μόνο τους νέγρους; Πρέπει να ενημερωθώ. Όταν βγήκα στην πλατεία της αγοράς, κατευθύνθηκα προς τον πάγκο όπου ψωνίζει η γυναίκα μου. Όμως ο πάγκος δεν ήταν εκεί. Ούτε η αγορά. Πήγα στον εφημεριδοπώλη. Συγγνώμη, η αγορά; Τι τα θέλετε, μου απάντησε, σ΄ αυτή τη χώρα δεν λειτουργεί τίποτε πλέον. Σκεφτείτε ότι ακόμη περιμένω τις εφημερίδες. Θα τις διαβάζει ο διανομέας, αστειεύτηκα. Όχι, ο διανομέας που μου τις φέρνει είναι Ρουμάνος, προτιμάει τις ρουμάνικες, απάντησε εκείνος.

Πήγα στο οπλοπωλείο. Όμως ο ιδιοκτήτης, αντί να το ανοίγει, το έκλεινε. Τι θέλετε, με ρώτησε. Ένα τουφέκι για να πυροβολώ νέγρους του απάντησα. Μου έδειξε τις άδειες βιτρίνες. Κατάλαβα, χαμογέλασα. Πότε θα έρθουν τα καινούργια; Ακούστε, μου εξήγησε, τη νύχτα έφυγαν όλοι οι νέγροι και κατά συνέπεια τα εργοστάσια τουφεκιών έκλεισαν· χωρίς νέγρους, το να πυροβολείς νέγρους έγινε μια ουτοπία. Όπως και ο χυμός πορτοκαλιών, μουρμούρισα. Όμως, πρόσθεσα, πρέπει να ενημερωθώ: ίσως να μπορεί κανείς να πυροβολεί Τσιγγάνους, Ρουμάνους, Μαροκινούς. Δεν τα μάθατε, μου απάντησε εκείνος, εξαφανίστηκαν κι αυτοί. Κρίμα, είπα εγώ. Κρίμα, είπε εκείνος.

Στενοχωρημένος, κατευθύνθηκα προς το σπίτι. Και τότε με κυρίευσε ένα πολύ κακό προαίσθημα. Από το κινητό μου τηλεφώνησα στην Παντέρα, την τρανσέξουαλ που προτιμώ. Όμως ο αριθμός βγήκε άγνωστος. Ωχ όχι, μουρμούρισα. Τότε δοκίμασα να καλέσω τον Αλί, τον έμπιστο ντίλερ μου. Δεν ήταν διαθέσιμος. Μόνον εκείνη τη στιγμή κατάλαβα το νόημα μιας φράσης που είχα διαβάσει σ΄ έναν τοίχο αρκετά χρόνια πριν: "ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ, ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ, ΜΗ Μ΄ ΑΦΗΝΕΤΕ ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΟΥΣ ΙΤΑΛΟΥΣ".

(Απόσπασμα από άρθρο του συγγραφέα Τζουζέππε Κουλίκια στην εφημερίδα «Λα Στάμπα». Αυτό τον μήνα, κάτοικοι του Ροζάρνο της Καλαβρίας επιτέθηκαν με τις ευλογίες της Μαφίας σε μετανάστες,πυροβολώντας τους με καραμπίνες)

Πηγή: 24 ώρες χωρίς εμάς, ΤΑ ΝΕΑ

56,000 ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΝ

56.000 υπογραφές κατά των διακρίσεων στην Ελλάδα Πάνω από 56.000 χιλιάδες υπογραφές κατά των διακρίσεων στην Ελλάδα, που συγκεντρώθηκαν μετά από πρωτοβουλία της Διεθνούς Αμνηστίας, παραδόθηκαν χθες στο υπουργείο Εσωτερικών. Οι υπογραφές συλλέχθηκαν από το ολλανδικό τμήμα της Διεθνούς Αμνηστίας σε θερινά μουσικά φεστιβάλ στην Ολλανδία, ενώ η παράδοση συνοδεύτηκε από δρώμενο ενημέρωσης, που πραγματοποιήθηκε έξω από το υπουργείο στη Βασ. Σοφίας από τα μέλη της Διεθνούς Αμνηστίας, οι οποίοι κρατούσαν πανό που ανέγραφαν: "Ανθρώπινα* Δικαιώματα για όλους (στα ελληνικά και τα αγγλικά). *Οι "ξένοι" είναι άνθρωποι" και "Ακούει κανείς; 56.000 υπογραφές το φωνάζουν".
Τις 56.863 υπογραφές παρέλαβε ο γενικός γραμματέας του υπουργείου κ. Βασίλης Ανδρονόπουλος, στον οποίο έθεσαν τα ζητήματά τους τα μέλη της αντιπροσωπείας της διεθνούς οργάνωσης. Αυτά αφορούν στη μειωμένη πρόσβαση στην εκπαίδευση και στις συνθήκες στέγασης και περίθαλψης, καθώς και τον αποκλεισμό της κοινότητας των Ρομά στη χώρα. Επίσης, κατά τη συνάντηση τέθηκαν τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι μετανάστες, αιτούντες άσυλο και πρόσφυγες που καταφθάνουν στην Ελλάδα και κρατούνται σε απαράδεκτες συνθήκες, ενώ εκφράστηκαν και οι σοβαρές ανησυχίες για τα φαινόμενα αστυνομικής βίας στην Ελλάδα, που φαίνεται να είναι εντονότερα κατά αλλοδαπών και Ρομά. Η Διεθνής Αμνηστία απηυθύνει ακόμη έκκληση για την επικύρωση του 12ο Πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προστασία των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και των Θεμελιωδών Ελευθεριών και την υπογραφή της Διεθνούς Σύμβασης για την Προστασία Όλων των Μεταναστών Εργαζομένων και των Μελών των Οικογενειών τους.
Ο γεν. γραμματέας δεν έδωσε απαντήσεις και δεσμεύθηκε μόνο να διαβιβάσει τα θέματα στον υπουργό, ο οποίος από τη μεριά του θα ενημερώσει τους αρμόδιους υφυπουργούς, γενικούς γραμματείς, αρμόδια υπουργεία και αστυνομικές διευθύνσεις.

ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ & ΧΙΟΥΜΟΡ

Απόγευμα, μέσα στο λεωφορείο, κάπου στην Αθήνα...

Νεκρική σιγή αν και γεμάτο από κόσμο, μεταφέρει τους ταλαιπωρημένους από τη
δουλειά Αθηναίους, αργά. Το ψιλόβροχο και τα κορναρίσματα, μάλλον χαλάνε
τη διάθεση ασυνείδητα. Θέσεις πιασμένες, άνθρωποι όρθιοι, κουβέντα καμία.
Η όρθια ηλικιωμένη κυρία με το πλατινέ μαλλί και το ζωγραφισμένο από
ρυτίδες και μπογιά πρόσωπο, παίρνει την απόφαση να εκδηλώσει τον αγενή και
ρατσιστικό μονόλογο της. Δέκτης της ακραίας συμπεριφοράς της, ένας μετανάστης
(πιθανότατα από τη Νιγηρία, κρίνοντας από το βαθύ σκούρο χρώμα του) του οποίου το
δεύτερο «λάθος» -το πρώτο ήταν που ήρθε στην Ελλάδα- ήταν ότι είχε θέση και
καθόταν. Με ένα «κόσμιο» λοιπόν τρόπο, η πρωταγωνίστρια της ιστορίας μας, του
απευθύνει το λόγο.

-Σήκω να κάτσω!

-...

-Ε, βέβαια! Αφού σας μαζέψαμε όλους εδώ, εμείς φταίμε!

-...

-Κάνεις πως δεν ακούς? Τι δουλειά έχεις εδώ? Γέμισε ο τόπος από μαύρους και
Αλβανούς! Σα δε ντρέπεστε λέω 'γω!

-...

Είναι προφανές ότι η αδιαφορία που εισπράττει από τον Αφρικανό επιβάτη την
εξοργίζει περισσότερο. Ο κόσμος παραμένει αδιάφορος μπροστά στη σκηνή και μόνο κάτι ψίθυροι από
κάποιους που σχολιάζουν το παραλήρημα της, προδίδουν μια ανεπαίσθητη
αντίδραση.

Ξαφνικά μια θέση αδειάζει ως δια μαγείας, η οποία τυχαίνει να είναι αυτή
δίπλα από τον αλλοδαπό φίλο μας! Χωρίς δεύτερη σκέψη η ηλικιωμένη κυρία κάθεται
ακριβώς δίπλα του και συνεχίζει ακάθεκτη να τον κοσμεί με διάφορα
προσβλητικά επίθετα. Εκείνος δεν της δίνει καμιά απολύτως σημασία και την αφήνει να
εκτίθεται με τον πιο απλό τρόπο.

Το γεγονός στο σημείο αυτό παίρνει μία εντελώς αναπάντεχη εξέλιξη και του
προσδίδει άλλο ενδιαφέρον. Δύο ελεγκτές που ανεβαίνουν στο «ξεχωριστό» αυτό
λεωφορείο θα γίνουν άθελα τους πρωταγωνιστές και αυτοί, στην περίεργη -ως
προς την κατάληξη της- αυτή ιστορία.

-Τα εισιτήρια σας παρακαλώ.

Μια κλασσική φράση που γεμίζει με άγχος τους λαθρεπιβάτες και κάνει τους
υπόλοιπους να βάζουν το χέρι στη τσέπη τους, ψάχνοντας το «μαγικό χαρτάκι» που θα τους
γλιτώσει από το να γίνουν το επίκεντρο στα μάτια των υπολοίπων.

Οι ελεγκτές ξεκινούν τη δουλειά τους από τα δύο άκρα του οχήματος,
δίνοντας χρόνο στους επιβάτες που κάθονται στη μέση να βρουν με την ησυχία
τους το εισιτήριο ή να σκεφτούν μια καλή δικαιολογία (για αυτούς που δεν
έχουν). Κάπου εκεί κάθονται και οι πρωταγωνιστές μας. Η ηλικιωμένη κυρία
βγάζει με μιας το εισιτήριο από την άσχημη δερμάτινη τσάντα της και το
κρατάει ψηλά λες και έκανε καμιά τρομερή ανακάλυψη! Χωρίς να το πολυσκεφτεί ο
ακίνητος και αμίλητος -μέχρι εκείνη τη στιγμή- αλλοδαπός πρωταγωνιστής μας, βουτάει
αστραπιαία το εισιτήριο της και το τρώει! Όλοι κοιτούν με έκπληξη αλλά και
κρυφή ικανοποίηση. Ο επόμενος διάλογος μεταξύ του ελεγκτή και της κυρίας
είναι όλα τα λεφτά.

-Το εισιτήριο σας παρακαλώ.

-Μου το'φαγε ο Μαύρος!!! (με λυγμούς)

Κάπου εδώ ο κόσμος ξεσπάει σε γέλια, ο ελεγκτής την περνάει για τρελή και
το πρόστιμο πλέον έχει γραφτεί στο μπλοκάκι του...