Γράμμα προς έναν υποψήφιο δήμαρχο

Της Ευγενίας Ηλιοπούλου

Ναι! Σε σένα γράφω. Σε σένα, υποψήφιε δήμαρχε, που ξεκινάς μία καινούργια πορεία. Σε σένα, που φιλόδοξα υψώνεις ανάστημα και ελπίζεις ότι θα γίνεις ο άρχοντας του τόπου. Σε σένα, που καμαρώνεις ότι θα είσαι πάνω από τα πολιτικά κόμματα και θα δώσεις σημασία στα προβλήματα όλων των πολιτών και όχι "φίλων" σου. Σε σένα, που δηλώνεις ότι θα μπορέσεις να αντεπεξέλθεις στο απαραίτητο νοικοκύρεμα. Σε σένα που, με το πρόσχημα της αγάπης για την πόλη σου, θα περιοριστείς στις πραγματικές της ανάγκες και δεν θα "ανοίξεις" άλλους λογαριασμούς. Σε σένα, που ίσως ονειρεύεσαι ότι θα αλλάξεις την πόλη σου για να ξεχωρίσει, ανάμεσα στις άλλες, για την καθαριότητα, για τη σωστή αναλογία πρασίνου/άνθρωπου και για την πολιτιστική της δραστηριότητα. Σύμφωνα με τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Περιβάλλοντος, η αναλογία πρασίνου ανά κάτοικο πρέπει να αγγίζει τα 9 τ.μ., προκειμένου οι πόλεις να θεωρούνται βιώσιμες, αλλά στην Αθήνα είναι 6,84 τ.μ. (στη Βόννη 35 τ.μ., στο Άμστερνταμ 27 τ.μ., ενώ στη Ρώμη, το Λονδίνο και στο Παρίσι 9 τ.μ.)

Θέλω να σου υπενθυμίσω ότι συμπολίτες μας είναι και οι άνθρωποι που έχουν μόνιμη ή προσωρινή ανικανότητα βάδισης. Τα Άτομα Με Ειδικές Ανάγκες (ΑΜΕΑ) αποτελούν ένα ιδιαίτερο κομμάτι του κοινωνικού συνόλου και χρήζει ιδιαίτερης προσοχής. Άτομα με μόνιμες ή προσωρινές βλάβες, ανικανότητες, αδυναμίες, αναπηρίες ή συνδυασμό των παραπάνω, που προέρχονται από φυσική, ψυχική ή νοητική ανεπάρκεια. Άτομα με μόνιμη ανικανότητα όπως: οι κινητικοί ανάπηροι, οι τυφλοί και γενικά οι αμβλύωπες, οι κωφοί, όσοι έχουν δυσκολία στην αντίληψη, την επικοινωνία και την προσαρμογή και οι ασθενείς από αρτηριοσκλήρυνση, επιληψία, ανεπάρκεια νεφρού, ρευματικές παθήσεις, καρδιοπάθειες κ.λπ. Βοηθούνται από μπαστούνια, περπατίστρες, αναπηρικά αμαξίδια και το επιτυγχάνουν όταν δεν εμποδίζονται από σκαλοπάτια ή δάπεδα με απότομες κλίσεις, από στενούς χώρους. Η αυτόνομη διακίνηση και διαβίωσή τους εμποδίζεται από τη δυσκολία που έχουν στην κίνηση, στην προσέγγιση, στην αντίληψη, στην επικοινωνία και την προσαρμογή, στην ακοή και στην όραση. Άτομα με παροδική ανικανότητα μπορεί να είναι τραυματίες, παροδικά ασθενείς κ.λπ. Σε αυτή την τελευταία κατηγορία βρέθηκα και εγώ για περίπου δύο μήνες. Έτσι είδα και κατάλαβα πάρα πολλά πράγματα.

Για να κάνεις την πόλη σου πιο ανθρώπινη και κυρίως για να τους καταλάβεις, κάνε ένα πείραμα. Κάτσε σε μία αναπηρική καρέκλα ή περπάτησε λίγο με δύο πατερίτσες. Ζήσε την καθημερινότητα ενός τέτοιου ατόμου. Μην κάνεις ζαβολιές και κάνε υπομονή. Μην εγκαταλείψεις εύκολα τον αγώνα. Ζήσε, από κοντά, την απόρριψη που υφίστανται αυτά τα άτομα. Βίωσε τι νιώθουν όταν πάνε σε ένα εστιατόριο ή σινεμά και η τουαλέτα είναι στον άνω όροφο. Όταν πάνε για ψώνια και υπάρχουν μόνο σκάλες χωρίς ασανσέρ. Όταν δεν υπάρχει πρόσβαση στο λεωφορείο ή τρόλεϊ ή στην πολυκατοικία επειδή δεν υπάρχει ράμπα και ούτε ειδικό μηχάνημα ανύψωσης. Όταν πάνε σε μία δημόσια υπηρεσία και αντικρίζουν μόνο σκάλες. Όταν πάνε σε ξενοδοχείο να μην βρουν δωμάτια ειδικά διαμορφωμένα. Ζήσε στο πετσί σου την απαγόρευση πρόσβασης στη θάλασσα. Μόνο τότε θα καταλάβεις πόσο απορριπτέα είναι για τους ΑΜΕΑ τα αυτονόητα για εμάς, δηλαδή η αυτόνομη μετακίνηση και διακίνηση μέσα στην πόλη και εκτός αυτής.

Αυτή η εμπειρία θα σε κάνει πιο άνθρωπο. Έτσι θα τους συμπεριλάβεις στα μελλοντικά σου πλάνα για να τους προσφέρεις τα καλύτερα. Να τους δείξεις σεβασμό. Να μην τους εκμεταλλεύεσαι στα διαφημιστικά σου φυλλάδια για ψηφοθηρικούς λόγους. Δεν φτάνει να κάνεις μνεία στους προεκλογικούς σου πύρινους λόγους στα ΑΜΕΑ, αλλά να ασχοληθείς με τα πραγματικά τους αδιέξοδα. Ξέρω ότι είναι ένα μικρό target group, αλλά σου υπενθυμίζω ότι είναι ομάδα ατόμων που ξέρει και μπορεί να ψηφίσει στις επόμενες νομαρχιακές και δημοτικές εκλογές.

