Διαβάσαμε και το μοιραζόμαστε: Σαν καφκικός εφιάλτης.. Συνέντευξη του Πέτρου Καπετανόπουλου και του δικηγόρου του στο left.gr

Ημερομηνία: 28/12/2012
Συγγραφέας: left.gr

Ο Πέτρος Καπετανόπουλος διηγείται στο φακό του left.gr και τον Άγγελο Καλοδούκα τον εφιάλτη που έζησε και ζει γιατί τόλμησε να ζητήσει το λόγο για βασανισμό κρατουμένου από αστυνομικούς. Ο γνωστός δικηγόρος Κώστας Παπαδάκης μας μιλά για τις νομικές συνέπειες αλλά και την αντίσταση στην αστυνομική και κρατική βία.

Δείτε το πλήρες άρθρο της δημοσίευσης: 

Σαν καφκικός εφιάλτης.... 

Δείτε το βίντεο της συνέντευξης:

Συνέντευξη -Π. Καπετανόπουλος-Κ. Παπαδάκης

Μια φορά και έναν καιρό υπήρχε η Αυτοδιοίκηση...

Του Σπύρου Τζόκα*

Κάπως έτσι θα λένε οι επόμενες γενιές. Θα αντιμετωπίζουν την αυτοδιοίκηση σαν μακρινό παρελθόν... κάτι που υπήρξε στην Ιστορία. Και για να είναι πιο παραδειγματικοί θα δείχνουν κάτι που προσομοιάζει με αυτοδιοίκηση. Κάτι λίγο πολύ που μοιάζει και με το σημερινό.
Η Ιστορία θα αρχίζει με τους πολλούς δήμους και τις πολλές κοινότητες. Αυτό που κληρονομήσαμε από τις μεγάλες στιγμές της πατρίδας μας... την ελληνική επανάσταση, τα πρώτα βήματα του ελληνικού κράτους, την κυβέρνηση του βουνού στην εθνική μας Αντίσταση. Την Ιστορία των δήμων και των κοινοτήτων που τίμησαν και ανέδειξαν αγωνιστές δήμαρχοι... δίπλα - δίπλα με τον λαό, με τον πολίτη.
Μπορεί τώρα να πει κάποιος: Τι σε έπιασε, ρε φίλε, αυγουστιάτικα και σε ένα στενόχωρο, μνημονιακό καλοκαίρι να μας δυσκολεύεις ακόμα περισσότερο την αναπνοή;
Ας με συγχωρέσουν οι φίλοι που θα μου κάνουν την τιμή να διαβάσουν αυτό το σημείωμα. Υπάρχουν, όμως, σοβαροί λόγοι.
Ο Καποδίστριας κατάφερε το πρώτο χτύπημα στην Αυτοδιοίκηση. Όχι ο κυβερνήτης, αλλά κάτι ανόητοι στα υπουργεία που έδωσαν έτσι χωρίς αιδώ αυτό το όνομα στην υποτιθέμενη μεταρρύθμισή τους. Τα συνηθίζουν αυτά. Έτσι έκαναν και με το δεύτερο χτύπημα. Το θύμα αυτή τη φορά, εκτός από την αυτοδιοίκηση, ήταν και ο Καλλικράτης, ο οποίος μέχρι τότε έχαιρε εκτίμησης. Λέγεται ότι δεν εννοούσαν αυτόν τον Καλλικράτη, τον αρχιτέκτονα, αλλά έναν άλλο, ένα λαμόγιο που περιφέρονταν άσκοπα στην αρχαία Αθήνα.
Οι δήμοι και οι κοινότητες εξανεμίσθηκαν. Ο αριθμός 6.128 των δήμων και των κοινοτήτων του 1997 μειώθηκε το 2011, στους 325!!! Η πεμπτουσία της αυτοδιοίκησης, όπως τη ζήσαμε, χάνεται. Το άμεσο πρόσωπό της σκοτείνιασε. Άμεση δημοκρατία, λαϊκή συμμετοχή και, συνεπώς, λαϊκή εξουσία αποτελούν λέξεις πλέον κενές περιεχομένου. Ενισχύθηκε και σε τοπικό επίπεδο η έννοια της πολιτικής αλλοτρίωσης, η απομάκρυνση και η αποξένωση των πολιτών από την εξουσία. Αυτό είναι ιδιαίτερα εμφανές στην επαρχία, όπου ζωντανά χωριά με δραστηριότητα μαράζωσαν.
Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα; Τραγουδούν, αλλά πολύ φάλτσα. Δεν αρέσει στον κόσμο να ακούει αυτά τα χιλιοπαιγμένα και κακοποιημένα τραγούδια. Και μάλιστα όταν αυτός υποφέρει, δοκιμάζεται. Και αυτό το εκμεταλλεύονται οι άλλοι... οι επιτήδειοι. Όπως και ο προηγούμενος υπουργός, μιας χρήσεως, που εφάρμοσε τις μνημονιακές πολιτικές μέσω του Καλλικράτη... και ήταν και αυτοδιοικητικός!!!
Τα τραγούδια αυτά που δεν ακούγονται λένε ότι ακόμα και τώρα, μετά τις αλλεπάλληλες ήττες, η αυτοδιοίκηση είναι το ανάχωμα στη διάλυση του κοινωνικού κράτους Είναι ο βασικός μοχλός κοινωνικής αλληλεγγύης και συνοχής, με κοινωνικές δράσεις διαχρονικές και απότοκες της οικονομικής κρίσης. Είναι αυτή που σηκώνει αποκλειστικά το βάρος της κοινωνικής πολιτικής του κράτους, έχοντας οργανώσει ένα εκτεταμένο δίκτυο κοινωνικών υπηρεσιών, που απευθύνεται στο σύνολο των πολιτών και ιδιαίτερα στους φτωχούς, στους ανέργους και τους οικονομικά ασθενέστερους.
Οι παιδικοί σταθμοί, οι βρεφονηπιακοί σταθμοί, τα ΚΑΠΗ, το πρόγραμμα «Βοήθεια στο Σπίτι», τα ΚΔΑΠ, τα κοινωνικά παντοπωλεία, τα Κέντρα Αλληλεγγύης για την ενίσχυση φτωχών, αστέγων, η παροχή συσσιτίων, ρούχων, φαρμάκων και άλλα είναι κάποιες από τις δομές που αναγκαστικά θα κλείσουν και κατ' επέκταση θα λείψουν από τους συμπολίτες μας που τόσο έχουν ανάγκη με την εφαρμογή των νέων μέτρων.
Κι εκεί που μας χρώσταγαν μας παίρνουν και τον γάιδαρο. Ή, διαφορετικά, συμβαίνει αυτό που περιγράφεται στο ανέκδοτο με τον Χότζα. Ενώ οι δήμοι στενάζουν οικονομικά, αφού έχασαν τα αυγά και τα πασχάλια τους τα τρία τελευταία μνημονιακά χρόνια, 60% περίπου μειώθηκε η κρατική επιχορήγηση και μαζί και όλα τα άλλα έσοδα, η κυβέρνηση και η τρόικα περί άλλων τυρβάζουν.
Με την απόφαση της κυβέρνησης για επιπλέον περικοπές στους πόρους της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, κατά 30%, μέσα στον θερμό Αύγουστο, επιβεβαιώνεται με τον πλέον δραματικό τρόπο αυτό για το οποίο είχαμε εγκαίρως προειδοποιήσει δηλαδή, την κατάρρευση της λειτουργίας των δήμων και κατ' επέκταση του κοινωνικού ρόλου της Αυτοδιοίκησης και την αδυναμία πληρωμής μισθών και υποχρεώσεων προς τρίτους.
Κάποιος θα έθετε το απλό ερώτημα: Καλά, δεν το καταλαβαίνουν ότι με αυτά τα χρήματα δεν υπάρχει ζωή; Και εδώ η απάντηση είναι απλή. Βεβαίως το γνωρίζουν, αλλά έχουν άλλα σχέδια, τα οποία πλέον έχουν αποκαλυφθεί, όπως η ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών καθαριότητας, η εγκατάλειψη κάθε κοινωνικής πολιτικής από την Τ.Α., η πλήρης ανταποδοτικότητα των υπηρεσιών και δεν έχει τέλος ο κατάλογος των νεοφιλελεύθερων επιλογών που θα οριστικοποιήσουν τον θάνατο της αυτοδιοίκησης.
Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα και θα συνεχίσουν να τραγουδάνε... έστω και φάλτσα. Αν δεν μπορούμε να κάνουμε τη ζωή μας όπως τη θέλουμε, τουλάχιστον μην την ξεφτιλίσουμε έλεγε ο ποιητής. Κι εμείς αυτό θα κάνουμε... δεν θα γίνουμε συνένοχοι ενός φόνου. Δεν θα γίνουμε συνένοχοι στον πλήρη ευτελισμό της αυτοδιοίκησης.

