ΕΛΛΗΝΙΚΟ: Ο,ΤΙ TOYΣ ΚΑΤΣΕΙ…

Προωθείται μια νέα πόλη 15.000 κατοίκων

Κατατέθηκε ύστερα από αλλεπάλληλες αναβολές, η πρόταση για την λεγόμενη «αξιοποίηση» του χώρου του πρώην αεροδρομίου Ελληνικού, την οποία εκπόνησε με απ’ ευθείας ανάθεση και «αφιλοκερδώς», το γραφείο του Ισπανού πολεοδόμου Χοσέ Αθεμπίγιο, προσωπικού φίλου του πρωθυπουργού μας.

Σύμφωνα λοιπόν με όσα δημοσίευσαν η Ελευθεροτυπία και τα Νέα, σε έκταση 6.000 στρεμμάτων, προτείνεται να χτιστούν κτίρια συνολικής επιφάνειας 2 εκατομυρίων τετρ. μέτρων εκ των οποίων τα 980.000 τετρ, μέτρα για κατοικίες:

Συγκεκριμένα προτείνεται Συντελεστής Δόμησης 0,3 ή 0,5 και οι ακόλουθες χρήσεις:

- ιδιωτικά γραφεία και υπηρεσίες, καθώς και κυβερνητικές υπηρεσίες

- 6200-6500 κατοικίες (σε πολυώροφα κτίρια), στα οποία θα στεγαστούν 15.000 νέοι κάτοικοι.

- Ξενοδοχείο

- Εμπορικό κέντρο, στις παρυφές της έκτασης, 300.000τετρ. μέτρων

- Συνεδριακό Κέντρο

- Κέντρο έρευνας

- Πανεπιστήμιο στον πυρήνα της έκτασης (δεν διευκρινίζεται αν θα είναι ιδιωτικό ή δημόσιο)

- Κεντρικό Πάρκο 2.600 στρεμμάτων

Ακόμη στο δημοσίευμα της Ελευθεροτυπίας αναφέρεται ότι από την συνολική έκταση το 15 % θα είναι δρόμοι, 12% επιφάνειες κάλυψη με κάθε είδους κατασκευές, και το υπόλοιπο 72 % θα είναι ακάλυπτος χώρος μεταξύ των κτιρίων, στον οποίο θα υπάρχει και πράσινο (γκαζόν κλπ). Δεν είναι σαφές αν στην συνολική έκταση «πράσινου» περιλαμβάνεται και το υπάρχον γκόλφ, στα όρια με την Γλυφάδα. Ακόμη, πολλά από τα Ολυμπιακά έργα του 2004, δεν αποτυπώνονται στην πρόταση Αθεμπίγιο.

Όσον αφορά τον παραλιακό χώρο του Αγ. Κοσμά, προβλέπεται η κατασκευή νέας Μαρίνας (άγνωστης χωρητικότητας) με δημόσια πρόσβαση στην προκυμαία και η δημιουργία «μεσογειακών χωριών» γύρω από την νέα Μαρίνα.

Ακόμη προβλέπεται η παράκαμψη της παραλιακής Λεωφ. Ποσειδώνος (δεν αναφέρεται υπογειοποίηση) και η διατήρηση της γραμμής του τράμ.

Αδιευκρίνιστα ωστόσο παραμένουν μια σειρά ζητήματα :

- Το «χωροταξικό σχέδιο» του κ. Αθεμπίγιο είναι προσωρινό, το οποίο «θα μπορεί να προσαρμοστεί στις επιθυμίες των υποψήφιων επενδυτών που θα αναζητηθούν, με μη δεσμευτική εκδήλωση ενδιαφέροντος»

- Το σχέδιο δεν είναι τελικό και ενδεχομένως να μην ανακοινωθεί κάν άλλο πριν από τον διαγωνισμό αλλά να συνδιαμορφωθεί με τον ή τους υποψήφιους επενδυτές στους οποίους θα δοθεί μεγάλη ευελιξία στην διαμόρφωση της επένδυσης.

Συμπεράσματα

Μια νέα πόλη 15.000 κατοίκων και δεκάδων χιλιάδων επισκεπτών «εγκυμονείται» στον χώρο του πρώην αεροδρομίου Ελληνικού. Oι διαδικασίες που προβλέπονται είναι πρωτόγνωρες και δίνουν την δυνατότητα για την προώθηση συμφωνιών «κάτω από το τραπέζι». Η αοριστία των χρήσεων επιτρέπει να καταστευαστεί τελικά στον χώρο του πρώην αεροδρομίου «ό,τι τους κάτσει». Το Ρυθμιστικό Σχέδιο Αθήνας δεν αποτελεί ουσιαστική δέσμευση. Ο αδόμητος δημόσιος χώρος δομείται και παραχωρείται σε ιδιώτες για πολύχρονη εκμετάλλευση. Οι ακάλυπτοι χώροι μεταξύ των 6.500 κατοικιών που προγραμματίζονται, θεωρούνται «πράσινο». Το 72% πράσινου που εμφανίζεται, είναι παραπλανητικό. Όπως παραπλανητικός είναι και ο αριθμός των 28.000 εργαζομένων που υποτίθεται θα δουλεύουν εκεί. Από που προκύπτει αυτό; Ποιον δουλεύουν;

Από τα σχέδια που προωθούνται για το Ελληνικό, είναι βέβαιο ότι κάποιοι θα επωφεληθούν και θα κερδοσκοπήσουν. Όπως είναι βέβαιο ότι η ιδιωτικοποίηση και δόμηση του μεγαλύτερου τμήματος ενός από τους τελευταίους εναπομείναντες δημόσιους και ελεύθερους χώρους, θα αποτελέσει σοβαρό πλήγμα στην ποιότητα ζωής των σημερινών κατοίκων της Αθήνας αλλά και για τις μελλοντικές γενιές.

Η δημιουργία ενός Μητροπολιτικού Πάρκου Υψηλού Πράσινου στο Ελληνικό και στην παραλία του Αγίου Κοσμά, σε συνδυασμό με πολιτιστικές, αθλητικές και κοινωνικές χρήσεις, αποτελεί την μοναδική απάντηση στα κερδοσκοπικά σχέδια που εξυφαίνονται εδώ και δεκαετίες και προωθούνται σήμερα με πρόσχημα την δύσκολη κατάσταση που περνά η χώρα μας.

Ακόμη,το ξεπούλημα της δημόσιας γης στον ζωτικό χώρο του Ελληνικού δεν μπορεί να θεωρείται πρόσχημα για το πρασίνισμα και την ανάπλαση άλλων υποβαθμισμένων περιοχών της Αθήνας οι οποίες έχουν αφεθεί στην τύχη τους ολόκληρες δεκαετίες.

Ας μη τους επιτρέψουμε να ολοκληρώσουν τα σχέδιά τους

8 Ιουνίου 2011

Πάνος Τότσικας, πολεοδόμος,

Μέλος

«Επιτροπής Αγώνα για το Μητροπολιτικό Πάρκο Ελληνικού»

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ

Τι σπρώχνει άραγε παιδιά να σκοτώνουν - και μάλιστα τους συμμαθητές τους; Το Ρεπορτάζ χωρίς Σύνορα αναζήτησε την απάντηση στις Η.Π.Α. όπου το φαινόμενο των παιδιών που δολοφονούν μέσα στα σχολεία έχει πάρει διαστάσεις επιδημίας.

Το πιο ανεξήγητο και ανησυχητικό περιστατικό σημειώθηκε στο Τζόνσμπορο, μια μικρή πόλη στον αμερικανικό νότο: για πρώτη φορά σε ένα δημοτικό σχολείο, ένας 11χρονος μαθητής μαζί με έναν 13χρονο φίλο του, δολοφόνησαν τέσσερις συμμαθήτριες και την δασκάλα τους.

Το ντοκιμαντέρ ξεκινάει με τις συγκλονιστικές διηγήσεις δύο μητέρων οι οποίες μαθαίνουν ότι στο σχολείο των παιδιών τους έπεσαν πυροβολισμοί και υπάρχουν νεκροί. Μέσα από τις διηγήσεις άλλων μαρτύρων παρακολουθούμε την πορεία των δύο δολοφόνων που έχουν στήσει μία κανονική ενέδρα: αφού κλέβουν όπλα από το σπίτι του ενός, ενεργοποιούν το συναγερμό για τις πυρκαγιές, οι μαθητές βγαίνουν στο προαύλιο όπου γίνονται εύκολος στόχος για τους δύο συμμαθητές. Μια δασκάλα που επέζησε δείχνει στο φακό της εκπομπής τις πιστωτικές της κάρτες, μισοτρυπημένες από τις σφαίρες που χτύπησαν την τσάντα της...

Η συνέχεια του ντοκιμαντέρ προσπαθεί να απαντήσει στο αρχικό ερώτημα: ποιες είναι οι αιτίες του κακού που έχει στιγματίσει τη μικρή πόλη; Οι θεωρίες της φτώχειας, της εγκληματικότητας των μαύρων και των διαλυμένων οικογενειών, σε αυτή την περίπτωση, δεν έχουν καμία ισχύ. Ψυχολόγοι και εγκληματολόγοι, γονείς και δάσκαλοι των παιδιών καθώς και ο ιερέας που λειτουργούσε τον Μίτσελ, προσδιορίζουν μια σειρά από άλλες αιτίες.

