Ο Ξένιος Δίας δεν μένει πια εδώ

Το πρόβλημα είναι σοβαρότατο, με παραμέτρους πολύ περισσότερες απ' όσες μάς επιτρέπουν να δούμε οι ιδεολογικές ή συμφεροντολογικές παρωπίδες μας. Και μία από τις αιτίες της τωρινής οξύτητάς του είναι η στάση της πολιτείας: τα κυβερνήσαντα κόμματα, καθένα με τη σειρά του, γνώριζαν ότι μεγάλο τμήμα της ανάπτυξης των προηγούμενων χρόνων οφειλόταν στην ανασφάλιστη και πάμφθηνη εργασία που εξαναγκαστικά παρείχαν οι μετανάστες. Ως και το «θαύμα» των Ολυμπιακών, με τα έργα που εσκεμμένα αφέθηκαν για την τελευταία στιγμή ώστε να θεωρηθούν πολυτέλεια οι διαγωνισμοί, οφείλουν εν πολλοίς στους κάθε χρώματος «μαύρους» την έγκαιρη πραγματοποίησή τους.

Κάποιοι, λοιπόν, καρπώθηκαν τα κέρδη της φτηνής εργασίας και ανέβηκαν στην κοινωνική κλίμακα, σαρκάζοντας όποτε άκουγαν για φορολογική συνείδηση κ.τ.λ. Οι ωφελημένοι, είτε προύχοντες των αγροτικών περιοχών ήταν είτε εργολάβοι, βουλκανιζατεράδες, κτηνοτρόφοι ή επαγγελματίες του τουρισμού, εν αντιθέσει με τους μετανάστες, ψήφιζαν. Ήταν κομμάτι του κοινωνικού κατεστημένου, του κομματικού συστήματος, του πελατειακού κράτους. Κι έτσι έμενε στα αζήτητα η νομιμότητα που επικαλείται τώρα η κυβέρνηση (και η ΔΗΜ.ΑΡ.;). Άλλωστε, ποιος θα γηροκομούσε τους υπερήλικους συγγενείς μας; Ποιος θα έδινε ζωή σε χωριά που έσβηναν; Ποιος θα συνέβαλλε στην άμβλυνση του δημογραφικού προβλήματος; Και ποιοι θα συνέδραμαν στην υποστύλωση των υπό κατάρρευση ασφαλιστικών ταμείων;

Τα ξέρουμε όλοι όλα αυτά. Αλλά τα κρύβουμε κάτω από το χαλί της ευαισθησίας και της συνείδησής μας, αφήνοντας έξω μόνο το έγκλημα. Γιατί τώρα προέχουν άλλα. Τώρα τον τόνο τον δίνει ο φόβος, γνήσιος ή καλλιεργημένος. Τώρα η «Χρυσή Αυγή», με υμνητές του Χίτλερ στους κόλπους της, είναι στη Βουλή και δίνει τη γραμμή, αφού υπερκέρασε τον «λάιτ» ΛΑΟΣ.

Αλλά τόσος κυνισμός πού βρέθηκε; Ποιος αρρωστημένος νους-νουνός αποφάσισε γελώντας σαρκαστικά να ονομάσει «Ξένιο Δία» το πογκρόμ; Υπάρχουν πιο ταιριαστά πλάσματα για να αναστήσουν οι ελληνολάτρες ονοματοδότες μετά τον Ξενοκράτη, τον Τειρεσία, τον Καλλικράτη κ.ά. Υπάρχει ο Κέρβερος, οι Εκατόγχειρες, ο Πανόπτης Αργος. Υπήρχε, χειρότερος απ' όλους άρα και καταλληλότερος, ο Κύκλωπας Πολύφημος, όπως θα ξέρουν όλοι όσοι κινητοποιήθηκαν για να «αποδείξουν», διαστρέφοντας και διαβάλλοντας τα παραδεδομένα, ότι ο Ξένιος Δίας προστάτευε μόνο τους Ελληνες διαφορετικών πόλεων και όχι τους εθνικά ή φυλετικά ξένους.

Στην «Οδύσσεια», λοιπόν, οι Ιθακήσιοι φτάνουν στη γη των Κυκλώπων και ο Οδυσσέας προσπέφτει στον Πολύφημο, λέγοντας (μτφρ. Δ.Ν. Μαρωνίτης): «Σεβάσου τους θεούς??? είμαστε / ικέτες σου??? κι ο Δίας εκδικείται και τους ικέτες και τους ξένους, / ο Ξένιος Δίας που τιμώντας τους ξένους συντροφεύει». Αν η αιγίδα του Ξενίου Διός κάλυπτε μόνο τις ελληνικές πόλεις, όπως διατείνονται οι ανασκευαστές, κανένα δικαίωμα δεν θα είχε ο γνώστης Οδυσσέας να ζητήσει από τον Κύκλωπα να σεβαστεί τον φιλόξενο αρχιθεό. Εκτός και αποφασίσουμε ότι ο αναιδής, απολίτιστος και ξενοφάγος Πολύφημος ήταν Έλληνας. Ήταν;

Άρθρο του Παντελή Μπουκάλα στην Καθημερινή, 07/08/2012

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_07/08/2012_455803

ΤΟ ΞΕΡΩ ΑΥΤΟ ΤΟ ΒΟΥΗΤΟ…………….

Το ξέρω αυτό το βουητό…..ένας στίχος του Δ. Σαββόπουλου είναι. Αυτό το βουητό των ημερών μας. Το βουητό για τους μετανάστες. Ή καλύτερα για τους λαθρομετανάστες, όπως τους λένε. Όπως λέμε, δηλαδή, λαθραίοι άνθρωποι!!! Οι άνθρωποι που κακώς υπάρχουν…. Τα μιάσματα, οι περιθωριακοί, οι αδύναμοι, οι προλετάριοι. Αυτοί που θολώνουν την βιτρίνα, τα τζάμια. Αυτοί που δικαιολογούν τις ανασφάλειες μας. Ή καλύτερα αυτοί που χρησιμοποιούνται ως άλλοθι της χαμένης αξιοπρέπειας μας.

Όμως βουητό είναι ……και το γνωρίζουμε το βουητό. Ακούγεται για να κρύψει τους άλλους θορύβους. Κυρίως για να κρύψει την αγωνιώδη κραυγή της κοινωνίας. Επανέρχεται αρμοδίως ως πανάκεια μιας βαριάς άρρωστης κοινωνίας. Φτιάχνουμε σπιναλόγκες. Όπως και τότε….την εποχή του Ιδιώνυμου. Τότε που σοβούσε πάλι μια παγκόσμια οικονομική κρίση….αυτή του 1929. Τότε που και πάλι ο λαός ήταν ξεσηκωμένος και απειλούσε την οικονομική τάξη.

Κατασκεύασαν και τότε άλλοθι. Τότε τα μιάσματα ήταν οι κομμουνιστές. Τότε μια νέα ιδεολογία άρχισε να κατασκευάζεται στα εργαστήρια της εξουσίας….η ιδεολογία του αντικομμουνισμού. Ο κομμουνιστής ήταν εχθρός του έθνους….επικίνδυνος άνθρωπος…μολυσμένος με ιδέες και πρακτικές που καταστρέφουν την υγιή κοινωνία. Το μικρόβιο του κομμουνισμού έπρεπε να χτυπηθεί με κάθε τρόπο. Ο τρόπος; Ο εγκλεισμός, η απομάκρυνση από την υγιή κοινωνία. Έτσι ήθελαν να τρομοκρατήσουν την δοκιμαζόμενη κοινωνία…..να αποφύγουν τις αντιδράσεις.

Και τότε, όπως και σήμερα υπήρχαν οι πρόθυμοι…..Αυτοί πάντα υπάρχουν. Μια επιστολή του Νομάρχη Κυκλάδων στο «Ελεύθερο Βήμα», εκείνη την εποχή, στις 8 Αυγούστου 1931 καταγράφει με τρόπο ανατριχιαστικό το μέγεθος της παράνοιας και της τύφλωσης που στη συνέχεια έγιναν ιδεολογία. Έγραφε, λοιπόν, ο χαμαιλέων Νομάρχης προς τα αφεντικά του…..“H κοινωνία με ανακούφισιν έμαθε την απόφασιν της κυβερνήσεως όπως λάβη μέτρα δραστικά κατά των ανθρώπων οι οποίοι επιμένουν να μας μεταφυτεύσουν εις την Ελλάδα τον μπολσεβικικόν παράδεισον... Εις την τελευταίαν άκρην του ελληνικού Αιγαίου υπάρχουν μικρά, μικροέρημα νησάκια αποτελούντα σύμπλεγμα που λέγεται Κουφονήσια... μερικά είναι ακατοίκητα, συχναζόμενα από ολίγους λαθρεμπόρους και βοσκούς. Σ' ένα από τα νησάκια αυτά θα μπορούσε να ιδρυθεί προχείρως το κράτος των εν Ελλάδι μπολσεβίκων. Η κυβέρνησις θα 'πρεπε να εγείρει εκεί μερικά παραπήγματα εις τα οποία να εγκαταστήσει τους απελαυνομένους κομμουνιστάς...”

Σας θυμίζει κάτι το περιστατικό; Λάθος. Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα της εποχής είναι φανταστική. Πρέπει να προσέχουμε….. στον εκτροχιασμό του αυταρχισμού. Kάποιοι σημερινοί πρότειναν να ανοίξουμε και πάλι την Μακρόνησο!!! Σοβαρά και με επιχειρήματα σε συνεδρίαση της ΠΕΔΑ (Περιφερειακή Ένωση Δήμων Αττικής) και κάποιοι άλλοι μακαρίζουν τις εποχές που οι κομμουνιστές ήταν παράνομοι. Και αυτό συζητήθηκε!!!

Αυτό είναι το νοσηρό κλίμα της εποχής……αυταρχισμός, κατασκευή εσωτερικών εχθρών και διώξεις και στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ναι, πρέπει να έχουμε τα μάτια μας δεκατέσσερα. Τότε τον άκουσαν τον Νομάρχη…..έφτιαξαν τελικά σπιναλόγκες για τους κομμουνιστές. Όλα ένα ίσιωμα….ή, όπως λέει και ο Κώστας Βάρναλης που επισκέφτηκε τις σπιναλόγκες!!! “Μαζί μας στο τελευταίο βαγόνι, πρεζάκηδες, αλάνια, λαθρεμπόροι – επίτηδες για να φανεί πως ίσια μετρούν η λευτεριά με τα χασίσια…”

Είδατε τις εικόνες στην τηλεόραση; Από τα γιούρια της Αστυνομίας; Τα ευρήματα τα είδατε; τα ελάχιστα ναρκωτικά πρόβαλλαν διαρκώς….. έτσι για να φανεί πως ίσια……Τα μάτια μας δεκατέσσερα….. Τους ακούν ενίοτε τους Νομάρχες…..Αποπροσανατολισμός και τότε…. Αποπροσανατολισμός και σήμερα. Να καταστείλουν τις αντιδράσεις ήθελαν τότε. Να καταστείλουν τις αντιδράσεις θέλουν και τώρα. Αυτή η ρημάδα η Ιστορία τους εκθέτει…..γι’ αυτό την απεχθάνονται……γι’ αυτό την παραποιούν.

ΣΠΥΡΟΣ ΤΖΟΚΑΣ

τέως Δήμαρχος Καισαριανής

Το άπιαστο όνειρο έγινε πραγματικότητα (σε ένα σχολείο στην πλατεία Βάθη)

Ο αγώνας ενός δασκάλου σε «σχολείο της απελπισίας»,
στην πλατεία Βάθης, ώστε οι ξένοι μαθητές να ενταχθούν στην τάξη

Ενα όνειρο «άπιαστο», «τολμηρό», «μαγικό», το «όνειρό τους» έκαναν πραγματικότητα οι μαθητές της Ε΄ τάξης του 54ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών, στην πλατεία Βάθης. Η παράσταση που έδωσαν με αφορμή το κλείσιμο της σχολικής χρονιάς, «Ονειροταξιδευτές», την οποία διαμόρφωσαν οι ίδιοι, συνεπήρε το ετερόκλητο κοινό, το οποίο παρέμεινε μέχρι αργά το βράδυ στη μικρή αίθουσα χωρίς κλιματισμό. Παράλληλα, η παράσταση αντανακλούσε την πραγμάτωση των κόπων του δασκάλου τους, κ. Φώτη Ψυχάρη. «Εχω δει αυτά τα παιδιά να ψηλώνουν δέκα πόντους αυτήν τη χρονιά», λέει με καμάρι στην «Κ», καθώς τον αποχαιρετούν συγκινημένα για τις καλοκαιρινές διακοπές.