Τα κέρδη υπεράνω της ανθρώπινης ζωής;

Τις τελευταίες ημέρες, οι επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στην υπαίθρια διαφήμιση προσπαθούν με μια μαζικού τύπου διαφημιστική καμπάνια στους δρόμους και τις εφημερίδες, να υπερασπιστούν τις δουλειές τους και να επιχειρηματολογήσουν ενάντια στο Νόμο. Όμως στο μήνυμά τους οι εταιρείες αυτές δεν είναι αρκετά προσεκτικές: κατ’ αρχήν η υπαίθρια διαφήμιση όντως επιτρέπεται στην Ευρώπη, αλλά ΜΕ ΚΑΝΟΝΕΣ. Η υπαίθρια διαφήμιση δεν επιτρέπεται μόνο στην Ευρώπη, αλλά και στη χώρα μας. Επιτρέπεται υπό πολύ συγκεκριμένες προϋποθέσεις, σε σημεία που δεν αποσπούν την προσοχή των οδηγών, ή δε συνιστούν κίνδυνο για τη ζωή τους. Στην Ελλάδα κανείς δεν προσπαθεί να καταργήσει την υπαίθρια διαφήμιση. Αυτό που επιχειρούν οι ακτιβιστές, οι γονείς που έχασαν παιδιά εξαιτίας παράνομων πινακίδων, οι πολιτικοί, οι δημοσιογράφοι και οι ενεργοί πολίτες είναι η εφαρμογή του Νόμου που απαγορεύει την επικίνδυνη υπαίθρια διαφήμιση. Αν αυτό σημαίνει ότι το 90% των χιλιάδων παράνομων πινακίδων είναι επικίνδυνο για τη ζωή των πολιτών, τότε οι διαφημιστικές πινακίδες πρέπει να αποξηλωθούν, όπως συμβαίνει και σε όλη την Ευρώπη. Έχοντας κάνει επισταμένη έρευνα, δεν έχω ακούσει από κανέναν πολίτη ή πολιτικό, να έχει τη διάθεση να «καταργήσει» την υπαίθρια διαφήμιση.

Το δεύτερο επιχείρημα των εταιρειών αναφέρεται σε 20.000 άνεργους, στην περίπτωση που «καταργηθεί» η υπαίθρια διαφήμιση. Κατ’ αρχήν θα ήταν ενδιαφέρον να δημοσιοποιήσουν οι επιχειρήσεις, πού δραστηριοποιείται όλος αυτός ο κόσμος, σε ποιά πόστα δηλαδή. Ο αντιδήμαρχος Αμαρουσίου, κ. Γαρδέλης, έχει πει στην κάμερά μου (για τις ανάγκες του ντοκιμαντέρ μου) ότι οι άνθρωποι που συλλαμβάνονται απ’ τις αρχές του Δήμου την ώρα που αλλάζουν τα μηνύματα στις παράνομες διαφημιστικές πινακίδες, είναι συνήθως αλλοδαποί, χωρίς χαρτιά, επίσημη διεύθυνση κ.λπ. Αυτό βέβαια είναι κάτι που μπορεί να διαπιστώσει οποιοσδήποτε τύχει να παρακολουθήσει τοποθέτηση ή αλλαγή διαφημιστικής πινακίδας. Αν στις 20.000 των ανέργων οι επιχειρήσεις συμπεριλαμβάνουν και τα συνεργεία με τους ανασφάλιστους Πακιστανούς που πληρώνονται με «μαύρο» χρήμα, τότε κάτι δεν πάει καλά.

Και κάτι ακόμα: ο κ. Άρης Σταθάκης, πρώην βουλευτής της Ν.Δ. και Πρόεδρος της προηγούμενης Διακομματικής Επιτροπής για την Οδική Ασφάλεια, έχει αντικρούσει το επιχείρημα περί «κόσμου που θα μείνει στο δρόμο, χωρίς δουλειά» λέγοντάς μου το εξής: με την ίδια λογική θα πρέπει να κάνουμε όλο και περισσότερους πολέμους για να συντηρούμε τις βιομηχανίες των όπλων. Με άλλα λόγια: οι διαφημιστικές πινακίδες στη συντριπτική τους πλειοψηφία σήμερα είναι παράνομες γιατί έχουν αποδειχθεί επικίνδυνες για την οδική ασφάλεια, αλλά την ίδια ώρα κάποιοι συμπολίτες μας ζουν απ’ αυτή την παράνομη δραστηριότητα, αδιαφορώντας για το Νόμο και για την οδική ασφάλεια όλων μας. Τί πρέπει να λάβει υπόψη της η κοινωνία; Τα κέρδη κάποιων εταιρειών με παράνομη δραστηριότητα ή την ασφάλεια όλων των πολιτών και την ευνομία;

Κι ένα υστερόγραφο: Στη χώρα μας υπάρχουν καταδικαστικές αποφάσεις ενάντια σε εταιρείες της υπαίθριας διαφήμισης, που τις καθιστούν υπεύθυνες για το θάνατο ανθρώπων. Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία που δίνει ο Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης, κάθε χρόνο σκοτώνονται κατά μέσο όρο 8 με 10 άνθρωποι εξαιτίας των διαφημιστικών πινακίδων. Είναι βέβαιο ότι σκοτώνονται πολλοί περισσότεροι, αλλά δύσκολα θα το μάθουμε, για πολλούς λόγους που δεν είναι της παρούσης να εξηγήσω. Το θέμα αυτή τη στιγμή είναι το εξής: μπορούμε να συμψηφίσουμε τους 20.000 ανέργους, με τους 1ο και πλέον νεκρούς το χρόνο; Μπορούμε να υποστηρίξουμε μια παράνομη δραστηριότητα που στοιχίζει ανθρώπινες ζωές, προκειμένου να μη χαθούν θέσεις εργασίας; Μπορούμε να θυσιάσουμε έστω και μια ζωή για να συνεχίσουν κάποιοι να βγάζουν κέρδη παρανομώντας;

από το http://andriotakis.wordpress.com

διαβάστε σε περισσότερα blogs για το θέμα εδώ, εδώ και εδώ

Δείτε ένα παλαιότερο δημοσίευμα των ΝΕΩΝ....