Σχολεία χωρίς πετρέλαιο θέρμανσης;

Δεν είναι δουλειά του Υπ. Παιδείας, λέει η υφυπουργός

Σηκώνει τα χέρια για την έλλειψη κονδυλίων για τη θέρμαναση των σχολείων η υφυπουργός Παιδείας Ε. Χριστοφιλοπούλου. Μιλώντας χτες στο ραδιόφωνο της ΝΕΤ, η υφυπουργός επέρριψε την ευθύνη στον υφυπουργό Οικονομικών Φ. Σαχινίδη, καθώς -όπως είπε- η αρμοδιότητα του υπουργείου Παιδείας είναι το καθαρά εκπαιδευτικό μέρος του σχολείου". Κι απ΄αυτήν όμως την αρμοδιότητα ένα μέρος έχει ανατεθεί στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. Κι όλοι μαζί υπάγονται στο πρώην ...Εμπορίου.

σχόλιο Στάση Βύρωνα :

Eίναι όμως δουλειά του Καλλικράτη και του Μνημόνιου!!!...

από το http://www.rnbnet.gr

Ποιότητα ζωής στην Αθήνα

Tου Σπυρου Πολλαλη*

Η Αθήνα, όπως κάθε πόλη, πρέπει να προσφέρει ποιότητα ζωής στους κατοίκους της. Σε καθημερινή βάση πρέπει να προσφέρει κατοικίες και χώρους εργασίας με φως και καθαρό αέρα, άνετη μετακίνηση και ευκολοπροσβάσιμους χώρους επαφής με τη φύση. Η Αθήνα όμως γιγαντώθηκε από ένα μικρό χωριουδάκι σε μια μεγαλούπολη, διαρκώς αυξάνοντας την περιφέρειά της, και με τη σημερινή της μορφή κάθε άλλο παρά τα προσφέρει. Η αύξηση του αριθμού των κατοίκων της, σε συνδυασμό με την αλόγιστη μεταλλαγή ενός πολεοδομικού ιστού που είχε δημιουργηθεί για διαφορετική πυκνότητα και η εισβολή αυτοκινήτων που έχουν σχεδιαστεί για διαφορετικούς σκοπούς, είναι βασικοί λόγοι που στερούν την ποιότητα ζωής στους κατοίκους της Αθήνας. Ενας ακόμα λόγος είναι η ανάπτυξη βαριάς βιομηχανίας που μολύνει το περιβάλλον στις πιο ειδυλλιακές περιοχές των ακτών στις οποίες έχουν άμεση πρόσβαση οι Αθηναίοι. Και αυτά, παρά το καλό της κλίμα, τον ήλιο και την εξαιρετική της σχέση με θάλασσα και βουνά. Ο παράδεισος που δημιούργησε τις συνθήκες να αναπτυχθεί ο πολιτισμός της αρχαίας Αθήνας φαίνεται να έχει καταστραφεί.

Η σημερινή γενιά καλείται να διορθώσει τα λάθη. Περιτριγυριζόμενος από τη συγκεκριμένη δόμηση με μικρές ιδοκτησίες, ο σημερινός Αθηναίος πρέπει να βρει μια εφικτή λύση να διορθώσει την πόλη που ο ίδιος ή παρέλαβε ή συνεισέφερε να γίνει όπως είναι. Και αυτή η αναστροφή των συνθηκών είναι πολύ πιο δύσκολη από το να είχαν προβλεφθεί τα σημερινά προβλήματα. Χρειάζονται προσπάθεια και χρήματα, θα οδηγήσει δε σε αποφάσεις που αναιρούν σημερινές καταστάσεις και αναπόφευκτα θα υπάρχουν αντιρρήσεις και διαφωνίες. Οι αλλαγές, ακόμα και με στόχο κάτι καλύτερο, προκαλούν αντιδράσεις.

Ο πρώτος στόχος είναι να αποφευχθούν τα ίδια λάθη στην ακόμα αυξανόμενη περιφέρεια που δυστυχώς επαναλαμβάνονται, καθότι αυτό είναι το μόνο μοντέλο ανάπτυξης που γνωρίζουν και οι αρχές και οι κάτοικοι.

Αυτό όμως δεν λύνει τα προβλήματα του πυρήνα. Εκεί η λύση είναι να αντιμετωπισθεί το πρόβλημα από τρεις πλευρές: επέμβαση στα κτίρια, ανάπλαση των ανοικτών χώρων και ανασχεδιασμός των τρόπων μετακίνησης. Ας τα πάρουμε ένα - ένα.

Τα υπάρχοντα κτίρια χρειάζονται επεμβάσεις ώστε να προσφέρουν φως στα διαμερίσματα, ειδικά των χαμηλοτέρων ορόφων, και κοινόχρηστους χώρους. Ο κατακερματισμός των οικοπέδων, απομεινάρι των μονοκατοικιών που κατεδαφίστηκαν, οδήγησε σε ανθυγιεινά διαμερίσματα-σωλήνες που τα κεντρικά τους τμήματα φωτίζονται από αναποτελεσματικούς φωταγωγούς. Οι εσωτερικοί ακάλυπτοι έχουν γίνει ένα απομεινάρι των κτιρίων που τα περιβάλλουν. Χειρουργικές επεμβάσεις σε κτίρια και κατεδαφίσεις είναι απαραίτητες επεμβάσεις για τη βιωσιμότητα της Αθήνας. Αυτή η προσέγγιση όμως έχει πολύπλοκη διαδικασία εφαρμογής, παρόλο που είναι και απαραίτητη και οικονομικά εφικτή.

Η άμεση και ευκολότερη λύση για τον πυρήνα είναι η ανάπλαση των ανοικτών χώρων. Τέτοιοι χώροι είναι οι πλατείες, οι ακάλυπτοι, οι δρόμοι. Και από αυτούς η ευκολότερη και αμεσότερη λύση είναι οι πλατείες. Εδώ χρειάζονται σχετικά απλές παρεμβάσεις: να σχεδιαστούν στην επιφάνειά τους ώστε να προσφέρουν ασφαλείς χώρους διέλευσης και στάσης πεζών μέσα στο πράσινο, κυρίως με δέντρα με ψηλούς κορμούς ώστε να διατηρείται η οπτική επαφή. Παιδικές χαρές και εμπορικοί χώροι αναψυχής είναι απαραίτητα στοιχεία στις πλατείες. Παράλληλα, πρέπει να δημιουργηθούν χώροι στάθμευσης σε πολλαπλά υπόγεια κάτω από τις πλατείες για τα αυτοκίνητα των κατοίκων της περιοχής, ώστε να ελευθερωθεί ο χώρος στάθμευσης στους δρόμους. Βλέποντας γειτονιές της Αθήνας σήμερα, γεννιέται η εντύπωση πως οι πολυκατοικίες είναι χτισμένες μέσα σε ένα τεράστιο πάρκινγκ και οι πεζοί περπατάνε σε αυτό το πάρκινγκ. Σε συνδυασμό με την επίγνωση ότι μια θέση πάρκινγκ στον δρόμο είναι δύσκολο να βρεθεί και η κίνηση στους δρόμους είναι μόνιμα αυξημένη, τα περισσότερα αυτοκίνητα μένουν σταθμευμένα δίπλα στα πεζοδρόμια για μακρές χρονικές περιόδους. Αυτές οι καινούργιες πλατείες θα πρέπει να συντηρούνται επαρκώς από τα έσοδα από τις εμπορικές χρήσεις και την ενοικίαση των θέσεων στάθμευσης.

Οι ακάλυπτοι χώροι στο εσωτερικό των πολυκατοικιών είναι ένα θέμα που θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί σχετικά εύκολα για την ενοποίησή του, τη δημιουργία κοινόχρηστων χρήσεων και πράσινου και την επαναδημιουργία γειτονιάς, αλλά εναπόκειται τελικά στους κατοίκους των ίδιων των πολυκατοικιών που άλλωστε και θα είναι οι άμεσα ωφελημένοι.

