"ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ" - ΚΑΤΟΧΙΚΟ ΔΑΝΕΙΟ

Τα Δάνεια της Επανάστασης του 1821

Τα ληστρικά δάνεια του Αγώνα της ανεξαρτησίας στη "Μηχανή του Χρόνου". Η καταπληκτική ιστορία ενός έθνους που πριν καν απελευθερωθεί, άρχισε να δανείζεται βάζοντας υποθήκη την εθνική γη που δεν του ανήκε. Θα παρακολουθήσουμε τα δύο δάνεια του 1824 και 1825 και πως η Ελλάδα ενώ χρεώθηκε 2.800.000 λίρες, έλαβε μόνο 600.000. Ο επαναστατημένος λαός έπεσε θύμα εκμετάλλευσης από τους βρετανούς τραπεζίτες που προσπάθησαν με κάθε τρόπο να κερδοσκοπήσουν με το αίμα του φτωχού ελληνικού λαού.

Μαρτυρίες από την δολοφονική επιδρομή εναντίον του Στόλου της Ελευθερίας

φωτογραφία του πρακτορείου Reuters

Συμμετέχοντες στην αιματοκυλισμένη ανθρωπιστική αποστολή προς την Γάζα, μίλησαν στο σταθμό "105,5 στο κόκκινο" για την δολοφονική επίθεση των ισραηλινών δυνάμεων, ενώ καταγγέλλουν ξυλοδαρμούς, ηλεκτροσόκ, καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων και απαράδεκτες συνθήκες κράτησής.

(Αν υπάρχει πρόβλημα φόρτωσης, κάντε κλικ στο Track details )

Δημήτρης Γελάλης - οικονομολόγος

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Μιχάλης Γρηγορόπουλος - ναύτης

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Άρης Παπακωστόπουλος - λιμενεργάτης

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Θάνος Πετρογιάννης - μηχανικός

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Skhizein – Μια ταινία μικρού μήκους, και λίγα λόγια για την σχιζοφρένεια

Αντιγραφή από το blog "Κάτω Αριστερά"

Βρήκα εδώ αυτό το πολύ καλό ποστ για την σχιζοφρένεια με μια εξαιρετική ταινία μικρού μήκους. Ευχαριστώ τον Ματθαίο μέσω του οποίου το ανακάλυψα.

Το Shizein (2008) είναι ένα animation απο τον Γάλλο σκηνοθέτη Jérémy Clapin, το οποίο έχει κερδίσει 7 βραβεία μέχρι στιγμής ως ταινία μικρού μήκους και animation. Το σενάριο μου τράβηξε το ενδιαφέρον απο την πρώτη στιγμή, όπως και το πολύ προσεγμένο animation. Η μουσική είναι πάρα πολύ καλή και δένει τέλεια με την ταινία, και το νόημα με άγγιξε. Δεν χρειάστηκε άλλος λόγος για να μεταφράσω τους υπότιτλους και να το μοιραστώ μαζί σας στο συρτάρι. Πριν πούμε όμως οτιδήποτε άλλο για το περιεχόμενο, μπορείτε να παρακολουθήσετε παρακάτω την ταινία (Είναι δύο βίντεο ενσωματωμένα σε έναν player, συνολική διάρκεια 13 λεπτά).

Όπως θα καταλάβατε λοιπόν, η ταινία μιλάει για τη σχιζοφρένεια. Μια ασθένεια που χτυπάει έναν στους εκατό. Δυστυχώς ο κινηματογράφος και η τηλεόραση έχουν διαμορφώσει στο κοινό μια αντίληψη για τον σχιζοφρενή ως έναν άνθρωπο κακό, επικίνδυνο, βίαιο και αιμοσταγή. (Πόσο συχνά συναντάμε άλλωστε τίτλους όπως «Ο σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι», «Ο σχιζοφρενής δολοφόνος με το τσεκούρι», «Ο σχιζοφρενής δολοφόνος με το κουτάλι» κλπ). Πράγματι πολλές φορές πρόκειται για επικίνδυνα άτομα, αλλά όχι επειδή πρόκειται για «δολοφόνους», αλλά επειδή στις περισσότερες περιπτώσεις πρόκειται για άτομα που βρίσκονται σε άμυνα. Η σχιζοφρένεια δεν είναι χαρακτηριστικό ενός «κακού» ανθρώπου, αλλά μια πολύ σοβαρή ασθένεια. Μιας και η γυναίκα είναι ψυχολόγος με βοήθησε να μαζέψω κάποιες πληροφορίες:

Μερικά ενδιαφέροντα στοιχεία:

• Η σχιζοφρένεια συνήθως προσβάλλει εφήβους και άτομα ηλικίας μέχρι 35 ετών και των δύο φύλων. Έχει παρατηρηθεί επίσης πως η σχιζοφρένεια προσβάλει πιο συχνά άτομα σε χαμηλότερες κοινωνικοοικονομικές ομάδες, κάτι το οποίο δεν έχει εξηγηθεί.
• Τα αίτια δεν έχουν εντοπισθεί πλήρως. Συνήθως δεν παρατηρείται κάποια οργανική βλάβη του νευρικού συστήματος, αλλά οι γιατροί πιστεύουν πως πρόκειται για κάποια νευροφυσιολογική δυσλειτουργία η οποία παραμένει άγνωστη μέχρι σήμερα. Έρευνες δείχνουν πως η ασθένεια πολλές φορές είναι κληρονομική, μπορεί να προκληθεί απο το κοινωνικό περιβάλλον, ή απο νευροβιολογικές δυσλειτουργίες.
• Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν ασυμφωνία ιδεών, επιθυμιών, αισθημάτων, λόγου, αλληλοσυγκρουόμενα αισθήματα, απώλεια επαφής με την πραγματικότητα, αυτισμό, διαταραχή σχέσεων, εξασθένηση προσαρμοστικότητας και κοινωνικής δραστηριότητας, έλλειψη πρωτοβουλίας, παραληρηματικές εκδηλώσεις συνοδευόμενες συχνά με ψευδαισθήσεις.
• Παρ’ όλο που ασθενείς μπορεί να έχουν διαφορετικά βιώματα και αίτια της σχιζοφρένειας, σε πολλές περιπτώσεις παρατηρούνται κάποιες κοινές ψευδαισθήσεις και συμπεριφορές. Οι πιο συχνές είναι πως οι ασθενείς καπνίζουν πολύ, πιστεύουν οτι μυρίζουν συνεχώς περιττώματα, και οτι κάτι κρέμεται απο τη μύτη τους.
• Τα συμπτώματα της σχιζοφρένειας δεν είναι τόσο άσχημα απο μόνα τους, όσο οι αντιδράσεις της κοινωνίας σε αυτά, οι οποίες αντιδράσεις αυξάνουν τα συμπτώματα του ασθενή. Με άλλα λόγια, ο ασθενής καταλαβαίνει οτι πάσχει απο σχιζοφρένεια. Γι αυτό και η ψυχοθεραπεία επικεντρώνεται κυρίως στη μείωση του άγχους του ασθενή.
• Οι σχιζοφρενείς όταν βρίσκονται σε ψυχωσική κατάσταση χαρακτηρίζονται απο αυξημένη δημιουργικότητα.
• Δεν υπάρχει θεραπεία. Μέσω της ψυχοθεραπείας με διάφορες προσεγγίσεις και της φαρμακοθεραπείας μπορεί να υπάρξει ύφεση της ασθένειας εως και να εξαφανιστούν εντελώς τα συμπτώματα, αλλά είναι άγνωστο αν μπορεί να θεραπευτεί πλήρως ο ασθενής μετά τη διακοπή της θεραπείας.

ΥΓ.1: Ένα ευχαριστώ και στον Γιώργο που μου έστειλε την ταινία!
ΥΓ.2: Όσοι γνωρίζετε Γαλλικά και εντοπίσατε λάθη στη μετάφραση των υπότιτλων μη βαράτε, δεν ξέρω Γαλλικά, απλώς μετέφρασα τους Αγγλικούς υπότιτλους.

26 Απριλίου 1937: Η καταστροφή της Γκουέρνικα (Guernica) και το έργο του Πάμπλο Πικάσο (Pamplo Picasso)

αντιγραφή από το http://rosetabooks.wordpress.com

Σαν και σήμερα… Γιατί η «Ο αγώνας του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία, είναι ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη» έγραψε κάποτε ο Μίλαν Κούντερα και μάλλον είχε δίκιο…

Διαβάστε ΕΔΩ στο “μπλοκάκι” περισσότερα για την καταστροφή της Ισπανικής Πόλης και το έργο του Πάμπλο Πικάσο που είχαμε την χαρά να το δούμε την ίδια χρονιά που μεταφέρθηκε από την Νέα Υόρκη στη Μαδρίτη.

Διαβάστε και ΕΔΩ από το Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών, που μας θύμισε το γεγονός.

Νίκος Σβορώνος: Για την επανάσταση του 1821

Του Νίκου Σβορώνου

* Το κείμενο αυτό πρωτοδημοσιεύθηκε στα γαλλικά στο περιοδικό L'autre Grece, 10, Απρίλιος 1973, με τον τίτλο "La guerre de l'Independance". Αναδημοσιεύθηκε στα ελληνικά, στο φυλλάδιο του Μορφωτικού Κέντρου Παρισιού με τον τίτλο "Η επανάσταση του 1821", στις 25 Μαρτίου 1975, και στην εφημερίδα Αυγή, στις 25 Μαρτίου 1976. Αργότερα συμπεριελήφθη στα Ανάλεκτα νεοελληνικής ιστορίας (εκδ. Θεμέλιο).