* Ο Σπύρος Τζόκας είναι μέλος του Δ.Σ. της ΚΕΔΕ, π. δήμαρχος Καισαριανής

Ο Ξένιος Δίας δεν μένει πια εδώ

Το πρόβλημα είναι σοβαρότατο, με παραμέτρους πολύ περισσότερες απ' όσες μάς επιτρέπουν να δούμε οι ιδεολογικές ή συμφεροντολογικές παρωπίδες μας. Και μία από τις αιτίες της τωρινής οξύτητάς του είναι η στάση της πολιτείας: τα κυβερνήσαντα κόμματα, καθένα με τη σειρά του, γνώριζαν ότι μεγάλο τμήμα της ανάπτυξης των προηγούμενων χρόνων οφειλόταν στην ανασφάλιστη και πάμφθηνη εργασία που εξαναγκαστικά παρείχαν οι μετανάστες. Ως και το «θαύμα» των Ολυμπιακών, με τα έργα που εσκεμμένα αφέθηκαν για την τελευταία στιγμή ώστε να θεωρηθούν πολυτέλεια οι διαγωνισμοί, οφείλουν εν πολλοίς στους κάθε χρώματος «μαύρους» την έγκαιρη πραγματοποίησή τους.

Κάποιοι, λοιπόν, καρπώθηκαν τα κέρδη της φτηνής εργασίας και ανέβηκαν στην κοινωνική κλίμακα, σαρκάζοντας όποτε άκουγαν για φορολογική συνείδηση κ.τ.λ. Οι ωφελημένοι, είτε προύχοντες των αγροτικών περιοχών ήταν είτε εργολάβοι, βουλκανιζατεράδες, κτηνοτρόφοι ή επαγγελματίες του τουρισμού, εν αντιθέσει με τους μετανάστες, ψήφιζαν. Ήταν κομμάτι του κοινωνικού κατεστημένου, του κομματικού συστήματος, του πελατειακού κράτους. Κι έτσι έμενε στα αζήτητα η νομιμότητα που επικαλείται τώρα η κυβέρνηση (και η ΔΗΜ.ΑΡ.;). Άλλωστε, ποιος θα γηροκομούσε τους υπερήλικους συγγενείς μας; Ποιος θα έδινε ζωή σε χωριά που έσβηναν; Ποιος θα συνέβαλλε στην άμβλυνση του δημογραφικού προβλήματος; Και ποιοι θα συνέδραμαν στην υποστύλωση των υπό κατάρρευση ασφαλιστικών ταμείων;

Τα ξέρουμε όλοι όλα αυτά. Αλλά τα κρύβουμε κάτω από το χαλί της ευαισθησίας και της συνείδησής μας, αφήνοντας έξω μόνο το έγκλημα. Γιατί τώρα προέχουν άλλα. Τώρα τον τόνο τον δίνει ο φόβος, γνήσιος ή καλλιεργημένος. Τώρα η «Χρυσή Αυγή», με υμνητές του Χίτλερ στους κόλπους της, είναι στη Βουλή και δίνει τη γραμμή, αφού υπερκέρασε τον «λάιτ» ΛΑΟΣ.

Αλλά τόσος κυνισμός πού βρέθηκε; Ποιος αρρωστημένος νους-νουνός αποφάσισε γελώντας σαρκαστικά να ονομάσει «Ξένιο Δία» το πογκρόμ; Υπάρχουν πιο ταιριαστά πλάσματα για να αναστήσουν οι ελληνολάτρες ονοματοδότες μετά τον Ξενοκράτη, τον Τειρεσία, τον Καλλικράτη κ.ά. Υπάρχει ο Κέρβερος, οι Εκατόγχειρες, ο Πανόπτης Αργος. Υπήρχε, χειρότερος απ' όλους άρα και καταλληλότερος, ο Κύκλωπας Πολύφημος, όπως θα ξέρουν όλοι όσοι κινητοποιήθηκαν για να «αποδείξουν», διαστρέφοντας και διαβάλλοντας τα παραδεδομένα, ότι ο Ξένιος Δίας προστάτευε μόνο τους Ελληνες διαφορετικών πόλεων και όχι τους εθνικά ή φυλετικά ξένους.

Στην «Οδύσσεια», λοιπόν, οι Ιθακήσιοι φτάνουν στη γη των Κυκλώπων και ο Οδυσσέας προσπέφτει στον Πολύφημο, λέγοντας (μτφρ. Δ.Ν. Μαρωνίτης): «Σεβάσου τους θεούς??? είμαστε / ικέτες σου??? κι ο Δίας εκδικείται και τους ικέτες και τους ξένους, / ο Ξένιος Δίας που τιμώντας τους ξένους συντροφεύει». Αν η αιγίδα του Ξενίου Διός κάλυπτε μόνο τις ελληνικές πόλεις, όπως διατείνονται οι ανασκευαστές, κανένα δικαίωμα δεν θα είχε ο γνώστης Οδυσσέας να ζητήσει από τον Κύκλωπα να σεβαστεί τον φιλόξενο αρχιθεό. Εκτός και αποφασίσουμε ότι ο αναιδής, απολίτιστος και ξενοφάγος Πολύφημος ήταν Έλληνας. Ήταν;

Άρθρο του Παντελή Μπουκάλα στην Καθημερινή, 07/08/2012

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_07/08/2012_455803

Μάνος Χατζιδάκις: "Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι"

O Mάνος Χατζιδάκις αποδυκνύει για μια ακόμη φορά ότι ήταν μπροστά για την εποχή του και είχε μάτια και αυτιά ανοιχτά φιλτράροντας το κάθε τι που συνέβαινε και έχοντας ταχύτατα αντανακλαστικά το κατέγραφε και το παρατηρούσε. Έμπαινε σε βάθος στα φαινόμενα της εποχής και γι' αυτό κατάφερε να είναι διαχρονικός. Παρακάτω παραθέτουμε αυτούσιο ένα κείμενό του για το νεοναζισμό και τον εθνικισμό που έγραψε τον Φεβρουάριο του 1993, λίγους μήνες πριν τον θάνατό του. Το κείμενο αυτό είχε δημοσιευτεί στο πρόγραμμα αντιναζιστικής συναυλίας που είχε δώσει η Ορχήστρα των Χρωμάτων με έργα Βάιλ, Λίστ και Μπάρτον. Το ίδιο κείμενο παράλληλα είχε δημοσιευτεί και στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία.