«Σχολεία της απελπισίας» ονομάζουν οι εκπαιδευτικοί σχολεία, όπως αυτό με πολλούς ξένους μαθητές, που ξεκινούν χωρίς να γνωρίζουν καν την ελληνική γλώσσα. «Το τοπίο που διαμορφώνεται είναι εκρηκτικό και αν δεν ασχοληθούμε συστηματικά με την εξομάλυνση του κλίματος, θα αντιμετωπίσουμε ακραία φαινόμενα bullying», εκτιμά ο 50χρονος δάσκαλος, ο οποίος διδάσκει, ωστόσο, στο ίδιο σχολείο σχεδόν 20 χρόνια.

Το μάθημα του κ. Ψυχάρη πάει πολύ «παρακάτω» από τα βιβλία του Οργανισμού. «Εχω πεισθεί ότι ο καλύτερος τρόπος για να μάθουν τα παιδιά είναι ο βιωματικός», επισημαίνει, «πρέπει να κτίσεις μια ισότιμη σχέση μαζί τους, να τους δώσεις χώρο έκφρασης». Η διδασκαλία στηρίζεται πολύ στον διάλογο και στη σύνδεση αφηρημένων εννοιών με την καθημερινότητα. Η επεξεργασία κειμένων στο μάθημα της Ελληνικής Γλώσσας γίνεται με όρους όπως «κυρία Προβλεψούλα» και «κουκουτσάκι», ενώ στη διάρκεια των τεστ ακούγεται χαμηλά κλασική μουσική. «Είχα διαβάσει ότι ενισχύει την απόδοση στα μαθηματικά και στις δημιουργικές ασχολίες», εξηγεί ο κ. Ψυχάρης «και διαπίστωσα ότι όντως επιδρά θετικά. Φτιάχνει έστω τη διάθεση!»

Ο 50χρονος δάσκαλος αξιοποίησε ιδιαίτερα τη λεγόμενη «ευέλικτη ζώνη» που προβλέπεται από το σχολικό πρόγραμμα, δύο σχολικές ώρες, όπου μαζί με την εθελοντική συμμετοχή δραματοθεραπεύτριας, έκαναν με τους μαθητές θεατρικό παιχνίδι και προετοίμαζαν όλοι μαζί projects, από τα οποία τελικά προήλθε και το κείμενο της παράστασης. «Αν δεν δοκιμάζεις νέα πράγματα στη σχολική καθημερινότητα, που να σε εμπνέουν, βαλτώνεις».

Nέες φιλίες

Μεγάλη είναι η εμπειρία του 50χρονου εκπαιδευτικού και στη διαδικασία ένταξης των ξένων μαθητών στην τάξη. «Ο Κάρολος προσγειώθηκε στην τάξη μας από την Πολωνία λίγο πριν από τα Χριστούγεννα», διηγείται. «Μιλούσε ελάχιστα ελληνικά, προσπάθησα να του κάνω επιπλέον μαθήματα στα διαλείμματα ή στη διάρκεια άλλων μαθημάτων. Ανά δύο μέρες, όμως, ένας από τους υπόλοιπους μαθητές “αναλάμβανε” τον Κάρολο για να του διδάξει ό,τι εκείνος ζητούσε: στο διάλειμμα μια μέρα έμαθε να μετράει μέχρι το 100 και πετούσε από τη χαρά του! Ετσι, εντάχθηκε στην τάξη, ενώ δημιουργήθηκαν νέες φιλίες» σημειώνει.

Oλοι μαζί ως ομάδα

Ο Χασάν επιβίωσε του βομβαρδισμού του Λιβάνου, έχασε, όμως, αγαπημένα πρόσωπα και βίωσε τη βία στην πιο ακραία μορφή της. «Ηταν πολύ επιθετικός όταν ήρθε στο σχολείο, από την τάξη μέχρι τις τουαλέτες δάγκωνε από τρία παιδιά, επειδή ένιωθε επαπειλούμενος», θυμάται ο δάσκαλος. «Μια μέρα τον βρήκα εκτός σχολικής αίθουσας και τον ρώτησα αν ήθελε να παρακολουθήσει τις προετοιμασίες για την 28η Οκτωβρίου, όπου και πάλι κάναμε θεατρικό παιχνίδι», περιγράφει ο κ. Ψυχάρης. Στην αρχή, ο Χασάν παρατηρεί σιωπηλά, την επομένη ζητάει να παίξει με τα παιδιά, τότε «του επέτρεψα, βέβαια, αλλά του έθεσα όρια». «Τελικά, ο Χασάν μάς διηγήθηκε με τα λίγα ελληνικά του την εμπειρία των βομβαρδισμών, εκείνος απελευθερώθηκε και εμείς τη συνδέσαμε με τους βομβαρδισμούς του 1940. Συμμετείχε στις δραστηριότητες χωρίς επιθέσεις και, όποτε προέκυπτε πρόβλημα με τη συμπεριφορά του, συζητούσαμε όλοι μαζί ως ομάδα».

Τι ονειρεύεται ο χαρισματικός δάσκαλος; «Να φέρουμε τη χαρά, το παιχνίδι στο σχολείο», απαντά. «Αυτά αποτελούν την προϋπόθεση για μάθηση». «Αναρωτιέμαι ποιο είναι το όραμα της παιδείας», εξομολογείται. «Είμαι πάντως σίγουρος ότι δεν είναι μόνο το Ιντερνετ και οι διαδραστικοί πίνακες».

Εντονη κριτική από 10χρονους

Η ζωή στο σχολείο αλλά και η επικαιρότητα αποτέλεσαν πυρήνα της παράστασης που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο πολιτιστικού προγράμματος του υπουργείου Παιδείας και εμπεριείχε χορό, μουσική και πλήθος συμβολισμών. Επιβεβαιώθηκε και πάλι ότι από «μικρό και τρελό» μπορείς να μάθεις την αλήθεια!

Κάποιος χωρίς όνειρα κλέβει μια βαλίτσα με τα όνειρα των ανθρώπων – έτσι ξεκινά μια εσωτερική αναζήτηση. «Η ζωή είναι φτιαγμένη από υλικά ονείρου. Τι γίνεται όταν αυτά χαθούν;» αναρωτιούνται οι μαθητές επί σκηνής, ενώ μας καταθέτουν τα προσωπικά τους όνειρα, όπως και το σχολείο των ονείρων τους. «Εκεί όπου σου διδάσκουν και να πλένεις, να ζυμώνεις, αλλά και να αγαπάς».

Εντονη η κριτική των 10χρονων στη νεοελληνική νοοτροπία. «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;» «Κοιτάω την πάρτη μου», λένε υποκρινόμενοι ξιπασμένους ενηλίκους με γυαλιά ηλίου. Ούτε όμως οι πολιτικοί και τα οικονομικά σκάνδαλα «γλίτωσαν» από τη σάτιρά τους. «Είναι πολλά τα δισ. για τα αεροπλάνα...» υπενθυμίζουν με νόημα. Φορώντας χάρτινα κουτιά στο κεφάλι, ο 20μελής θίασος αναπαράγει το δελτίο των 8 – από ΔΝΤ μέχρι συνεντεύξεις μοντέλων...

Οταν ο κλέφτης των ονείρων επιστρέφει τα κλοπιμαία, τα παιδιά τον συμβουλεύουν «μόνο με την καρδιά μπορείς να δεις. Μέσα σου, καλά κρυμμένα, βρίσκονται τα όνειρά σου».

Της Ιωαννας Φωτιαδη

Πηγή Καθημερινή

19.6.2010

αντιγραφή από το http://arthrosyllektis.blogspot.com/

Σπάρτη:Μαθητές προσπάθησαν να κάψουν μετανάστες

Σκηνές αγριότητας και μάλιστα με δράστες μικρά παιδιά εκτυλίχθηκαν προ ημερών στη Σπάρτη εις βάρος μεταναστών που ζουν και εργάζονται στην ευρύτερη περιοχή της Λακωνίας.

Συγκεκριμένα, όπως καταγγέλλει η τοπική πρωτοβουλία αλληλεγγύης στους μετανάστες, την Παρασκευή 5 Φεβρουαρίου μια ομάδα περίπου δέκα εφήβων προσπάθησαν, χρησιμοποιώντας στουπιά και κηροζίνη, να βάλουν φωτιά σε μετανάστες από το Μπαγκλαντές, που διαμένουν σε ένα παλιό σπίτι λίγο έξω από την πόλη.

Οι δράστες είναι όλοι έφηβοι, ηλικίας 14 έως 18 ετών, και επιτέθηκαν οργανωμένα στο σπίτι των μεταναστών, γύρω στις 9 το βράδυ και ενώ είχε πέσει το σκοτάδι.

Οι μετανάστες πρόλαβαν να διαφύγουν από το κτίριο, το οποίο όμως σε μεγάλο βαθμό παραδόθηκε στις φλόγες με αποτέλεσμα να καούν τα κουφώματα του ενός από τους δύο ορόφους μαζί με προσωπικά είδη των μεταναστών.

Όπως καταγγέλλει η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στους Μετανάστες, το συμβάν καταγράφηκε στο τοπικό αστυνομικό τμήμα ως «επεισόδιο που προέκυψε από προσωπικές διαφορές» ανάμεσα σε μαθητές και μετανάστες ως συνέχεια κάποιων αντεγκλήσεων προηγούμενων ημερών ενώ το σπίτι των μεταναστών έχει τεθεί σε διακριτική αστυνομική επιτήρηση.

Η Πρωτοβουλία σημειώνει με νόημα πως η επιτήρηση επιβλήθηκε όχι στους δράστες αλλά στα θύματα της τρομοκρατικής ενέργειας.

Το σχολείο κεντρικός θύλακας καταπολέμησης του ρατσισμού και της ξενοφοβίας

η Στέλλα Πρωτονοταρίου

η Στέλλα Πρωτονοταρίου επί το έργον

Την ανάγκη το σχολείο να αποτελέσει κεντρικό θύλακα καταπολέμησης ξενοφοβικών αντιλήψεων και καλλιέργειας της αρμονικής συνύπαρξης Ελλήνων και μεταναστών αντανακλά η πρωτοβουλία της ΟΛΜΕ να προτείνει στο υπουργείο Παιδείας τη διοργάνωση αντιρατσιστικών εκδηλώσεων σε δύο διδακτικές ώρες σε όλα τα σχολεία στις 19 Μαρτίου, με αφορμή την παγκόσμια ημέρα κατά του ρατσισμού (21 Μαρτίου).

Η πρωτοβουλία ελήφθη ύστερα και από τα γεγονότα της Πανόρμου και την επίθεση στην αντιρατσιστική συγκέντρωση, στην οποία συμμετείχαν και 13 ανήλικοι, αρκετοί εκ των οποίων μαθητές της περιοχής. Η αναγκαιότητα της πρότασης των εκπαιδευτικών έγινε ακόμη πιο επιτακτική μετά το τελευταίο περιστατικό μαθητών στη Σπάρτη, που πυρπόλησαν "χάριν αστεϊσμού" το σπίτι μεταναστών από το Μπαγκλαντές. Ωστόσο, το ΥΠΕΠΘ δεν έχει δώσει απάντηση στο αίτημα των εκπαιδευτικών, που συνυπογράφηκε ομόφωνα κατά τη συνέλευση όλων των προέδρων των ΕΛΜΕ στις 30 Γενάρη. Όπως μας ενημερώνει η κ. Ζωγραφάκη Ελένη, μέλος του Δ.Σ. της ΟΛΜΕ, "παρ' ότι έχουμε ενημερώσει από τα μέσα Φεβρουαρίου το υπουργείο για την πρωτοβουλία μας, ακόμη δεν έχουμε λάβει απάντηση. Μένουν μόλις λίγες μέρες από τις 19 Μαρτίου και καμία εγκύκλιος δεν έχει σταλεί στα σχολεία για την πραγματοποίηση αντιρατσιστικών δράσεων και εκδηλώσεων τις δύο τελευταίες διδακτικές ώρες".