Η προετοιμασία της εξέγερσης

Ορισμένες ομάδες Ελλήνων, ακολουθώντας το παράδειγμα των μυστικών οργανώσεων της Δυτικής Ευρώπης και σε επαφή με τις στοές των μασόνων, άρχισαν να σχηματίζουν παρόμοια κινήματα με προοπτική την ετοιμασία της εθνικής εξέγερσης. Ο Ρήγας Φεραίος (1757-1798) είχε ανοίξει τον δρόμο, έχοντας κέντρο την πλούσια παροικία της Βιέννης διέδιδε την ιδέα της δημιουργίας μιας βαλκανικής δημοκρατίας με την αρχηγία των Ελλήνων Καταστρώνει το σχέδιο της Μεγάλης Χάρτας της Δημοκρατίας, που ονειρευόταν και επεξεργάζεται την Πολιτική Διοίκηση, την εμπνευσμένη από το γαλλικό σύνταγμα του 1793. Ο Ρήγας παραδόθηκε στους Τούρκους από τις αυστριακές αρχές και εκτελέστηκε στη φυλακή του Βελιγραδίου μαζί με μερικούς απ' τους συντρόφους του.

Αλλά το κίνημα συνεχίζεται. Άλλες οργανώσεις, που δημιουργήθηκαν στις αρχές του 19ου αιώνα, προεκτείνουν το έργο του: Το "Ελληνόγλωσσον Ξενοδοχείον", που ιδρύθηκε το 1809 στο Παρίσι, και η "Εταιρεία των Φιλομούσων", που ιδρύθηκε το 1812 στην Αθήνα, κι ύστερα η "Φιλική Εταιρεία", η πιο σημαντική μυστική οργάνωση, ιδρυμένη στην Οδησσό το 1814, αυτή που έμελλε να οργανώσει γύρω της όλες τις δυνάμεις του έθνους και να αρχίσει την επανάσταση. Παρά τις διαφορετικές αποχρώσεις, ακόμα και τις αντιθέσεις που μπορεί κανείς να παρατηρήσει γενικά ανάμεσα σ' αυτές τις οργανώσεις και ειδικά στο εσωτερικό της καθεμιάς, ωστόσο παρουσιάζουν ένα κοινό βασικά χαρακτήρα. Εκείνοι που παίρνουν την πρωτοβουλία για την ίδρυσή τους είναι οι έμποροι και οι προοδευτικοί διανοούμενοι. Όλες αυτές οι οργανώσεις θεωρούν αξεχώριστα το ιδανικό του φιλελευθερισμού και το ιδανικό της εθνικής ανεξαρτησίας. Δεν πρόκειται λοιπόν εδώ ούτε για την επίσημη ιδεολογία της Εκκλησίας ούτε των Φαναριωτών σαν κοινωνικής ομάδας ούτε και των προκρίτων των επαρχιών.

Η Εκκλησία, που στην αρχή είναι δύσπιστη, αργότερα παίρνει μια στάση καθαρά εχθρική απέναντι στις ιδέες που προπαγανδίζουν την εξέγερση κι απέναντι στην ίδια τη φιλοσοφία όπου βασίζονται αυτές οι ιδέες??? τέλος, εγκαταλείπει την παλιά της ανεκτικότητα. Καταδίκες και αναθεματισμοί των καινούριων ιδεών και καταδίωξη των οπαδών τους διαδέχονται η μία την άλλη από την αρχή του 18ου αιώνα. Καταδικάζεται η φιλοσοφία του Μαλεμπράνς, η σκέψη του Βολταίρου, οι μασόνοι και οι Γάλλοι "άθεοι", κι ακόμα καταδικάζεται κάθε κίνημα εχθρικό προς τις τουρκικές αρχές, που ανακηρύσσονται "νόμιμες". Σε πολλές περιπτώσεις, οι πρόκριτοι των επαρχιών συμμετέχουν στην καταδίωξη των κλεφτών, κυρίως μετά την εξέγερση της Πελοποννήσου στα 1770, που καταστέλλεται με αγριότητα. Παρ' όλα αυτά, η επαναστατική επίλυση του εθνικού προβλήματος κέρδιζε συνεχώς έδαφος και προσεταιριζόταν ολοένα και πλατύτερα στρώματα του πληθυσμού. Εδώ αναμφίβολα μπορεί κανείς να δει τη σημασία που είχαν οι συντονισμένες ενέργειες της Εταιρείας. Ιδρυμένη από μεσαίους εμπόρους, δεν απευθυνόταν αρχικά παρά σε φιλελεύθερους διανοούμενους εμπόρους και επιχειρηματίες, στους πιο γνωστούς κλέφτες, σε τεχνίτες και σε πιο λαϊκά στρώματα. Μόνο γύρω στο 1819, όταν φάνηκε πως η επανάσταση ήταν αναπόφευκτη και επικείμενη, η Εταιρεία ανοίχτηκε σε ανθρώπους που ανήκαν σε άρχουσες ομάδες, τους Φαναριώτες, τους προεστούς, τους ιερωμένους. Μ' όλο που μας λείπει ακόμα μια σοβαρή μελέτη για την κοινωνική σύνθεση της Εταιρείας και για τις πολιτικές και κοινωνικές τάσεις που εκδηλώθηκαν στο εσωτερικό της, ωστόσο μερικές ενδείξεις μάς επιτρέπουν να διακρίνουμε τους διάφορους αλληλοσυγκρουόμενους προσανατολισμούς: αστικός φιλελευθερισμός, δημοκρατικό ή επαναστατικό πνεύμα, ιδιαίτερα ανάμεσα στους διανοούμενους, ολιγαρχικές τάσεις, μια στρατηγική που εκθειάζει την άμεση ένοπλη δράση, μια δεύτερη στρατηγική αναμονής, που τονίζει την αναγκαιότητα μορφωτικής και πολιτικής προετοιμασίας και τα εχέγγυα της υποστήριξης από ξένες δυνάμεις.

Ως προς το τελευταίο αυτό σημείο, φαίνεται πως οι κυριότερες τάσεις (φιλορωσική, φιλογαλλική, φιλοαγγλική), οι οποίες εκδηλώθηκαν τελείως κατά την επανάσταση και κατά τα πρώτα χρόνια του ελληνικού κράτους, προϋπήρχαν κιόλας. Όλες αυτές οι τάσεις αντιστοιχούν πραγματικά στις διάφορες ομάδες που συναποτελούν την ελληνική αστική τάξη της εποχής, καθώς κάθε ομάδα τη στιγμή της γέννησής της συνδέεται με τη μια ή την άλλη δύναμη που εμπορευόταν στην Ανατολή. Γιατί ένα από τα χαρακτηριστικά αυτής της τάξης των εμπόρων είναι ότι, όπως είδαμε, δημιουργήθηκε χάρη στην οικονομική δραστηριότητα αυτών των εθνών και ότι δεν μπορούσε ν' απελευθερωθεί απ' τ' εμπόδια που της έβαζαν οι Τούρκοι, παρά αν δεχόταν την προστασία της μιας ή της άλλης απ' αυτές τις δυνάμεις.

Απ' την άλλη πλευρά, η τεράστια κατάτμηση και οι μεγάλες οικονομικές αποστάσεις ανάμεσα στα συστατικά στοιχεία αυτής της εμπορικής τάξης, οι διαφορετικές συνθήκες μέσα στις οποίες ζούσε η καθεμιά τους, ευνοούσαν την ποικιλομορφία της πολιτικής και κοινωνικής ιδεολογίας τους. Το μεγαλύτερο τμήμα εκείνης που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε μεγαλοαστική τάξη, ήταν εγκατεστημένο στο εξωτερικό. Μόνο η μεσαία εμπορική τάξη και οι εξαρτημένοι απ' αυτήν μικρέμποροι παρέμειναν μέσα στη χώρα και υπέμεναν την άμεση καταπίεση της τουρκικής κατοχής και τις συνέπειές της. Είναι, λοιπόν, φυσικό να συναντά κανείς μέσα σ' αυτή την τελευταία ομάδα ένα πιο ριζοσπαστικό πνεύμα. Ένας μεγάλος αριθμός απ' τους πιο μετριοπαθείς σημαντικούς εμπόρους, επιτρέπουν ένα συμβιβασμό, μια συμφωνία ανάμεσα σ' εκείνους και στις συντηρητικές ομάδες των προυχόντων. Άλλωστε, η ελπίδα μιας υποστήριξης απ' τη Ρωσία, μια δύναμη φεουδαρχική, ιδρυτικό μέλος της Ιεράς Συμμαχίας, υποστήριξη που την είχαν έντεχνα διαδώσει οι αρχηγοί της Εταιρείας, διευκόλυνε αυτή τη συμφωνία. Αξίζει να σημειώσουμε πως στα 1820 επικεφαλής της Εταιρείας βρισκόταν ο υπασπιστής του Τσάρου Αλέξαντρος Υψηλάντης και πως από το 1819 αξιόλογος αριθμός από προεστούς και Φαναριώτες είχαν γίνει μέλη της.