Αδιασταύρωτα πυρά μεταξύ Βρυξελλών και Βύρωνα

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΚΙΜΠΟΥΡΟΠΟΥΛΟΥ

Τι σχέση έχουν ο Βύρωνας με τις Βρυξέλλες; Εκ πρώτης όψεως καμιά. Ο Βύρωνας είναι μια ακόμη κακοποιημένη συνοικία της Αθήνας, που οι πολυκατοικίες της ορθώνουν το ανάστημά τους για να κρύψουν τον ήλιο, ο οποίος πάντως επιμένει να φωτίζει τους δρόμους του τις περισσότερες μέρες του χρόνου. Οι Βρυξέλλες πάλι (δεν ξέρω ο ίδιος, δεν έχω πάει, δεν μ’ έχει καλέσει κανένας ευρωβουλευτής να κάνω αυτόν τον ενδιαφέροντα πελατειακό ευρωτουρισμό) λένε πως είναι μια πόλη μουντή, νεφοσκεπής που ο ήλιος σπάνια την επισκέπτεται. Είναι επίσης η έδρα της ευρωκρατίας, αυτής της ιδιότυπης ελίτ γραφειοκρατών, λομπιστών και πολιτικών που με την ίδια ευκολία με την οποία κηρύσσουν γραφικές καμπάνιες κατά της φτώχειας στην Ε.Ε. (καλή ώρα φέτος) αποφασίζουν επίσης πώς θα τη διευρύνουν και θα τη βαθύνουν. Συνήθως με additional meters. Για την Ελλάδα σήμερα, την Ισπανία ή την Πορτογαλία αύριο.

ΑΛΛΑ ΣΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ της Ευρώπης είναι επίσης ένα θερμοκήπιο της εγκληματικότητας. Ληστείες, διαρρήξεις, επιθέσεις είναι στην ημερήσια διάταξη, ιδιαίτερα στον κατ’ εξοχήν ευρωπαϊκό τομέα της πόλης όπου βρίσκονται πρεσβείες, προξενεία, οι έδρες των ευρωπαϊκών αρχών και οι κατοικίες της πολυπληθούς γραφειοκρατίας της Ε.Ε. Από μια άποψη είναι λογικό αυτή η βιτρίνα ευμάρειας να προσελκύει φτωχοδιάβολους έτοιμους για όλα. Λέγεται δε πως η έξαρση της εγκληματικότητας είναι τόση ώστε οι βελγικές φυλακές έχουν φρακάρει και το Βέλγιο αποφάσισε να κάνει «εξαγωγή» κρατουμένων (τελευταία, τουλάχιστον 500) στη γειτονική Ολλανδία. Η οποία ασμένως προσεφέρθη να τους φιλοξενήσει. Ευρωπαϊκή αλληλεγγύη στην καταστολή και στον «σωφρονισμό».

Ο ΒΥΡΩΝΑΣ πού κολλάει, θα μου πείτε; Ο Βύρωνας είναι απλώς μια πρώην προλεταριακή, νυν μικροαστική γειτονιά, χωρίς λαμπερά κτήρια, που έγινε προχθές πεδίο μάχης, χώρος «εκπαίδευσης» αστυνομικών σε ζωντανούς στόχους και σκηνή εκτέλεσης ενός αθώου Αλβανού πολίτη. Αλλά, και αθώος να μην ήταν, δεν ξέρω αν θα άλλαζαν ριζικά τα πράγματα. Το δόγμα του ανένδοτου πολέμου κατά της εγκληματικότητας, της οποίας τα κίνητρα και οι γενεσιουργές αιτίες είναι παντελώς αδιάφορα για την πολιτική ηγεσία, έχει στο πρόγραμμα κι άλλες παράπλευρες απώλειες με τις οποίες, προφανώς, θέλουν να εξοικειωθούμε. Αν κρίνουμε από τις δηλώσεις του υπουργού Προστασίας του Πολίτη (τραγικός ο ευφημισμός του τίτλου του για το τελευταίο θύμα αυτής της «προστασίας», τον 25χρονο Νίκολας Τόντι), η ΕΛ.ΑΣ. και ο «πόλεμός» της κατά του εγκλήματος με κάθε τίμημα έχουν περίπου εξαιρεθεί από κάθε πρόγραμμα περικοπής των κρατικών δαπανών, αλλά πολύ περισσότερο περικοπής της αυθαιρεσίας και της υπουργικής αμετροέπειας. Η οποία μπορεί να αποδειχθεί πιο καταστροφική και από την άνοδο του spread.

ΜΕ ΟΡΟΥΣ κοινής λογικής θα συνιστούσα στην πολιτική και φυσική ηγεσία της ΕΛ.ΑΣ. ψυχραιμία και αυτοσυγκράτηση. Μια μετριοπαθής ανάλυση των δεδομένων οδηγεί στο ασφαλές συμπέρασμα ότι η εφαρμογή των μέτρων που αφ’ εαυτής προωθεί η κυβέρνηση και αυτών που της επιβάλλει το «έκτακτο στρατοδικείο» των Βρυξελλών (ή στο μέλλον το ΔΝΤ) θα οδηγήσουν σε αύξηση της εγκληματικότητας. Αυτή η στατιστική δεν σηκώνει «δημιουργική λογιστική», δεν περιορίζεται από κανένα Σύμφωνο Σταθερότητας και, το χειρότερο, δεν έχει διαψευστεί ποτέ ιστορικά: η διάχυση της φτώχειας, της ανεργίας αλλά και της οργής στον κοινωνικό ιστό συνοδεύεται πάντα από μια ευθέως ανάλογη έξαρση των αδικημάτων. Που ξεκινούν από εγκλήματα κατά της «ιεράς ιδιοκτησίας» και φτάνουν σε αγριότερες και πιο ανεξέλεγκτες καταστάσεις. Όταν η λεηλασία μιας ολόκληρης κοινωνίας μεταφράζεται σε βίαιη και μαζική υποβάθμιση των όρων ζωής της, το «άρπαξε να φας και κλέψε να ‘χεις» γίνεται ίσως η μοναδική μορφή κάποιας αναδιανομής του πλούτου για τα πιο εξαθλιωμένα στρώματα.