"Ο νεοναζισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός και κάθε αντικοινωνικό και αντιανθρώπινο φαινόμενο συμπεριφοράς δεν προέρχεται από ιδεολογία, δεν περιέχει ιδεολογία, δεν συνθέτει ιδεολογία. Είναι η μεγεθυμένη έκφραση-εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε μέσα μας χωρίς εμπόδιο στην ανάπτυξή του, όταν κοινωνικές ή πολιτικές συγκυρίες συντελούν, βοηθούν, ενυσχύουν τη βάρβαρη και αντιανθρώπινη παρουσία του.

Η μόνη αντιβίωση για την καταπολέμηση του κτήνους που περιέχουμε είναι η Παιδεία. Η αληθινή παιδεία και όχι η ανεύθυνη εκπαίδευση και η πληροφορία χωρίς κρίση και χωρίς ανήσυχη αμφισβητούμενη συμπερασματολογία. Αυτή η παιδεία που δεν εφησυχάζει ούτε δημιουργεί αυταρέσκεια στον σπουδάζοντα, αλλά πολλαπλασιάζει τα ερωτήματα και την ανασφάλεια. Όμως μια τέτοια παιδεία δεν ευνοείται από τις πολιτικές παρατάξεις και από όλες τις κυβερνήσεις, διότι κατασκευάζει ελεύθερους και ανυπότακτους πολίτες μη χρήσιμους για το ευτελές παιχνίδι των κομμάτων και της πολιτικής. Κι αποτελεί πολιτική «παράδοση» η πεποίθηση πως τα κτήνη, με κατάλληλη τακτική και αντιμετώπιση, καθοδηγούνται, τιθασεύονται.

Ενώ τα πουλιά… Για τα πουλιά, μόνον οι δολοφόνοι, οι άθλιοι κυνηγοί αρμόζουν, με τις «ευγενικές παντός έθνους παραδόσεις». Κι είναι φορές που το κτήνος πολλαπλασιαζόμενο κάτω από συγκυρίες και με τη μορφή «λαϊκών αιτημάτων και διεκδικήσεων» σχηματίζει φαινόμενα λοιμώδους νόσου που προσβάλλει μεγάλες ανθρώπινες μάζες και επιβάλλει θανατηφόρες επιδημίες.

Πρόσφατη περίπτωση ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Μόνο που ο πόλεμος αυτός μας δημιούργησε για ένα διάστημα μιαν αρκετά μεγάλη πλάνη, μιαν ψευδαίσθηση. Πιστέψαμε όλοι μας πως σ’ αυτό τον πόλεμο η Δημοκρατία πολέμησε το φασισμό και τον νίκησε. Σκεφθείτε: η «Δημοκρατία», εμείς με τον Μεταξά κυβερνήτη και σύμμαχο τον Στάλιν, πολεμήσαμε το ναζισμό, σαν ιδεολογία άσχετη από μας τους ίδιους. Και τον… νικήσαμε. Τι ουτοπία και τι θράσος. Αγνοώντας πως απαλλασσόμενοι από την ευθύνη του κτηνώδους μέρους του εαυτού μας και τοποθετώντας το σε μια άλλη εθνότητα υποταγμένη ολοκληρωτικά σ’ αυτό, δεν νικούσαμε κανένα φασισμό αλλά απλώς μιαν άλλη εθνότητα επικίνδυνη που επιθυμούσε να μας υποτάξει.

Ένας πόλεμος σαν τόσους άλλους από επικίνδυνους ανόητους σε άλλους ανόητους, περιστασιακά ακίνδυνους. Και φυσικά όλα τα περί «Ελευθερίας», «Δημοκρατίας», και «λίκνων πνευματικών και μη», για τις απαίδευτες στήλες των εφημερίδων και τους αφελείς αναγνώστες. Ποτέ δεν θα νικήσει η Ελευθερία, αφού τη στηρίζουν και τη μεταφέρουν άνθρωποι, που εννοούν να μεταβιβάζουν τις δικές τους ευθύνες στους άλλους.

(Κάτι σαν την ηθική των γερόντων χριστιανών. Το καλό και το κακό έξω από μας. Στον Χριστό και τον διάβολο. Κι ένας Θεός που συγχωρεί τις αδυναμίες μας εφόσον κι όταν τον θυμηθούμε μες στην ανευθυνότητα του βίου μας. Επιδιώκοντας πάντα να εξασφαλίσουμε τη μετά θάνατον εξακολουθητική παρουσία μας. Αδυνατώντας να συλλάβουμε την έννοια της απουσίας μας. Το ότι μπορεί να υπάρχει ο κόσμος δίχως εμάς και δίχως τον Καντιώτη τον Φλωρίνης).

Δεν θέλω να επεκταθώ. Φοβάμαι πως δεν έχω τα εφόδια για μια θεωρητική ανάπτυξη, ούτε την κατάλληλη γλώσσα για τις απαιτήσεις του όλου θέματος. Όμως το θέμα με καίει. Και πριν πολλά χρόνια επιχείρησα να το αποσαφηνίσω μέσα μου. Σήμερα ξέρω πως διέβλεπα με την ευαισθησία μου τις εξελίξεις και την επανεμφάνιση του τέρατος. Και δεν εννοούσα να συνηθίσω την ολοένα αυξανόμενη παρουσία του. Πάντα εννοώ να τρομάζω.

Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι. Οι μισητοί δολοφόνοι, που βρίσκουν όμως κατανόηση από τις διωκτικές αρχές λόγω μιας περίεργης αλλά όχι και ανεξήγητης συγγενικής ομοιότητος. Που τους έχουν συνηθίσει οι αρχές και οι κυβερνήσεις σαν μια πολιτική προέκτασή τους ή σαν μια επιτρεπτή αντίθεση, δίχως ιδιαίτερη σημασία που να προκαλεί ανησυχία. (Τελευταία διάβασα πως στην Πάτρα, απέναντι στο αστυνομικό τμήμα άνοιξε τα γραφεία του ένα νεοναζιστικό κόμμα. Καμιά ανησυχία ούτε για τους φασίστες, ούτε για τους αστυνομικούς. Ούτε φυσικά για τους περιοίκους).