Η Ελληνική Επανάσταση δεν ήταν ένα απομονωμένο φαινόμενο. Στα 1820 είχαν ξεσπάσει στην Ευρώπη και στη Νότιο Αμερική και άλλα επαναστατικά κινήματα εθνικοαπελευθερωτικού χαρακτήρα. Στη Νότιο Αμερική, οι αποικίες της Ισπανίας εξεγέρθηκαν. Οι λαοί του Πεδεμοντίου, της Νάπολης και της Ισπανίας είχαν ξεσηκωθεί ενάντια στον απολυταρχισμό. Όλα αυτά τα κινήματα κλόνιζαν σοβαρά τις αρχές της νομιμοφροσύνης και της ισορροπίας στην Ευρώπη, που τις είχε επιβάλει το συνέδριο της Βιέννης στα 1815 και που η Ιερή Συμμαχία (Αυστρία, Ρωσία, Πρωσία), ακολουθημένη απ' την Αγγλία και τη Γαλλία, εννοούσε να διασφαλίσει. Σύμφωνες μεταξύ τους, σ' αυτό το σημείο, οι δυνάμεις αυτές κατάφεραν να καταπνίξουν πολύ γρήγορα τα φιλελεύθερα επαναστατικά κινήματα στη Δυτική Ευρώπη. Αποδοκίμασαν, εννοείται, και την Ελληνική Επανάσταση, που τη συνέχεαν με τα κινήματα αυτά. Αλλά η αμοιβαία δυσπιστία τους και οι βαθιές τους ασυμφωνίες, κυρίως στο Ανατολικό Ζήτημα ανάμεσα στη Ρωσία και τη Μεγάλη Βρετανία, δεν διευκόλυναν μια συνεννόηση για τη γραμμή που έπρεπε να ακολουθήσουν στην αντιμετώπιση της ελληνικής υπόθεσης.

Το ζήτημα περιπλεκόταν ακόμα πιο πολύ από τον ειδικό και πολύπλοκο χαρακτήρα του ελληνικού κινήματος. Βέβαια, ήταν ένα κίνημα εθνικό??? αλλά και κίνημα ενός χριστιανικού λαού ενάντια στον μουσουλμάνο κατακτητή που δεν ήταν εύκολο να θεωρηθεί νόμιμος. Τέλος, ήταν κίνημα ενός λαού που σ' εκείνη τη ρομαντική εποχή και μόνο το άκουσμα του ονόματός του είχε τόση δύναμη υποβλητική που ξεσήκωσε ομόφωνη την παγκόσμια κοινή γνώμη, και οι κυβερνήσεις, ακόμα και οι πιο απολυταρχικές, έπρεπε να τη λογαριάζουν. Οι φιλελεύθεροι όλων των χωρών, εκείνοι που πρώτοι ξεσήκωσαν αυτό το φιλελληνικό ρεύμα, προβάλλουν κυρίως τον εθνικοαπελευθερωτικό χαρακτήρα του κινήματος. Ο αγώνας για τους Έλληνες ήταν και δικός τους αγώνας. Μιά αντεπίθεση αυτή τη φορά στις αντιδραστικές δυνάμεις που είχαν καταστείλει τα ευρωπαϊκά απελευθερωτικά κινήματα. Οι άνθρωποι των γραμμάτων πάλι ονειρεύονταν την ανάσταση της κλασικής Ελλάδας, ενώ οι συντηρητικοί και οι βασιλόφρονες, που βλέπανε πίσω απ' την ελληνική εξέγερση τις ραδιουργίες των φιλελευθέρων, απέφευγαν αρχικά να πάρουν τη θέση ή παρέμεναν εχθρικοί. Τελικά όμως, η ελληνική υπόθεση κέρδισε ένα μεγάλο τμήμα τους, προτάσσοντας τον χριστιανικό χαρακτήρα του κινήματος, χωρίς ωστόσο και να εγκαταλείψουν την πολεμική τους ενάντια στους φιλελεύθερους. Έτσι, η ελληνική υπόθεση αποτελούσε ένα θέμα εσωτερικής διαμάχης σε κάθε χώρα ανάμεσα στις ανταγωνιζόμενες δυνάμεις της Ευρώπης.

Όψεις «συνεργασίας» χριστιανών και μουσουλμάνων στην περίοδο της Επανάστασης

ΟΜΕΡ ΒΡΥΩΝΗΣ Το 1822, όταν ο μικρασιατικής καταγωγής Κιουταχής εκστρατεύει στη δυτική Στερεά Ελλάδα, ο Αλβανός ανταγωνιστής του Ομέρ Βρυώνης, που διατηρούσε δεσμούς με χριστιανούς επαναστάτες οπλαρχηγούς, γράφει στον Γεώργιο Βαρνακιώτη: «Φίλε μου και πιστέ μου καπετάν Γεωργάκη, σου φιλώ τα μάτια. Και αυτού έρχεται ο χαλτούπης [χαλντούπης = υποτιμητική ονομασία που χρησιμοποιούσαν οι Αλβανοί για τους μικρασιάτες Οθωμανούς όπως ο Κιουταχής] και κοιτάξτε να μη με εντροπιάσετε, αλλά να τον κτυπήσετε, όσο και αν ημπορείτε. Αλλέως μη κάμετε, χαράμι να σας γένη!

Του Παναγιώτη Στάθη*

Για την παραδοσιακή εθνική ιστοριογραφία, η επανάσταση του 1821 συνιστά την κατάληξη δύο αδιάκοπα αντιπαρατιθέμενων εθνών: των κατακτητών Τούρκων και των σκλαβωμένων Ελλήνων. Καθώς όμως ο κύριος ταυτοτικός προσδιορισμός στην οθωμανική περίοδο ήταν θρησκευτικός, η εθνική ιστοριογραφία διολισθαίνει σε μια εθνική τυπολογία, όπου οι χριστιανοί των ελλαδικών περιοχών είναι Έλληνες και, αντιστοίχως, οι μουσουλμάνοι είναι Τούρκοι. Παράλληλα, η εθνική ιδεολογία καθιστά το έθνος μια οντότητα αχρονική και ανιστορική, χωρίς σημαντικές αλλαγές στο πέρασμα του χρόνου και χωρίς ανταγωνιστικές κοινωνικές ή εθνοτικές ταυτότητες που να διαμφισβητούν την πρωταρχικότητα αφοσίωσης στο έθνος. Για την εθνική ιστοριογραφία, οι όποιες σχέσεις ή συνεργασίες χριστιανών με μουσουλμάνους, κατά τη διάρκεια της επανάστασης, είτε εξοβελίζονται ως προδοσίες είτε εκλαμβάνονται ως τεχνάσματα των Ελλήνων για να ξεγελάσουν τους Τούρκους.

Ωστόσο, η δυνατότητα ακριβώς αυτών των συνεργασιών υποδεικνύει ότι η μετάβαση από τις παραδοσιακές προεπαναστατικές ταυτότητες στην εθνική δεν ήταν ούτε αυτονόητη ούτε αυτόματη, χωρίς δηλαδή επαναπροσδιορισμούς που συντάραζαν συθέμελα τον ιδεολογικό κόσμο των κοινωνικών υποκειμένων. Στον παραδοσιακό οθωμανικό κόσμο είχαν διαμορφωθεί ιδεολογικά μορφώματα που νομιμοποιούσαν την υποταγή των χριστιανών, είχαν όμως, παράλληλα, διαμορφωθεί κοινωνικές ιεραρχίες ή σχέσεις που έτεμναν κάθετα την οριζόντια διαστρωμάτωση μουσουλμάνων-χριστιανών: λ.χ. ο χώρος των επαγγελματιών ενόπλων χαρακτηριζόταν από έντονη κοινωνική κινητικότητα και μεικτή θρησκευτική δομή, μολονότι η κινητικότητα αυτή είχε περιορισμένα όρια για τους χριστιανούς. Παραδοσιακές προσλήψεις της κοινωνικής οργάνωσης και διαθρησκευτικοί δεσμοί μπορούσαν να ανακληθούν, κάθε φορά που η επανάσταση έθετε σε κίνδυνο τα συμφέροντα ή τις ζωτικές ανάγκες κοινωνικών ομάδων ή ατόμων.

Η πιο γνωστή περίπτωση συνεργασίας μουσουλμάνων-χριστιανών είναι η λεγόμενη ελληνοαλβανική συμμαχία του 1821, που επικυρώνεται με έγγραφο της 1ης Σεπτεμβρίου 1821(1) και συνιστά την κατάληξη εξελίξεων που ξεκίνησαν το καλοκαίρι του 1820, όταν ξέσπασε η από καιρό σοβούσα κρίση μεταξύ Αλή πασά και σουλτάνου. Ισχυρά σουλτανικά στρατεύματα εκστράτευσαν εναντίον του ανυπάκουου στην Πύλη και ημιαυτόνομου Αλή, ενώ οι εντεταλμένοι για την άμυνα σε διάφορα σημεία του πασαλικιού, χριστιανοί και μουσουλμάνοι οπλαρχηγοί του Αλή, μπροστά στις υπέρτερες σουλτανικές δυνάμεις, «προσκύνησαν», αφήνοντας τα σουλτανικά στρατεύματα να περάσουν ελεύθερα, και οι περισσότεροι πέρασαν στο σουλτανικό στρατόπεδο με αντάλλαγμα τη διατήρηση αρματολικιών και διοικητικών θέσεων. Ανάμεσά τους, ήταν γνωστοί αρματολοί, όπως οι Λαζαίοι, Βλαχαβαίοι, Καρατάσος, Μπακόλας, Στορνάρης, Ανδρούτσος, ακόμη και οι γιοι του Αλή πασά. Έτσι, οι σουλτανικοί φτάνουν εύκολα στα Γιάννενα και αρχίζουν να πολιορκούν τον Αλή. Παράλληλα, καλούν όσους είχε εκδιώξει ο Αλής από τις περιοχές τους (όπως οι Σουλιώτες) να επιστρέψουν και να ενισχύσουν τις σουλτανικές δυνάμεις, με αντάλλαγμα την επανεγκατάσταση στα χωριά τους.