Η τρίτη κατηγορία ανοικτών χώρων είναι οι δρόμοι που συνδέονται άμεσα με τη μετακίνηση, οπότε θα πρέπει να τα αντιμετωπίσουμε μαζί. Τα αυτοκίνητα όπως τα ξέρουμε σήμερα έχουν φτιαχτεί για να μεταφέρουν πολλούς επιβάτες, σχετικά γρήγορα, σε μεγάλες αποστάσεις και με επιβάρυνση στο περιβάλλον. Είναι εντελώς ακατάλληλα για τις πόλεις. Παίρνουν ζωτικό χώρο, μολύνουν και έχουν επιθετική σχέση με τον πεζό, για τον οποίο σε τελική ανάλυση έχουν φτιαχτεί οι πόλεις. Η αφαίρεση των αυτοκινήτων από τις πόλεις είναι εφικτή σε υψηλές πυκνότητες κατοίκησης, όπως στο κέντρο της Αθήνας, και εφόσον εισαχθούν εναλλακτικά μέσα μεταφοράς και προβλεφθούν τρόποι μετακίνησης για ειδικές ανάγκες. Ο συνδυασμός αυτής της αντιμετώπισης των αυτοκινήτων με την ανάπλαση των δρόμων υπόσχεται πολλά για την ποιότητα ζωής στην πόλη. Είναι όμως η αφαίρεση των αυτοκινήτων από την Αθήνα εφικτή, τουλάχιστον στο κέντρο της; Η απάντηση είναι πως είναι, ακολουθώντας το σκεπτικό της αντιμετώπισης που έχουμε δει σε πολλές πόλεις του κόσμου όπως στη Σεούλ, στη Στουτγάρδη, στη Χαϊδελβέργη, τελευταία στη Νέα Υόρκη, ακόμα και στη δική μας Εδεσσα. ΄Η στην ειδυλλιακή Υδρα και Σύμη. Αυτό το σκεπτικό συγκεντρώνεται στα λόγια του πρώην δημάρχου της Σεούλ και τωρινού προέδρου της χώρας: «Οσο διευκολύνουμε την κυκλοφορία των αυτοκινήτων τόσο ο συνωστισμός θα επιδεινώνεται, οι δρόμοι και τα πάρκινγκ δεν πρόκειται ποτέ να επαρκέσουν. Η λύση είναι να δυσκολέψουμε τα αυτοκίνητα, ώστε ο κόσμος να μάθει να χρησιμοποιεί τις δημόσιες συγκοινωνίες».

Η απομάκρυνση των αυτοκινήτων από τους δρόμους θα τους μετατρέψει σε γραμμικούς ελεύθερους χώρους. Ετσι μπορούν να αντιμετωπιστούν σχεδιαστικά σαν τις πλατείες, με την επιπλέον προσθήκη λωρίδων για μετακίνηση: μέσων μαζικής μεταφοράς, ποδηλάτων, πεζών.

Τελειώνοντας, θα πρέπει να τονίσουμε ότι η επιτυχία κάθε μιας από τις παραπάνω σκέψεις στηρίζεται σε ολοκληρωμένη και μακροχρόνια αντιμετώπιση, καθαρή και αποτελεσματική επικοινωνία, παιδεία, κατάλληλο και εμπνευσμένο σχεδιασμό, συντήρηση και αστυνόμευση. Οι αρχιτεκτονικοί διαγωνισμοί δεν εγγυώνται από μόνοι τους τα αποτελέσματα.

* Ο κ. Σπύρος Πολλάλης είναι καθηγητής Σχεδιασμού, Τεχνολογίας και Διοίκησης στο Harvard.

από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 20-06-10

Καληνύχτα, Κε εισαγγελέα!

Στο φετινό φεστιβάλ του Δήμου Βύρωνα έχω παρευβρεθεί σε 3 συναυλίες μέχρι στιγμής. Του Σωκράτη Μάλαμα, του Σπύρου Γραμμένου και του Παύλου Παυλίδη. Και στις τρεις το πρόγραμμα έκλεισε με σχόλια για τον περιβόητο εισαγγελέα γείτονα που κάνει μηνύσεις και τον αυστηρό κανονισμό που έχει το Θεάτρο Βράχων, ο οποίος επιβάλλει να τελειώνει κάθε παράσταση το πολύ 00:00.

Ο Σωκράτης Μάλαμας από την αρχή της συναυλίας του είχε ενημερώσει τους παρευρισκόμενους ότι θα παίξει όσα τραγούδια προλάβει, χωρίς να κάνει διάλειμμα λόγω του κανονισμού του Θεάτρου.

Ο Σπύρος Γραμμένος σχολίασε με ειρωνικό ύφος «Οι κύριοι που χτίσανε παράνομα τα σπίτια τους πάνω στα βράχια κάνουν τώρα μηνύσεις επειδή δεν τους αφήνουμε να κοιμηθούν».

«Άλλα 2 τραγούδια το πολύ γιατί πρέπει να κοιμηθεί και ο κύριος εισαγγελέας» είπε στο κοινό ο Πάυλος Παυλίδης και τα αφιέρωσε σε εκείνον δείχνοντας τα σπίτια επάνω στα βράχια.

Ποιος είναι λοιπόν αυτός ο κύριος εισαγγελέας και πως μπορεί να εκμεταλλεύεται την θέση του σε βάρος της τέχνης και του πολιτισμού;

Ενημέρωση: Σχετικά με το θέμα μας ενημέρωσε η αναγνώστρια Ρούλα το σχόλιο της οποίας μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

από το http://vironas.gr/

Τι είδους σχολείο θέλουμε;

Η υπουργός Παιδείας παρουσίασε προσφάτως το καινούργιο, ολόφρεσκο σχέδιο για το “Νέο Σχολείο”! Αυτό θα γίνει νόμος του κράτους οσονούπω και μετά την ψήφισή του όλοι -μαθητές, εκπαιδευτικοί, γονείς και λοιποί ενδιαφερόμενοι- θα μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι. Διότι τέρμα, σου λέει, τα φροντιστήρια, τέρμα τα πάσης φύσεως ιδιωτικά μαθήματα, τέρμα η παπαγαλία(!...), τέρμα ο δάσκαλος που δεν ήξερε από e-books, τέρμα το χαρτί και το μολύβι, τέρμα η σχολική διαρροή, τέρμα η ντεμοντέ αναλυτικά προγράμματα.

Η κοσμογονία που θα επέλθει περιγράφεται στο σχέδιο νόμου για την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση “Το Νέο Σχολείο: Πρώτα ο Μαθητής”, σελίδων 37. Στρατηγικοί στόχοι, μεταξύ άλλων, “η προώθηση της διά βίου μάθησης, η ενίσχυση της καινοτομίας, δημιουργικότητας και επιχειρηματικού πνεύματος!”!

Ο μαθητής, κατά το νέο σχέδιο, θα γίνεται “μικρός διανοούμενος”, “μικρός επιστήμονας”, “μικρός ερευνητής”, θα γίνει “γλωσσομαθής”, θα κατακτά το “μαθαίνω πώς να μαθαίνω” αντί να "τα μαθαίνω απ' έξω”. Πώς θα επιτευχθούν τα παραπάνω; Με την ικανότητα στη χρήση της ελληνικής, με την ανάπτυξη δεξιοτήτων που σχετίζονται με τις μαθηματικές έννοιες, τις φυσικές επιστήμες και την τεχνολογία, με την επάρκεια στη χρήση της ψηφιακής τεχνολογίας, με καινούργια αναλυτικά προγράμματα, με νέες παιδαγωγικές μεθόδους. Τα ωραία λόγια ήταν πάντοτε ελκυστικά. Το “ψηφιακό σχολείο” θα είναι η ραχοκοκαλιά της νέας εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης.

Το σχέδιο αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο, το οποίο εφηύραν η κ. Διαμαντοπούλου και οι σύμβουλοί της. Αντιγράφει και προσπαθεί να εναρμονιστεί με τους στόχους για την εκπαίδευση που έχουν διατυπωθεί στη Συνθήκη της Λισσαβώνας. Και οι προκάτοχοί της, της κυβέρνησης της Ν.Δ., ακριβώς το ίδιο προσπαθούσαν να κάνουν. Τον Σεπτέμβριο του 2009, επί υπουργίας Σπηλιωτόπουλου, στο πλαίσιο της “Ψηφιακής τάξης”, υπήρξε εξοπλισμός με λάπτοπ για τους μαθητές της Α' Γυμνασίου και μέριμνα για 5.000 διαδραστικούς πίνακες.

Γνωστό και χιλιοειπωμένο είναι ότι ο εκπαιδευτικός μηχανισμός αναπαράγει τα κυρίαρχα ιδεολογικά μοντέλα. Ο στόχος της ανάπτυξης της κριτικής ικανότητας, που όλα τα αναλυτικά προγράμματα -τουλάχιστον μετά το 1980- επαγγέλλονταν, ουδέποτε υπηρετήθηκε. Γιατί δεν θέλησε αυτό το σύστημα να εκπαιδεύσει άτομα που λειτουργούν κριτικά. Η κριτική ικανότητα δεν φτιάχνεται ούτε μέσω λάπτοπ και e-books ούτε με επιμορφώσεις των εκπαιδευτικών σε 200 ώρες...

Όλα αρχίζουν και τελειώνουν στον μαθητή, όπως υπογραμμίζει η υπουργός, όμως υπάρχουν πάρα πολλά κρίσιμα μεσοδιαστήματα που χάνονται στη βιασύνη τού να φτάσουμε είτε τους στόχους ευρωπαϊκών συνθηκών (Λισσαβώνα, Μπολόνια) είτε τους δείκτες της PISA (πρόγραμμα του ΟΟΣΑ για την αξιολόγηση των μαθητών), με αποτέλεσμα να μπλέκουν οι μαθητές τον Γλέζο με τον Γκλέτσο...