Ο εθνικισμός είναι κι αυτός νεοναζισμός. Τα κουρεμένα κεφάλια των στρατιωτών, έστω και παρά τη θέλησή τους, ευνοούν την έξοδο της σκέψης και της κρίσης, ώστε να υποτάσσονται και να γίνονται κατάλληλοι για την αποδοχή διαταγών και κατευθύνσεων προς κάποιο θάνατο. Δικόν τους ή των άλλων. Η εμπειρία μου διδάσκει πως η αληθινή σκέψη, ο προβληματισμός οφείλει κάπου να σταματά. Δεν συμφέρει. Γι’ αυτό και σταματώ. Ο ερασιτεχνισμός μου στην επικέντρωση κι ανάπτυξη του θέματος κινδυνεύει να γίνει ευάλωτος από τους εχθρούς. Όμως οφείλω να διακηρύξω το πάθος μου για μια πραγματική κι απρόσκοπτη ανθρώπινη ελευθερία.

Ο φασισμός στις μέρες μας φανερώνεται με δυο μορφές. Ή προκλητικός, με το πρόσχημα αντιδράσεως σε πολιτικά ή κοινωνικά γεγονότα που δεν ευνοούν την περίπτωσή τους ή παθητικός μες στον οποίο κυριαρχεί ο φόβος για ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Ανοχή και παθητικότητα λοιπόν. Κι έτσι εδραιώνεται η πρόκληση. Με την ανοχή των πολλών. Προτιμότερο αργός και σιωπηλός θάνατος από την αντίδραση του ζωντανού και ευαίσθητου οργανισμού που περιέχουμε.

Το φάντασμα του κτήνους παρουσιάζεται ιδιαιτέρως έντονα στους νέους. Εκεί επιδρά και το marketing. Η επιρροή από τα Μ.Μ.Ε. ενός τρόπου ζωής που ευνοεί το εμπόριο. Κι όπως η εμπορία ναρκωτικών ευνοεί τη διάδοσή τους στους νέους, έτσι και η μουσική, οι ιδέες, ο χορός και όσα σχετίζονται με τον τρόπο ζωής τους έχουν δημιουργήσει βιομηχανία και τεράστια κι αφάνταστα οικονομικά ενδιαφέρονται.

Και μη βρίσκοντας αντίσταση από μια στέρεη παιδεία όλα αυτά δημιουργούν ένα κατάλληλο έδαφος για να ανθίσει ο εγωκεντρισμός η εγωπάθεια, η κενότητα και φυσικά κάθε κτηνώδες ένστιχτο στο εσωτερικό τους. Προσέξτε το χορό τους με τις ομοιόμορφες στρατιωτικές κινήσεις, μακρά από κάθε διάθεση επαφής και επικοινωνίας. Το τραγούδι τους με τις συνθηματικές επαναλαμβανόμενες λέξεις, η απουσία του βιβλίου και της σκέψης από τη συμπεριφορά τους και ο στόχος για μια άνετη σταδιοδρομία κέρδους και εύκολης επιτυχίας.

Βιώνουμε μέρα με τη μέρα περισσότερο το τμήμα του εαυτού μας – που ή φοβάται ή δεν σκέφτεται, επιδιώκοντας όσο γίνεται περισσότερα οφέλη. Ώσπου να βρεθεί ο κατάλληλος «αρχηγός» που θα ηγηθεί αυτό το κατάπτυστο περιεχόμενό μας. Και τότε θα ‘ναι αργά για ν’ αντιδράσουμε. Ο νεοναζισμός είμαστε εσείς κι εμείς – όπως στη γνωστή παράσταση του Πιραντέλο. Είμαστε εσείς, εμείς και τα παιδιά μας. Δεχόμαστε να ‘μαστε απάνθρωποι μπρος στους φορείς του AIDS, από άγνοια αλλά και τόσο «ανθρώπινοι» και συγκαταβατικοί μπροστά στα ανθρωποειδή ερπετά του φασισμού, πάλι από άγνοια, αλλά κι από φόβο κι από συνήθεια.

Και το Κακό ελλοχεύει χωρίς προφύλαξη, χωρίς ντροπή. Ο νεοναζισμός δεν είναι θεωρία, σκέψη και αναρχία. Είναι μια παράσταση. Εσείς κι εμείς. Και πρωταγωνιστεί ο Θάνατος.

πηγή : http://www.musicpaper.gr/

ΤΟ ΞΕΡΩ ΑΥΤΟ ΤΟ ΒΟΥΗΤΟ…………….

Το ξέρω αυτό το βουητό…..ένας στίχος του Δ. Σαββόπουλου είναι. Αυτό το βουητό των ημερών μας. Το βουητό για τους μετανάστες. Ή καλύτερα για τους λαθρομετανάστες, όπως τους λένε. Όπως λέμε, δηλαδή, λαθραίοι άνθρωποι!!! Οι άνθρωποι που κακώς υπάρχουν…. Τα μιάσματα, οι περιθωριακοί, οι αδύναμοι, οι προλετάριοι. Αυτοί που θολώνουν την βιτρίνα, τα τζάμια. Αυτοί που δικαιολογούν τις ανασφάλειες μας. Ή καλύτερα αυτοί που χρησιμοποιούνται ως άλλοθι της χαμένης αξιοπρέπειας μας.

Όμως βουητό είναι ……και το γνωρίζουμε το βουητό. Ακούγεται για να κρύψει τους άλλους θορύβους. Κυρίως για να κρύψει την αγωνιώδη κραυγή της κοινωνίας. Επανέρχεται αρμοδίως ως πανάκεια μιας βαριάς άρρωστης κοινωνίας. Φτιάχνουμε σπιναλόγκες. Όπως και τότε….την εποχή του Ιδιώνυμου. Τότε που σοβούσε πάλι μια παγκόσμια οικονομική κρίση….αυτή του 1929. Τότε που και πάλι ο λαός ήταν ξεσηκωμένος και απειλούσε την οικονομική τάξη.

Κατασκεύασαν και τότε άλλοθι. Τότε τα μιάσματα ήταν οι κομμουνιστές. Τότε μια νέα ιδεολογία άρχισε να κατασκευάζεται στα εργαστήρια της εξουσίας….η ιδεολογία του αντικομμουνισμού. Ο κομμουνιστής ήταν εχθρός του έθνους….επικίνδυνος άνθρωπος…μολυσμένος με ιδέες και πρακτικές που καταστρέφουν την υγιή κοινωνία. Το μικρόβιο του κομμουνισμού έπρεπε να χτυπηθεί με κάθε τρόπο. Ο τρόπος; Ο εγκλεισμός, η απομάκρυνση από την υγιή κοινωνία. Έτσι ήθελαν να τρομοκρατήσουν την δοκιμαζόμενη κοινωνία…..να αποφύγουν τις αντιδράσεις.