Οι Σουλιώτες

Τον Σεπτέμβριο του 1820, ο Αλή πασάς έχει μείνει σχεδόν μόνος στα Γιάννενα και οι μέρες του δείχνουν μετρημένες. Ωστόσο, η απρόσμενη αντοχή του στην πολιορκία και οι διογκούμενες δυσαρέσκειες πολλών οπλαρχηγών του σουλτανικού στρατοπέδου, εξαιτίας της αθέτησης των σουλτανικών υποσχέσεων για απονομή αξιωμάτων, αλλάζουν τη ροή των πραγμάτων. Οι Σουλιώτες, βλέποντας ότι οι σουλτανικοί αποφεύγουν να τους δώσουν το Σούλι, προσχωρούν στον Αλή πασά, με αντάλλαγμα το Σούλι. Στον Αλή πασά επιστρέφουν και αρκετοί μουσουλμάνοι Αλβανοί αγάδες, πρώην οπλαρχηγοί του Αλή, που είχαν προσχωρήσει στους σουλτανικούς και δυσαρεστήθηκαν από τη βαθμιαία υποβάθμισή τους στο σουλτανικό στρατόπεδο. Από τον Ιανουάριο του 1821, Σουλιώτες και Αλβανοί αγάδες δρουν από κοινού εναντίον των σουλτανικών στρατευμάτων και καταφέρνουν, μέχρι το καλοκαίρι του 1821, να ελέγξουν μεγάλο τμήμα της Ηπείρου. Παράλληλα, την άνοιξη ξεκινά η επανάσταση στην Πελοπόννησο και την ανατολική Στερεά, ταραχές και ανταρσίες ξεσπούν στην Αλβανία και διογκώνεται η δυσαρέσκεια των αγροτικών πληθυσμών της Ηπείρου και της δυτικής Στερεάς, εξαιτίας της κρίσης που επιφέρει η πολεμική σύγκρουση Αλή-σουλτάνου στην περιοχή τους (αναγκαστική φορολόγηση για τη σίτιση των στρατευμάτων και συνεχείς λεηλασίες). Οι εξελίξεις μοιάζουν να γέρνουν προς την πλευρά του Αλή πασά. Οι χριστιανοί αρματολοί των δυτικοελλαδικών περιοχών, πιεζόμενοι από βορρά, νότο και από τους πληθυσμούς των αρματολικιών τους, αλλάζουν στάση και σχεδόν ταυτόχρονα προσχωρούν στην ελληνική επανάσταση και συνάπτουν την προαναφερόμενη συμμαχία με τους Σουλιώτες και τους Αλβανούς αγάδες το καλοκαίρι του 1821. Στο κείμενο της συνθήκης, που έχει διακηρυγμένο σκοπό τη σωτηρία του Αλή πασά και «του εαυτού» τους, υπάρχουν δύο ρήτρες που ξεφεύγουν από το πνεύμα υποταγής στον Αλή: 1. Αν ο Αλή πασάς, όταν σωθεί, προσπαθήσει να βλάψει κάποιον από τους συμμάχους, όλοι οι σύμμαχοι οφείλουν να αντισταθούν. 2. Όσα τσιφλίκια είχε πάρει ο Αλής με τη βία, να απελευθερωθούν και να φορολογούνται ως ελεύθερα χωριά και όχι ως τσιφλίκια.

Η συνθήκη υπαγορεύεται από τις στρατηγικές διατήρησης των κεκτημένων συμφερόντων των παραδοσιακών επαγγελματιών ενόπλων και δεν εντάσσεται στους σχεδιασμούς της επανάστασης, μολονότι για λόγους τακτικής επιδοκιμάζεται από τις επαναστατικές αρχές. Στις 10 Σεπτεμβρίου 1821 δημοσιεύεται στην εφημερίδα Αιτωλική του Μεσολογγίου το ακόλουθο δημοτικό τραγούδι, που αναφέρεται στους μουσουλμάνους Αλβανούς της συμμαχίας:

«Aγάδες της Aλβανιτιάς του Λιουμ Tεπελένας

και σεις από τα άντικρυς χωρία της Δερβένας

η φήμη σας ονόμασε πύργους εμπιστοσύνης

γνήσια τέκνα της τιμής και της ευγνωμοσύνης».(2)

Επακόλουθο, ώς ένα βαθμό, αυτής της συμμαχίας είναι η χωριστή συνθήκη αποχώρησης που συνάπτουν οι έγκλειστοι στην πολιορκημένη Τριπολιτσά μουσουλμάνοι Αλβανοί με τους Έλληνες πολιορκητές. Οι Αλβανοί της Τριπολιτσάς είχαν συγγενικούς και άλλους δεσμούς με τους Αλβανούς αγάδες της προαναφερόμενης συμμαχίας. Οι Αλβανοί αγάδες που υπέγραψαν τη συμμαχία της 1ης Σεπτεμβρίου, μαθαίνοντας τη δύσκολη κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η Τριπολιτσά, ζήτησαν από τους χριστιανούς συμμάχους τους να μεσολαβήσουν για τον απεγκλωβισμό των εγκλείστων Αλβανών. Έτσι, εστάλησαν στην Τριπολιτσά οι προεστοί της Αιτωλοακαρνανίας, Χρηστάκης Στάικος και Δημήτρης Καραπάνος. Τελικά, μετά από διαπραγματεύσεις, κατέστη δυνατή στις 18 Σεπτεμβρίου 1821 συμφωνία μεταξύ των πολιορκημένων Αλβανών και των πολιορκούντων Ελλήνων, να αποχωρήσουν οι πρώτοι με τα όπλα τους και την κινητή περιουσία τους στην Ήπειρο και να μην ξαναπολεμήσουν κατά των Ελλήνων. Ο Κολοκοτρώνης, σε επιστολή του της 21/9/1821 προς τους Υδραίους προκρίτους, ανακοινώνει τη συμφωνία: «ήδη εποιήσαμεν συνθήκας μετά των Αλβανιτών και τοις εδώσαμεν την άφεσιν ανεπηρέαστον της εξόδου των διά την Ρούμελην προς τον Αλή πασάν, ποιήσαντες συμφωνίαν και συμμαχίαν μετ’ αυτών εν όσω ζη ο Αλή πασάς και είναι μεθ’ ημών, να είναι και αυτοί σύμμαχοι αχώριστοι […] Και αφού συν Θεώ απαλλαγώμεν των Αλβανιτών ελπίζομεν εντός ολίγου την καταστροφήν των εγχωρίων».(3) Έτσι, κατά την άλωση (23/9), σε εφαρμογή της συμφωνίας, οι Κολοκοτρώνης και Πλαπούτας προστάτεψαν τους 2.000 περίπου Αλβανούς και τους συνόδεψαν μέχρι το Αίγιο.

Το φθινόπωρο του 1821, κατά την εκλογή αντιπροσώπων για την Α' εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου, οι Αλβανοί αγάδες ορίζουν τους μουσουλμάνους Tαχήρ Aμπάζη και Zατόμπεη Bασιάρη. Αυτοί, περνώντας από την Αιτωλοακαρνανία, βλέπουν ότι οι χριστιανοί έχουν βεβηλώσει τα τζαμιά και κακοποιήσει τις μουσουλμάνες γυναίκες και έχουν εξεγερθεί εναντίον όλων των μουσουλμάνων αδιακρίτως. Οι Αμπάζης και Βασιάρης επιστρέφουν στην Ήπειρο, την ώρα που ο Αλή πασάς, εξουθενωμένος από τη μακρά πολιορκία, δείχνει πλέον να μην αντέχει. Ο παλαιός Αλβανός σύντροφός τους, Ομέρ Βρυώνης, ως εκπρόσωπος του σουλτανικού στρατοπέδου, διαπραγματεύεται με ελκυστικές προτάσεις την επιστροφή τους στην οθωμανική νομιμότητα. Τον Δεκέμβριο του 1821, οι αγάδες, εκτιμώντας ότι πλέον η πλάστιγγα γέρνει στην πλευρά της Πύλης, αποσύρονται από τη συμμαχία. Το 1822, τα σουλτανικά στρατεύματα θα κυριεύσουν τα Γιάννενα και το Σούλι, ενώ το φθινόπωρο του 1822 θα καταλάβουν ολόκληρη τη δυτική Στερεά και θα πολιορκήσουν το Μεσολόγγι. Πολλοί χριστιανοί αρματολοί της δυτικής Ελλάδας αναγκάζονται να προσκυνήσουν, ενώ ορισμένοι, όπως οι Μπακόλας, Κουτελίδας, Βαρνακιώτης, θα παραμείνουν στην οθωμανική πλευρά σε όλη τη διάρκεια της επανάστασης.