ΩΣ ΕΚ ΤΟΥΤΟΥ, πριν η πολιτική ηγεσία επιστρατεύσει κι άλλες ορδές αστυνομικών περιπόλων, πριν παραγγείλει καλύτερο εξοπλισμό και πιο εξελιγμένη τεχνογνωσία αστυνόμευσης και καταστολής, πριν εκθέσει κι άλλους πολίτες (αλλά και αστυνομικούς) στο έλεος των «παράπλευρων απωλειών», θα πρέπει να αναρωτηθεί πόσο κόσμο έχει εκθέσει ήδη στα διασταυρούμενα και τα αδιασταύρωτα πυρά που εκτοξεύονται μεταξύ Αθηνών και Βρυξελλών. Πόση «αιμορραγία» θυμού, εισοδήματος, περιθωριοποίησης, κοινωνικού αποκλεισμού, όρων ζωής προκαλεί η συνταγή της ύφεσης που με τόση αυταπάρνηση υλοποιεί. Θα πρέπει να αναρωτηθεί πόσους «στρατούς», όχι μόνο Αλβανών, αλλά και Ινδών και Αφρικανών και Ελλήνων εξοπλίζει ήδη, ανεπαισθήτως προς το παρόν, με όρους ενός ακήρυχτου, ανεξέλεγκτου, καθημερινού κοινωνικού πολέμου στο εγγύς μέλλον που θα διεξάγεται στους φούρνους της γειτονιάς, στα ράφια των σούπερ μάρκετ ή στα γκισέ των τραπεζών.

Βλέπετε, ο Βύρωνας και οι Βρυξέλλες μπορεί να απέχουν περίπου 3.010 χιλιόμετρα. Αλλά μπορεί επίσης να απέχουν (κι ας ακούγεται μελό) μόνο ένα κομμάτι ψωμί.

Καταγγελία: 'Παιδομάζωμα' στου Παπάγου

Με επιστολή του δημάρχου Παπάγου Βασ. Ξύδη, η Ασφάλεια, το Σάββατο το βράδυ, προχώρησε σε ομαδικές προσαγωγές μαθητών και μαθητριών για "εξακρίβωση στοιχείων".

Της ΜΑΡΙΑΣ ΔΑΜΟΛΗ*

Σάββατο βράδυ στου Παπάγου. Γύρω στις οκτώ μαζεύεται η νεολαία στις πλατείες. Στον «Άι Γιώργη» και στην «Ομπρέλα». Με άτυπο διαχωρισμό, οι «μικροί» στην πρώτη, οι «προχωρημένοι» στη δεύτερη. Η πρώτη έχει και «παιδική χαρά» άρα πιστιρικομάνι αλλά και κηδεμόνες . Τα παιδιά, εκεί γύρω στην τρίτη γυμνασίου, προάγονται στους «μεγάλους», και συχνάζουν στη δεύτερη.

Πολλά «ακούγονται» για τα πάρκα και τις πλατείες. Οι γονείς ξεπερνούν την ανησυχία τους βασιζόμενοι στο ότι το μικρό σύστημα της συγκεκριμένης κοινωνίας του Παπάγου επιτρέπει το να γνωρίζονται λίγο - πολύ όλοι μεταξύ τους, με συνέπεια οι παρέες των παιδιών να αποτελούν «συνέχεια» εκείνων των μεγάλων.

Φάνηκε ότι και ο δήμαρχος ανησυχεί. Για την εικόνα του δήμου του, για την εμπιστοσύνη των δημοτών στην κοινότητα και το πρόσωπό του.

Σαββατόβραδο λοιπόν, και η πολυαναμενόμενη από τα παιδιά έξοδός τους έχει αρχίσει. Το επεισόδιο με τη βόμβα στη Βουλή, άλλα το γνωρίζουν και άλλα όχι. Αίφνης η «Ομπρέλα» περικυκλώνεται από αστυνομικούς με πολιτικά, που ζητούν ταυτότητες και στη συνέχεια μετάβαση στο Αστυνομικό Τμήμα για εξακρίβωση στοιχείων. Στην απαίτηση μερικών από τα παιδιά να επιδείξουν οι αστυνομικοί τις δικές τους ταυτότητες, αυτοί ξαφνιάζονται, αλλά το κάνουν. Στην άρνηση ορισμένων να μπουν στα άγνωστα γι' αυτά -συμβατικά- αυτοκίνητα, χαμογελούν συγκαταβατικά και αδιαπραγμάτευτα. Στο αίτημα κάποιων να πάρουν τηλέφωνο τους γονείς τους, προτρέπουν αρνητικά «δεν χρειάζεται να τους ανησυχήσετε». Ένα - δυο κορίτσια αγνοούν τη σύσταση και ειδοποιούν.