Και τότε, όπως και σήμερα υπήρχαν οι πρόθυμοι…..Αυτοί πάντα υπάρχουν. Μια επιστολή του Νομάρχη Κυκλάδων στο «Ελεύθερο Βήμα», εκείνη την εποχή, στις 8 Αυγούστου 1931 καταγράφει με τρόπο ανατριχιαστικό το μέγεθος της παράνοιας και της τύφλωσης που στη συνέχεια έγιναν ιδεολογία. Έγραφε, λοιπόν, ο χαμαιλέων Νομάρχης προς τα αφεντικά του…..“H κοινωνία με ανακούφισιν έμαθε την απόφασιν της κυβερνήσεως όπως λάβη μέτρα δραστικά κατά των ανθρώπων οι οποίοι επιμένουν να μας μεταφυτεύσουν εις την Ελλάδα τον μπολσεβικικόν παράδεισον... Εις την τελευταίαν άκρην του ελληνικού Αιγαίου υπάρχουν μικρά, μικροέρημα νησάκια αποτελούντα σύμπλεγμα που λέγεται Κουφονήσια... μερικά είναι ακατοίκητα, συχναζόμενα από ολίγους λαθρεμπόρους και βοσκούς. Σ' ένα από τα νησάκια αυτά θα μπορούσε να ιδρυθεί προχείρως το κράτος των εν Ελλάδι μπολσεβίκων. Η κυβέρνησις θα 'πρεπε να εγείρει εκεί μερικά παραπήγματα εις τα οποία να εγκαταστήσει τους απελαυνομένους κομμουνιστάς...”

Σας θυμίζει κάτι το περιστατικό; Λάθος. Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα της εποχής είναι φανταστική. Πρέπει να προσέχουμε….. στον εκτροχιασμό του αυταρχισμού. Kάποιοι σημερινοί πρότειναν να ανοίξουμε και πάλι την Μακρόνησο!!! Σοβαρά και με επιχειρήματα σε συνεδρίαση της ΠΕΔΑ (Περιφερειακή Ένωση Δήμων Αττικής) και κάποιοι άλλοι μακαρίζουν τις εποχές που οι κομμουνιστές ήταν παράνομοι. Και αυτό συζητήθηκε!!!

Αυτό είναι το νοσηρό κλίμα της εποχής……αυταρχισμός, κατασκευή εσωτερικών εχθρών και διώξεις και στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ναι, πρέπει να έχουμε τα μάτια μας δεκατέσσερα. Τότε τον άκουσαν τον Νομάρχη…..έφτιαξαν τελικά σπιναλόγκες για τους κομμουνιστές. Όλα ένα ίσιωμα….ή, όπως λέει και ο Κώστας Βάρναλης που επισκέφτηκε τις σπιναλόγκες!!! “Μαζί μας στο τελευταίο βαγόνι, πρεζάκηδες, αλάνια, λαθρεμπόροι – επίτηδες για να φανεί πως ίσια μετρούν η λευτεριά με τα χασίσια…”

Είδατε τις εικόνες στην τηλεόραση; Από τα γιούρια της Αστυνομίας; Τα ευρήματα τα είδατε; τα ελάχιστα ναρκωτικά πρόβαλλαν διαρκώς….. έτσι για να φανεί πως ίσια……Τα μάτια μας δεκατέσσερα….. Τους ακούν ενίοτε τους Νομάρχες…..Αποπροσανατολισμός και τότε…. Αποπροσανατολισμός και σήμερα. Να καταστείλουν τις αντιδράσεις ήθελαν τότε. Να καταστείλουν τις αντιδράσεις θέλουν και τώρα. Αυτή η ρημάδα η Ιστορία τους εκθέτει…..γι’ αυτό την απεχθάνονται……γι’ αυτό την παραποιούν.

ΣΠΥΡΟΣ ΤΖΟΚΑΣ

τέως Δήμαρχος Καισαριανής

133 χρόνια από τη γέννησή του: Ο πολιτικός Αϊνστάιν

Του Πάνου Τριγάζη*

Στις 14 Μαρτίου 2012 συμπληρώθηκαν 133 χρόνια από τη γέννηση του Άλμπερτ Αϊνστάιν στο Ουλμ της Γερμανίας.

Όλοι έχουμε ακούσει και διαβάσει κάτι για τον Αϊνστάιν ως τον κορυφαίο επιστήμονα του 20^ου αιώνα, που από το 1905 διατύπωσε τη θεωρία της σχετικότητας, ανατρέποντας τις μέχρι τότε επιστημονικές αντιλήψεις για τον χώρο και τον χρόνο, την ύλη και την ενέργεια. Ωστόσο, δεν είναι ευρύτερα γνωστές οι πολιτικές ιδέες και η πολιτική δράση του Αϊνστάιν.

Στους πολλούς είναι εντελώς άγνωστο το γεγονός ότι έχει συνεισφέρει σημαντικές ιδέες και πλούσια δράση ως ανθρωπιστής, ειρηνιστής, αντιμιλιταριστής, αντιρατσιστής και σοσιαλιστής. Το 1933 έγινε ο πιο διάσημος πολιτικός πρόσφυγας, καταφεύγοντας στις ΗΠΑ για να ξεφύγει από το χιτλερικό καθεστώς της Γερμανίας, που είχε ήδη εξαπολύσει πογκρόμ σε βάρος των Εβραίων. Στις ΗΠΑ ανέπτυξε πλούσια επιστημονική και πολιτική δράση για την ειρήνη και τα ανθρώπινα δικαιώματα και το 1949 δημοσίευσε ένα βαρυσήμαντο άρθρο στο πρώτο τεύχος του περιοδικού “Monthly Review” με τίτλο «Γιατί ο Σοσιαλισμός». Η τελευταία υπογραφή του, μια εβδομάδα πριν πεθάνει στις 18.4.1955 στο Πρίνστον, ήταν κάτω από το περίφημο «μανιφέστο Αϊνστάιν - Ράσσελ» που αποτέλεσε τη βάση για ένα από τα μεγαλύτερα παγκόσμια αντιπυρηνικά κινήματα, το Pugwash.

«Τον θαυμάζω όχι μόνο ως μεγάλο επιστήμονα, αλλά και ως μεγάλο άνθρωπο» έγραφε για τον Αϊνστάιν ο τιμημένος με Νόμπελ Ειρήνης (1995) συνάδελφός του Τζόζεφ Ροτμπλατ σε επιστολή που μας έστειλε στις 11 Ιουνίου 2005. «Παρά τη διάνοιά του και τη φήμη του συμπεριφερόταν πάντοτε με μεγάλη απλότητα», γράφει ο Μπέρτραντ Ράσσελ για τον χαρακτήρα του συναδέλφου του.

«Η αντιπάθεια του Αϊνστάιν προς την πρωσική στρατοκρατική παράδοση τον οδήγησαν - ήδη δεκαπεντάχρονο - γράφει ο καθηγητής της Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων Ευθύμης Παπαδημητρίου - να αποφύγει τη στράτευση εγκαταλείποντας τη Γερμανία και καταφεύγοντας στη φιλελεύθερη και ουδέτερη Ελβετία. Παραιτείται από τη γερμανική του υπηκοότητα, και παραμένει για πέντε χρόνια χωρίς υπηκοότητα, λόγω της αντιπάθειας που τρέφει προς τη γερμανική μιλιταριστική νοοτροπία»

«Η αποστροφή του -συνεχίζει ο Ευθ. Παπαδημητρίου - προς κάθε μορφή εξουσίας επρόκειτο να τον συνοδεύσει σε όλη τη μετέπειτα ζωή του. Έχοντας ταξιδέψει και ζήσει σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, αισθάνεται λιγότερο Γερμανός και περισσότερο Ευρωπαίος πολίτης και αργότερα πολίτης όλου του κόσμου, όντας αφιερωμένος στην επιστημονική έρευνα και την υπόθεση της παγκόσμιας ειρήνης και της δικαιοσύνης».