"Το κίνητρο για την πρωτοβουλία μας", συνεχίζει η κ. Ζωγραφάκη, "ήταν να αναδειχθεί η ανάγκη το σχολείο να καταπολεμά ξενοφοβικές λογικές, να ευαισθητοποιεί σε ζητήματα ρατσισμού και να καλλιεργεί το αίσθημα της αρμονικής συνύπαρξης Ελλήνων και μεταναστών. Αυτό φυσικά απαιτεί συνολική αναδιάρθρωση των προγραμμάτων, ωστόσο, μετά το νομοσχέδιο για την ιθαγένεια και ορισμένα ανησυχητικά φαινόμενα και αντιδράσεις, θεωρήσαμε ότι είναι επιτακτικό, έστω και ως ελάχιστη κίνηση, να οργανωθούν αντιρατσιστικές δράσεις για τους μαθητές μας, Έλληνες και μετανάστες. Όμως, η απήχηση αυτής της πρωτοβουλίας εξαρτάται από την απόφαση του υπουργείου, καθώς αν δεν δώσει την εντολή, η υλοποίησή της θα εξαρτηθεί από την ευαισθησία των εκπαιδευτικών και τη θέλησή τους να συγκεντρώσουν μόνοι τους το υλικό για τις εκδηλώσεις".

"Σταμάτησαν τα φαινόμενα βίας και ρατσισμού ανάμεσα σε παιδιά και σε γονείς"

Τον σημαντικό ρόλο που μπορεί να επιτελέσει το σχολείο στην καταπολέμηση της ξενοφοβίας και την προώθηση της ομαλής ένταξης των μεταναστών, έχουν αποδείξει έμπρακτα με τη δράση τους οι εκπαιδευτικοί του 132ου δημοτικού σχολείου στην Γκράβα, διευθύντρια του οποίου είναι η γνωστή πλέον Στέλλα Πρωτονοταρίου. Η δασκάλα, που παραπέμφθηκε σε δίκη για τα μαθήματα στο σχολείο της σε μετανάστες, γονείς και μαθητές, μιλάει στην "Αυγή" για τα αποτελέσματα των διαπολιτισμικών δράσεων στην καλλιέργεια της αρμονικής συμβίωσης Ελλήνων και μεταναστών.

-Στο σχολείο σας εφαρμόσατε μια σειρά από διαπολιτισμικές δράσεις, μαθήματα στη μητρική γλώσσα των μεταναστών μαθητών, μαθήματα ελληνικών σε γονείς. Ποια ήταν τα αποτελέσματα αυτής της πρωτοβουλίας;

Παρατηρήσαμε αλλαγές όχι μόνο στους μαθητές και στις μαθήτριές μας, αλλά και στους γονείς και στους εκπαιδευτικούς του σχολείου. Τα παιδιά έρχονταν με χαρά στο σχολείο, ενισχύθηκε η αυτοεκτίμηση και ο αυτοσεβασμός τους, ανέπτυξαν τις μεταξύ τους σχέσεις, δεν παρατηρούνταν τάσεις απομόνωσης, αποκλεισμού και περιθωριοποίησης. Οι μετανάστες μαθητές και μαθήτριες εντάχθηκαν ευκολότερα και γρήγορα στο πλαίσιο του σχολείου. Όλα τα παιδιά βελτιώθηκαν στα μαθήματα. Εκείνα που παρακολουθούσαν τα μαθήματα μητρικής γλώσσας, βοηθήθηκαν στις γενικότερες επιδόσεις τους. Σταμάτησαν επίσης φαινόμενα βίας, ξενοφοβίας και ρατσισμού ανάμεσα σε παιδιά, αλλά και σε γονείς, και επιπλέον σταμάτησαν οι μαθητικές διαρροές.

Και στους γονείς είχαμε σημαντικά αποτελέσματα: Δημιουργήθηκε σύλλογος γονέων, στον οποίο συμμετείχαν ισότιμα και συνεργάζονταν μετανάστες και Έλληνες γονείς. Όλοι οι γονείς ανέπτυξαν σχέση μεταξύ τους και με τους εκπαιδευτικούς και υποστήριξαν τις πρωτοβουλίες του σχολείου, συμμετέχοντας ενεργά στις δραστηριότητές του. Επίσης απευθύνονταν στο σχολείο για συμβουλή και υποστήριξη.

Όμως κι εμείς, οι εκπαιδευτικοί αποκτήσαμε γνώσεις και μεθοδολογικά εργαλεία, ώστε να μπορούμε να διαχειριζόμαστε δημιουργικά την ετερογένεια του μαθητικού πληθυσμού στις τάξεις μας και επίσης να αντιμετωπίζουμε με άνεση προβλήματα που αφορούν στην επικοινωνία μας με τους γονείς. Αναπτύξαμε τις μεταξύ μας σχέσεις και τη συνεργασία μας και σε κάποια θέματα που αφορούν τα παιδιά και το σχολείο μπορώ να πω ότι αλλάξαμε αντιλήψεις και συμπεριφορά.

-Με φόντο το νέο νομοσχέδιο για την ιθαγένεια και τα “τεστ γλώσσας και ιστορίας” αναδείχθηκε έντονα το πρόβλημα των διαλυμένων κρατικών δομών εκμάθησης της ελληνικής γλώσσας σε μετανάστες. Πώς με βάση την εμπειρία σας θα έπρεπε η πολιτεία να οργανώσει ουσιαστικές δομές εκμάθησης;

Εκείνο που σίγουρα μπορώ να υποστηρίξω από την εμπειρία μας στο 132 είναι ότι μαθήματα ελληνικής γλώσσας για τους γονείς μετανάστες μπορούν να γίνονται με αποτελεσματικότητα στο πλαίσιο του σχολείου. Ιδιαίτερα για τις μητέρες, που συμβαίνει να έχουν την ευθύνη του σπιτιού, των παιδιών, να εργάζονται και συχνά κάποιες από αυτές να δυσκολεύονται ή να μην τους επιτρέπεται λόγω θρησκευτικών και πολιτισμικών ιδιαιτεροτήτων να πηγαίνουν σε άλλο χώρο, το σχολείο προσφέρεται για τη διδασκαλία ελληνικών. Από τα μαθήματα στο σχολείο, στα οποία δώσαμε έμφαση στην επικοινωνιακή χρήση της γλώσσας βάση μιας θεματολογίας που οι ίδιοι οι γονείς επέλεγαν και που ανταποκρινόταν στις ανάγκες τους, πέρασαν 150 περίπου μετανάστες γονείς. Η ανταπόκρισή τους ήταν δηλαδή μεγάλη και με πολύ ενδιαφέρον.

-Μετά από περίπου δυόμισι χρόνια δικαστικού αγώνα, δικαιωθήκατε πανηγυρικά και πριν λίγες μέρες επιστρέψατε στο σχολείο σας. Πώς σας υποδέχτηκαν οι μαθητές και γονείς; Θα συνεχίσετε τα προγράμματα που διεκόπησαν βίαια λόγω της εκτόπισής σας από το σχολείο;

Η δικαίωση του έργου του 132 και των εκπαιδευτικών του ήταν φυσικά η αθώωση η δική μου και της δασκάλας αλβανικής μητρικής γλώσσας. Η δικαίωσή μας όμως ολοκληρώθηκε με την επιστροφή μου στο σχολείο. Και δεν σας κρύβω ότι το κλίμα ήταν συγκινητικό. Ένα πανηγύρι χαράς, αγάπης, προσδοκιών από παιδιά, γονείς και τους συναδέλφους μου που μαζί δώσαμε όλες τις μάχες. Να σας θυμίσω εδώ ότι σε όλο αυτό τον αγώνα είχαμε πάντα την υποστήριξη της πλειονότητας των γονέων του σχολείου, Ελλήνων και μεταναστών.

Όσο για τη συνέχιση, τη διεύρυνση ή την αλλαγή των προγραμμάτων που έχει αυτή τη στιγμή ανάγκη η σχολική κοινότητα του 132, χρειάζεται χρόνος, σκέψη, δουλειά… Σε πρώτη φάση ξεκινήσαμε ήδη τη διερεύνηση των αναγκών των παιδιών για να πάρουμε τα αναγκαία μέτρα για την υποστήριξή τους και παράλληλα, αρχίσαμε τη συζήτηση για την οργάνωση και εφαρμογή δραστηριοτήτων αναφορικά με την επιμόρφωση εκπαιδευτικών και γονέων.

Αδιασταύρωτα πυρά μεταξύ Βρυξελλών και Βύρωνα

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΚΙΜΠΟΥΡΟΠΟΥΛΟΥ

Τι σχέση έχουν ο Βύρωνας με τις Βρυξέλλες; Εκ πρώτης όψεως καμιά. Ο Βύρωνας είναι μια ακόμη κακοποιημένη συνοικία της Αθήνας, που οι πολυκατοικίες της ορθώνουν το ανάστημά τους για να κρύψουν τον ήλιο, ο οποίος πάντως επιμένει να φωτίζει τους δρόμους του τις περισσότερες μέρες του χρόνου. Οι Βρυξέλλες πάλι (δεν ξέρω ο ίδιος, δεν έχω πάει, δεν μ’ έχει καλέσει κανένας ευρωβουλευτής να κάνω αυτόν τον ενδιαφέροντα πελατειακό ευρωτουρισμό) λένε πως είναι μια πόλη μουντή, νεφοσκεπής που ο ήλιος σπάνια την επισκέπτεται. Είναι επίσης η έδρα της ευρωκρατίας, αυτής της ιδιότυπης ελίτ γραφειοκρατών, λομπιστών και πολιτικών που με την ίδια ευκολία με την οποία κηρύσσουν γραφικές καμπάνιες κατά της φτώχειας στην Ε.Ε. (καλή ώρα φέτος) αποφασίζουν επίσης πώς θα τη διευρύνουν και θα τη βαθύνουν. Συνήθως με additional meters. Για την Ελλάδα σήμερα, την Ισπανία ή την Πορτογαλία αύριο.

ΑΛΛΑ ΣΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ της Ευρώπης είναι επίσης ένα θερμοκήπιο της εγκληματικότητας. Ληστείες, διαρρήξεις, επιθέσεις είναι στην ημερήσια διάταξη, ιδιαίτερα στον κατ’ εξοχήν ευρωπαϊκό τομέα της πόλης όπου βρίσκονται πρεσβείες, προξενεία, οι έδρες των ευρωπαϊκών αρχών και οι κατοικίες της πολυπληθούς γραφειοκρατίας της Ε.Ε. Από μια άποψη είναι λογικό αυτή η βιτρίνα ευμάρειας να προσελκύει φτωχοδιάβολους έτοιμους για όλα. Λέγεται δε πως η έξαρση της εγκληματικότητας είναι τόση ώστε οι βελγικές φυλακές έχουν φρακάρει και το Βέλγιο αποφάσισε να κάνει «εξαγωγή» κρατουμένων (τελευταία, τουλάχιστον 500) στη γειτονική Ολλανδία. Η οποία ασμένως προσεφέρθη να τους φιλοξενήσει. Ευρωπαϊκή αλληλεγγύη στην καταστολή και στον «σωφρονισμό».

Ο ΒΥΡΩΝΑΣ πού κολλάει, θα μου πείτε; Ο Βύρωνας είναι απλώς μια πρώην προλεταριακή, νυν μικροαστική γειτονιά, χωρίς λαμπερά κτήρια, που έγινε προχθές πεδίο μάχης, χώρος «εκπαίδευσης» αστυνομικών σε ζωντανούς στόχους και σκηνή εκτέλεσης ενός αθώου Αλβανού πολίτη. Αλλά, και αθώος να μην ήταν, δεν ξέρω αν θα άλλαζαν ριζικά τα πράγματα. Το δόγμα του ανένδοτου πολέμου κατά της εγκληματικότητας, της οποίας τα κίνητρα και οι γενεσιουργές αιτίες είναι παντελώς αδιάφορα για την πολιτική ηγεσία, έχει στο πρόγραμμα κι άλλες παράπλευρες απώλειες με τις οποίες, προφανώς, θέλουν να εξοικειωθούμε. Αν κρίνουμε από τις δηλώσεις του υπουργού Προστασίας του Πολίτη (τραγικός ο ευφημισμός του τίτλου του για το τελευταίο θύμα αυτής της «προστασίας», τον 25χρονο Νίκολας Τόντι), η ΕΛ.ΑΣ. και ο «πόλεμός» της κατά του εγκλήματος με κάθε τίμημα έχουν περίπου εξαιρεθεί από κάθε πρόγραμμα περικοπής των κρατικών δαπανών, αλλά πολύ περισσότερο περικοπής της αυθαιρεσίας και της υπουργικής αμετροέπειας. Η οποία μπορεί να αποδειχθεί πιο καταστροφική και από την άνοδο του spread.