Στο τμήμα, ευγενικός ο προϊστάμενος αστυνόμος, ζητά (απ’ τους γονείς που ενημερώθηκαν και σπεύδουν) «την κατανόησή σας - δεν υπόκειται το θέμα στην αρμοδιότητά μου - εκτελώ εντολές - θα περιμένουμε τον διοικητή του τμήματος της Ασφάλειας που θα σας εξηγήσει»

Εν τω μεταξύ, αθρόα συνεχίζεται η προσέλευση -ή μήπως προσαγωγή;- εφήβων. Σύντομα το τμήμα γεμίζει από εικοσιπέντε με τριάντα παιδιά από δεκατέσσερα έως δεκαεπτά ετών, όλα κάτοικοι Παπάγου, μαθητές του τοπικού Γυμνασίου και Λυκείου. Μεταξύ τους και τρεις νεαροί, φοιτητές. Τα παιδιά διαχωρίζονται ανάλογα με το ποια έχουν μαζί τους ταυτότητες και ποια όχι, κι αρχίζει η καταγραφή των στοιχείων τους. Οι αστυνομικοί -οι οποίοι φέρουν πολιτική περιβολή και τα όπλα τους στις ζώνες συγκρατούν με προσπάθεια τον εκνευρισμό τους, κάποιοι αποπειρώνται να ελαφρύνουν την ατμόσφαιρα κάνοντας χιούμορ σε ύφος φιλικού κλίματος. Ενημερώνουν ότι η «διαδικασία» θα τραβήξει σε μάκρος, επαναλαμβάνουν ότι βασίζονται στην κατανόηση όλων των παρισταμένων, διευκρινίζουν ότι δεν τους επιτρέπεται να δώσουν περαιτέρω επεξηγήσεις.

Το όλο τυπικό, ξεκινά με πρώτη την -υπό μορφήν ρητορικής- ερώτηση «Λοιπόν, για να ξεκινήσουμε σωστά: δεν έχουμε κανέναν αλλοδαπό μεταξύ μας, έτσι;». Αυθόρμητα πετάγονται δυό παιδιά και λένε εμφατικά «Όχι!». «Ωραία, μπράβο, μπορούμε ν’ αρχίσουμε… Ένας - ένας. Όνομα, επίθετο..». Οι αντιδράσεις των παιδιών κυμαίνονται μεταξύ φόβου, ταραχής, απορίας, «πλάκας», ανυπομονησίας, στωικότητας, ανάλογα με τον χαρακτήρα και το επίπεδο «εμπειρίας» τους. Τα πιο θορυβημένα έχουν πάθει γλωσσοδέτη, με αποτέλεσμα να μπλοκάρουν στις απλές ερωτήσεις, που τα καλούν να απαντήσουν σχετικά με την ημερομηνία γεννήσεως και τη διεύθυνση του σπιτιού τους. Αυτό το γεγονός συγχύζει τόσο τον καταγράφοντα αστυνομικό υπάλληλο, που απευθύνεται σε δυο άλλα που χασκογελάνε σε μια γωνία, λέγοντάς τους, υψώνοντας απότομα και έντονα τη φωνή, «εσείς εκεί μαλακίζεστε». Στον παριστάμενο γονιό που τον εγκαλεί, σπεύδει να απολογηθεί, ενώνοντας τα χέρια στο στήθος: «Ξεχάστε παρακαλώ αυτό που είπα, συγχωρέστε με, είμαι θυμωμένος για άλλους λόγους». Οπωσδήποτε, η ηλικία, το ομαδικό πνεύμα και η κοινή θέση στην οποία βρίσκονται τα παιδιά, τα διατηρεί ήρεμα. Τα περισσότερα ψιθυρίζουν μεταξύ τους και όλα βρίσκουν την ευκαιρία να ρωτήσουν χαμηλόφωνα τους όποιους γνωστούς τους γονείς: «Τι θα μας κάνουν, ξέρετε;». Λίγα απ’ αυτά εκφράζουν σε ήπιο τόνο το παράπονο-διαμαρτυρία τους για τη ματαίωση της «εξόδου» τους που υφίστανται «χωρίς να φταίμε εμείς σε τίποτα».

Όταν επιτέλους φτάνει ο Διοικητής του τμήματος της Ασφάλειας, οι γονείς τον ακολουθούν στο γραφείο του. Εκεί, τους ενημερώνει ότι κατόπιν παράκλησης του δημάρχου να επιληφθεί η αστυνομία προκειμένου να διαλευκανθεί το ζήτημα των κατά συρροήν βανδαλισμών που υφίσταται η περιοχή της «Ομπρέλας», ώστε να αποκατασταθεί η τάξη, το τμήμα προέβη στην επιχείρηση που διαδραματίζεται. Στο ερώτημα γονιού, γιατί δεν φροντίζουν δήμαρχος και Τμήμα να προλαμβάνουν τα «κακώς κείμενα» προφυλάσσοντας περιουσία, πολίτες και πρωτίστως τα παιδιά, με το να περιπολεί η Αστυνομία καθημερινά στις πλατείες και τα πάρκα, δηλώνει: «Δεν έχω προσωπικό, κυρία μου, επιπλέον η Δημοτική αστυνομία διαθέτει έναν και μόνο υπάλληλο - και άλλωστε κι εγώ εντολές εκτελώ». Στην απορία άλλου τι ακριβώς εξυπηρετεί η αποψινή περιπέτεια των παιδιών, εξανίσταται λέγοντας ότι «καλά θα κάνουν οι γονείς, σεβόμενοι τους θεσμούς, να γαλουχούν τα παιδιά τους με την πεποίθηση ότι η Αστυνομία υπάρχει για να φροντίζει για την ασφάλειά τους και να μην κλονίζουν την εμπιστοσύνη τους κακολογώντας εναντίον της». Σε πρόταση απλούστευσης της ταλαιπωρίας όλων με το να αφεθούν τα παιδιά να πάνε στα σπίτια τους και αν προκύψει κάτι να ειδοποιηθούν εκεί, τονίζει: «είμαι υποχρεωμένος να τηρήσω τον νόμο». Συμβουλεύει να γνωστοποιούμε στα παιδιά μας τους κινδύνους που τα απειλούν. Διεκτραγωδεί την κατάσταση που βρίσκεται και υφίσταται όλο το σώμα της Αστυνομίας. Δηλώνει την προσωπική του απογοήτευση: «Περιμένω απλώς να συνταξιοδοτηθώ». Κλείνει τη συνεδρία, μοιράζοντας σε όλους από μια φωτοτυπία πρόσφατου δικού του άρθρου στην τοπική εφημερίδα «Φωνή του Παπάγου» με τίτλο «15 χρήσιμες συμβουλές από το Τμήμα Ασφαλείας Παπάγου», καθώς και μια που φέρει ένα απόσπασμα από τον Ισοκράτη(που βρίσκεται κορνιζαρισμένο και σε περίοπτη θέση στη βιβλιοθήκη): «Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται διότι κατεχράσθη το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας, διότι έμαθε στους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία».