Στη βιασύνη και το άγχος μην και μας τιμωρήσουν οι εταίροι, φτάσαμε να θεωρούμε επιτυχία αν το κάθε παιδί έχει υπολογιστή στην τάξη, τη στιγμή που δεν υπάρχει καμιά μέριμνα και κανένας προβληματισμός με ποιον τρόπο, για παράδειγμα, θα επιτευχθεί κουλτούρα ανάγνωσης... Αφού είναι γνωστό ότι τη μόρφωση την αποκτούμε, πρωτίστως, διαβάζοντας.

Ο μαθητής, το μικρό παιδί, δεν ζει αποκομμένο, δεν ζει σε ένα πειραματικό εργαστήρι που λέγεται “Νέο Σχολείο”· ζει σε μια κοινωνία με ελλειμματικούς διαμεσολαβητές, μηχανισμούς και θεσμούς. Δεν είναι δικό μας μόνο το προνόμιο της αμάθειας ή της ημιμάθειας. Με όρους PISA, ας πούμε, από το 2000 έως το 2006 μόνο δύο χώρες του ΟΟΣΑ, ως προς τον δείκτη “αναγνωστική ικανότητα”, παρουσίασαν άνοδο (Κορέα, Πολωνία). Αρκετές είδαν πτώση, μεταξύ των οποίων η Ελλάδα, αλλά και η Γαλλία, η Ιταλία, η Αυστραλία, κ.λπ., παρά το γεγονός ότι την ίδια περίοδο οι πιστώσεις για την παιδεία είχαν αυξηθεί.

Οι 15χρονοι μαθητές, που είναι σε υψηλό επίπεδο στους δείκτες επιστημονικής, αναγνωστικής και μαθηματικής ικανότητας (και άρα διαθέτουν, ενδεχομένως, και κριτική ικανότητα), είναι μόνο 4,1% και τέλος στη Γαλλία, την Ελλάδα, το Λουξεμβούργο, τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Πορτογαλία παραπάνω από το 80% των μαθητών που έχουν υψηλές επιδόσεις προέρχονται από ανώτερο, ευνοημένο κοινωνικο-οικονομικό περιβάλλον.

Αυτά λένε τα στατίστικς... Τα στοιχεία θα μπορούσαν να προβληματίσουν και τις κυβερνήσεις των χωρών - μελών της Ε.Ε. για την εκπαιδευτική πολιτική που χαράσσουν, αλλά και τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς, οι οποίοι καλούνται από τον Σεπτέμβριο του 2010 να γίνουν οι πρωταγωνιστές στο “Νέο Σχολείο”...

της Μαρίνας Κόντη από την ΑΥΓΗ 13-3-10

Μια βόλτα στην Αθήνα

Της ΕΥΓΕΝΙΑΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ

Χθες κατέβηκα στην Αθήνα. Ήθελα να νιώσω, από κοντά, την εορταστική ατμόσφαιρα. Ήθελα να χαρώ λίγο τη βαβούρα και τη φασαρία του κέντρου. Η Σταδίου ήταν πολύχρωμα φωτισμένη. Οι βιτρίνες ήταν στολισμένες με πολύχρωμα στολίδια και χαρούμενες φάτσες. Οι υπάλληλοι ήταν μουτρωμένοι επειδή κανένας δεν πατούσε μέσα. Τους καταλαβαίνω ότι αυτό που ζουν είναι μαρτύριο. Το πρόγραμμα των καταστημάτων να έχει μεγαλώσει και αυτοί να είναι υποχρεωμένοι να εργαστούν παραπανίσιες ώρες. Να κάθονται τόσες ώρες όρθιοι και να μείνουν και άπραγοι.

Έφτασα στην Ερμού, που, όπως πάντα, έσφυζε από ζωντάνια, έξω από τα καταστήματα. Μέσα στα καταστήματα ελάχιστες πελάτισσες κυνηγούσαν την εφήμερη ομορφιά ξοδεύοντας σπάταλα τον 13ο μισθό για μπότες και ρούχα.

Στην πλατεία δέσποζε ένα ψηλό και όμορφο χριστουγεννιάτικο δέντρο στολισμένο με μπλε και ασημένιες μπάλες. Ο κόσμος έβγαζε αναμνηστικές φωτογραφίες. Η γιορτινή ατμόσφαιρα ήταν διάχυτη, άσχετα αν ήταν φανερή η φτώχεια στη διακόσμηση της πλατείας. Μερικοί κλόουν, ίσως να ήταν οι μόνοι που πρόσφεραν λίγη χαρά στα παιδιά, γέμιζαν χρωματιστά μπαλόνια με αέριο σχηματίζοντας διάφορα φουσκωμένα ζωάκια. Η οικονομική κρίση ήταν φανερή και στον ψυχρό, κατά τα άλλα, φωτισμό της πλατείας με λίγα σχήματα ελάτων στους στύλους της ΔΕΗ. Πού είναι τα καρουσέλ, οι Άϊ Βασίληδες και τα σπιτάκια με το μαλλί της γριάς και τα δώρα των άλλων χρόνων; Πώς θα προσφέρεις τη χαρά σε ένα παιδί όταν δεν έχεις τι να του δείξεις; Όταν περιορίζεις τα δώρα τους πώς θα καταλάβει ότι ήρθαν οι γιορτές;

Συνέχισα τη βόλτα μου και συνάντησα μία όμορφη και τεμπέλικη γάτα που έβγαινε από το κτήριο της Βουλής. Είχε πλήξει, τόσες ώρες, ανάμεσα στα έδρανα της Βολής ακούγοντας τους ελάχιστους βουλευτές να δίνουν μάχες για νομοσχέδια. Μου έριξε μια διερευνητική ματιά και προφανώς δεν της άρεσα. Το σκέφτηκε λίγο και έφυγε.

Δεν πέρασα από το Κολωνάκι, επειδή δεν είχα κανένα λόγο να αντικρίσω κι άλλα καταστήματα πολυτελείας με ελάχιστους πελάτες. Εκεί ίσως να υπάρχει αυξημένη κατανάλωση αγαθών, αλλά ανήκουν σε άλλο οικονομικό επίπεδο και έχουν άλλες απαιτήσεις. Πέρασαν και οι εποχές που μερικοί έπαιρναν εορτοδάνεια για να νιώσουν για λίγες ημέρες τη χλιδή.

Η μελαγχολία μου εξαφανίστηκε όταν έφτασα στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών και είδα την έκθεση. Ο μηχανισμός των Αντικυθήρων, που βρήκαν οι ψαράδες στις αρχές του 1900, δεν μπορεί να μην σε εντυπωσιάσει. Συναρμολογήθηκε από πάνω από 82 κομμάτια και μας κάνει υπερήφανους που σε αυτή τη χώρα ανακαλύφθηκε η πρώτη μορφή υπολογιστού. Η βραδιά μου τελείωσε υπέροχα ακούγοντας τα ποιήματα του Γιάννη Ρίτσου διαβασμένα από τον Η. Λογοθέτη και την κόρη του ποιητή, την Έρη. Η τελευταία πινελιά δόθηκε από την καταπληκτική και με μεγάλη αντοχή στον χρόνο φωνή της Μ. Φαραντούρη, που ερμήνευσε με ένα μοναδικό τρόπο τα τραγούδια του Μ. Θεοδωράκη.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΥΓΗ ΤΗΣ 24-12-09

Από το Βοτανικό ως το Φάληρο τα ίδια κόλπα - Tο μεγάλο κόλπο στο Καραϊσκάκη

Το Λιμάνι της Αγωνίας

Πειραιάς, 22 Δεκεμβρίου 2009

Ο Δήμαρχος μας, τον Ιούνιο ανακοίνωσε ότι προχωράει την δημιουργία του πάρκου στα οικόπεδα ΧΡΩΠΕΙ. Έφερε δύο επάλληλες αποφάσεις στο Δημοτικό Συμβούλιο, την 416 και 451/2009 οι οποίες αντί για πάρκο προέβλεπαν παραχώρηση του 1/3 των οικοπέδων ΧΡΩΠΕΙ στη δόμηση, με χρήσεις που επιτρέπουν την ανέγερση μαιευτηρίου, γκαράζ κ.α. Πιο κάτω, δίπλα στο Καραϊσκάκη η απόφαση για δήθεν πάρκο προέβλεπε δόμηση για κτίρια γραφείων, εμπορικές χρήσεις και πολυκατοικίες. Αυτό το τελευταίο ήταν κρυμμένο πίσω από τη διατύπωση «χώρος σχολείου».

Το Λιμάνι της Αγωνίας αποκάλυψε με έντονο τρόπο στο Δημοτικό Συμβούλιο τον Ιούλιο ότι κάτι περίεργο συμβαίνει στο Καραϊσκάκη και τα οικόπεδα ΧΡΩΠΕΙ και κάλεσε τον κ. Π.Φασούλα να ξεκαθαρίσει τι κρύβει στο Νέο Φάληρο. Τόσο η Δημοτική Αρχή όσο και το ΥΠΕΧΩΔΕ σε σχετική ερώτηση στη Βουλή παρίσταναν τους άσχετους. Ο κ. Π. Φασούλας μας κατήγγειλε ότι ψευδόμαστε και παραπλανούμε τον κόσμο. Λίγες εβδομάδες αργότερα άρχισαν να κυκλοφορούν ειδήσεις στις αθλητικές και οικονομικές εφημερίδες για επικείμενες μεγάλες επενδύσεις στον περίγυρο του Καραϊσκάκη και για χρέος της πολιτείας να δώσει στην ΠΑΕ «Ολυμπιακός» ότι έδωσε στην ΠΑΕ «Παναθηναϊκός» και την «Βωβός ΑΕ» στο Βοτανικό.