ΜΕ ΟΡΟΥΣ κοινής λογικής θα συνιστούσα στην πολιτική και φυσική ηγεσία της ΕΛ.ΑΣ. ψυχραιμία και αυτοσυγκράτηση. Μια μετριοπαθής ανάλυση των δεδομένων οδηγεί στο ασφαλές συμπέρασμα ότι η εφαρμογή των μέτρων που αφ’ εαυτής προωθεί η κυβέρνηση και αυτών που της επιβάλλει το «έκτακτο στρατοδικείο» των Βρυξελλών (ή στο μέλλον το ΔΝΤ) θα οδηγήσουν σε αύξηση της εγκληματικότητας. Αυτή η στατιστική δεν σηκώνει «δημιουργική λογιστική», δεν περιορίζεται από κανένα Σύμφωνο Σταθερότητας και, το χειρότερο, δεν έχει διαψευστεί ποτέ ιστορικά: η διάχυση της φτώχειας, της ανεργίας αλλά και της οργής στον κοινωνικό ιστό συνοδεύεται πάντα από μια ευθέως ανάλογη έξαρση των αδικημάτων. Που ξεκινούν από εγκλήματα κατά της «ιεράς ιδιοκτησίας» και φτάνουν σε αγριότερες και πιο ανεξέλεγκτες καταστάσεις. Όταν η λεηλασία μιας ολόκληρης κοινωνίας μεταφράζεται σε βίαιη και μαζική υποβάθμιση των όρων ζωής της, το «άρπαξε να φας και κλέψε να ‘χεις» γίνεται ίσως η μοναδική μορφή κάποιας αναδιανομής του πλούτου για τα πιο εξαθλιωμένα στρώματα.

ΩΣ ΕΚ ΤΟΥΤΟΥ, πριν η πολιτική ηγεσία επιστρατεύσει κι άλλες ορδές αστυνομικών περιπόλων, πριν παραγγείλει καλύτερο εξοπλισμό και πιο εξελιγμένη τεχνογνωσία αστυνόμευσης και καταστολής, πριν εκθέσει κι άλλους πολίτες (αλλά και αστυνομικούς) στο έλεος των «παράπλευρων απωλειών», θα πρέπει να αναρωτηθεί πόσο κόσμο έχει εκθέσει ήδη στα διασταυρούμενα και τα αδιασταύρωτα πυρά που εκτοξεύονται μεταξύ Αθηνών και Βρυξελλών. Πόση «αιμορραγία» θυμού, εισοδήματος, περιθωριοποίησης, κοινωνικού αποκλεισμού, όρων ζωής προκαλεί η συνταγή της ύφεσης που με τόση αυταπάρνηση υλοποιεί. Θα πρέπει να αναρωτηθεί πόσους «στρατούς», όχι μόνο Αλβανών, αλλά και Ινδών και Αφρικανών και Ελλήνων εξοπλίζει ήδη, ανεπαισθήτως προς το παρόν, με όρους ενός ακήρυχτου, ανεξέλεγκτου, καθημερινού κοινωνικού πολέμου στο εγγύς μέλλον που θα διεξάγεται στους φούρνους της γειτονιάς, στα ράφια των σούπερ μάρκετ ή στα γκισέ των τραπεζών.

Βλέπετε, ο Βύρωνας και οι Βρυξέλλες μπορεί να απέχουν περίπου 3.010 χιλιόμετρα. Αλλά μπορεί επίσης να απέχουν (κι ας ακούγεται μελό) μόνο ένα κομμάτι ψωμί.

Μετανάστες και Ρατσισμός

Κάποτε στην Αμερική, τον Χασσάν τον έλεγαν Γιάννη.

Το Μάρτιο του 1998 η κοινοτική αρχή στο Παλαιό Κεραμίδι, ένα χωριό στο νομό Πιερίας, απαγόρευσε την κυκλοφορία των Αλβανών μεταναστών μετά τη δύση του ηλίου. Το μέτρο αυτό, που επιβλήθηκε για να περιορίσει την αυξανόμενη εγκληματικότητα, προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις.

Σχεδόν ένα χρόνο μετά, το Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα επισκέφτηκε το Παλιό Κεραμίδι και κάλεσε τους κατοίκους σε δύο δημόσιες συζητήσεις.

Στην αρχή, σχεδόν όλοι οι κάτοικοι υπερασπίστηκαν την απόφαση. Προβλήθηκε τότε στους παριστάμενους ένα ντοκιμαντέρ που είχε γυριστεί στις Η.Π.Α. με θέμα την αντιμετώπιση των ελλήνων μεταναστών στην Αμερική στην αρχή του αιώνα. Όπως αφηγούνται επιζώντες εκείνης της εποχής και ιστορικοί, οι Έλληνες είχαν πέσει θύματα ρατσιστικών διακρίσεων και προκαταλήψεων εναντίον των μεταναστών από τις φτωχές χώρες του ευρωπαϊκού νότου. Όταν έφταναν στην Αμερική τους έβαζαν σε καραντίνα και τους υπέβαλαν σε εξονυχιστικές ιατρικές εξετάσεις και ανακρίσεις. Όσοι κατάφερναν να περάσουν τις εξετάσεις προσλαμβάνονταν με χαμηλότατους μισθούς στις ανθυγειϊνές δουλειές που δεν έκαναν οι Αμερικανοί. Στο Νότο σημειώνονταν συχνά συγκρούσεις μεταξύ των μελών της Κου-Κλουξ-Κλαν και των Ελλήνων.

Στη συνέχεια της συζήτησης με τους κατοίκους στο Παλαιό Κεραμίδι αποκαλύφθηκε ότι στο χωριό τους δεν είχε συμβεί κανένα σοβαρό επεισόδιο από τους Αλβανούς. Ορισμένοι παραδέχτηκαν ότι η συμπεριφορά τους απέναντί τους ήταν ίδια με αυτή των Αμερικανών απέναντι στους Έλληνες μετανάστες. Άλλοι όμως είπαν ότι αυτά συνέβαιναν παλαιότερα. Τότε στους παρευρισκομένους προβλήθηκε ένα δεύτερο ντοκιμαντέρ για ένα πρόσφατο επεισόδιο εναντίον ενός Έλληνα μετανάστη στη Γερμανία.

Τα γυρίσματα για το ντοκιμαντέρ έγιναν στη Νέα Υόρκη, στο Νιου Τζέρσεϋ, στη Ουάσινγκτον και στο Παλαιό Κεραμίδι. Το ντοκιμαντέρ μετά τη συμμετοχή του στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης έγινε διεθνώς δεκτό με πολύ ευνοϊκά σχόλια και παρουσιάστηκε από το Στέλιο Κούλογλου στη Βαρκελώνη.

Ολόκληρο το ντοκυμαντέρ, εδώ: http://jungle-report.blogspot.com/2008/05/blog-post_14.html

Δύο “μαύροι” στην ίδια πολυκατοικία

Του Ιού (Ελευθεροτυπία, 13.2.2010)

Πήρε τα πάνω της η «πολυκατοικία» της Δεξιάς, μετά τις κυβερνητικές υποχωρήσεις στο νομοσχέδιο για τους όρους πολιτογράφησης και ψήφου των μεταναστών, και βυθίζεται ακόμα πιο βαθιά στα θολά νερά της «εθνικοφροσύνης». Η τερατολογία και το μίσος κατά των μεταναστών φτάνει σε τέτοιο σημείο νοσηρότητας που να θεωρείται ότι η οικονομική κρίση και οι οδυνηρές επιπτώσεις της στα φτωχά στρώματα των Ελλήνων είναι περίπου προϊόν συνωμοσίας των ακόμα φτωχότερων μεταναστών.

Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που η Δεξιά πορεύεται με ψέματα, δημιουργεί εχθρούς και καλλιεργεί ανασφάλειες για να «ηγεμονεύσει» και παράλληλα να συσκοτίσει τη διαχρονική της ευθύνη για την αδικία, τη διαφθορά, την (κοσμοπολίτικη) μανία των κερδοσκόπων φίλων της και τις κραυγαλέες ανισότητες που δημιούργησε. Ομως, τώρα φαίνεται ακόμα πιο καθαρά: τη μια στιγμή ο κ. Σαμαράς υποστηρίζει τις νεοφιλεύθερες συνταγές καταστροφής της κοινωνικής συνοχής ως ιδεολόγος των παγκοσμιοποιημένων «αγορών», προσφέροντας τη συναίνεσή του στο βραχυκυκλωμένο ΠΑΣΟΚ, και την επόμενη ξιφουλκεί κατά των μεταναστών. «Εχουμε αποδείξει ότι έχουμε το θάρρος να στηρίζουμε τα μέτρα της κυβέρνησης για την οικονομία», είπε στη Βουλή, ώστε μετά να προσθέσει και την απαραίτητη αντιπολιτευτική του πομφόλυγα: «Η μαζική (σ.σ. πού την είδε;) χορήγηση ιθαγενείας σε συνθήκες ανέχειας εγκυμονεί κινδύνους κοινωνικών εκρήξεων και κορύφωσης της ξενοφοβίας». Τι θέλει να πει ο ηγέτης της Δεξιάς; Οτι όποιος περάσει από τα σαράντα κύματα και πολιτογραφηθεί ως ισότιμος πολίτης θα ψηφίσει την Αλ Κάιντα στις επόμενες δημοτικές εκλογές ή θα μας ανεβάσει δολίως τα spreads; Ή μήπως το «μετέχον της ημετέρας παιδείας» μεταναστόπουλο, μόλις αποκτήσει ελληνική ταυτότητα θα διεκδικήσει με θρασύτητα κομμουνιστή συνδικαλιστή ίση αμοιβή για ίση εργασία, και συνεπώς θα τροφοδοτήσει αυτομάτως τη “δίκαιη” ξενοφοβία του κάθε ελληναρά μαυραγορίτη, που δεν θα μπορεί πλέον να τον “επαναπροωθεί” άνετα, όπως ισχύει με το σημερινό καθεστώς, πίσω στην Μπαρμπαριά;

Τις ίδιες και ακόμα μεγαλύτερες αγωνίες με τον κ. Σαμαρά έχει και ο άλλος ένοικος της “πολυκατοικίας”. «Εκεί, που το καφενείο πήγαινε να ομονοήσει, ακούγοντας τους πολιτικούς αρχηγούς, τώρα στο καφενείο βάζετε φωτιά με το νομοσχέδιο», έλεγε ο κ. Καρατζαφέρης στον πρωθυπουργό, για να δείξει κουτοπόνηρα ότι μπορεί να επιβάλει τη δική του ατζέντα στο …καφενείον η Ελλάς. Και αφού ανέβασε αυθαίρετα στα ύψη τους αριθμούς των ύποπτων “αλλογενών” που θα πολιτογραφηθούν, “τρόμαξε” και την Αριστερά: «Στην Αριστερά, σε ένα Κόμμα μεγάλο, τους Πρασίνους, ο αρχηγός είναι Τούρκος στην καταγωγή. Είναι ο αρχηγός των Πρασίνων. Πολιτικά συγγενείς είστε. Γιατί να το κρύψετε εξάλλου; Λέω λοιπόν: Φανταστείτε εδώ, με το νόμο αυτό που θέλετε να γίνει αύριο πράξη, με πεντακόσιους χιλιάδες μουσουλμάνους να προκύψει αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ να είναι μουσουλμάνος εκ Τουρκίας».

Την επομένη βεβαίως ο κ. Καρατζαφέρης ζήτησε «πολιτική κινήτρων για την προσέλκυση κεφαλαίων από το εξωτερικό». Δηλαδή κάτι σαν ξέπλυμα κοσμοπολίτικου χρήματος. Αυθημερόν εισακούστηκε. Διότι οι καπιταλιστές δεν χρειάζονται σύνορα και πατρίδες, οι λαοί είναι αυτοί που οφείλουν να κάθονται στ’ αβγά τους και στην εθνική τους στρούγκα,αλληλομισούμενοι.

Όταν εξαφανίστηκαν οι μετανάστες

«Χθες το πρωί, θα ήταν η ώρα επτά, αποφάσισα να αγοράσω ένα τουφέκι για να πυροβολήσω νέγρους.

Όμως πρώτα ήθελα ένα φρέσκο χυμό πορτοκαλιού. Μόνο που στην κουζίνα τα πορτοκάλια είχαν τελειώσει. "Περού!", φώναξα. Τίποτα. Έψαξα παντού την Περουβιανή υπηρέτρια, ακόμη και κάτω από τη σκάλα όπου την έχουμε εγκαταστήσει. Τίποτα. Αναρωτήθηκα: λες η Πάολα να της έδωσε και άλλο ρεπό, παρ΄ όλο που της δώσαμε ένα πέρυσι; Όμως η γυναίκα μου κοιμόταν. Έτσι αποφάσισα να πάρω πρωινό στην καφετέρια. Μετά, είπα, θα πάω ν΄ αγοράσω το τουφέκι. Και η αγορά είναι στη γωνία, θα πάρω και πορτοκάλια.