Στην παρότρυνση να πει δυο λόγια στα παιδιά περί τού τι κάνουν τόσες ώρες εκεί, ανταποκρίθηκε αναλόγως. Τα συγκέντρωσε μπροστά του και ανήγγειλε: «Ζητώ την κατανόησή σας και ευχαριστώ για την υπομονή σας. Σήμερα θα κρατήσει ώρες αυτή η διαδικασία, που όμως είναι προς όφελός σας. Αλλά, σας υπόσχομαι ότι την επόμενη φορά, δεν θα κρατήσει παρά ελάχιστα». Αγνοεί το σχόλιο ενός κοριτσιού, που αναρωτιέται φωναχτά «γιατί, θα υπάρξει και επόμενη;;!!». Στην απόπειρα ενός απ’ τους μεγαλύτερους νεαρούς να μιλήσει, αλλά και κάποιου απ’ τους γονείς που άρχισε να αγανακτεί, έκλεισε το θέμα και την πόρτα του οριστικά, λέγοντας: « Εσείς περνάτε την ώρα σας κι έχετε όρεξη για συζήτηση, αλλά εμείς εδώ έχουμε να κάνουμε δουλειά. Ελάτε άλλη φορά να τα πούμε». Στις 12.30 όλοι ήσαν ελεύθεροι να φύγουν.

Ενδέχεται τα παιδιά να μην ξαναμαζευτούν στην "Ομπρέλα". Ίσως φοβούνται ή ίσως υποψιάζονται πλέον ότι έχει πολλές τρύπες.

Μήπως η μόνη αξιόπιστη και αδιάβροχη ομπρέλα που διαθέτουν παιδιά και γονείς είναι η εγκατάσταση αμοιβαίας εμπιστοσύνης; Και η διαρκής επανάληψη της αγωγής ενός πολίτη που αναλαμβάνει πρωτίστως τη δική του ευθύνη; Μέσα και πίσω απ’ τους καθρέφτες όπου φαίνεται και δοκιμάζεται η αξιοπιστία εαυτού και πάντων;

* Η Μαρία Δαμολή είναι μητέρα της οποίας τα δύο παιδιά προσήχθησαν στο Α.Τ. Παπάγου