Ώσπου τη Δευτέρα 21 Δεκεμβρίου εισήχθη στο Νομαρχιακό Συμβούλιο αίτημα για έγκριση μελέτης οικοδόμησης, ενός τσιμεντένιου μεγαθηρίου 58.000 τ.μ. με εννέα ορόφους μερικές χιλιάδες τ.μ. υπόγεια (λίγο μεγαλύτερου από το Mall στο Μαρούσι) στη θέση του υποτιθέμενου μικρού σχολείου, με τη σύμφωνη γνώμη του ΥΠΕΧΩΔΕ και του Δήμου Πειραιά. Η άμεση αντίδραση των Ενεργών Πολιτών, η παρουσία και διαμαρτυρία του Λιμανιού της Αγωνίας και του βουλευτή Α’ Πειραιά Θ. Δρίτσα στο Συμβούλιο, η αρνητική τοποθέτηση του Νομάρχη και των νομαρχιακών συμβούλων οδήγησε σε ομόφωνη απόρριψη της μελέτης.

Αυτό που αντιληφθήκαμε είναι τα πιο κάτω:

1. Ο κ. Π. Φασούλας, εξαπάτησε με τον πιο χυδαίο τρόπο το Δημοτικό Συμβούλιο, τους εμπόρους του Πειραιά και τους κατοίκους του Νέου Φαλήρου. Η μελέτη εκπονείτο την ώρα που τα πρωτοκλασάτα στελέχη του καθησύχαζαν πολίτες και συμβούλους. Την ίδια ώρα η δημοτική πολεοδομία Πειραιά εξέδιδε προέλεγχο οικοδομικής αδείας για τα κτίρια.
2. Η Δημοτική Αρχή συμπράττοντας με επιχειρηματικά συμφέροντα και στελέχη του πρώην ΥΠΕΧΩΔΕ, επανέφερε εν κρυπτώ το εφιαλτικό σενάριο του 2003 της δημαρχίας Αγραπίδη-ΥΠΕΧΩΔΕ, για υπερδόμηση του Νέου Φαλήρου, σενάριο που απέτρεψε τότε η κινητοποίηση δημοτικών κινήσεων και κινήσεων πολιτών.
3. Το κόλπο του Δημάρχου προβλέπει μέχρι στιγμής οικοδόμηση 58.000 τ.μ. στα πρώην οικόπεδα Γαβριήλ και 45.000 τ.μ. στα πρώην οικόπεδα ΧΡΩΠΕΙ. Σύνολο 103.000 τ.μ. Και βλέπουμε…

Κύριε Δήμαρχε, το Λιμάνι της Αγωνίας θέλει να σας προφυλάξει από τον κόπο. Τζάμπα κουράζεστε, εκτίθεστε και εκθέτετε με υποσχέσεις επιχειρηματίες σε περιπέτειες. Δείτε τι έπαθαν οι «αιώνιοι αντίπαλοι» μας στο Βοτανικό

Το Λιμάνι της Αγωνίας

tolimanitisagonias.gr

Αυτοί οι ηγέτες μάς αξίζουν;

Κακά τα νέα από την Κοπεγχάγη. Οι ισχυροί του κόσμου δεν συνομολογούν στη λήψη μέτρων προκειμένου να ανασχεθεί η επιδείνωση του κλίματος. Οι μεγάλοι ρυπαντές του πλανήτη με πρώτη την αμερικανική οικονομία αρνούνται να δεχθούν να υπογραφεί στην Κοπεγχάγη δεσμευτική συμφωνία για μείωση των ρύπων και εξαντλούν τη... φιλανθρωπία τους στη χρηματοδότηση με λίγα δισ. ευρώ του "Ταμείου Κλίματος" προκειμένου να κάμψουν τις αντιδράσεις των αναπτυσσόμενων χωρών.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Αμερικανού προέδρου Ομπάμα για το πώς εννοεί την "πράσινη ανάπτυξη". Δίνει 10 δισ. δολάρια για την επόμενη τετραετία όταν μόνο πέρυσι η αμερικανική κυβέρνηση έδωσε κρατική ενίσχυση 700 δισ. δολάρια στο τραπεζικό σύστημα. Ορθά επεσήμανε ο Ούγκο Τσάβες στην Κοπεγχάγη ότι "εάν το κλίμα ήταν τράπεζες, θα το είχαν σώσει"!

Όλοι αναμένουν σήμερα τις ΗΠΑ και την Κίνα να κάνουν το βήμα για να επιτευχθεί συμφωνία στην Κοπεγχάγη. Ποια συμφωνία όμως; Το πιθανότερο είναι οποιαδήποτε συμφωνία να μην είναι δεσμευτική και να αναβληθεί για του χρόνου η υπογραφή δεσμευτικής συμφωνίας τύπου Κιότο. Για να γίνει κατανοητό το μέγεθος της επαπειλούμενης κρίσης, αν η θερμοκρασία το 2020 έχει αυξηθεί κατα 3 και όχι 2 βαθμούς σε σύγκριση με το 1990, υπολογίζεται ότι θα υπάρξουν καταστροφικές πλημμύρες που θα οδηγήσουν 500 εκατομμύρια κατοίκους του πλανήτη σε μεγαλύτερη εξαθλίωση και υποσιτισμό.

Οι ηγέτες του κόσμου για άλλη μια φορά αποδεικνύονται ανίκανοι να αντιληφθούν την ένταση της κρίσης. Ιδιοτελείς, δογματικά προσηλωμένοι στο μοντέλο παραγωγής που έχει υποβαθμίσει το επίπεδο της ζωής των πολιτών και υποθηκεύει το μέλλον του ίδιου του πλανήτη. Χειροπιαστή ένδειξη της κρίσης εκπροσώπησης που μαστίζει τον σύγχρονο κόσμο. Φωνή της αλήθειας, η κραυγή και η δυναμική δράση των ακτιβιστών στην Κοπεγχάγη. Παρά τη βάναυση καταστολή που δέχτηκαν, η δύναμη τους αυξάνεται γιατί με τη δράση τους εκφράζουν τις αγωνίες και την πίστη ότι το μέλλον του κόσμου είναι πάνω από τα κέρδη.

ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΕΡΩΤΗΣΗΣ ΑΠΟ ΣΥΡΙΖΑ ΓΙΑ ΚΕΡΑΙΕΣ ΚΙΝΗΤΗΣ ΤΗΛΕΦΩΝΙΑΣ

Προς τον Υπουργό Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων

ΕΡΩΤΗΣΗ

Θέμα: Προστασία πολιτών από τις κεραίες κινητής τηλεφωνίας

Σύμφωνα με τα πρόσφατα δημοσιεύματα στον ημερήσιο αθηναϊκό τύπο και πληροφορίες που αναρτώνται σε διαδικτυακούς τόπους (ιστοσελίδες) καταγράφονται νέες συστηματικές πρωτοβουλίες και παρεμβάσεις προς το Υπουργείο και προς άλλες κρατικές υπηρεσίες από την πλευρά της Ένωσης Εταιρειών Κινητής Τηλεφωνίας (Ε.Ε.Κ.Τ.) με κύριο θέμα την αδειοδότηση εγκατάστασης κεραιών. Στα δημοσιεύματα αυτά αναφέρεται ότι οι εταιρείες ζητούν από το Υπουργείο να προχωρήσει σε αναμόρφωση του υπάρχοντος νομικού πλαισίου ώστε να «ξεμπλοκάρουν» οι διαδικασίες εγκατάστασης νέων σταθμών βάσης και κατ’ επέκταση οι επενδύσεις που έχουν προγραμματιστεί.
Ταυτόχρονα, όπως είναι γνωστό επίσης από δημοσιεύματα, αλλά κυρίως από τεκμηριωμένες καταγγελίες επιστημόνων και κινημάτων πολιτών, σχεδόν οι μισές από τις πάνω από 8000 εγκατεστημένες κεραίες κινητής τηλεφωνίας είναι παράνομες και δεν ελέγχονται από πλευράς ακτινοβολίας και ασφαλούς χώρου εγκατάστασης, με αποτέλεσμα να τίθεται εν αμφιβόλω η επαρκής κρατική πρόνοια για τη διαφύλαξη της δημόσιας υγείας και ιδιαίτερα της υγείας ευπαθών ομάδων του πληθυσμού. Αυτά είναι ευρέως γνωστά, αποδεδειγμένα ακόμα και με δικαστικές αποφάσεις και τα τελευταία χρόνια αποτέλεσαν αντικείμενο συγκεκριμένων καταγγελιών από πολίτες, εκπροσώπους της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, αλλά και από πολιτικά κόμματα και βουλευτές συμπεριλαμβανομένων και βουλευτών του κυβερνητικού κόμματος ή και
νυν Υπουργών όταν ήταν αξιωματική αντιπολίτευση.
Παράλληλα, με βάση πλέον τη συσσωρευμένη πείρα από τον τρόπο που εγκαθίστανται και λειτουργούν τα συστήματα κεραιών κινητής τηλεφωνίας τόσο από την πλευρά της Επιτροπής Περιβάλλοντος, Δημόσιας Υγείας και Ασφάλειας και Τροφίμων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σε αναφορά για όλη την Ευρώπη, όσο και από την πλευρά της «Παναττικής Πρωτοβουλίας για τις κεραίες κινητής τηλεφωνίας» και άλλων Ενώσεων στη χώρα μας, έχουν τεθεί επίκαιρα και τεκμηριωμένα αιτήματα σχετικά με τα προβλήματα υγείας που σχετίζονται με τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία.
Μάλιστα, η προαναφερθείσα «Παναττική Πρωτοβουλία» έχει καταθέσει προς όλα τα ελληνικά κόμματα τεκμηριωμένο υπόμνημα με προτεινόμενες τροπολογίες στο Νόμο 3431/2006 και με σκοπό την προστασία της υγείας των πολιτών και με την έμπρακτη αναγνώριση και εφαρμογή της Αρχής της Προφύλαξης η οποία προβλέπεται από το Διεθνές και Κοινοτικό Δίκαιο. Ήδη για το σκοπό αυτό η «Πρωτοβουλία» έχει ζητήσει συνάντηση, η συνάντηση αυτή όμως ακόμα δεν έχει πραγματοποιηθεί με ευθύνη του Υπουργείου, ενώ ταυτόχρονα πληροφορίες και φήμες αναφέρουν ότι συνάντηση για το ίδιο θέμα με αντίθετα όμως αιτήματα έχει ήδη πραγματοποιηθεί στο Υπουργείο με εκπροσώπους της Ένωσης Εταιρειών Κινητής Τηλεφωνίας.
Με βάση τα παραπάνω,
Ερωτάται ο κ.Υπουργός