Στην καφετέρια μου είπαν ότι τα πορτοκάλια είχαν τελειώσει. Απ΄ έξω δεν υπήρχε ούτε μία Τσιγγάνα. Με τόσες ελεημοσύνες που τους δώσαμε στις γιορτές, δεν θα έχουν γυρίσει ακόμη από τις διακοπές τους, σκέφτηκα. Είναι όλοι τους βαθύπλουτοι, αυτοί οι Τσιγγάνοι. Αλλά τώρα που θα αγοράσω το τουφέκι, είπα στον εαυτό μου, θα μπορώ να πυροβολώ και αυτούς. Ή μπορείς να πυροβολείς μόνο τους νέγρους; Πρέπει να ενημερωθώ. Όταν βγήκα στην πλατεία της αγοράς, κατευθύνθηκα προς τον πάγκο όπου ψωνίζει η γυναίκα μου. Όμως ο πάγκος δεν ήταν εκεί. Ούτε η αγορά. Πήγα στον εφημεριδοπώλη. Συγγνώμη, η αγορά; Τι τα θέλετε, μου απάντησε, σ΄ αυτή τη χώρα δεν λειτουργεί τίποτε πλέον. Σκεφτείτε ότι ακόμη περιμένω τις εφημερίδες. Θα τις διαβάζει ο διανομέας, αστειεύτηκα. Όχι, ο διανομέας που μου τις φέρνει είναι Ρουμάνος, προτιμάει τις ρουμάνικες, απάντησε εκείνος.

Πήγα στο οπλοπωλείο. Όμως ο ιδιοκτήτης, αντί να το ανοίγει, το έκλεινε. Τι θέλετε, με ρώτησε. Ένα τουφέκι για να πυροβολώ νέγρους του απάντησα. Μου έδειξε τις άδειες βιτρίνες. Κατάλαβα, χαμογέλασα. Πότε θα έρθουν τα καινούργια; Ακούστε, μου εξήγησε, τη νύχτα έφυγαν όλοι οι νέγροι και κατά συνέπεια τα εργοστάσια τουφεκιών έκλεισαν· χωρίς νέγρους, το να πυροβολείς νέγρους έγινε μια ουτοπία. Όπως και ο χυμός πορτοκαλιών, μουρμούρισα. Όμως, πρόσθεσα, πρέπει να ενημερωθώ: ίσως να μπορεί κανείς να πυροβολεί Τσιγγάνους, Ρουμάνους, Μαροκινούς. Δεν τα μάθατε, μου απάντησε εκείνος, εξαφανίστηκαν κι αυτοί. Κρίμα, είπα εγώ. Κρίμα, είπε εκείνος.

Στενοχωρημένος, κατευθύνθηκα προς το σπίτι. Και τότε με κυρίευσε ένα πολύ κακό προαίσθημα. Από το κινητό μου τηλεφώνησα στην Παντέρα, την τρανσέξουαλ που προτιμώ. Όμως ο αριθμός βγήκε άγνωστος. Ωχ όχι, μουρμούρισα. Τότε δοκίμασα να καλέσω τον Αλί, τον έμπιστο ντίλερ μου. Δεν ήταν διαθέσιμος. Μόνον εκείνη τη στιγμή κατάλαβα το νόημα μιας φράσης που είχα διαβάσει σ΄ έναν τοίχο αρκετά χρόνια πριν: "ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ, ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ, ΜΗ Μ΄ ΑΦΗΝΕΤΕ ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΟΥΣ ΙΤΑΛΟΥΣ".

(Απόσπασμα από άρθρο του συγγραφέα Τζουζέππε Κουλίκια στην εφημερίδα «Λα Στάμπα». Αυτό τον μήνα, κάτοικοι του Ροζάρνο της Καλαβρίας επιτέθηκαν με τις ευλογίες της Μαφίας σε μετανάστες,πυροβολώντας τους με καραμπίνες)

Πηγή: 24 ώρες χωρίς εμάς, ΤΑ ΝΕΑ

Τα πιο όμορφα και τα πιο άσχημα παιδιά

Photo: Aster-oid


του Μένη Κουμανταρέα (συγγραφέα)

Έζησα από κοντά στη δεκαετία του ’70 την επιφυλακτικότητα και την καχυποψία, για να μην πω μίσος, των Γερμανών, απέναντι στους Γιουγκοσλάβους, Τούρκους και Έλληνες εργάτες που είχαν κατακλύσει το Δυτικό Βερολίνο. Όσοι ξένοι προσαρμόστηκαν στους κανόνες των Γερμανών επέζησαν και πρόκοψαν. Τις τότε ταινίες του Φασμπίντερ διαδέχτηκαν οι σημερινές ταινίες του Φατίχ Ακίν.

Οι ομοιότητες όμως με την ελληνική πραγματικότητα σταματούν εκεί. Η μέχρι σήμερα πολιτική του ελληνικού κράτους στο μεταναστευτικό χαρακτηρίζεται από σπασμωδικότητα και ξενοφοβία. Τη νύφη πλήρωσε η πρώτη φουρνιά των Αλβανών χωρίς να γίνει διάκριση ανάμεσα στους ποινικούς και τους πρόσφυγες. Ώσπου όρμησε το μεγάλο κύμα της Ανατολικής Ευρώπης και Ασίας για να περιέλθουμε τώρα σε πλήρη σύγχυση.

Το δουλεμπόριο -όρος περασμένων αιώνων- αναστήθηκε και θέριεψε. Οι φυλακές μας, τα κρατητήρια και οι τόποι συγκέντρωσης των ξένων έγιναν μικρογραφίες του Γκουαντανάμο. Παράλληλα αναπτύχθηκε μια κάστα μικροδικηγόρων που λυμαίνονται την αγορά των ξένων, βοηθούντος βεβαίως του μεσαιωνικού δικαστικού συστήματος που διαιωνίζει την εκδίκαση των υποθέσεων, Ελλήνων και ξένων.

Ας το πάρουμε απόφαση η Ευρώπη του 2050, όπως είπε ο Λέβι Στρώς, θα είναι μιγάς. Το όνειρο της κυριαρχίας του δυτικού ανθρώπου που βλέπει όλες τις άλλες φυλές και θρησκείες αφ’ υψηλού, τελείωσε για πάντα. Ακόμη και η πανίσχυρη και μην το ξεχνάμε πολυφυλετική Αμερική βρίσκεται σε παρακμή. Ας κλείσουν τα στόματα του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού, (αυτό το Συναγερμός θυμίζει άλλες εποχές όχι πολύ ευχάριστες, και το Ορθόδοξος μοιάζει να μονοπωλεί το θρησκευτικό μας συναίσθημα και να το καπηλεύεται). Τα περί φυλετικής καθαρότητας είναι ένας φασιστοειδής μύθος που συν τοις άλλοις δηλώνει και άγνοια της ιστορικής συνέχειας. Πώς να το κάνουμε, τα πιο όμορφα παιδιά γεννιούνται από γονείς διαφορετικών εθνοτήτων, ενώ τα πιο άσχημα από όσους επιμένουν φασιστικά. Ας μην ξεχνάμε ότι στα χέρια και στις πλάτες των ξένων μας που κάνουν όλες τις χαμαλοδουλειές στηρίχτηκε μέχρι σήμερα η οικονομία μας.

Τώρα, στη σημερινή οικονομική κρίση, θα ήταν άνανδρο να τους εγκαταλείψουμε. Φυσικά και δεν θα γίνει δημοψήφισμα για το θέμα της ιθαγένειας και της υπηκοότητας. «Τα ανθρώπινα δικαιώματα», όπως είπε ο Γιώργος Παπανδρέου, «δεν μπαίνουν σε δημοψήφισμα».

Τα πρώτα μέτρα της κυβέρνησης για το μεταναστευτικό και προσφυγικό ακούγονται καλά. Άκουσα από κοντά του κ. Χρυσοχοΐδη να μιλά και μου φάνηκε άνθρωπος προσγειωμένος που εννοεί τα όσα λέει. Θα πρέπει βέβαια να παλέψει με τις ουρές των ξένων που ξεροσταλιάζουν μερόνυχτα για ν’ αποκτήσουν ένα χαρτί νομιμότητας και με τα σαΐνια που τους εκμεταλλεύονται. Θα πρέπει να βρεθεί μια λύση ώστε οι νόμιμοι να μείνουν και οι μη νόμιμοι να φύγουν. Τα όρια σήμερα είναι δυσδιάκριτα και οι διαδικασίες εξίσου αδιαφανείς. Το Δημόσιο και το πνεύμα του εγκαθιδρυμένο από την αρχή του Ελληνικού κράτους είναι πολυκέφαλο τέρας. Όλοι λαδώνονται, όλοι παίρνουμε μίζες. Τα ξέρουμε. Αν δεν μπορούμε να δώσουμε δουλειές στους μετανάστες (είναι ψέμα ότι παίρνουν τις δουλειές από τους δικούς μας) τουλάχιστον ας το προστατέψουμε όταν έρχονται από καθεστώτα όπως εκείνο του σημερινού Ιράν, Αφγανιστάν και Ιράκ. Είναι γραφικό να κολλάμε ταμπέλες του τύπου: οι Αλβανοί είναι πονηροί και αγνώμονες. Οι Ρουμάνοι κλέφτες. Οι Πολωνοί μεθύστακες. Οι Πακιστανοί βρωμάνε. Οι Κούρδοι εγκληματίες. Φυσικά και δεν είναι όλοι τους αθώοι, όπως δεν είμαστε κι εμείς.

Ξέρω κάποια παστρικά υποκείμενα, μα σέβονται το ότι είναι ξένοι στον τόπο μας. Μήπως κι εγώ στη θέση τους τι θα έκανα, ξένος, άφραγκος και νηστικός; Ένας άνθρωπος που γράφει βιβλία δεν μπορεί παρά να παραδέχεται την ύπαρξη του Κακού. Δίχως αυτό ίσως και να μην υπήρχε Λογοτεχνία.

Βρίσκω εξάλλου παράλογο τον φόβο μιας μερίδας του πληθυσμού να κυκλοφορεί αργά τη νύχτα σε ορισμένα μέρη της Αθήνας όπως η Κυψέλη, τα Εξάρχεια, ο Άγιος Παντελεήμων, η πλατεία Αττικής κτλ. Υπάρχουν όντως κάποια άλλα επικίνδυνα σημεία στην Αθήνα αλλά σε αυτά δεν πατά ο φιλήσυχος πολίτης, όπως δεν πατούσε αντίστοιχα σε προηγούμενες χωρίς ξένους εποχές. Περισσότερες είναι οι φασαρίες που δημιουργούν οι χρυσαυγίτες και λιγότερες οι ξένοι. Ονομάστε μου μια ξένη πρωτεύουσα ή μεγάλη πόλη χωρίς ανάλογα προβλήματα και τους αντίστοιχους κινδύνους. Δεν υπάρχει, ας το χωνέψουμε μια και καλή. Αυτό που ζηλεύω στις ξένες πόλεις δεν είναι η ησυχία αλλά η καθαριότητα. Όμως αυτό είναι ένα άλλο θέμα.

Ωστόσο το πρόβλημα των ξένων υπάρχει, καμιά φορά δίκαια μας ταλαιπωρεί. Όμως οι περισσότεροι συγγραφείς και γενικότερα οι καλλιτέχνες δεν έχουμε τη νομική γνώση ούτε τη γνώση σε διοικητικό επίπεδο για να προτείνουμε ρεαλιστικές λύσεις. Οι πιο παραβατικοί από εμάς καταλαβαίνουν καλύτερα κάποιους άλλους παραβατικούς, που αυτοί δεν εκδίδουν βιβλία, αλλά καμιά φορά, πώς να το κάνουμε, εκδίδονται οι ίδιοι. Είναι το πιο αρχαίο επάγγελμα και δεν πρόκειται να βλάψει τώρα την ηθική μας. Μια ηθική που πληγώθηκε κατά κόρον την προηγούμενη πενταετία και εξακολουθεί σε καθημερινό επίπεδο να υποφέρει. Δεν είναι οι μετανάστες με τα πολλές φορές αδέξια ελληνικά τους που μας ενοχλούν, αλλά οι Έλληνες όπως μιλούν και γράφουν δημόσια καμιά φορά τη γλώσσα μας.