ΚΩΔΙΚΟΙ ΠΡΟΣΒΑΣΗΣ & ΑΣΦΑΛΕΙΑ

Bruce Schneier
http://www.cryptogram.gr

Επιλέγοντας ασφαλείς κωδικούς πρόσβασης

Από τότε που έγραψα ότι ανέλυσα τους 34,000 κωδικούς πρόσβασης του MySpace, ο κόσμος με ρωτάει πώς να επιλέξει ασφαλείς κωδικούς πρόσβασης. Έχουν γραφτεί πολλά για το θέμα τα τελευταία χρόνια, αλλά τα περισσότερα φαίνεται ότι βασίζονται σε αμφισβητούμενες προτάσεις αντί για πραγματικά αναλυτικά στοιχεία. Όσα ακολουθούν είναι σοβαρές συμβουλές. Η επίθεση που αξιολογώ είναι μια επίθεση μαντέματος κωδικών εκτός σύνδεσης. Αυτή η επίθεση υποθέτει ότι ο επιτιθέμενος είτε έχει αντίγραφο του κρυπτογραφημένου αρχείου σας ή κρυπτογραφημένο αρχείο κωδικών του διακομιστή και μπορεί να δοκιμάζει κωδικούς όσο πιο γρήγορα μπορεί. Υπάρχουν περιπτώσεις όπου αυτή η επίθεση δεν έχει νόημα. Για παράδειγμα, οι κάρτες ATM είναι ασφαλείς ακόμη κι αν έχουν μόνο ένα τετραψήφιο αριθμό PIN, επειδή δεν μαντεύεις κωδικούς εκτός σύνδεσης. Και είναι πιο πιθανό η αστυνομία να λάβει ένταλμα για το λογαριασμό Hotmail σου αντί να μπει στον κόπο να σπάσει τον κωδικό πρόσβασης. Το σύστημα κλειδί-εγγύηση (key-escrow) του προγράμματος κρυπτογράφησης είναι σίγουρα πιο ευάλωτο από τον κωδικό πρόσβασης, όπως και κάθε ‘μυστική ερώτηση’ που έχετε βάλει σε περίπτωση που ξεχάσετε τον κωδικό σας. Οι μάντεις κωδικών εκτός σύνδεσης έχουν γίνει γρήγοροι και έξυπνοι. Η εταιρεία AccessData πουλάει το Password Recovery Toolkit, ή PRTK. Ανάλογα με το λογισμικό που επιτίθεται, το PRTK μπορεί να δοκιμάσει μέχρι και εκατοντάδες χιλιάδες κωδικούς ανά δευτερόλεπτο και δοκιμάζει λιγότερο κοινούς κωδικούς πιο γρήγορα από τους πιο σύνθετους. Επομένως, η ασφάλεια του κωδικού σας εξαρτάται από δύο πράγματα: οι λεπτομέρειες του λογισμικού που καθυστερούν το μάντεμα του κωδικού και με ποια σειρά τα προγράμματα όπως το PRTK μαντεύουν διαφορετικούς κωδικούς. Ορισμένα λογισμικά περιλαμβάνουν ρουτίνες που είναι σκοπίμως σχεδιασμένες για να καθυστερούν το μάντεμα του κωδικού. Τα καλά λογισμικά κρυπτογράφησης δεν χρησιμοποιούν τον κωδικό σου ως κλειδί κρυπτογράφησης. Υπάρχει μια διαδικασία που μετατρέπει τον κωδικό σου σε κλειδί κρυπτογράφησης. Και το λογισμικό μπορεί να καθυστερήσει αυτή τη διαδικασία όσο θέλει. Τα αποτελέσματα βρίσκονται παντού. Για παράδειγμα το Microsoft Office έχει μια απλή μετατροπή από κωδικό σε κλειδί, οπότε το PRTK μπορεί να δοκιμάσει 350,000 κωδικούς του Microsoft Word ανά δευτερόλεπτο σε υπολογιστή 3-GHz Pentium 4, που είναι ένας σχετικά χαρακτηριστικός υπολογιστής της εποχής. Το WinZip παλαιότερα ήταν χειρότερο – πάνω από ένα εκατομμύριο μαντέματα ανά δευτερόλεπτο για την έκδοση 7.0 – αλλά με την έκδοση 9.0, η λειτουργία επαύξησης του κρυπτοσυστήματος έχει βελτιώσει τα πράγματα σημαντικά: το PRTK μπορεί να δοκιμάσει μόνο 900 κωδικούς ανά δευτερόλεπτο. Και το PGP δυσκολεύει σκοπίμως προγράμματα όπως το PRTK, επιτρέποντας 900 μαντέματα το δευτερόλεπτο. Όταν γίνεται επίθεση σε προγράμματα με σκοπίμως αργές αυξήσεις, είναι σημαντικό να υπολογίζεις το κάθε μάντεμα. Μια επίθεση έξι απλών μικρών χαρακτήρων, από ‘αααααα’ μέχρι ‘ωωωωωω’ έχει πάνω από 308 συνδυασμούς. Και γενικά δεν είναι παραγωγική, επειδή το πρόγραμμα περνάει τον περισσότερο χρόνο του δοκιμάζοντας απίθανους κωδικούς όπως ‘πςζρςξ’. Σύμφωνα με τον Eric Thompson της AccessData, ένας τυπικός κωδικός περιλαμβάνει μια ρίζα συν ένα παράρτημα. Η ρίζα δεν είναι απαραίτητα μια λέξη στο λεξικό, αλλά είναι κάτι που προφέρεται. Το παράρτημα είναι είτε πρόθεμα (90%) ή επίθημα (10%). Επομένως, η πρώτη επίθεση που κάνει το PRTK είναι να δοκιμάσει ένα λεξικό με 1,000 περίπου κοινούς κωδικούς, όπως ‘letmein’, ‘password’, ‘123456’ και ούτω καθεξής. Στη συνέχεια τους δοκιμάζει με 100 περίπου κοινά επιθήματα ‘1’, ‘4u’, ‘69’, ‘abc’ και τα λοιπά. Αν θέλετε το πιστεύετε, ανακτά περίπου το 24% όλων των κωδικών με αυτούς τους 100,000 συνδυασμούς. Στη συνέχεια, το PRTK ξεφυλλίζει μια σειρά όλο και πιο σύνθετων λεξικών με ρίζες και παραρτήματα. Τα λεξικά με ρίζες περιλαμβάνουν: * Κοινές λέξεις λεξικού: 5,000 λήμματα
* Λεξικό κυρίων ονομάτων: 10,000 λήμματα
* Αναλυτικό λεξικό: 100,000 λήμματα
* Λεξικό φωνητικής μορφής: 1/10,000 από εξαντλητική έρευνα χαρακτήρων Το λεξικό φωνητικής μορφής είναι ενδιαφέρον. Δεν πρόκειται ακριβώς για λεξικό ∙ είναι μια ρουτίνα τύπου αλυσίδας Markov που παράγει προφερόμενες σειρές στην αγγλική γλώσσα ενός δεδομένου μήκους. Για παράδειγμα το PRTK μπορεί να παράγει και να δοκιμάζει ένα λεξικό για κάθε ευπρόφερτη σειρά έξι χαρακτήρων, ή μια σειρά εφτά χαρακτήρων σχεδόν ευκολοπρόφερτων. Ασχολούνται με ρουτίνες παραγωγής και για άλλες γλώσσες. Επίσης, το PRTK διεξάγει μια εξαντλητική έρευνα μιας σειράς τεσσάρων χαρακτήρων. Ξεφυλλίζει τα λεξικά με μικρά γράμματα (το πιο κοινό), με κεφαλαίο το αρχικό (το δεύτερο πιο κοινό), όλα κεφαλαία και τελικό κεφαλαίο. Ξεφυλλίζει τα λεξικά με κοινές αντικαταστάσεις: ‘$’ για ‘s’, ‘@’ για ‘a’, ‘1’ για ‘l’ και τα λοιπά. Οτιδήποτε ανήκει στη φρασεολογία του Διαδικτύου (γνωστή ως ‘leet speak’) περιλαμβάνεται εδώ, όπως ‘3’ για ‘e’. Τα λεξικά με τα παραρτήματα περιλαμβάνουν: * Όλους τους διψήφιους συνδυασμούς