1. Εντάσσεται στον άμεσο σχεδιασμό της νέας Κυβέρνησης και του Υπουργείου η αναθεώρηση, τροποποίηση ή συμπλήρωση διατάξεων των άρθρων του Ν.3431/2006 προς την κατεύθυνση της οριστικής κατάργησης των παράνομων κεραιών κινητής τηλεφωνίας σε όλη την Επικράτεια και ταυτόχρονα προς την κατεύθυνση της απόλυτης και αποτελεσματικής προστασίας της δημόσιας υγείας και ιδιαίτερα των ευπαθών ομάδων του πληθυσμού, με νομική, θεσμική, αλλά και έμπρακτη κατοχύρωση της Αρχής της Προφύλαξης όπως επιτάσσει το Διεθνές και Κοινοτικό Δίκαιο;
2. Προτίθεται να ανταποκριθεί στο αίτημα της «Παναττικής Πρωτοβουλίας» για συνάντηση μαζί του με σκοπό τη διαβούλευση επί των προτάσεών της για τροπολογίες και αλλαγές στο νόμο 3431/2006;

Οι ερωτώντες βουλευτές Θοδωρής Δρίτσας Φώτης Κουβέλης Παναγιώτης Λαφαζάνης Δημήτρης Παπαδημούλης Γρηγόρης Ψαριανός 10.12.2009

Ιταλία - θερμοφωτογράφηση κτιρίων

Με σκοπό να ενημερώσει για την αξία της ενεργειακής οικονομίας στα κτίρια η Legambiente, η μεγαλύτερη ιταλική περιβαλλοντική οργάνωση, αποφάσισε να αποδείξει πόσο ανεπαρκείς είναι οι οικοδομές στις σύγχρονες πόλεις, τα σπίτια στα οποία ζούμε και τα γραφεία στα οποία εργαζόμαστε, σε σύγκριση με όσα κτίρια έχουν κατασκευαστεί με πρωτοποριακές τεχνικές. Η οργάνωση κατόρθωσε να δείξει με απλό και κατανοητό τρόπο τις ενεργειακές σπατάλες των κτιρίων που ευθύνονται για τους υψηλούς λογαριασμούς που καταβάλουμε για θέρμανση το χειμώνα ή για δροσισμό το καλοκαίρι. Έτσι η οργάνωση, σε συνεργασία με την Edison και το γραφείο του μηχανικού Vittorio Bardazzi, θερμοφωτογράφησε νέες οικοδομές για κατοικίες και δημόσιες υπηρεσίες σε τέσσερις πόλεις: Ρώμη, Φλωρεντία, Μιλάνο Μπολτζάνο.

Το αποτέλεσμα δείχνει καθαρά πόσο η ποιότητα της κατασκευής και των υλικών που χρησιμοποιούνται σε μια οικοδομή συντελούν αποφασιστικά στην άνεση που παρέχεται αλλά και στη δαπάνη που συνεπάγεται το ενεργειακό τους προφίλ. Η θερμογραφία αποκαλύπτει τη λειτουργία των τοιχίων και το εάν ένα κτίριο είναι καλά μονωμένο ή όχι , εάν απαιτεί μικρή ή μεγάλη χρήση θέρμανσης και αιρ κοντίσιον για τη ρύθμιση της θερμοκρασίας στο εσωτερικό του. Η διαφορά μπορεί να είναι αξιοσημείωτη, αφού ένα καλά μονωμένο κτίριο μπορεί να χρειάζεται μόλις το ¼ της δαπάνης για να πετύχει την επιθυμητή θερμοκρασία σε σχέση με ένα πλημμελώς μονωμένο οίκημα. Διαφορά η οποία αποτιμάται σε εκατοντάδες ευρώ για ένα διαμέρισμα και σε χιλιάδες για ένα κτίριο γραφείων. Η Legambiente πέτυχε με αυτήν της την πρωτοβουλία να επιβεβαιώσει την ισχύ και την πρακτική ωφέλεια του πιστοποιητικού ενεργειακής επάρκειας στα κτίρια της Ιταλίας που η κυβέρνηση Πρόντι είχε καταστήσει υποχρεωτικό από τον περασμένο Ιούλιο. Όμως η θητεία Μπερλουσκόνι επέλεξε να βάλει το μέτρο στο ψυγείο, παρά την οδηγία της ΕΕ 2002/91 που το καθιστά απαραίτητο στις χώρες μέλη.

Η έρευνα της περιβαλλοντικής οργάνωσης απέδειξε πάντως ότι το ενεργειακό πιστοποιητικό έχει νόημα και στην πραγματική οικονομία. Έτσι στο Μπολτζάνο, όπου το μέτρο βρίσκεται κατ΄ εξαίρεση σε ισχύ, οι δαπάνες για θέρμανση και δροσισμό σε ιδιωτικές κατοικίες και δημόσια κτίρια ανέρχονται στα 30 kWh/mq το χρόνο έναντι 120 kWh/mq στις υπόλοιπες τρεις πόλεις.

Όπως σημειώνει η Legambiente, το παράδοξο είναι ότι όλα τα κτίρια που θερμοφωτογραφήθηκαν ήταν καινούργια και ακριβά, αξίας 4-5 χιλιάδων ευρώ το τετραγωνικό, ενώ η τιμή τους θα ανέβαινε ελάχιστα εάν είχαν εξοπλιστεί με τα καλύτερα υλικά για τη βέλτιστη ενεργειακή τους απόδοση. Φαίνεται ωστόσο ότι η έως τώρα υψηλή ζήτηση ακινήτων δεν παρακινούσε τους κατασκευαστές να προτιμήσουν τις πιο άρτιες τεχνικές και τα αποτελεσματικότερα υλικά για να μονώσουν τις οικοδομές τους. Τώρα που ο κλάδος δοκιμάζεται με τη σειρά του από την οικονομική κρίση τους δίνεται η ευκαιρία να κερδίσουν το χαμένο έδαφος σε ότι αφορά τις περιβαλλοντικές και ενεργειακές προδιαγραφές που χρειάζεται να ενσωματώνουν τα σύγχρονα ακίνητα.

Κι όμως, μπορούν τα σπίτια να μην είναι ίδια μεταξύ τους...

«Τι μπορεί να είναι χειρότερο από τα σπίτια;

Κουτιά: ασυγχώρητα ορθογώνια, ογκώδη,

Όλα ίδια μεταξύ τους».

Μ. Τσβετάγεβα

Αν αυτοί -εμείς- που τα σχεδιάζουμε, μπορούμε να παλέψουμε, να τα υπερασπιστούμε, εμψυχωμένοι από ένα όνειρο μιας κοινότητας, που πρέπει να ξυπνήσει, να συνειδητοποιήσει πως οδηγείται βήμα βήμα με νόμιμους δρόμους στην ασφυξία.