Και έρχομαι τώρα σε αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο. Από τότε που η γλώσσα μας φυλακίστηκε στην ενδοχώρα, δηλαδή μετά τα γεγονότα στη Μικρασία και στην Αίγυπτο, για πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια βιώνουμε μια τέτοια εξάπλωση της ελληνικής γλώσσας σε τόσες χώρες και λαούς. Το γεγονός ότι ένα μεγάλο μέρος των ξένων μας μαθαίνουν τα ελληνικά και συνομιλούν με αυτά μεταξύ τους και με τους άλλους λαούς, ακόμα και εκτός συνόρων, είναι ένας απίστευτος πλούτος και μια μεγάλη πολιτιστική κατάκτηση. Είναι κάτι που είχε να συμβεί από τον Μεγάλο Αλέξανδρο και τους Επιγόνους του. Διαβάστε τον Καβάφη και θα το δείτε. Τίποτα συγκινητικότερο από το θέαμα που είδα τις προάλλες στη Δημοτική Αγορά της Κυψέλης όταν μια εύσωμη νεαρή μαύρη καθόταν στο θρανίο με τα μάτια στραμμένα στον δάσκαλο και τον μαυροπίνακα και με το ένα χέρι να κρατά μολύβι και χαρτί ενώ με τ’ άλλο είχε αγκαλιά το βυζανιάρικο μωρό της. Αυτή και μόνο η εικόνα με γεμίζει απέραντη αισιοδοξία.

Οι μετανάστες που ήρθαν στον τόπο μας ήρθαν σε αυτόν ως άλλο Ελδοράδο. Σήμερα, είτε μείνουν είτε όχι, βρίσκονται σ’ ένα κράτος νεόπτωχων. Ας μην το ξεχνάμε αυτό. Όπως τους βοηθήσαμε στην αρχή, έτσι κι αυτοί ενδέχεται να μας συντρέξουν σε αυτή τη φάση. Ας το έχουμε κατά νουν κι αυτό.

Επίκληση της “ελληνικότητας” για να μην αποδοθεί ιθαγένεια στους μετανάστες

Του Στάθη Κουτρουβίδη (Εποχή, 17.1.2010)

Το μετέωρο βήμα της ελληνικής δεξιάς

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ σύμφωνα με τις οργανώσεις των μεταναστών έκανε ένα θολό βήμα, αλλά ακόμα και σε αυτό το επίπεδο, δέχεται πυρά από συντηρητικούς και ακροδεξιούς κύκλους προκειμένου να αποσύρει τις προτάσεις. Η ΝΔ βέβαια, δεν ταυτίζεται με τις πολιτικές πρωτοβουλίες του άλλου ετέρου της πολυκατοικίας, το ΛΑΟΣ. Τα επιχειρήματα, όμως, στελεχών της ΝΔ και του ΛΑΟΣ εντάσσονται σε μια άκρως συντηρητική αντίληψη. Η ιθαγένεια δεν αποδίδεται σύμφωνα με αυτούς, μέσα από την παιδεία και τον πολιτισμό, ή το πολιτικό πρότυπο που προβάλλει μια κοινωνία, αλλά αποκτάται με βάση την γλώσσα, το ικανοποιητικό βιωτικό επίπεδο και τα έσοδά του. Στην Ελλάδα παρά το αρχικά θετικό βήμα της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ σχετικά με την επίλυση χρόνιων προβλημάτων, κυρίως όσον αφορά την απόκτηση ιθαγένειας ή την παροχή πολιτικών δικαιωμάτων, το ρεύμα που αντιδρά χωρίς να είναι μεγάλο φαίνεται να διαχέεται σε όλα τα μήκη και πλάτη του πολιτικού μας συστήματος. Μπορεί σήμερα, να εκτιμήσει κανείς ότι οι τοποθετήσεις κατά τη διάρκεια της δημόσιας διαβούλευσης του ΥΠΕΣ, και παρά την οργανωμένη και συστηματική αντίδραση τμήματος της κοινωνίας, πέτυχε ακριβώς να φανεί πολλαπλάσιο των πραγματικών του διαστάσεων.
Η ΝΔ δια του προέδρου της Αντώνη Σαμαρά τόσο με τη δημόσια τοποθέτησή του, όσο και με το πιο αναλυτικό υπόμνημα που έστειλε στον Γιάννη Ραγκούση, δείχνει να ακολουθεί το ΛΑΟΣ στην υπερσυντηρητική του δημαγωγία. Με λανθασμένες επισημάνσεις, όπως λόγου χάρη, το ότι η χώρα μας αντιμετωπίζει οξύ πρόβλημα ανεξέλεγκτης εισροής παράνομων μεταναστών σε αντίθεση με τις άλλες χώρες της ΕΕ, ή ότι οι μετανάστες δεν αποκτούν δικαίωμα ψήφου στις ευρωπαϊκές χώρες ή η χρήση του επιχειρήματος του προέδρου της αξιωματικής αντιπολίτευσης ότι η απόκτηση ιθαγένειας αποδίδεται σε αυτές τις χώρες με πολύ αυστηρούς όρους.
Με ακραίου τύπου διατυπώσεις όπως ότι «οι ρυθμίσεις του ΠΑΣΟΚ διευκολύνουν την είσοδο μεταναστών παράνομα στη χώρα», ή με αμφιλεγόμενα ρατσιστικού χαρακτήρα υπονοούμενα όπως ότι «οι Έλληνες είναι λαός και δεν είναι πληθυσμός». Στην επιστολή -υπόμνημα που έστειλε στο ΥΠΕΣ είναι ακόμα πιο αποκαλυπτικός όταν υποστηρίζει πώς θα ψηφίσει το δικαίωμα ψήφου των ομογενών όχι όμως του αντίστοιχου δικαιώματος των μεταναστών ή ότι θα αποσύρει το νόμο μόλις ανέλθει στην εξουσία. Η άλλη πλευρά της πολυκατοικίας, ο Καρατζαφέρης, δεν άργησε να αποδώσει τα εύσημα στη στάση του Αν. Σαμαρά, τονίζοντας: «χαίρομαι που έστω και καθυστερημένα, ο πρόεδρος της ΝΔ άκουσε την παρότρυνσή μου από το βήμα του Κοινοβουλίου. Η απόφαση του αυτή εναρμονίζεται πλήρως με τους οπαδούς του, που έχουν ήδη υπογράψει υπέρ της διενέργειας δημοψηφίσματος, ως πρωτοβουλία του ΛΑΟΣ». Προς το παρόν η εκτίμηση του Καρατζαφέρη δεν επαληθεύεται, καθώς οι υπογραφές που έχουν συγκεντρωθεί από τον ΛΑΟΣ και ακόμα δύο οργανώσεις της ακροδεξιάς, μέχρι τώρα είναι πολύ λιγότερες των προσδοκιών των συντελεστών της πρωτοβουλίας αφού δεν ξεπερνούν τις 524 υπογραφές.
Η ΝΔ με αυτή τη θέση φαίνεται να επιχειρεί να ψαρεύσει στα θολά νερά της ελληνικής κοινωνίας διευρύνοντας το μέχρι σήμερα αρκετά περιορισμένο ακροατήριο της. Αυτό το παιχνίδι κυριαρχίας στο πλαίσιο της πολυκατοικίας φαίνεται να το έχει ανοίξει πρώτος ο Καρατζαφέρης χωρίς όμως να είναι σε θέση να το συνεχίσει με επιτυχία. Η ΝΔ παρά τη θέση του προέδρου της δεν παρουσιάζεται συμπαγής στην αντιμετώπιση του θέματος.
Όπως σημείωνει ο Δ. Χριστόπουλος, απαντώντας σε αυτές τις φωνές, αν και τους στερούμε μέχρι σήμερα,το δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι, τους ζητούμε να τηρούν την νομοθεσία που ψηφίζεται στο κοινοβούλιο, χωρίς να είναι σε θέση να εκλεγούν βουλευτές. Ο πρώην υπουργός δικαιοσύνης της ΝΔ, Σ. Χατζηγάκης διατυπώνει μια διαφορετική κατεύθυνση αντιμετώπισης του προβλήματος, καθώς προκρίνει την ανάγκη μέθεξης των μεταναστών στα ελληνικά παιδευτικά και πολιτισμικά πρότυπα «οικεία βουλήσει», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει. Και αυτό το βήμα, όμως, είναι αρκετά μετέωρο διότι η διάθεσή του δεν είναι να δώσει λύση σε ένα πρόβλημα ανθρωπιστικού τύπου, αλλά για εισπρακτικούς λόγους, αφού θα ενταχθούν στο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης και θα το ενισχύσουν, σημαντικός βέβαια λόγος αλλά όχι αρκετός.

Τι ισχύει σε άλλες χώρες

Γαλλία:

• πολιτογράφηση ύστερα από 5 χρόνια νόμιμης παραμονής
• τα παιδιά β΄ γενιάς με δήλωσή τους στα 18 (ύστερα από παραμονή 5 ετών)
• τα παδιά γ΄ γενιάς με τη γέννησή τους
• οι Αρχές απαιτούν γνώση γαλλικής, δοκιμή ενσωμάτωσης, καλό χαρακτήρα!

Γερμανία:

Απαιτείται παραμονή μακράς διάρκειας 8 ετών. Για την πολιτογράφηση απαιτούνται εξετάσεις γλώσσας, έλεγχος ποινικού μητρώου και επαρκές εισόδημα. Για τα παιδιά β΄ γενιάς απαιτούνται πρόσθετες προϋποθέσεις για να αποκτήσουν ιθαγένεια της χώρας.

Πορτογαλία:

Κάθε παιδί που γεννιέται από γονέα που επίσης γεννήθηκε και κατοικεί στη χώρα αποκτά αυτόματα ιθαγένεια. Η πολιτογράφηση της πρώτης γενιάς μεταναστών γίνεται ύστερα από 6 χρόνια παραμονής.

Ισπανία:

Πολιτογράφηση ύστερα από 10 χρόνια παραμονής.
Τα παιδιά τους μπορούν να αποκτήσουν ιθαγένεια με αίτηση και προϋποθέσεις.

Βρετανία:

Μετανάστες πρώτης γενιάς μπορούν να αποκτήσουν ιθαγένεια ύστερα από 5 χρόνια. Οι σύζυγοι ύστερα από 3 χρόνια.
Τα παιδιά και τα εγγόνια των μεταναστών που γεννιούνται στη Βρετανία γίνονται αυτόματα Βρετανοί πολίτες (ανάλογα με το καθεστώς των γονέων).

Ιταλία:

Οι μετανάστες α΄γενιάς μπορούν να ζητήσουν ιθαγένεια ύστερα από συνεχή παραμονή 5 ετών.
Τα παιδιά των μεταναστών που γεννιούνται στην Ιταλία θα γίνονται αυτόματα Ιταλοί εάν οι γονείς τους είναι «μακράς διαμονής» και έχουν επαρκές εισόδημα. Το ίδιο ισχύει και για τα εγγόνια όσων δεν πολιτογραφήθηκαν.

διαβάστε ακόμα :

• Νομοσχέδιο για την ιθαγένεια

  • Νομοσχέδιο για την πολιτική συμμετοχή ομογενών και αλλοδαπών
  • Οι διευκρινίσεις του Υπουργείου (ποιοι ψηφίζουν, "δεύτερη γενιά", κλπ)
  • Σχόλια κατ'άρθρο στην Ηλεκτρονική Διαβούλευση

Αξίζει να φανταστούμε μια νέα ελληνική κοινωνία

Κοινή Δημόσια Δήλωση για τo Νομοσχέδιο περί Ιθαγένειας και Πολιτογράφησης Μεταναστών

Μεγάλο μέρος των σχολίων στη διαβούλευση που έχει ανοίξει το Υπουργείο Εσωτερικών στο www.opengov.gr/ypes είναι δυστυχώς αποτέλεσμα παραπληροφόρησης. Kάποτε δε προδίδουν ότι οι γράφοντες δεν έχουν καν αναγνώσει αυτό το ίδιο το νομοσχέδιο που επικρίνουν ή λασπολογούν. Η αβάσιμη κινδυνολογία περί αλλοίωσης του έθνους και περί φυλετικής διαφοροποίησης, είναι απαράδεκτη σε μια δημοκρατία και κάποτε ποινικά κολάσιμη. Μπορεί να προκαλέσει μόνο θύματα βίας, δυσανεξίας, χειραγώγησης, απογοήτευσης και ματαίωσης από όλες τις πλευρές. Μέσα στην προσπάθεια δημιουργίας πόλωσης και όξυνσης μέσα από εμπρηστικές διαστρεβλώσεις, δαιμονοποιήσεις και ρατσιστικής έμπνευσης υστερίες, ακόμα και εκείνοι που τις εκφέρουν έχουν να χάσουν. Οι προτεινόμενες ρυθμίσεις βρίσκονται σαφώς στο μέσο όρο (αν όχι λίγο κάτω από αυτόν) των υπόλοιπων ευρωπαϊκών χωρών και είναι εύλογες και δικαιολογημένες, όσο και επιφυλακτικές και προσεκτικές. Aξίζει λοιπόν να σημειώσουμε κάποια σημεία που χρήζουν προσοχής από ειδικούς και μη, από τους κατέχοντες πολιτικά αξιώματα αλλά και κυρίως τους απλούς πολίτες:

1- Σήμερα υπάρχει ήδη «αλλοίωση» του 'δήμου' στο βαθμό που για πολλά έτη εργαζόμενοι και τα παιδιά τους στη χώρα δεν έχουν κανένα απολύτως δικαίωμα να πουν τη γνώμη τους ακόμα και για το πού πρέπει να μπουν κάδοι καθαριότητας ή μια παιδική χαρά.