Μετά τα ολοκαυτώματα της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι, στις 6 και 9 Αυγούστου 1945, ο Αϊνστάιν ξεκίνησε από τους πρώτους τον αγώνα για την απαγόρευση των πυρηνικών όπλων, ιδρύοντας κίνηση το 1946 με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Επιτροπή Έκτακτης Ανάγκης Ατομικών Επιστημόνων».

Ωστόσο, η είσοδος στον ψυχρό πόλεμο έκανε το έργο τέτοιων κινήσεων εξαιρετικά δυσχερές, ιδιαίτερα στα χρόνια του «Μακαρθισμού» όταν και ο Αϊνστάιν βρέθηκε στο στόχαστρο της περιβόητης υποεπιτροπής ερευνών της Γερουσίας για «αντιαμερικανικές ενέργειες». Δεν κάμφθηκε, όμως, ο Αϊνστάιν και μάλιστα δεν δίστασε να απευθύνει έκκληση στον πρόεδρο Τρούμαν για τη ζωή του ζεύγους Εθελ και Τζούλιους Ρόζεμπεργκ, που είχαν κατηγορηθεί για κατασκοπία σε όφελος της ΕΣΣΔ και είχαν καταδικαστεί σε θάνατο, ποινή που τελικά εκτελέστηκε.

«Γιατί ο σοσιαλισμός»

Το άρθρο του «Γιατί ο σοσιαλισμός», που δημοσιεύθηκε τον Μάιο του 1949 στο πρώτο τεύχος του αμερικανικού περιοδικού «Monthly Review» του φίλου του Paul Sweezy, ήταν από τις σημαντικότερες πολιτικές παρεμβάσεις του Αϊνστάιν, τα δύσκολα εκείνα χρόνια.

Ο Αϊνστάιν πίστευε στην ικανότητα των ανθρώπων να ορίζουν τη μοίρα τους. «Τα ανθρώπινα όντα δεν είναι καταδικασμένα, λόγω της βιολογικής τους συγκρότησης, να αλληλοεξοντώνονται ή να βρίσκονται στο έλεος μιας σκληρής και αμετάτρεπτης μοίρας», έγραφε στο άρθρό του, προσθέτοντας ότι «ο ανταγωνισμός χωρίς όρια οδηγεί σε τεράστια σπατάλη εργασίας...».

Κατά τον Αϊνστάιν, η εξάρτηση του ανθρώπου από την κοινωνία αποτελεί γεγονός αναμφισβήτητο και καθοριστικό για τη διαμόρφωση της προσωπικότητας του καθενός. Απέδιδε ιδιαίτερη σημασία στον κοινωνικά συνειδητοποιημένο πολίτη, γράφοντας σε επιστολή του, το 1932, ότι «η πραγματική αξία ενός ανθρώπου κρίνεται κυρίως από το κατά πόσον έχει κατορθώσει να απελευθερωθεί από το εγώ του». Σε μια άλλη επιστολή το 1931 γράφει: «Να χαίρεσαι με τις χαρές των άλλων και να υποφέρεις μαζί τους - αυτοί είναι οι καλύτεροι οδηγοί για τον άνθρωπο».

Είναι αξιοσημείωτο ότι από τότε ο Αϊνστάιν έβλεπε να συντελείται η παγκοσμιοποίηση. «Θα αποτελούσε μικρή υπερβολή - έγραφε - να ισχυριστούμε ότι ακόμα και τώρα έχουμε μια πλανητική κοινότητα παραγωγής και κατανάλωσης». Παράλληλα, εκτιμούσε ότι «το ιδιωτικό κεφάλαιο τείνει να συγκεντρώνεται σε λίγα χέρια», προσθέτοντας ότι «αποτέλεσμα αυτής της εξέλιξης είναι η δημιουργία μιας ολιγαρχίας του ιδιωτικού κεφαλαίου και η τεράστια δύναμή του που δεν μπορεί να ελεγχθεί αποτελεσματικά ακόμα και στις δημοκρατικά οργανωμένες πολιτικές κοινωνίες».

Στο ίδιο άρθρό του ο μεγάλος επιστήμονας επισήμαινε φαινόμενα διαπλοκής, γράφοντας ότι «τα μέλη των νομοθετικών σωμάτων επιλέγονται από πολιτικά κόμματα που χρηματοδοτούνται σε μεγάλο βαθμό και επηρεάζονται και με άλλους τρόπους από τους ιδιώτες καπιταλιστές», με συνέπεια «οι αντιπρόσωποι του λαού να μην προστατεύουν ικανοποιητικά τα συμφέροντα των μη προνομιούχων τμημάτων του πληθυσμού».

Υποστήριζε θερμά τον σοσιαλισμό ο Αϊνστάιν για την απαλλαγή της κοινωνίας από τα δεινά που περιέγραφε, ωστόσο προειδοποιούσε ότι «η σχεδιασμένη οικονομία δεν αποτελεί ακόμα σοσιαλισμό», αφού «μια σχεδιασμένη οικονομία ως τέτοια μπορεί να συνοδεύεται από πλήρη υποδούλωση του ατόμου». Έθετε, λοιπόν, το ζήτημα «πώς μπορούν να προστατευτούν τα δικαιώματα του ατόμου και ως εκ τούτου να κατοχυρωθεί το δημοκρατικό αντίβαρο στη δύναμη της γραφειοκρατίας».

Πάνω απ' όλα ο Αϊνστάιν ήταν πολέμιος του πολέμου. Καλούσε όλη την ανθρωπότητα να ενωθεί, παραμερίζοντας πολιτικές ή άλλες διαφορές, μπροστά στον κίνδυνο της πυρηνικής καταστροφής. «Θυμηθείτε ότι είσθε άνθρωποι και ξεχάστε τα υπόλοιπα», έλεγε στο κοινό του μανιφέστο με τον Μπέρτραντ Ράσσελ, το 1955. Είναι χαρακτηριστική η φράση του: «Ο πόλεμος δεν μπορεί να γίνει ανθρώπινος, μόνο να καταργηθεί μπορεί».

* Ο Πάνος Τριγάζης, υπεύθυνος του Τμήματος Εξωτερικής Πολιτικής του του ΣΥΝ, πρόεδρος του "Συνδέσμου Μπάϋρον για τον Φιλελληνισμό και τον πολιτισμό" , έχει γράψει μαζί με τον καθηγητή Ευθύμη Παπαδημητρίου το βιβλίο «Αγαπητέ Αϊνστάιν» (εκδόσεις «Ταξιδευτής» 2005)

Αυτοδιοίκηση και πολιτικές ισότητας

Γράφει η Εύη Πάτκου:

Το φθινόπωρο που μας πέρασε 126 δήμοι υπέγραψαν την Ευρωπαϊκή Χάρτα για την Ισότητα των Φύλων στις τοπικές Κοινωνίες και ανέλαβαν δημόσια δέσμευση για την ανάπτυξη και εφαρμογή σχεδίου δράσης για την ένταξη της ισότητας στις πολιτικές του δήμου τους.