Χθες, οι πρώτες μέρες του φθινοπώρου. Άνοιξα διάπλατα τις πόρτες και βγήκα στον ημιυπαίθριο χώρο του σπιτιού. Η μυρωδιά της βροχής μπήκε βαθιά μέσα στο σπίτι, ανέβηκε τα σκαλοπάτια, τρύπωσε στις κρεβατοκάμαρες. Και ο ήχος της βροχής ο ήπιος θόρυβος πάνω στις στέγες και στο χώμα...- πυκνός και συνεχής, ασταμάτητος και ομοιόμορφος. Βγήκα σ’ αυτόν τον μαγικό χώρο, το στεγασμένο ύπαιθρο, τον ημιυπαίθριο χώρο, ό,τι πολύτιμο διαθέτει το σπίτι μας, προφυλαγμένο από τη βροχή και τον άνεμο, προέκταση της φύσης μέσα στο σπίτι, τη δική μας χτισμένη φύση, με τις γλάστρες και τα γιασεμιά, και κάθισα εκεί μπροστά στο χτιστό μαρμάρινο τραπέζι, χωρίς ούτε ένα χαρτί ούτε ένα βιβλίο. Έτσι, μετέχοντας απλώς στη συμφωνία της βροχής. Έστω για λίγη ώρα, ξεκλέβοντας τον χρόνο...

Χαζή εικόνα, θα πείτε, κι όμως, πόσοι άραγε θα επιθυμούσαν να μπορούσαν να έκαναν το ίδιο. Να ζήσουν για λίγο αυτές τις σπάνιες στιγμές, που μας γυρίζουν πίσω στα παιδικά μας χρόνια, κάτω από τα στέγαστρα και τα νησιώτικα στεγάδια. Αυτά που όλοι καταγράφουμε σαν εθνική «κληρονομιά», αυτήν που επιβάλλουν να διατηρήσουμε, αλλά ταυτόχρονα μας απαγορεύουν να δημιουργήσουμε, προεκτείνοντάς τη στο σήμερα.

Τι τρέλα, τι ασυνέπεια, τι βλακεία!

Ένας νόμος κάποτε σχεδιασμένος από μια ομάδα ευαίσθητων ανθρώπων, μ’ έναν φωτισμένο υπουργό, ακυρώνεται λίγο λίγο από τη χυδαιότητα των εμπόρων της κατοικίας και την αδυναμία της Πολιτείας να αστυνομεύει τις κατασκευές. Πρώτοι υπεύθυνοι εκείνοι οι αρχιτέκτονες και οι μηχανικοί, που έχουν αποδεχθεί τους κανόνες του εμπορίου της κατοικίας και οι εργολάβοι, και ακολουθεί ολόκληρος ο πληθυσμός της χώρας.

(Ο αναμάρτητος πρώτος...).

Γιατί όλοι γνωρίζουν καλά ότι οι νόμοι έχουν παράθυρα.

Γνωρίζουν καλά ότι δεν είναι δυνατόν σήμερα με την έκπτωση των συνειδήσεων να υπάρξει έλεγχος.

Γνωρίζουν καλά ότι μέσα στην ασυδοσία, κανείς δεν τολμά να μηνύσει τον άλλο, καθώς ο ίδιος αυτός έχει κάπου λερωμένη τη φωλιά του και τέλος, γιατί όλοι αποφεύγουν τις καταγγελίες, καθώς είμαστε «μελό» και δεν θέλουμε να γίνουμε «καταδότες»!! «Ο έλεγχος της νομιμότητας είναι δουλειά του κράτους», λέμε σωστά.

Αποτέλεσμα: αυτοί οι μαγικοί ημιυπαίθριοι χώροι, αυτές οι στοές που χαρακτηρίζουν την αρχιτεκτονική, αυτή που ονομάζουν «πολιτιστική κληρονομιά» και χύνουν κροκοδείλια δάκρυα στο άκουσμά της, από τη Μινωική εποχή έως μέχρι πριν από λίγα χρόνια.

Αυτή την αρχιτεκτονική που αναπνέει και ζει μέσα από παρόμοιους χώρους σε όλη την ανατολική Μεσόγειο, στα σπίτια και στα δημόσια κτήρια, στα μοναστήρια και στα σχολεία, στους ξενώνες, στα νοσοκομεία και στα πανεπιστήμια, στους δρόμους και στις αυλές.

Αυτή την αρχιτεκτονική που διδάσκουν οι αρχιτεκτονικές σχολές, αυτή που υπερασπίζονται τα επίσημα όργανα των ειδικών - Σύλλογοι Αρχιτεκτόνων και ΤΕΕ.

Αυτή την αρχιτεκτονική μάς απαγορεύουν να την ασκήσουμε.

Επιτρέπεται μόνο στα τουριστικά καταλύματα (!) και απαγορεύεται -έμμεσα, αφού προσμετράται στην εκμετάλλευση- στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στα νοσοκομεία, στους σταθμούς των τρένων και των λεωφορείων, στα κτήρια των δημόσιων οργανισμών κ.λπ., κ.λπ., και βέβαια στα σπίτια!

Γιατί να μην επιτρέπεται να διαμορφωθούν ημιυπαίθριοι χώροι στα σχολεία, για να μαζεύονται οι μαθητές όταν βρέχει ή όταν ο ήλιος καίει;

Γιατί να μην επιτρέπεται να διαμορφωθούν ημιυπαίθριοι χώροι στα πανεπιστήμια, στα νοσοκομεία ως χώροι αναμονής για τους 6 μήνες τον χρόνο;

Γιατί θα πρέπει να στερούμε από εκείνους που δεν σκέφτονται να παρανομήσουν τη δυνατότητα να στεγάσουν έναν υπαίθριο χώρο, για να χαρούν την πλούσια εμπειρία του ημιυπαίθριου χώρου; Q

Ελευθεροτυπία, 14/10/2009

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΑΚΗΣ,

Αρχιτέκτονας

Η ΚΑΤΟΙΚΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ

Tης Ελένης Πορτάλιου, από την Εποχή

Τα τελευταία 20 περίπου χρόνια στην Ελλάδα δεν έχουν εμφανιστεί αστικά κοινωνικά κινήματα με επίδικο αντικείμενο τη στέγη και την κατοικία. Αντίστοιχα κινήματα, μικρότερης ή μεγαλύτερης μαζικότητας και εμβέλειας, αφορούν θέματα υπεράσπισης δημόσιων χώρων και φυσικού περιβάλλοντος καθώς και διεκδίκησης κοινωνικών υποδομών (σχολεία κ.λπ.)
Αυτό οφείλεται σε δύο βασικούς παράγοντες. Από τη μια, ο ιδιωτικός τομέας κατοικίας, μέσω της φτηνής γης, των υψηλών συντελεστών δόμησης, της περιορισμένη εισφοράς σε γη και χρήμα για δημόσιες εξυπηρετήσεις και, συχνά, της αυθαιρεσίας, εξασφάλισε πολύ υψηλά ποσοστά ιδιοκατοίκησης (περίπου 80 %). Από την άλλη οι δικαιούχοι του δημόσιου τομέα, καθότι πολύ λίγοι, δεν συγκροτούν ισχυρό κίνημα παρέμβασης στο αντικείμενο του Αυτόνομου Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας (ΑΟΕΚ), που παράγει ένα ελάχιστο ποσοστό της συνολικά παραγόμενης κατοικίας στην Ελλάδα (περίπου 3%).
Ο κυρίαρχος ιδιωτικός τομέας κατοικίας, ενώ έλυσε το πρόβλημα της στέγασης με σχετικά χαμηλό κόστος για ευρύτατα λαϊκά στρώματα, οδήγησε σε υποβαθμισμένο οικιστικό περιβάλλον και απουσία δημόσιων υποδομών, οι οποίες και αποτελούν σήμερα αντικείμενα διεκδικήσεων των περισσότερων αστικών κοινωνικών κινημάτων.
Να σημειώσουμε ότι στο παρελθόν σε δύο περιπτώσεις μαζικής προσέλευσης πληθυσμού στην Αθήνα και το λεκανοπέδιο της Αττικής – αυτή της μικρασιατικής καταστροφής, το 1922 και της εσωτερικής μετανάστευσης, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο – το πρόβλημα της στέγης αντιμετωπίστηκε από χιλιάδες ανθρώπους με την αυθαίρετη δόμηση. Υπήρξε δηλαδή μαζική αυτοστέγαση, με ταυτόχρονη ανοχή και καταστολή του κράτους, σε εκτός σχεδίου φτηνή γη. Οι οικισμοί αυτοί, ανάλογοι των σημερινών παραγκουπόλεων σ’ όλο τον κόσμο, έχουν ενσωματωθεί στις ελληνικές πόλεις και έχουν αποκτήσει βασικές υποδομές.