2- Αξίζει να αναλογιστούμε τι θα λέγαμε και πώς θα αντιδρούσαμε εάν έλληνες μετανάστες για δεκαετίες στην Αμερική, τη Γερμανία κλπ. είχαν δικαίωμα (υποχρέωση) μόνο να εργάζονται και όχι να λένε τη γνώμη τους, ούτε καν για ζητήματα που τους αφορούν άμεσα σε τοπικό επίπεδο. Ο κίνδυνος λοιπόν για την Ελλάδα δεν είναι εκείνος της «αλλοίωσης» της εθνική ομοιογένειας αλλά η αναβίωση ενός αποκρουστικού καθεστώτος ειλώτων και πληβείων. Στο δημοκρατικό σύστημα δεν χωρεί τέτοιος αποκλεισμός.

3- Το μεταναστευτικό και ο κώδικας ιθαγένειας έχουν αποδειχθεί εξαιρετικά προβληματικά και παρωχημένα, ακριβώς επειδή καμία κυβέρνηση δεν τα άγγιξε όταν έπρεπε. Αποτέλεσμα είναι σήμερα η Ελλάδα να βρίσκεται κάτω από όλες τις χώρες της ΕΕ των 27 στις σχετικές ρυθμίσεις. Ως τέτοια σήμερα το «μεταναστευτικό» βρίσκεται ενώπιόν μας ως γόρδιος δεσμός και χρήζει ανάλογων - όσο και νηφάλιων και δημοκρατικών - λύσεων.

4- Η απόδοση ιθαγένειας στους ανθρώπους με αποδεδειγμένα ισχυρούς δεσμούς με την Ελλάδα, έχει μέγιστο όφελος πρώτα απ'όλα για το σύνολο των Ελλήνων και κατόπιν για τους πολιτογραφηθέντες. Η ισότητα δικαιωμάτων ανάμεσα στους κατοίκους της χώρας που έχουν κτίσει παραγωγικά το κέντρο της ζωής τους και το μέλλον τους στην Ελλάδα, μόνο καλό μπορεί να κάνει σε όλους τους εργαζόμενους, ιδιαίτερα στη νέα γενιά, απέναντι σε φαινόμενα ανασφάλιστης ή επισφαλούς απασχόλησης, εκμετάλλευσης, ολιγαρχίας και κρίσης της δημοκρατίας. Η διατήρηση μεγάλου μέρους της εργατικής δύναμης σε επισφαλή θέση έχει προφανώς αρνητική επίπτωση σε όλους τους εργαζόμενους (ασφαλιστικά-εργασιακά δικαιώματα), ενώ συντηρεί τις ολιγαρχίες και τους ισχυρότερους που εμμέσως ή άμεσα εκμεταλλεύονται αυτήν την κατάσταση.

5- Γιατί λοιπόν ακριβώς εκείνοι που θα έπρεπε να προσβλέπουν στην υπηκοότητα ή το δικαίωμα ψήφου στις τοπικές εκλογές για τους μετανάστες να αντιδρουν σε αυτή τη μεταρρύθμιση; Η απάντηση ίσως βρίσκεται στην αρκετά παλιά (και ενίοτε δύσοσμη, βλ.«Βατοπέδιο») διαπλοκή ανάμεσα σε κομμάτι της πολιτικής τάξης και τους υπερπατριώτες και τους μονοπωλητές της εθνικής ταυτότητας με το αζημίωτο. Αυτή η πολιτική ομάδα από τα όρια του 'κέντρου' έως την ακροδεξιά είναι και εκείνη που σήμερα, επισείοντας την ανύπαρκτη απειλή σκιάχτρο της «αλλοίωσης της εθνικής ομοιογένειας», επιδιώκει να στρέψει τους λιγότερο ισχυρούς και λιγότερο ενημερωμένους - ή απλά χειραγωγημένους. Συχνά σε αντίθεση προς τα ίδια τους τα συμφέροντα για μια πιο δίκαιη κοινωνία. Ένα παράδειγμα: σε ποιον μπορεί να συμφέρει να μην έχουν δικαιώματα τα παιδιά μεταναστών όταν εισέρχονται στην αγορά εργασίας; η ευάλωτη θέση τους αποβαίνει σε βάρος ολόκληρης της νέας γενιάς ανεξαρτήτως ιθαγένειας που ανταγωνίζεται αυτό το χαμηλά αμειβόμενο και λιγότερο προστατευμένο από το νόμο εργατικό δυναμικό.

6- Η νηφάλια ρύθμιση (όπως εκείνη που πρότεινε η Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου http://www.hlhr.gr) που εκτιμά την πραγματική ένταξη του πολιτογραφηθέντα στην ελληνική κοινωνία καθώς και τη δυνατότητά του να συμμετάσχει ενεργά και ουσιαστικά στην ελληνική πολιτική κοινότητα, σύμφωνα με τις θεμελιώδεις δημοκρατικές αρχές οι οποίες την διέπουν, είναι επαρκής για να κατευναστούν οι, κατά τη γνώμη μας αβάσιμοι, φόβοι 'αυτόματης' απόδοσης ιθαγένειας.

7- Επιπλέον το προτεινόμενο σχέδιο νόμου επιδέχεται ουσιαστικών βελτιώσεων που θα βοηθήσουν την εφαρμογή του στην πράξη, αποφεύγοντας ασάφειες:

- Δεν είναι σαφής η σκοπιμότητα της ρύθμισης για συμμετοχή στις τρεις πρώτες τάξεις υποχρεωτικής εκπαίδευσης. Θα μπορούσε να είναι οποιεσδήποτε τρεις τάξεις του Δημοτικού. Εξαιρείται επίσης ένα σημαντικό κομμάτι για το οποίο έχουν επενδυθεί δημόσιοι πόροι: οι μετανάστες που έχοντας μεταναστεύσει ανήλικοι και έχοντας φοιτήσει λίγα έτη (λιγότερα των έξι) και στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση αποφοιτούν από ελληνικά πανεπιστήμια. Θα ήταν δοκιμη μια ρύθμιση ως εξής: "...το τέκνο αλλοδαπών που έχει φοιτήσει για έξι τουλάχιστον έτη σε ελληνικό εκπαιδευτικό ίδρυμα στην Ελλάδα."
- χρειάζεται να καλυφθούν οι περιπτώσεις γονικής μέριμνας από τρίτους (και όχι τους γονείς). Αυτό μπορεί να καταστεί σαφές και ερμηνευτικά αλλά θα βοηθούσε η διαζευκτική αναφορά "των γονέων ή των ασκούντων τη γονική μέριμνα στην Ελλάδα".
- η παρ.2 του 1Α είναι δόκιμο να δίνει τη δυνατότητα πολιτογράφησης με την πλήρωση των προϋποθέσεων που αναφέρονται και όχι μετά από το 18ο έτος της ηλικίας των παιδιών. Εϊναι προβληματικό να τα διατηρεί στην αναμονή της απονομής αυτού του δικαιώματος για δεκαετίες (για περίοδο δηλαδή μεγαλύτερη ακόμα και για τους μη γεννηθέντες ή μεταναστεύσαντες ανήλικους στη χώρα) οδηγώντας σε διακρίσεις και δυχεραίνοντας τελικά την ίδια την εφαρμογή του νέου κώδικα ιθαγένειας στην κοινωνία.
- η ρύθμιση για νόμιμη διαμονή είναι εύλογη σε έναν κώδικα ιθαγένειας. Ωστόσο, ενόψει πολύχρονης προβληματικής πολιτικής αδειών διαμονής, πολλοί έχουν εκπέσει της νομιμότητας ή δεν έχουν συνεχή νόμιμη διαμονή όχι με δική τους ευθύνη. Μπορεί, διατηρώντας τη ρύθμιση εδώ για νόμιμη διαμονή, να προστεθεί μια μεταβατική διάταξη μόνο για την πρώτη εφαρμογή του νέου νόμου που να προβλέπει για ένα περιορισμένο χρόνο - κυρίως με στόχο τη λεγόμενη μιάμιση γενιά - τη δυνατότητα υποβολής αίτησης πολιτογράφησης μόνο με το στοιχείο της πραγματικής (και όχι αναγκαστικά συνεχούς και νόμιμης) διαμονής και των αποδεδειγμένων δεσμών με τη χώρα όπως και της ένταξης στην ελληνική κοινωνία.
- Η προϋπόθεση της εν τοις πράγμασι πενταετούς συνεχούς διαμονής μέσα από μεταβατικές διατάξεις ειδικά για την παρούσα «μιάμιση» και «δεύτερη» γενιά μεταναστών (παιδιά που μετανάστευσαν ανήλικα ή γεννήθηκαν) που έχουν βρεθεί εκτός νομιμότητας λόγω του προβληματικού συστήματος αδειών διαμονής που ισχύει έως σήμερα, είναι απαραίτητη για την πολιτογράφηση ακριβώς του δυναμικού κομματιού της νέας γενιάς που έφερε το ζήτημα της ιθαγένειας των παιδιών των μεταναστών στη δημόσια συζήτηση και νομιμοποίησε την αναγκαιότητα και σκοπιμότητα της διεύρυνσης της ιδιότητας του Έλληνα πολίτη.
- ο περιορισμός του δικαιώματος του εκλέγεσθαι, ελληνική πρωτοτυπία εάν ψηφιστεί ως έχει, μπορεί να αποβεί εξαιρετικά προβληματικός στην πρακτική εφαρμογή του. Κινδυνεύει να δημιουργήσει δημότες 2 κατηγοριών, ενώ μπορεί να οδηγήσει και σε πρακτικά προβλήματα νομιμοποίησης και διαδικασίας (πχ. δυσχέρεια στον ορισμό αντιδημάρχων αλλά και νομιμοποίηση δημάρχων) εκεί όπου οι ιδανικότεροι και πλέον ψηφισμένοι σύμβουλοι μπορεί να είναι αλλοδαποί. Αν και η Ελλάδα δυστυχώς δεν έχει ακόμη επικυρώσει τη Διεθνή Σύμβαση για τη συμμετοχή των Μεταναστών στη Δημόσια Ζωή μπορεί τουλάχιστον να μη βλάψει τη δημοκρατική της συνοχή αποδίδοντας ίσα δικαιώματα πολιτικής συμμετοχής στους επί μακρόν διαμένοντες (όπως άλλωστε υποδεικνύει και η σχετική οδηγία 2003/109/ΕΚ)
- To ύψος του παραβόλου πρέπει να είναι αναλογικό ως προς το κόστος των ανάλογων επιτροπών και των επιπλέον διαδικασιών που απαιτούνται. Λόγω του συμβολισμού του σε πολλές χώρες δεν είναι υψηλότερο από το χαρτόσημο για την έκδοση ενός δελτίου ταυτότητας. Εάν διατηρηθεί στα 1000 τότε είτε λειτουργεί αποτρεπτικά, είτε με εισπρακτική λογική αφαίμαξης μιας οικογένειας, κάτι που δεν αρμόζει στην οικοδόμηση σχέσης κράτους-πολίτη και μάλιστα στην πρώτη ανάλογη συναλλαγή του υπό πολιτογράφηση με τη διοίκηση. Ως εκ τούτου το παράβολο επείγει να μειωθεί με βάση την εκτίμηση της επιβάρυνσης της διοίκησης για την εξέταση των αιτήσεων πολιτογραφησης Ένα αναλογικό παράβολο ενδέχεται να κυμαίνεται ανάμεσα στα 50-200 .

8- Αξίζει να δούμε και να διαβάσουμε προσεκτικά το νόμο. Αξίζει να φανταστούμε μια νέα ελληνική κοινωνία.