Οι περισσότερες «κατακτήσεις» των γυναικών στην πραγματική ζωή είναι μάλλον «θεωρητικές» και το γυναικείο και φεμινιστικό κίνημα αγωνίζονται για να αποκτήσουν τα γυναικεία κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα πραγματικό - υλικό χαρακτήρα. Στο επίπεδο του δήμου, «δείκτες» που δείχνουν την ανισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών θα μπορούσαν να είναι το ποσοστό βρεφονηπιακών και παιδικών σταθμών, η συμμετοχή των γυναικών στην αγορά εργασίας, το ποσοστό ανεργίας των γυναικών, το ποσοστό κατανομής των εισοδημάτων, ο αριθμός αντρών και γυναικών εργαζομένων στις διάφορες υπηρεσίες του δήμου, το ποσοστό των γυναικών στο Δημοτικό Συμβούλιο, οι υποστηρικτικές δομές για την ενίσχυση και εξυπηρέτηση των γυναικών.

Κανένας δεν μπορεί να αρνηθεί ότι ο δήμος αποτελεί τη βαθμίδα διακυβέρνησης που βρίσκεται εγγύτερα στον πολίτη και στην πολίτισσα και ως εκ τούτου αποτελεί το καταλληλότερο δυνατό πεδίο για την καταπολέμηση της διαιώνισης και της αναπαραγωγής ανισοτήτων, και την προώθηση μιας πραγματικά δημοκρατικής κοινωνίας. Επίσης, είναι γενικά διαπιστωμένο ότι οι γυναίκες (όλων των ηλικιών) συχνά εμπλέκονται και αναλαμβάνουν δράσεις στα τοπικά πράγματα. Στη γειτονιά, στις σχολικές επιτροπές, στους συλλόγους γονέων, σε λαογραφικούς και πολιτιστικούς συλλόγους στα ΚΑΠΗ, ΚΔΑΠ, στους παιδικούς σταθμούς. Κάνουν δική τους υπόθεση τα «μικρά» ζητήματα της καθημερινότητας, που όμως είναι πολύ σημαντικά για την ανθρώπινη διαβίωση στην πόλη ή στο χωριό. Όλα αυτά αναδεικνύουν την ανάγκη να συστηματοποιηθούν οι παρεμβάσεις υπέρ των γυναικών και να ενσωματωθεί η διάσταση του φύλου σε όλες τις πολιτικές του δήμου, με τη δημιουργία υπηρεσιακών μονάδων για την ισότητα των φύλων στους νέους οργανισμούς των δήμων, που θα καλύπτουν τη βιωσιμότητα των πολιτικών και την παροχή συναφών υπηρεσιών. Γιατί είναι απαραίτητη αυτή η πολιτική; Γιατί οι γυναίκες και οι άνδρες κινούνται με διαφορετικό τρόπο στην πόλη, έχουν διαφορετικές ανάγκες, έχουν διαφορετική πρόσβαση σε πόρους, στην εργασία, στην εξουσία.

Έχει ενδιαφέρον για παράδειγμα να δούμε με ποιο τρόπο εντάσσεται η πολιτική για την ισότητα στα οικονομικά του δήμου, δηλαδή στον προϋπολογισμό του, στη δημοσιονομική πολιτική κ.λπ. Δεν θα έπρεπε, για παράδειγμα, να γνωρίζουμε αν και κατά πόσο ωφελούνται οι γυναίκες από τις δαπάνες του δήμου;

Ο δήμος μπορεί και πρέπει, να αναλαμβάνει συγκεκριμένες δράσεις αξιοποιώντας τις αρμοδιότητές του και σε συνεργασία με τοπικούς φορείς και γυναικείες οργανώσεις, ώστε να πραγματοποιεί μια διακυβέρνηση περισσότερο δημοκρατική για τα δύο φύλα. Με άλλα λόγια, για κάθε πολιτική του να τίθεται το ερώτημα ποιες είναι οι επιπτώσεις της στο τοπικό επίπεδο σε κάθε φύλο ξεχωριστά.

Οι δημοτικές αρχές, λοιπόν, των δήμων (τουλάχιστον) που υπέγραψαν τη Χάρτα Ισότητας των φύλων στις Τοπικές Κοινωνίες, πρέπει να δείξουν στην πράξη τη βούλησή τους για επιδίωξη ίσων ευκαιριών, να καταρτίσουν Σχέδιο Δράσης για την ένταξη της Ισότητας των Φύλων και στη συνέχεια να το εφαρμόσουν.

Επιπλέον, όταν μιλάμε για ισότητα, είναι απαραίτητο να μιλάμε όχι μόνο για ισότητα ευκαιριών αλλά και για ισότητα αποτελεσμάτων. Εκείνο, που θα περιμέναμε το γυναικείο κίνημα να κάνει, είναι να σηκώσει την κουρτίνα που διαχωρίζει την πραγματικότητα από τη συμβολική της αποτύπωση σε γενικές έννοιες περί ισότητας και «φερέλπιδα» προγράμματα. Να προσπαθήσει να εξηγήσει γιατί ενώ η νομική ισότητα των δύο φύλων είναι κατοχυρωμένη, εξακολουθεί να συνυπάρχει, με την κοινωνική υποτέλεια, την περιθωριοποίηση και εκμετάλλευση των γυναικών.

* Η Εύη Πάτκου είναι δημοτική σύμβουλος Δήμου Πυλαίας - Χορτιάτη

Το «κατηγορώ» του Μπάιρον

Του ΠΑΝΟΥ ΤΡΙΓΑΖΗ*

Στις 27 Φεβρουαρίου 2012 συμπληρώνονται 200 χρόνια από την πρώτη ομιλία του Λόρδου Βύρωνα στη Βουλή των Λόρδων, όπου ο Μπάιρον υπήρξε καταπέλτης εναντίον νομοσχεδίου που προέβλεπε τη θανατική καταδίκη για τους εξεγερμένους κλωστοϋφαντουργούς του Νότινγχαμ, οι οποίοι έσπαγαν τους νέους αργαλειούς, που τους οδηγούσαν σε μαζική ανεργία και στην απελπισία. Εναντίον των εξεγερμένων, οι οποίοι είχαν συνασπιστεί κάτω από το λάβαρο του στρατηγού Λαντ (Ludd), που «μπορεί να ήταν και μυθικό πρόσωπο», κατά τον Κεν Κόουτς, Εργατικό Ευρωβουλευτή του Νότινγχαμ την περίοδο 1989-1999, είχε κινητοποιηθεί ο στρατός και όλος ο κρατικός μηχανισμός.

Ο Μπάιρον ήταν ο μόνος από τους Λόρδους που καταψήφισε το νομοσχέδιο και η ομιλία του ήταν ένα δριμύ «κατηγορώ» κατά της κοινωνικής αδικίας, αλλά και των δεινών που προκαλούσε η Βρετανική Αυτοκρατορία.