Οι Σουλιώτες, πρόσφυγες και πάλι, αναγκάζονται να συστρατευτούν στην ελληνική επανάσταση και βαθμιαία να ταυτιστούν με την εθνική ιδεολογία. Εάν το 1822 ο διαφωτιστής Κωνσταντίνος Πολυχρονιάδης τους χαρακτηρίζει ακόμη «Αλβανούς - φιλοχρήματους δηλονότι και ανίδεους του κόσμου»,(4) το 1828 ο δερβέναγας Κραβάρων, Αχμέτ Νεπρεβίστα, γράφει στον Κίτσο Τζαβέλα: «Και δια τόπον ελληνικόν όπου τον λέγεις, εδώ τόπος είμαι εγώ και νισαλά θέλεις με γνωρίσης ογλίγωρα. Μωρέ Κίτζο εγώ σε ηξεύρω Αρβανίτην ωσάν εμένα, εσύ πού στον διάβολο τα έμαθες αυτά τα ελληνικά και εγώ δεν το ξεύρω».(5)

Η παραπάνω συμμαχία εγγράφεται σε ατομικές στρατηγικές των μελών της για τη διατήρηση ή τη βελτίωση της κοινωνικής τους θέσης. Εγγράφεται επίσης σε παραδοσιακούς δεσμούς μεταξύ αλβανόφωνων χριστιανών και μουσουλμάνων ή μεταξύ επαγγελματιών ενόπλων, που, ώς ένα βαθμό, διατηρήθηκαν σε όλη τη διάρκεια της επανάστασης. Η συμμαχία διευκολύνθηκε επίσης από την ύπαρξη μιας ιδιαίτερης αλβανικής πολιτισμικής ταυτότητας, που επέτρεπε στους μεν μουσουλμάνους Αλβανούς να μην ταυτίζονται με τους Τούρκους, στους δε Έλληνες να διαφοροποιούν τους Αλβανούς από τους Τούρκους, επικαλούμενοι πολιτισμικές συγγένειες με τους Αλβανούς. Στο σύμπλεγμα αυτών των παραγόντων μπορεί να αποδοθεί το ότι η πλειονότητα των μουσουλμάνων που πήραν μέρος στην επανάσταση στο πλευρό των Ελλήνων ήταν Αλβανοί. Ανάλογα ερμηνεύονται και περιπτώσεις χριστιανών που πολέμησαν στις γραμμές των οθωμανικών στρατευμάτων, ακόμη και στο τέλος της επανάστασης: το 1828 ο Δ. Υψηλάντης επιτέθηκε στο χωριό Στεβενίκος της Βοιωτίας «το οποίον εφυλάττετο από εκατόν δέκα Τούρκους [= μουσουλμάνους] και τριάκοντα υπομισθίους Έλληνας, αρχηγός των οποίων ήτον Ιωάννης τις Ζεληνιώτης· τούτους άπαντας, ορμήσαντες οι Έλληνες εις τα οχυρώματα, εκυρίευσαν μετά δέκα λεπτών πεισματώδη μάχην, φονεύσαντες εξ αυτών τεσσαράκοντα τρεις».⁶

Στο ίδιο πλαίσιο μπορούν επίσης να ενταχθούν τα παρακάτω, από μια πλειάδα παρόμοιων, περιστατικά: Το 1822, όταν ο μικρασιατικής καταγωγής Κιουταχής εκστρατεύει στη δυτική Στερεά Ελλάδα, ο Αλβανός ανταγωνιστής του Ομέρ Βρυώνης, που διατηρούσε δεσμούς με χριστιανούς επαναστάτες οπλαρχηγούς, γράφει στον Γεώργιο Βαρνακιώτη: «Φίλε μου και πιστέ μου καπετάν Γεωργάκη, σου φιλώ τα μάτια. Και αυτού έρχεται ο χαλτούπης [χαλντούπης = υποτιμητική ονομασία που χρησιμοποιούσαν οι Αλβανοί για τους μικρασιάτες Οθωμανούς όπως ο Κιουταχής] και κοιτάξτε να μη με εντροπιάσετε, αλλά να τον κτυπήσετε, όσο και αν ημπορείτε. Αλλέως μη κάμετε, χαράμι να σας γένη! Ειπέ και του Ανδρέα [= Ανδρέα Ίσκου, ισχυρού οπλαρχηγού της επαρχίας Βάλτου] τα χαιρετήματα, και να μη δώση το ντουφέκι εις τον φίλον! [ειρωνική αναφορά στον Κιουταχή] από το κοντάκι ακάπνιγον, αλλ' από τον γλούπον [= στόμιο του όπλου] καπνισμένον».(7)

Το 1828 ο Γ. Δυοβουνιώτης προσπάθησε να πείσει τους Αλβανούς υπερασπιστές του Διστόμου να του παραδώσουν το χωριό, λέγοντας τα εξής: «Επειδή και είσθαι Αλβανοί και με το να έχωμεν μαζύ σας παντοτεινήν σχέσιν, και φιλίαν, σας συμβουλεύω ν’ αφήσετε το Δίστομον και υπάγετε εις την Λαμίαν, πριν έλθη ο Στρατάρχης [= Δ. Υψηλάντης] με το πολύ στράτευμα· διότι τότε και να παραδοθήτε, μέλλετε να χάση τουλάχιστον τα όπλα, τώρα όμως σας αφήνω ελευθέρους να λάβετε όλα σας τα πράγματα […]». Πεισθέντες τελικά οι Αλβανοί αποχώρησαν.(8)

Όλα τούτα δεν αναιρούν φυσικά το γεγονός ότι οι μουσουλμάνοι Αλβανοί στην επανάσταση συντάχθηκαν κατά βάση με την Πύλη, καθώς η κύρια ταυτοτική διάκριση στον οθωμανικό κόσμο ήταν θρησκευτική και συνακόλουθα το θρήσκευμα ήταν βασικός, όχι όμως αποκλειστικός, παράγοντας της κοινωνικής ιεράρχησης. Υποδεικνύουν επίσης ρωγμές που υπήρχαν σε αυτό το παραδοσιακό πλαίσιο, αλλά και ρωγμές που επέφερε βαθμιαία η έλευση των νεωτερικών ιδεών.

* Ο Παναγιώτης Στάθης είναι ιστορικός

1. Για την ελληνοαλβανική συμμαχία βλ. αναλυτικά Βάσω Ψιμούλη, Μάρκος Μπότσαρης, Αθήνα 2010, 24-60· Μανόλης Φανουράκης, «Η ‘ελληνοαλβανική συμμαχία’ του 1821», Δοκιμές, 8 (φθινόπωρο 1999), 127-156. Για τις δύο σωζόμενες εκδοχές του εγγράφου, με μικροδιαφορές ανάλογα με τον αποδέκτη, βλ. Εμμ. Πρωτοψάλτης (επιμ.), Ιστορικόν Αρχείον Αλ. Μαυροκορδάτου, Αθήνα 1963, τχ. 1, 61-63 και Νεόφυτος Φυσεντζίδης, Ανέκδοτοι αυτόγραφοι επιστολαί των επισημοτέρων ελλήνων οπλαρχηγών, Αλεξάνδρεια 1893, 93-94

2 Αικατερίνη Κουμαριανού (επιμ.), Ο Τύπος στον Αγώνα, Αθήνα 1971, τ. Α', 21

3. Διονύσιος Κόκκινος, Η Ελληνική Επανάστασις, τ. 3, Αθήνα 1957, 302

4. Εμμ. Πρωτοψάλτης, ό.π., 216

5. Βάσω Ψιμούλη, Σούλι και Σουλιώτες, Αθήνα, Εστία, (2)2005, 471

6. Χριστόφορος Περραιβός, Πολεμικά Απομνημονεύματα, Αθήνα 1836, τ. Β', 171

7. Γεώργιος Γαζής, Λεξικόν της επαναστάσεως και άλλα έργα, Ιωάννινα 1971, 27-28

8. Χριστόφορος Περραιβός, ό.π., 172

"Το Κεφάλαιο" πουλάει...

Το αντίτυπο της δεύτερης έκδοσης του "Κεφαλαίου" που ο Καρλ Μαρξ δώρισε στον συνονόματό του Κάρολο Δαρβίνο, τον Οκτώβριο του 1873. "Ευχαριστώ για την τιμή που μου κάνατε (...) Αν και οι μελέτες μας είναι τόσο διαφορετικές, πιστεύω ότι και οι δύο ειλικρινά επιθυμούμε την διεύρυνση της γνώσης, που μακροπρόθεσμα είναι βέβαιο ότι θα προσδώσει ευτυχία στην ανθρωπότητα", έγραψε στην ευχαριστήρια επιστολή του ο Δαρβίνος. Ο Μάρξ ήταν ένθερμος οπαδός της θεωρίας του Άγγλου φυσιοδίφη για την εξέλιξη των ειδών.

Πρόδρομα φαινόμενα ή συγκυριακά σύνδρομα; Στροφή προς την πλευρά της «άλλης» αλήθειας ή αντισυστημικά απωθημένα που βρίσκουν διέξοδο ξεφυλλίζοντας ένα απ' τα πλέον «πυκνά», θεωρητικά έργα που έχουν γραφτεί ποτέ για τις οικονομικές ιδέες; Μήπως άραγε είναι κι αυτό μια καλή ευκαιρία να “φύγει” το απούλητο στοκ;

Μπορεί τα ερωτήματα να είναι ρητορικά, όμως το ανανεωμένο ενδιαφέρον του κόσμου για το κατ' εξοχήν εργαλείο ανάλυσης της καπιταλιστικής τάξης πραγμάτων -και παράλληλα ενός «μνημείου» αναφοράς της ανθρώπινης διανόησης- “Το Κεφάλαιο” του Καρλ Μαρξ, δεν δείχνει να είναι επίπλαστο ή προσχηματικό (αν και δεν αποκλείεται να είναι συγκυριακό).