Άνοδος τιμών στέγης

Σήμερα τα δεδομένα είναι εντελώς διαφορετικά. Το πρόβλημα της κατοικίας από τη σκοπιά μιας ριζοσπαστικής κοινωνικής και πολιτικής προσέγγισης έχει δύο όψεις. Η μια αφορά τη ραγδαία άνοδο της τιμής της κατοικίας και η άλλη τη διαρκή επέκταση ενός άμορφου οικιστικού περιβάλλοντος, το οποίο δεν αποτελεί ούτε πόλη ούτε προάστιο, και στερείται δημόσιων κοινωνικών υποδομών και ταυτότητας. Ας δούμε όμως το θέμα αναλυτικότερα.
Το κόστος της κατοικίας, που εξακολουθεί σήμερα να παράγεται σε συντριπτικά υψηλό ποσοστό από τον ιδιωτικό τομέα, αυξάνει συνεχώς λόγω εκτεταμένης κερδοσκοπίας στην αγορά γης και ακινήτων και διείσδυσης του τραπεζικού κεφαλαίου σ’ ένα τομέα παραδοσιακά αυτοχρηματοδοτούμενο. Επομένως η απόκτηση ιδιόκτητης στέγης στην Ελλάδα γίνεται απαγορευτική για ευρύτερα, σε σχέση με το παρελθόν, κοινωνικά στρώματα και οι τιμές της ενοικιαζόμενης κατοικίας αυξάνουν.
Τα υψηλά ποσοστά ανεργίας (11%-12 %) και η επισφαλής, χαμηλά αμειβόμενη εργασία, μαζί με την απουσία κοινωνικού κράτους, δημιουργούν σήμερα τους νεόπτωχους των ελληνικών πόλεων. Καθώς το παραδοσιακό δίκτυο στήριξης, που είναι στην Ελλάδα η οικογένεια, έχει ατροφήσει, οι παραπάνω συνθήκες οδηγούν στην εμφάνιση αστέγων, κυρίως στις μεγάλες πόλεις. Στην Αθήνα υπολογίζονται σε 11.000, 3.000 Έλληνες και 8.000 ξένοι. Ζουν στο δρόμο ή σε εγκαταλελειμμένα σπίτια και αυτοκίνητα, τρέφονται κατά 83% από συσσίτια και 9% από ιδιωτική φιλανθρωπία και ορισμένες φορές αναζητούν φαγητό στα σκουπίδια. Η στήριξη από τον Δήμο είναι ανεπαρκής ενώ η ΜΚΟ Κλίμακα προσφέρει σημαντικό έργο στους άστεγους των Αθηνών.

Άστεγοι και φτωχοί ενοικιαστές

Αμέσως μετά τους άστεγους πρόβλημα αντιμετωπίζουν οι χαμηλών εισοδημάτων ενοικιαστές κατοικίας. Τα ενοίκια, ιδιαίτερα για μικρού μεγέθους κατοικίες, γίνονται απροσπέλαστα και η επιδότηση ενοικίου καλύπτει μικρό αριθμό αυτών που αντιμετωπίζουν πρόβλημα.
Μια άλλη κατηγορία προβλημάτων αφορά τις δημόσιες κοινωνικές υποδομές και την ποιότητα του οικιστικού περιβάλλοντος. Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές εμπορευματοποιούν ραγδαία τόσο τον χώρο της πόλης όσο και υπηρεσίες κοινωνικού χαρακτήρα, που αναλάμβανε το κεντρικό κράτος ή οι δήμοι. Στις πόλεις, και ιδιαίτερα στην Αθήνα, λείπουν σχολεία, νοσοκομεία, χώροι και υπηρεσίες στήριξης ευαίσθητων κοινωνικών ομάδων (εξαρτημένα άτομα, ΑΜΕΑ, ηλικιωμένοι, γυναίκες κ.λπ.). Λείπουν πλατείες, πάρκα, εγκαταστάσεις μαζικού αθλητισμού, συγκοινωνίες, πεζόδρομοι, ποδηλατόδρομοι, κοινωνικά κέντρα, χώροι πολιτισμού και αναψυχής. Αντίθετα ελεύθεροι χώροι δομούνται και η δημόσια περιουσία των Ολυμπιακών Αγώνων παραδίδεται σε ιδιώτες για νέα δόμηση και ανεξέλεγκτη κερδοσκοπία.

Απουσία δημόσιων κοινωνικών υποδομών

Η χαμηλή ποιότητα οικιστικού περιβάλλοντος, δηλαδή η έλλειψη συμπληρωματικών της κατοικίας χώρων και κοινωνικών εξυπηρετήσεων που παρέχονται με δημόσια δαπάνη, και η αμορφία των διαρκών οικιστικών επεκτάσεων αφορούν την πλειοψηφία του ελληνικού πληθυσμού και ιδιαίτερα τους κατοίκους του λεκανοπεδίου της Αττικής.
Αν θέλουμε να μιλήσουμε για άξονες - προτεραιότητες διεκδικήσεων στην κατοικία μπορούμε να διακρίνουμε τέσσερα επίπεδα:
1ον το άμεσο πρόβλημα των αστέγων
2ον το πρόβλημα των ενοικιαστών με χαμηλά ή / και επισφαλή εισοδήματα
3ον το πρόβλημα του κόστους της ιδιόκτητης ή / και ενοικιαζόμενης κατοικίας
4ον το πρόβλημα της απουσίας δημόσιων και κοινωνικών υποδομών που συμπληρώνουν την κατοικία και της υποβάθμισης του οικιστικού περιβάλλοντος.
Και οι τέσσερις τομείς προβλημάτων απορρέουν από τη νεοφιλελεύθερη κερδοσκοπία στη γη και γενικότερα από την εκτεταμένη εμπορευματοποίηση του χώρου της πόλης. Απ’ αυτήν την άποψη μέσα από την κατοικία αναδύεται ο γενικός στόχος της εναντίωσης στον νεοφιλελευθερισμό και τους πολιτικούς εκφραστές του στην Ελλάδα, την Ευρώπη και τον κόσμο.
Ερχόμενοι στα θέματα λαϊκής κινητοποίησης για την κατοικία, παρατηρούμε ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει κίνημα αστέγων, ούτε καν κοινωνική ευαισθητοποίηση στο πρόβλημα. Άρα υπάρχει ανάγκη πρωτογενούς εθνικής και τοπικής δράσης.

Έλλειψη κινημάτων

Όσον αφορά τους ενοικιαστές, δύο με τρεις δεκαετίες πριν η Κεντρική Οργάνωση των Ενοικιαστών ήταν ενεργή και το κράτος ακολουθούσε την πολιτική ελέγχου των ενοικίων. Ο νεοφιλελευθερισμός έχει απελευθερώσει τις τιμές ενοικιαζόμενης κατοικίας χωρίς σοβαρές αντιστάσεις. Επομένως, χρειάζεται ανασυγκρότηση του κινήματος των ενοικιαστών σε σύγχρονη βάση.
Το τρίτο επίπεδο συνδέεται με μέτρα ελέγχου των τιμών γης και οικοδομικών υλικών καθώς και της τραπεζικής κερδοσκοπίας. Εδώ επανέρχεται το θέμα της κοινωνικής κατοικίας και το αίτημα αύξησης του ποσοστού της στη συνολικά παραγόμενη κατοικία.
Στο τέταρτο επίπεδο, που αφορά το ευρύτερο οικιστικό περιβάλλον, αναπτύσσονται αστικά κοινωνικά κινήματα, τα οποία βέβαια αντιμετωπίζουν μεγάλες δυσκολίες στην αναμέτρησή τους με στρατηγικές επιλογές της νεοφιλελεύθερης πολιτικής της εμπορευματοποίησης του χώρου.
Θεωρώ πολύ σημαντική μια Χάρτα Δικαιωμάτων στην Κατοικία, την οποία τα κινήματα και οι πολιτικές δυνάμεις, που αποδέχονται αυτούς τους στόχους, θα διεκδικήσουν σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Ο πρώτος στόχος συμπυκνώνεται στον τίτλο: κανείς άστεγος στην Ευρώπη. Ο δεύτερος αφορά τη στήριξη των χαμηλών εισοδημάτων για την απόκτηση ή ενοικίαση κατοικίας. Ο τρίτος αφορά την ενίσχυση του δημόσιου κοινωνικού τομέα κατοικίας και ο τέταρτος το ευρύτερο οικιστικό περιβάλλον και τις δημόσιες κοινωνικές υποδομές που συμπληρώνουν την κατοικία.
Τελειώνοντας, θα θέσω το θέμα της εμπλοκής των γυναικών στους αγώνες για την κατοικία. Ιστορικά, οι γυναίκες έπαιξαν, παγκόσμια, πρωταγωνιστικό ρόλο στη διεκδίκηση της κατοικίας και στα αστικά κοινωνικά κινήματα, πράγμα που επαληθεύεται και στα σημερινά κινήματα στην Ελλάδα.
Έχοντας, μέσα από την κατά φύλα κατανομή της εργασίας και των ρόλων, επιφορτιστεί με τα θέματα της καθημερινής ζωής, οι γυναίκες ανέλαβαν δράση για την αντιμετώπισή τους. Ανέδειξαν έτσι αθέατους τομείς κοινωνικής εργασίας, έφεραν στο πολιτικό προσκήνιο θέματα διευρυμένης αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης και επένδυσαν σε όλα αυτά βιωμένες ανάγκες και περιεχόμενα που αμφισβητούν, μαζί με άλλα, τις κατά φύλα διακρίσεις και ανισότητες.
Από το σεμινάριο με θέμα «Ανάπτυξη των κινητοποιήσεων για τα δικαιώματα στη στέγη σε ευρωπαϊκό επίπεδο», που συνδιοργάνωσαν το δίκτυο Δικαίωμα στην Πόλη και οι Γυναίκες για μια Άλλη Ευρώπη μαζί με άλλες ευρωπαϊκές οργανώσεις.