* Όλες τις ημερομηνίες από 1900 μέχρι 2006
* Όλους τους τριψήφιους συνδυασμούς
* Όλα τα μονά σύμβολα
* Όλα τα μονά ψηφία, συν μονά σύμβολα
* Όλους τους συνδυασμούς με δύο σύμβολα Η μυστική συνταγή της AccessData είναι η σειρά με την οποία τρέχει τους διάφορους συνδυασμούς λεξικών με ρίζες και παραρτήματα. Η έρευνα της εταιρείας δείχνει ότι το «κλειδί» των κωδικών είναι μια ρίζα από επτά ως εννέα χαρακτήρες συν ένα κοινό παράρτημα και είναι πιο πιθανό να επιλέξει κανείς μια ρίζα δύσκολη από ένα μη κοινό παράρτημα. Κανονικά, το PRTK τρέχει σε δίκτυο υπολογιστών. Το μάντεμα κωδικών είναι μια εργασία που μπορεί να διανεμηθεί και μπορεί να τρέχει στο παρασκήνιο. Ένας μεγάλος οργανισμός όπως η Μυστική Υπηρεσία μπορεί εύκολα να έχει εκατοντάδες υπολογιστές να ψάχνουν μανιωδώς για τον κωδικό κάποιου. Μια εταιρεία που λέγεται Tableau κατασκευάζει ειδικό πρόσθετο υλικό (H/W) FPGA για να επιταχύνει το PRTK για αργά προγράμματα, όπως PGP και WinZip, με αύξηση της επίδοσης περίπου 150-300 φορές. Πόσο καλά είναι όλα αυτά; Ο Eric Thompson υπολογίζει ότι μέσα σε 2 βδομάδες με ένα μήνα, το λογισμικό του σπάει 55-65% όλων των κωδικών. (Εξαρτάται, βέβαια, πολύ από την εφαρμογή.) Αυτά τα αποτελέσματα είναι καλά, αλλά όχι τέλεια. Αλλά αυτό δεν προϋποθέτει βιογραφικά στοιχεία. Όποτε μπορεί, η AccessData συγκεντρώνει οποιεσδήποτε προσωπικές πληροφορίες για το υποκείμενο προτού ξεκινήσει. Αν δει άλλους κωδικούς μπορεί να μαντέψει τι είδους κωδικούς χρησιμοποιεί το υποκείμενο. Πόσο μεγάλη ρίζα χρησιμοποίησε; Τι είδους ρίζα; Βάζει παραρτήματα στην αρχή ή το τέλος; Χρησιμοποιεί αντικαταστάσεις; Οι ταχυδρομικοί κώδικες είναι κοινά παραρτήματα, οπότε μπαίνουν στο αρχείο. Όπως και διευθύνσεις, ονόματα από ατζέντα, άλλοι κωδικοί και άλλες προσωπικές πληροφορίες. Τα δεδομένα αυτά κάπως ανεβάζουν το ποσοστό επιτυχίας του PRTK, αλλά αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι ότι μειώνει το χρόνο από βδομάδες σε μέρες ή και σε ώρες. Οπότε αν θέλετε έναν κωδικό δύσκολο στο μάντεμα, θα πρέπει να επιλέξετε κάτι που να μην είναι σε καμία λίστα με ρίζες ή παραρτήματα. Να μπερδέψετε κεφαλαία με μικρά στη μέση της ρίζας σας. Να βάλετε αριθμούς και σύμβολα στη ρίζα που δεν είναι κοινές αντικαταστάσεις. Ή να βάλετε το παράρτημα στη μέση της ρίζας σας. Ή να χρησιμοποιήσετε δύο ρίζες με ένα παράρτημα στη μέση. Ακόμη και κάτι πιο χαμηλά στη λίστα λεξικών του PRTK – το λεξικό φωνητικών μορφών επτά χαρακτήρων – μαζί με ένα μη κοινό παράρτημα, δεν πρόκειται να το μαντέψουν. Ούτε έναν κωδικό με τα πρώτα γράμματα μιας πρότασης, ειδικά αν βάλετε αριθμούς και σύμβολα στο σύνολο. Και ναι, αυτοί οι κωδικοί θα είναι δύσκολοι στην απομνημόνευση, γι’ αυτό και θα πρέπει να χρησιμοποιήσετε ένα πρόγραμμα σαν το Password Safe που είναι δωρεάν και ανοιχτού κώδικα για να τα αποθηκεύσετε. (Το PRTK μπορεί να δοκιμάσει μόνο 900 κωδικούς του Password Safe 3.0 το δευτερόλεπτο) Ακόμη κι έτσι τίποτα από όλα αυτά μπορεί να μην έχει σημασία. Η AccessData πουλάει ένα άλλο πρόγραμμα το Forensic Toolkit, το οποίο, μεταξύ άλλων, σαρώνει ένα σκληρό δίσκο για κάθε εκτυπώσιμη σειρά χαρακτήρων. Ψάχνει σε έγγραφα, στο Μητρώο, σε η-ταχυδρομείο, σε ανταλλαγμένα αρχεία, σε διαγραμμένο χώρο στο σκληρό δίσκο… παντού. Και δημιουργεί ένα λεξικό από αυτά και το ενσωματώνει στο PRTK. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι η διαχείριση μνήμης του λειτουργικού συστήματος των Windows αφήνει δεδομένα παντού κατά την κανονική ροή των λειτουργιών. Θα πληκτρολογήσεις τον κωδικό σου σε ένα πρόγραμμα και θα αποθηκευτεί σε μια μνήμη κάπου αλλού. Τα Windows ανταλλάσουν τη σελίδα εκτός του δίσκου και γίνεται το πίσω μέρος κάποιου αρχείου. Μεταφέρεται σε κάποιο μακρινό μέρος του σκληρού δίσκου και κάθεται εκεί για πάντα. Ούτε τα Linux και Mac OS είναι καλύτερα στο θέμα αυτό. Θα πρέπει να τονίσω ότι τίποτα από αυτά δεν σχετίζεται με τον αλγόριθμο κρυπτογράφησης ή το μήκος κλειδιού. Ένας αδύναμος αλγόριθμος των 40-bit δεν καθιστά πιο εύκολη την επίθεση, ούτε ένας ισχυρός αλγόριθμος των 256-bit την καθιστά πιο δύσκολη. Αυτές οι επιθέσεις προσομοιώνουν τη διαδικασία του χρήστη που εισάγει τον κωδικό του στον υπολογιστή, οπότε το μέγεθος του τελικού κλειδιού δεν αποτελεί πρόβλημα ποτέ. Εδώ και χρόνια λέω ότι ο πιο εύκολος τρόπος για να σπάσεις ένα κρυπτογραφικό προϊόν είναι να μην σπάσεις σχεδόν ποτέ τον αλγόριθμο, και σχεδόν πάντα υπάρχει σφάλμα στον προγραμματισμό που σου επιτρέπει να παρακάμψεις τα μαθηματικά και να σπάσεις το προϊόν. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει εδώ. Ο πιο εύκολος τρόπος για να μαντέψεις έναν κωδικό είναι να μην τον μαντέψεις καθόλου και να εκμεταλλευτείς την εσωτερική ανασφάλεια στο υποκείμενο λειτουργικό σύστημα.