Φυσικά, το ασταθές οικονομικό στάτους όλης την ανεπτυγμένης καπιταλιστικής σφαίρας, της πατρίδας του Μαρξ συμπεριλαμβανομένης, της Γερμανίας, «επικαιροποιεί» το όραμα της νέας (κυρίως) γενιάς για μία διαφορετική θεώρηση των πραγμάτων. Μία θεώρηση με σημείο εκκίνησης στη διαμετρικά αντίθετη πλευρά των «διδαχών» της κυρίαρχης κουλτούρας και του προσανατολισμένου στην ηγεμονική αντίληψη της ελεύθερης αγοράς, κατεστημένου συστήματος εκπαίδευσης. (Αν και για πολλούς αυτή η προσέγγιση έπαψε να είναι ιστορικά πρωτότυπη).

Η παγκόσμια οικονομική κρίση, λοιπόν, αναζωπύρωσε το αναγνωστικό ενδιαφέρον για το, αντιπροσωπευτικότερο όλων, έργο του Καρλ Μαρξ που εκδόθηκε πριν από 140 χρόνια. Οι πωλήσεις του «Κεφαλαίου» στη Γερμανία εκτοξεύτηκαν στα ύψη την περασμένη χρονιά. Δράττοντας την ευκαιρία, μία Γερμανίδα εκδότρια αποφάσισε τώρα να διαθέσει το βιβλίο και σε ηχητική μορφή!

Η ύφεση δεν εξαίρεσε από το κιτάπι της ούτε τη μεγαλύτερη και πλέον προηγμένη τεχνολογικά, οικονομία της Ευρώπης. Ήρθε, δηλαδή, η σειρά των Γερμανών να εκπέσουν του καπιταλιστικού παραδείσου και ν' αναζητήσουν παρηγοριά από κάπου; Και το κάνουν αυτό μέσα από τις σελίδες του Das Kapital; Μπορεί...

Πάντως, μεσούσης της οικονομικής κρίσης, πουλήθηκαν στη Γερμανία το περασμένο φθινόπωρο περίπου 4.500 αντίτυπα του «Κεφαλαίου». Να σκεφτεί κανείς ότι καθ' όλη τη διάρκεια του 2005 το κλασικό έργο του Μαρξ είχε πουλήσει όλα κι όλα 750 αντίτυπα!

«Πιθανόν αυτή τη στιγμή, ο Μαρξ είναι ο πιο πολυδιαβασμένος από τους κλασικούς της σοσιαλιστικής θεωρίας σε παγκόσμια κλίμακα» δηλώνει στην "Ντόιτσε Βέλε" ο Χάινζ Μπούντε, πανεπιστημιακός καθηγητής κοινωνιολογίας από το Αμβούργο.

Μαρξ σε CD...

Η «αναγέννηση» του αναγνωστικού ενδιαφέροντος για το μαρξιστικό «Κεφάλαιο» φυσικά και δεν περνά απαρατήρητη από την εκδοτική βιομηχανία. Αντιθέτως μάλιστα, δείχνει να είναι μία πρώτης τάξης ευκαιρία για την ίδια να διευρύνει τη βάση του (δυνητικού) αγοραστικού κοινού της μέσω της διάθεσης του μαρξιστικού έργου και σε μη έντυπη μορφή. «Νεωτερισμός» που προφανώς στοχεύει στο να κάνει προσιτό τον θεωρητικό Μαρξ σε ένα πιο μαζικό και λιγότερο εξειδικευμένο αναγνωστικό κοινό.

Ένας πρώτος περιεκτικός τόμος του «Κεφαλαίου» σε έξι audio CDs με περισσότερες από έξι ώρες αποσπασμάτων του κλασικού έργου κυκλοφορεί ήδη στη γερμανική αγορά. Το πρωτότυπο «εκδοτικό» εγχείρημα ήταν ιδέα της εκδότριας Μαργκίτ Όστερβαλντ, που ομολογεί ότι η προσπάθειά της να κάνει οικείο στο πλατύ κοινό το κορυφαίο μαρξιστικό έργο, παρακινήθηκε από την παγκόσμια οικονομική κρίση!

«Όλοι σήμερα μιλούν για τον Μαρξ, από τις οικονομικές εφημερίδες ώς τις φιλικές παρέες" λέει η 65χρονη Γερμανίδα και παραδέχεται ότι η ίδια δεν διάβασε ποτέ το «Κεφάλαιο», παρ' ότι προέρχεται από τη γενιά του Μάη του '68.

Στο Βερολίνο, ο Γκιέρν Σούετραμπφ, υπεύθυνος του εκδοτικού οίκου Karl-Dietz που τυπώνει και διαθέτει τα κλασικά έργα του Μαρξ, πιστεύει ότι η θεαματική αύξηση των πωλήσεων του «Κεφαλαίου», τροφοδοτείται κυρίως από αναγνώστες νεαρής ηλικίας. Το ανανεωμένο ενδιαφέρον του κοινού για τα μαρξιστικά έργα έχει οδηγήσει στη δημιουργία φόρουμ αναγνωστών σε πολλές πόλεις της Γερμανίας. Εκεί οι μαρξιστικές ιδέες τίθενται επί τάπητος και αναλύονται μεταξύ των μελών τους. Πολλά ανάλογα φόρουμ έχουν ανοίξει επίσης στο Ίντερνετ.

«Έχουμε να κάνουμε με μία εντελώς διαφορετική γενιά σήμερα», λέει ο Σούετραμπφ και εξηγεί -μάλλον απλοϊκά: «Στην προσπάθειά τους να δώσουν απαντήσεις στα προβλήματα που δημιούργησαν οι προηγούμενες γενιές, αυτοί οι 'αφυπνισμένοι' και απογοητευμένοι νέοι στράφηκαν στο διάβασμα». Αν και από μόνο του αυτό δεν λέει πολλά, οπωσδήποτε είναι μία ελπίδα... Θα 'χει άραγε συνέχεια;

Θέλουν να τσιμεντώσουν τον Υμηττό

Παρά τη γενική κατακραυγή που είχε προκαλέσει το περιεχόμενο Σχεδίου Προεδρικού Διατάγματος (Φεβρουάριος 2009), το οποίο αντιμετώπιζε τον ορεινό όγκο του Υμηττού ως ένα τυχαίο οικόπεδο και νομιμοποιούσε το σύνολο των αυθαίρετων εγκαταστάσεων, δήμοι κυρίως της ανατολικής και νότιας πλευράς του βουνού ζητούσαν να ενταθεί η λεηλασία του. Η νομαρχία Ανατολικής Αττικής, μάλιστα, πρότεινε να επιτρέπεται και η κατοικία, πιο πίσω και από το Διάταγμα του 1978! Το εν λόγω σχέδιο έχει παγώσει από την υπουργό Περιβάλλοντος Τ. Μπιρμπίλη.

Αποκαλυπτικά είναι τα αιτήματα συγκεκριμένων δήμων για το πώς αντιλαμβάνονται την προστασία του βουνού, όταν κι αυτό το καλοκαίρι φωτιά έκαψε 6.000 στρέμματα, έτσι όπως διατυπώθηκαν προς τον Οργανισμό Αθήνας:

* Δήμος Βάρης: Να εξαιρεθούν από τα όρια προστασίας του βουνού 680 στρέμματα, στην περιοχή Χέρωμα, με 890 αγροτεμάχια μικρότερα των 500 τ.μ., κεντημένη από αυθαίρετες κατοικίες.

* Δήμος Γλυφάδας: Παρόμοιο αίτημα για εξαίρεση από τα όρια προστασίας των Ζωνών Α και Β των εκτάσεων των συνεταιρισμών πολιτικών υπαλλήλων του υπουργείου Εθνικής Άμυνας, Καφεπωλών και του συλλόγου Πρόοδος στην περιοχή Τερψιθέα και Ανάληψη (δασική και δημόσια κατά το ήμισυ) προκειμένου να ενταχθούν στο σχέδιο πόλης. Ζητεί ακόμη νέο χώρο για νεκροταφείο, για ανέγερση δύο σχολείων και για αθλητικές εγκαταστάσεις.

* Δήμος Ηλιούπολης: Αιτείται τη δημιουργία κι άλλων αθλητικών εγκαταστάσεων και κοιμητηρίου, τη νομιμοποίηση του δημοτικού σταθμού απορριμμάτων αλλά και ροκάνισμα του βουνού για κατοικία. Η επίσημη διατύπωση είναι "επίλυση του προβλήματος των υφιστάμενων κατοικιών σε δύο περιοχές εντός της Β Ζώνης".

* Δήμος Κορωπίου: Ζητεί να επιτραπεί η δυνατότητα εγκατάστασης δημοτικού σταθμού μεταφόρτωσης απορριμμάτων και να πολεοδομηθούν οι περιοχές των αυθαιρέτων στα ανατολικά του βουνού, τα οποία χτίστηκαν τα τελευταία χρόνια στη Σκάρπιζα και το Κίτσι, στη Β Ζώνη. Ως γνωστόν, με το ισχύον Π.Δ. επιτρέπονται κοινωφελείς εγκαταστάσεις. Ακόμη προτείνει να διατηρηθεί η παρέκκλιση αρτιότητας των 4 στρεμμάτων και να εμπλουτισθεί με τη δυνατότητα ανέγερσης κατοικίας.

* Δήμος Παπάγου: Η αγωνία του δήμου είναι να μην επεκταθούν τα όρια προστασίας σε πάρκα και άλση που διαχειρίζεται ο ίδιος. Ταυτόχρονα ζητεί έκταση 15 στρεμμάτων σε επαφή με τη λεωφόρο Κατεχάκη, προκειμένου να ανεγερθεί γηροκομείο, επισκευή και επαύξηση κατά 10% των υφιστάμενων προ του ισχύοντος διατάγματος και μη επιτρεπόμενων με αυτό εγκαταστάσεων και κτηρίων! Επιπλέον προτείνει τη νομιμοποίηση του νεκροταφείου, το οποίο ανήκει στην Α Ζώνη προστασίας μέσω οριοθέτησής του με την εν λόγω χρήση.