Η ιδιότητα του πολίτη στην Ελλάδα και στην Ευρώπη

Το κύριο επιχείρημα όσων κινδυνολογούν επεισείοντας απειλές «αλλοίωσης» του πληθυσμού από την την ευχερέστερη απόδοση ιθαγένειας στα παιδιά των μεταναστών και τους γονείς τους είναι ότι απειλείται η εθνική «ομοιογένεια».

Αυτό το επιχείρημα αγνοεί ότι η Ελλάδα, όπως και κάθε σύγχρονο έθνος-κράτος, έχει ιδρυθεί, μετασχηματιστεί και εξελιχθεί μέσα από συγκλίσεις διαφορετικών τοπικών και περιφερειακών πολιτισμικών ταυτοτήτων και ότι ο καθένας μας κουβαλάει έναν πλούτο από εντελώς διαφορετικές εθνοτικές, συνειδησιακές και κοινωνικές ταυτότητες.

Επίσης αποκρύπτει ότι η επίκληση μιας υποτιθέμενης ενιαίας και μονολιθικής «εθνοθρησκευτικής ομοιογένειας» και μάλιστα μέσα από δεσμούς αίματος που παραμένουν ευδιάκριτοι ως ευθεία γραμμή ανά τους αιώνες, δεν είναι παρά ένας μύθος που αποτέλεσε πάντα εργαλείο αποκλεισμού και διακρίσεων με δυσμενείς συνέπειες για το συλλογικό συμφέρον και όχι μόνο για τα άμεσα και ορατά του θύματα. Αν ο μύθος αυτός ευσταθούσε, τότε η μοναδικότητα αυτής της γωνιάς της υφηλίου θα συγκέντρωνε το έκπληκτο ενδιαφέρον γενετιστών και μελετητών του DNA.

Αντιθέτως, σε κάθε ιστορική περίοδο οι κάτοικοι της επικράτειας αναγνώρισαν εαυτούς γύρω από ένα σύνολο κοινών πεποιθήσεων και, συχνά θρησκευτικής και πολιτιστικής, συνείδησης. Έτσι σε κάθε εποχή, το 'δίκαιο του αίματος' και η ιθαγένεια με βάση ένα κοινό 'γένος' δεν είναι παρά 'δίκαιο του εδάφους΄ (πολίτες=κάτοικοι) που στη διαδικασία αναγνώρισης και οικοδόμησης μιας κοινής εθνικής και πολιτισμικής ταυτότητας μετατρέπεται σε δίκαιο του αίματος (πολίτες=κάτοικοι με κοινή 'καταγωγή' και 'θρησκεία').

Συχνά αυτή η ταυτότητα καθοριζόταν σε σχέση με τους άλλους και στα πλαίσια συγκρούσεων και πολέμων. Σήμερα, όπου τουλάχιστον σε αυτήν την ήπειρο, οι θρησκευτικοί πόλεμοι είναι απίθανοι, οι κάτοικοι της χώρας που επιθυμούν να ενταχθούν παραγωγικά σε μια πολιτική ενότητα και συλλογικότητα μπορούν να αναγνωριστούν γύρω από συνταγματικές αξίες της αξιοπρέπειας, της πλήρους πολιτικής και κοινωνικής συμμετοχής, τις ελευθερίες, τα δικαιώματα και το στόχο της κοινωνικής ισότητας, σε ένα δημοκρατικό κράτος δικαίου.

Αν δούμε πώς οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες έχουν αναπτύξει τις δικές τους πολιτικές ιθαγένειας και πολιτογράφησης θα διαπιστώσουμε ότι οι σχεδόν όλες τους έχουν προβλέψει μια λιγότερο ή περισσότερο ευνοϊκή πρόσβαση της δεύτερης γενιάς μεταναστών στην ιθαγένεια. Η πλειοψηφία τους (2 στις 3 ευρωπαϊκές χώρες) παραχωρεί την ιθαγένεια σε όσους γεννήθηκαν στη χώρα είτε αυτόματα με τη γέννηση (25%) είτε μετά από 3 έτη (22%) ή 5 έτη (19%). Η Ελλάδα είναι πλέον η μόνη χώρα που δεν προβλέπει κάποια ειδική ρύθμιση για τους μετανάστες δεύτερης γενιάς για πρόσβαση στη δυνατότητα να γίνουν έλληνες πολίτες πριν από τους γονείς τους. Ακόμα και οι υπόλοιπες χώρες με αυστηρές προϋποθέσεις (Αυστρία, Ιταλία, Κύπρος) προβλέπουν ευνοϊκότερους όρους πρόσβασης στη μακρά διαμονή και ειδικές ρυθμίσεις για τη δεύτερη γενιά).

Αντίστοιχα, ένας μεγάλος αριθμός ευρωπαϊκών χωρών (11: 41%) χορηγεί στην 1η γενιά μεταναστών την ιθαγένεια σε λιγότερα από 5-6 χρόνια και 14 χώρες σε 8-10 χρόνια.

Όταν εφαρμοστεί η πρόσφατη διακήρυξη του Πρωθυπουργού κ.Παπανδρέου δεν πρόκειται να συμβεί κάτι το συνταρακτικό, αλλά απλά η Ελλάδα θα εναρμονίσει τις πολιτικές της ιθαγένειας κάπου κοντά στο μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην εποχή της νέας μετανάστευσης.

Ωστόσο, ακόμα και αν παραχωρηθεί η ιθαγένεια αυτή θα παραμείνει νεκρό γράμμα εάν δεν συνοδεύεται από την αποτελεσματική εφαρμογή της νομοθεσίας κατά των διακρίσεων και από συμμετοχικές δομές, αντάξιες σε μια δυναμική και αναπτυσσόμενη ελληνική κοινωνία.

Γι αυτό χρειάζεται χορήγηση του καθεστώτος μακράς διαμονής στους εκατοντάδες χιλιάδες διαμένοντες πάνω από πέντε και δέκα χρόνια στην Ελλάδα - συμπεριλαμβανομένης της λεγόμενης «μιάμιση» γενιάς - το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι στις δημοτικές εκλογές, και η ενίσχυση και συμμετοχή των οργανώσεων μεταναστών σε έναν πραγματικά δημοκρατικό δημόσιο εθνικό διάλογο για τη μετανάστευση.

Εκλέγειν και εκλέγεσθαι στις τοπικές εκλογές: Μετά από χρόνια ξενοφοβικής μεταναστευτικής πολιτικής η Ελλάδα συγκαταλέγεται ανάμεσα στη μικρή μειοψηφία των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης που εμποδίζουν τη συμμετοχή όλων μεταναστών στη δημόσια ζωή. Στις μισές ευρωπαϊκές χώρες οι μετανάστες ψηφίζουν, ενώ στο 18% ψηφίζουν, αλλά και εκλέγονται στις τοπικές εκλογές. Η απουσία δυνατότητας συμμετοχής στις τοπικές εκλογές, αποτελεί ένα σοβαρό δημοκρατικό έλλειμμα κυρίως για τις χώρες εκείνες στις οποίες οι μετανάστες αποτελούν ένα σημαντικό κομμάτι του εργατικού δυναμικού, της χειρωνακτικής εργασίας και των υπηρεσιών. Με άλλα λόγια όταν εκατοντάδες χιλιάδες ή εκατομμύρια ζουν και εργάζονται σε μια χώρα αλλά δεν έχουν λόγο στη διαχείριση των κοινών και σε αποφάσεις που τους αφορούν τότε υπάρχει πρόβλημα. Η δημοκρατική συμβίωση απειλείται από την εκμετάλλευση ενός εργατικού δυναμικού χωρίς πολιτικά δικαιώματα - αλλά και υποχρεώσεις - και οι κοινωνικές εντάσεις καραδοκούν ως νομοτελειακή συνέπεια.

Το πρόβλημα είναι ακόμη μεγαλύτερο στις χώρες εκείνες όπου ούτε η ιθαγένεια χορηγείται εύκολα στους μετανάστες 1ης γενιάς. Με εξαίρεση την Τσεχία και την Πολωνία, που έχουν ανάλογα αρνητικές πολιτικές ιθαγένειας και πολιτικής συμμετοχής, αλλά δεν φιλοξενούν σημαντικούς αριθμούς μεταναστών, όλες οι υπόλοιπες χώρες σε ένα από τα δύο πεδία (ιθαγένειας ή εκλέγειν-εκλέγεσθαι σε τοπικές εκλογές) παρέχουν δικαιώματα είτε πολιτικής συμμετοχής, είτε πρόσβασης στην ιθαγένεια. Μόνον η Ελλάδα και η Κύπρος είναι απόλυτα αρνητικές, αδικαιολόγητα ως προς το βαθμό παραγωγικής συμμετοχής του μεταναστευτικού δυναμικού στην οικονομία και κοινωνία τους.

Όταν παραχωρηθεί το δικαίωμα ψήφου στους μετανάστες μακροχρόνιας διαμονής στην Ελλάδα η Ελλάδα απλά θα ενταχθεί στην πλειοψηφία των δημοκρατικών χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπου οι μετανάστες ψηφίζουν και εκλέγονται στις δημοτικές εκλογές.

Πολιτική συμμετοχή και διαβούλευση: Το πρόβλημα της Ελλάδας που ανέδειξε η έρευνα για την Ένταξη των Μεταναστών (Migration Policy Index) είναι ότι οι πολιτικές της για τη μετανάστευση δεν περιέχουν την παραμικρή διέξοδο για δημοκρατική συμμετοχή και για δικαιώματα στους μετανάστες παρά την πολυετή παραγωγική τους συμβολή στην κοινωνία και οικονομία.

Χώρες με κλειστές πολιτικές ιθαγένειας για την 1η γενιά παρέχουν ευνοϊκότερους για τη 2η γενιά, ή δίνουν τη δυνατότητα ψήφου στις τοπικές εκλογές ή για συμμετοχή σε δημόσια διαβούλευση για θέματα που τους αφορούν (μεταναστευτική πολιτική). Αντίθετα ακόμη και στο τελευταίο αυτό τομέα η Ελλάδα συγκαταλέγεται ανάμεσα στη μειοψηφία των χωρών που δεν «ακούν» θεσμικά τους μετανάστες, αλλά και δεν χρηματοδοτούν τις οργανώσεις τους.

Όταν οι οργανώσεις μεταναστών και των δικαιωμάτων τους κληθούν να συμμετάσχουν στην Επιτροπή Κοινωνικής Ένταξης των Μεταναστών, από την οποία έως σήμερα αποκλείονται σκανδαλωδώς, χρηματοδοτώντας τις κυριότερες εξ αυτών, τότε η Ελλάδα απλά θα πράξει το αυτονόητο, όπως και η μεγάλη πλειοψηφία των χωρών της ΕΕ στοχεύοντας στη δημόσια νομιμοποίηση των πολιτικών και στην κοινωνική συνοχή και δικαιοσύνη.

Νέες ρεαλιστικές και γενναίες πολιτικές ιθαγένειας και πολιτικής δημοκρατικής συμμετοχής των μεταναστών, τόσο με το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι, όσο και με την πλήρη και ισότιμη συμμετοχή στη δημόσια ζωή και διαβούλευση για τα κοινά αγαθά και τους νόμους, δεν είναι παρά μια επιτακτικά αναγκαία ρήξη με φοβικές και ανιστόρητες μεταναστευτικές πολιτικές. Γιατί σε μια ραγδαία εξελισσόμενη και γόνιμη κοινωνία και νέα γενειά αξίζει ένα κράτος που εκτιμά και στηρίζεται στους ανθρώπινους πόρους της και δεν φοβάται να ξαναφανταστεί την πολιτική της συγκρότηση.

Πηγή στατιστικών στοιχείων: Migrant Integration Policy Index, http://www.integrationindex.eu


Οι παραπάνω διαπιστώσεις μας καλούν να στηρίξουμε με εποικοδομητική κριτική το νέο νομοσχέδιο και να προωθήσουμε την πληρέστερη κοινωνική και πολιτική ένταξη των αλλοδαπών συμπολιτών μας στην ελληνική κοινωνία και δημοκρατία.


Μίλτος Παύλου, Διευθυντής Εθνικού Παρατηρητηρίου του Ρατσισμού και της Ξενοφοβίας ΕΝΩΣΗ-ΚΕΜΟ/i-RED
Aννα Τριανταφυλλίδου, Επίκουρη Καθηγήτρια, Δημοκρίτειο Πανεπιστημίο Θράκης, Κύρια Ερευνήτρια ΕΛΙΑΜΕΠ.

δείτε το άρθρο μας με τίτλο Θετικά βήματα για ψήφο και ελληνική ιθαγένεια μεταναστών

δείτε τo νομοσχέδιο εδώ

View Current Signatures