* Νομαρχία Ανατολικής Αττικής: Υπό τον μανδύα της απόλυτης προστασίας της ζώνης Α ζητεί την προσθήκη της χρήσης κατοικίας στις γεωργικές εκτάσεις των υφιστάμενων ζωνών προστασίας και ζητεί να αποζημιωθούν οι ιδιοκτήτες που τα αγροτεμάχιά τους με το σχέδιο προεδρικού διατάγματος δεν θα έχουν την αρτιότητα για να μπορούν να χτίσουν. Από την πλευρά του το υπουργείο Εθνικής Άμυνας επιχειρεί να διασφαλίσει το βασίλειό του, δηλαδή ότι τις υφιστάμενες εγκαταστάσεις του εντός των ζωνών προστασίας δεν μπορεί να τις αγγίξει ουδείς.

Οι φωνές της αλήθειας

Από τις γνωμοδοτήσεις προκύπτει και το άλλο σημαντικό. Τα συναρμόδια υπουργεία Αγροτικής Ανάπτυξης και Πολιτισμού αγνοήθηκαν παντελώς στην εκπόνηση του σχεδίου. Το πρώτο καθιστά σαφές ότι ολόκληρη η περιοχή του Υμηττού έχει κηρυχθεί αναδασωτέα με δύο υπουργικές αποφάσεις του 1934 και του 1936, άρα οι δασικές εκτάσεις προστατεύονται. Ταυτόχρονα εκφράζει τη διαφωνία του με τον κατακερματισμό του βουνού σε υποζώνες και προτείνει να απαγορευτεί οποιαδήποτε επέμβαση με κύρια χρήση την ήπια αναψυχή (πεζοπορία, παρατήρηση πτηνών, δημιουργία φυσιολατρικών διαδρομών κ.ά.). Από το υπουργείο Πολιτισμού και τις γνωμοδοτήσεις των αρμοδίων διευθύνσεων (Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων, Β' Εφορεία, ΚΣΤ' Εφορεία, Εφορεία Παλαιοανθρωπολογίας - σπηλαιολογίας Ν. Ελλάδος) πιστοποιείται ο θησαυρός της πολιτιστικής κληρονομιάς του βουνού.

Αποστέλλεται πλήθος διαγραμμάτων αλλά και αναλυτικός κατάλογος τοποθεσιών με παρατηρήσεις όπως "για τη διαφύλαξη των αρχαιοτήτων κρίνεται απαραίτητη η προστασία όλης της αδόμητης έκτασης του βουνού"... Ζητούν δεν ν' αποσαφηνισθεί ότι κατισχύει η αρχαιολογική νομοθεσία διατυπώνοντας επιπλέον και συγκεκριμένους όρους: όπως, π.χ., για την προστασία όσων νέων θέσεων εντοπισθούν η αρμόδια αρχαιολογική υπηρεσία διατηρεί το δικαίωμα επιβολής ή ειδικών περιορισμών για όλες τις επιτρεπόμενες χρήσεις και για την έκδοση των αδειών από το αρμόδιο πολεοδομικό γραφείο προϋπόθεση είναι η έγκριση της αρμόδιας Εφορείας Αρχαιοτήτων του ΥΠΠΟ.

Επίκληση της “ελληνικότητας” για να μην αποδοθεί ιθαγένεια στους μετανάστες

Του Στάθη Κουτρουβίδη (Εποχή, 17.1.2010)

Το μετέωρο βήμα της ελληνικής δεξιάς

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ σύμφωνα με τις οργανώσεις των μεταναστών έκανε ένα θολό βήμα, αλλά ακόμα και σε αυτό το επίπεδο, δέχεται πυρά από συντηρητικούς και ακροδεξιούς κύκλους προκειμένου να αποσύρει τις προτάσεις. Η ΝΔ βέβαια, δεν ταυτίζεται με τις πολιτικές πρωτοβουλίες του άλλου ετέρου της πολυκατοικίας, το ΛΑΟΣ. Τα επιχειρήματα, όμως, στελεχών της ΝΔ και του ΛΑΟΣ εντάσσονται σε μια άκρως συντηρητική αντίληψη. Η ιθαγένεια δεν αποδίδεται σύμφωνα με αυτούς, μέσα από την παιδεία και τον πολιτισμό, ή το πολιτικό πρότυπο που προβάλλει μια κοινωνία, αλλά αποκτάται με βάση την γλώσσα, το ικανοποιητικό βιωτικό επίπεδο και τα έσοδά του. Στην Ελλάδα παρά το αρχικά θετικό βήμα της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ σχετικά με την επίλυση χρόνιων προβλημάτων, κυρίως όσον αφορά την απόκτηση ιθαγένειας ή την παροχή πολιτικών δικαιωμάτων, το ρεύμα που αντιδρά χωρίς να είναι μεγάλο φαίνεται να διαχέεται σε όλα τα μήκη και πλάτη του πολιτικού μας συστήματος. Μπορεί σήμερα, να εκτιμήσει κανείς ότι οι τοποθετήσεις κατά τη διάρκεια της δημόσιας διαβούλευσης του ΥΠΕΣ, και παρά την οργανωμένη και συστηματική αντίδραση τμήματος της κοινωνίας, πέτυχε ακριβώς να φανεί πολλαπλάσιο των πραγματικών του διαστάσεων.
Η ΝΔ δια του προέδρου της Αντώνη Σαμαρά τόσο με τη δημόσια τοποθέτησή του, όσο και με το πιο αναλυτικό υπόμνημα που έστειλε στον Γιάννη Ραγκούση, δείχνει να ακολουθεί το ΛΑΟΣ στην υπερσυντηρητική του δημαγωγία. Με λανθασμένες επισημάνσεις, όπως λόγου χάρη, το ότι η χώρα μας αντιμετωπίζει οξύ πρόβλημα ανεξέλεγκτης εισροής παράνομων μεταναστών σε αντίθεση με τις άλλες χώρες της ΕΕ, ή ότι οι μετανάστες δεν αποκτούν δικαίωμα ψήφου στις ευρωπαϊκές χώρες ή η χρήση του επιχειρήματος του προέδρου της αξιωματικής αντιπολίτευσης ότι η απόκτηση ιθαγένειας αποδίδεται σε αυτές τις χώρες με πολύ αυστηρούς όρους.
Με ακραίου τύπου διατυπώσεις όπως ότι «οι ρυθμίσεις του ΠΑΣΟΚ διευκολύνουν την είσοδο μεταναστών παράνομα στη χώρα», ή με αμφιλεγόμενα ρατσιστικού χαρακτήρα υπονοούμενα όπως ότι «οι Έλληνες είναι λαός και δεν είναι πληθυσμός». Στην επιστολή -υπόμνημα που έστειλε στο ΥΠΕΣ είναι ακόμα πιο αποκαλυπτικός όταν υποστηρίζει πώς θα ψηφίσει το δικαίωμα ψήφου των ομογενών όχι όμως του αντίστοιχου δικαιώματος των μεταναστών ή ότι θα αποσύρει το νόμο μόλις ανέλθει στην εξουσία. Η άλλη πλευρά της πολυκατοικίας, ο Καρατζαφέρης, δεν άργησε να αποδώσει τα εύσημα στη στάση του Αν. Σαμαρά, τονίζοντας: «χαίρομαι που έστω και καθυστερημένα, ο πρόεδρος της ΝΔ άκουσε την παρότρυνσή μου από το βήμα του Κοινοβουλίου. Η απόφαση του αυτή εναρμονίζεται πλήρως με τους οπαδούς του, που έχουν ήδη υπογράψει υπέρ της διενέργειας δημοψηφίσματος, ως πρωτοβουλία του ΛΑΟΣ». Προς το παρόν η εκτίμηση του Καρατζαφέρη δεν επαληθεύεται, καθώς οι υπογραφές που έχουν συγκεντρωθεί από τον ΛΑΟΣ και ακόμα δύο οργανώσεις της ακροδεξιάς, μέχρι τώρα είναι πολύ λιγότερες των προσδοκιών των συντελεστών της πρωτοβουλίας αφού δεν ξεπερνούν τις 524 υπογραφές.
Η ΝΔ με αυτή τη θέση φαίνεται να επιχειρεί να ψαρεύσει στα θολά νερά της ελληνικής κοινωνίας διευρύνοντας το μέχρι σήμερα αρκετά περιορισμένο ακροατήριο της. Αυτό το παιχνίδι κυριαρχίας στο πλαίσιο της πολυκατοικίας φαίνεται να το έχει ανοίξει πρώτος ο Καρατζαφέρης χωρίς όμως να είναι σε θέση να το συνεχίσει με επιτυχία. Η ΝΔ παρά τη θέση του προέδρου της δεν παρουσιάζεται συμπαγής στην αντιμετώπιση του θέματος.
Όπως σημείωνει ο Δ. Χριστόπουλος, απαντώντας σε αυτές τις φωνές, αν και τους στερούμε μέχρι σήμερα,το δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι, τους ζητούμε να τηρούν την νομοθεσία που ψηφίζεται στο κοινοβούλιο, χωρίς να είναι σε θέση να εκλεγούν βουλευτές. Ο πρώην υπουργός δικαιοσύνης της ΝΔ, Σ. Χατζηγάκης διατυπώνει μια διαφορετική κατεύθυνση αντιμετώπισης του προβλήματος, καθώς προκρίνει την ανάγκη μέθεξης των μεταναστών στα ελληνικά παιδευτικά και πολιτισμικά πρότυπα «οικεία βουλήσει», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει. Και αυτό το βήμα, όμως, είναι αρκετά μετέωρο διότι η διάθεσή του δεν είναι να δώσει λύση σε ένα πρόβλημα ανθρωπιστικού τύπου, αλλά για εισπρακτικούς λόγους, αφού θα ενταχθούν στο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης και θα το ενισχύσουν, σημαντικός βέβαια λόγος αλλά όχι αρκετός.

Τι ισχύει σε άλλες χώρες

Γαλλία:

• πολιτογράφηση ύστερα από 5 χρόνια νόμιμης παραμονής
• τα παιδιά β΄ γενιάς με δήλωσή τους στα 18 (ύστερα από παραμονή 5 ετών)
• τα παδιά γ΄ γενιάς με τη γέννησή τους
• οι Αρχές απαιτούν γνώση γαλλικής, δοκιμή ενσωμάτωσης, καλό χαρακτήρα!

Γερμανία:

Απαιτείται παραμονή μακράς διάρκειας 8 ετών. Για την πολιτογράφηση απαιτούνται εξετάσεις γλώσσας, έλεγχος ποινικού μητρώου και επαρκές εισόδημα. Για τα παιδιά β΄ γενιάς απαιτούνται πρόσθετες προϋποθέσεις για να αποκτήσουν ιθαγένεια της χώρας.

Πορτογαλία:

Κάθε παιδί που γεννιέται από γονέα που επίσης γεννήθηκε και κατοικεί στη χώρα αποκτά αυτόματα ιθαγένεια. Η πολιτογράφηση της πρώτης γενιάς μεταναστών γίνεται ύστερα από 6 χρόνια παραμονής.

Ισπανία:

Πολιτογράφηση ύστερα από 10 χρόνια παραμονής.
Τα παιδιά τους μπορούν να αποκτήσουν ιθαγένεια με αίτηση και προϋποθέσεις.

Βρετανία:

Μετανάστες πρώτης γενιάς μπορούν να αποκτήσουν ιθαγένεια ύστερα από 5 χρόνια. Οι σύζυγοι ύστερα από 3 χρόνια.
Τα παιδιά και τα εγγόνια των μεταναστών που γεννιούνται στη Βρετανία γίνονται αυτόματα Βρετανοί πολίτες (ανάλογα με το καθεστώς των γονέων).

Ιταλία:

Οι μετανάστες α΄γενιάς μπορούν να ζητήσουν ιθαγένεια ύστερα από συνεχή παραμονή 5 ετών.
Τα παιδιά των μεταναστών που γεννιούνται στην Ιταλία θα γίνονται αυτόματα Ιταλοί εάν οι γονείς τους είναι «μακράς διαμονής» και έχουν επαρκές εισόδημα. Το ίδιο ισχύει και για τα εγγόνια όσων δεν πολιτογραφήθηκαν.

διαβάστε ακόμα :

• Νομοσχέδιο για την ιθαγένεια

  • Νομοσχέδιο για την πολιτική συμμετοχή ομογενών και αλλοδαπών
  • Οι διευκρινίσεις του Υπουργείου (ποιοι ψηφίζουν, "δεύτερη γενιά", κλπ)
  • Σχόλια κατ'άρθρο στην Ηλεκτρονική Διαβούλευση

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ - αστυνομική διαταγή

Διαταγή προς ανθρώπους, σκύλους και γυναίκες

Το παρακάτω κείμενο είναι ένα ντοκουμέντο. Πρόκειται για την αστυνομική διαταγή που εξέδωσε ο διοικητής του αστυνομικού τμήματος Ματαράγκας Καρδίτσας, στις 8 Δεκεμβρίου 1907 και είναι αποκαλυπτική για τα ήθη της επαρχίας εκείνης της εποχής.

Απολαύστε το:

Προς απάσας τας αρχάς που διοικούν το χωρίον Ματαράγκα Καρδίτσης:

Δήμαρχο, ιερέα του χωριού, Δάσκαλο και άπαντας τους προύχοντας του χωρίου.

Ήρθα εις Ματαράγκαν κατόπιν διαταγής του διοικητού μου μετά ενός χωροφύλακος προς επιβολήν της τάξεως, από άκρου εις άκρον του χωρίου, άνευ χρονοτριβής και άμεσα.
Διότι προχθές στο σιργιάνη μετά την Θίαν και Ιεράν Λιτουργίαν εν τω ναό όταν έπεζαν τα κλαρίνα και τα όργανα ο Κώστας (ας μην αναφέρο το ονομά του) χόρεβε σινέχεια μπροστά χορίς να αφίνη και τους άλους να χορέψουν μπροστά με κατά συνέπια παραξιγιθήκατε και πλακoθίκατε στο ξίλο με τα παλούκια και τα μαχέρια με αποτέλεσμα και κατά σινέπια να τραβματιστούν πολλοί άνθροποι.
Πάραφτα να εφαρμόσετε απάσας τα εξίς διαταγάς μου:
1) Αν ξανασιμβή τιάφτη πράξης εν τω χωρίο να γνορίζετε ότι θα σας συλλάβω και άνεφ χρονοτριβής αμέσος θα σας κλείσο στη φυλακή. Όταν πέζουν τα κλαρίνα και τα μουσικά όργανα στο σιργιάνη στο πανιγίρη και στο γάμο πρέπη να χορέβουν μπροστά άπαντες που επιθιμούν να χορέψουν και όχι μόνο ο ίδιος άνθροπος. Αφτό είνε γαηδουριά.
2) Μου αναφέρθικε ότι ο γάηδαρος του χαντζόπουλου τον Σεπτέμβριο μπίκε στο καλαμπόκι του Βάϊου (ας μην αναγράψο το επίθετο) και ο Βάϊος εκνεβρίστικε και κάρφοσε τον γάηδαρο με την αξάλη στο ένα καπούλι. Καταλαβένετε ο γάηδαρος δέν είναι όνος αλά ο Βάϊος. Άνεφ πολόν σκέψεον καταλαβένη κανής ότι το κεφάλη δεν έχει μιαλό αλά κολοκιθόσπορο. Απαγορεύετε να ξαναγίνη εκ νέου τέτιο απαράδεκτο ή παρόμιο πράγμα.
3) Πίγα στο μαγαζή για καφέ και από έξο βρομούσε κατρουλιό. Απαγορεύετε νά κατουράτε έξω στον τίχο του μαγαζιού.
4) Απαγορεύετε το βρισίδιν το φονασκίν και εντός του καφενίου το ανεμίζιν διότι είναι χιμόνας και εσθάνετέ τις αποφορά από τι βρόμα. Όστις επιθιμή να ανεμιστή να εξέρχετε έξοθεν του καφενίου.
5) Ίδα πολλές γυνέκες να πιάνουν τη σιγκούνα μετά του υποκαμίσου να το τραβούν πρό το έμπροσθεν να ανίγουν τα πόδια και να ουρούν ορθίος. Το τιούτον είναι απαράδεκτο και πρέπη άνεφ χρονοτριβίς να τις βρακόσετε άπαξ και διαπαντός.
6) Όταν λίαν προίαν πάτε τα γελάδια στο γελαδάρη και γιρίζοντας πρέπη ανιπερθέτος να μαζέβετε τις βονιές των ζώον από το δρόμο, το ίδιο να κάνετε και το βράδη διότι δεν έχη που να πατίση όστις βαδίζη εις τας οδούς του χωρίου. Και εκτός του τιούτου σας χριάζοντε αι βονιές να ζεστένεστε στο μπουχαρί το χιμόνα με τα κρία.
7) Σε κάθε πανιγίρι αποκριές πάσχα και γάμους που βαδίζη καλοντιμένος ο κόσμος πάι στην Εκλισία και μετά χορέβη στα σιργιάνια και στους γάμους πρέπη άπαντα τα σκυλιά να είναι δεμένα διά χονδρόν αλισίδεον και σχινίον προς αποφιγίν ατιχιμάτων εκ τον σκιλοδακομάτων.
8) Να μιν πίνετε πολί ινοπνεμβατόδη ποτά τσίπουρα και ίνους και μετά ξερνοβολάτε και κάνετε χαζαμάρες.
9) Να τιρίσετε άνεφ αντιρίσεος και χρονοτριβής την άνοθεν τάφτην διαταγήν μου άνθροπη σκύλη και γινέκες διότι όπιος συληφθή παραβάτις θα τον σιλάβο θα τον κλίσο στο σχολίο και αλίμονό του θα τον ταράξο και θα τον μαβρίσο στο ξίλο.
Να με σιγχορίτε αν έκανα κάπιο σιντακτικό λάθος καθότι τελίοσα και εγώ την Τρίτη του Δημοτικού σχολίου διότι δεν με έστιλε ο πατέρας μου από το χωρίον εις τιν Λάρισσαν για να μάθο περισσότερα γράματα. Σαν γκαραγκούνις που είμε και εγό καταλαβένετε άπαντες τας γραφάς μου τας οπίας θέλετε δεν θέλετε να τας τιρίσετε ανιπερθέτος.

Εν Ματαράγκα τη 8η Δεκεμβρίου 1907
Ο διοικητής του χωρίου
Νικόλαος Παπακωνσταντίνου
Υπονοματάρχης

Πηγή : Μπουκάλια στο πέλαγος