Ο Σύνδεσμος Μπάιρον για τον Φιλελληνισμό και τον Πολιτισμό μετέφρασε την ομιλία του Μπάιρον από τα αγγλικά (με τη βοήθεια του Θοδ. Ηλιάδη) και θα την παρουσιάσει σε δημόσια εκδήλωση, που θα γίνει στη «ΣΤΟΑ του Βιβλίου» στις 29.2.2012, ώρα 1 μ.μ. Κεντρικός ομιλητής στην εκδήλωση θα είναι ο Τόνι Σίμπσον, Διευθυντής του Ιδρύματος «Μπέρτραντ Ράσσελ» για την Ειρήνη, το οποίο εδρεύει στο Νότινγχαμ.

Ιδού μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα από την ομιλία του Μπάιρον:

«……Η πραγματική αιτία αυτής της απελπισίας και των επακόλουθων ταραχών είναι βαθύτερη. Όταν μας λένε ότι αυτοί οι άνθρωποι έχουν συνασπιστεί με στόχο όχι μόνο την καταστροφή της ίδιας τους της άνεσης, αλλά και αυτών καθ΄εαυτών των μέσων επιβίωσής τους, μπορούμε άραγε να παραβλέψουμε ότι είναι αυτή η οδυνηρή πολιτική, ο καταστροφικός πόλεμος των τελευταίων δεκαοκτώ ετών, που έχει καταστρέψει την άνεσή τους, την άνεσή σας, την άνεση όλων των ανθρώπων; Αυτή η πολιτική, η οποία έλκει την καταγωγή της από μεγάλους πολιτικούς που δεν είναι πλέον μαζί μας επιβίωσε τον θάνατό τους για να γίνει κατάρα επί των ζωντανών, σε τρίτη και τέταρτη γενιά!

Αυτοί οι άνθρωποι ποτέ δεν κατάστρεψαν τους αργαλειούς τους μέχρι που έφτασαν να είναι άχρηστοι και χειρότερα από άχρηστοι: μέχρι που έγιναν πραγματικά εμπόδια στον αγώνα τους για τον επιούσιο άρτο.

Αλλά ενώ ο υψηλά ιστάμενος παραβάτης μπορεί να βρει τα μέσα για να ξεγελάσει το νόμο, πρέπει να θεσπιστούν νέες θανατικές ποινές, πρέπει να στηθούν νέες παγίδες θανάτου για το δύστυχο μηχανικό, που η λιμοκτονία τον οδηγεί στην ενοχή;

Οι άνθρωποι αυτοί ήταν πρόθυμοι να σκάψουν, αλλά το τσαπί βρισκόταν σε χέρια άλλων. Δεν ντρέπονταν να ζητιανέψουν, αλλά δεν υπήρχε κανείς να τους προσφέρει ανακούφιση. Είχαν αποκοπεί από τα ίδια τα μέσα της επιβίωσής τους, όλες οι άλλες θέσεις εργασίας ήταν κατειλημμένες. Και οι υπερβολές τους, ανεξάρτητα από το αν αξίζουν τον οίκτο και την καταδίκη, δύσκολα μπορούν να προκαλέσουν έκπληξη.

Αποκαλείτε αυτούς τους ανθρώπους όχλο, απελπισμένο, επικίνδυνο, και αδαή. Και φαίνεται να νομίζετε ότι ο μόνος τρόπος να καθησυχάσετε αυτό το 'πολυκέφαλο τέρας' ('bellua multorum capitum') είναι να κλαδέψετε μερικά από τα περιττά του κεφάλια...

Έχουμε άραγε επίγνωση των υποχρεώσεων μας προς έναν όχλο; Είναι αυτός ο ίδιος όχλος που δουλεύει τα χωράφια σας και υπηρετεί στα σπίτια σας, που επανδρώνει το ναυτικό σας και στρατολογείται στο στρατό σας, που σας επέτρεψε να αψηφήσετε όλη την υφήλιο, και μπορεί επίσης να αψηφήσει και εσάς τους ίδιους όταν η αδιαφορία και η συμφορά τους έχει φέρει σε απελπισία!

Έχω διασχίσει το πεδίο του πολέμου στην Χερσόνησο (Ιβηρική), έχω βρεθεί σε μερικές από τις πιο καταπιεσμένες επαρχίες της Τουρκίας, μα ποτέ, υπό τα πλέον δεσποτικά καθεστώτα απίστων, δεν έχω αντικρίσει τέτοια ελεεινή εξαθλίωση σαν και αυτή που είδα από τότε που επέστρεψα στην καρδιά μιας Χριστιανικής χώρας...

* Ο Πάνος Τριγάζης είναι Πρόεδρος του Συνδέσμου «ΜΠΑΪΡΟΝ» για τον φιλελληνισμό και τον πολιτισμό.

Το λευκό μπαστούνι

Το λευκό μπαστούνι, είναι το τεχνικό βοήθημα που χρησιμοποιούν τα άτομα με πρόβλημα όρασης για να εντοπίζουν και να αποφεύγουν τα εμπόδια στην πορεία τους, στην προσπάθεια τους να κινούνται μόνοι, ανεξάρτητοι και με ασφάλεια.

Δεν βλέπω, βλέπεις όμως εσύ: Θέλεις να με βοηθήσεις;
Τότε, διάβασε τα παρακάτω και να ξέρεις πως αν κάτι θυμάσαι απ'αυτά όταν κάπου, κάποτε, τυχαία ή για κάποιο λόγο με συναντήσεις, θα με κάνεις να νιώσω άνετα, δίνοντας μου αυτό ακριβώς που χρειάζομαι.

Όταν με συναντήσεις μπορείς να με βοηθήσεις αν θυμηθείς τα παρακάτω:

1. Μόνο εμείς οι τυφλοί κρατάμε λευκό μπαστούνι και αυτό για να περπατάμε με ασφάλεια, όχι για να ξεχωρίζουμε, να παίζουμε, να μας δείχνουν ή να ζητιανεύουμε.

2. Είμαι ένας συνηθισμένος άνθρωπος αλλά τυφλός.. Μη με μεταχειρίζεσαι σαν παιδάκι. Μεγαλώνω, παίζω, τρέχω, διαβάζω, γράφω, σπουδάζω, δουλεύω, παθιάζομαι, κλαίω, γελάω, ερωτεύομαι, θυμώνω, «σερφάρω», κάνω chat,.,όπως ΕΣΥ!

3. Πιο εύκολα θα περπατήσω μαζί σου, παρά με το μπαστούνι ή με το σκύλο μου. Όμως, μη με πιάνεις από τον ώμο ή απ'το μπράτσο. άσε με να πιάσω εγώ το δικό σου μπράτσο: Έτσι θα νιώθω (=θα ξέρω) πότε σταματάς, πότε στρίβεις, πότε ανεβαίνεις ή κατεβαίνεις..

4. Μη ρωτάς τον συνοδό μου: «Πώς τον λένε;», «Τι θέλει να ψωνίσει;», «Ποιο φαγητό του αρέσει;», «Που θέλει να πάει;», «Πώς γράφει και διαβάζει;», «Πώς μπορεί;»,. Ρώτησε εμένα, ξέρω και εγώ να σου απαντήσω! Χρησιμοποίησε τον κανονικό τόνο της φωνής σου, όπως μιλάς στους άλλους μίλα και σε εμένα.

5. Μην αποφεύγεις τις λέξεις «βλέπω», «κοιτάζω», «τυφλός» κλπ., τις μεταχειρίζομαι και εγώ. Βλέπω με τα χέρια μου: βλέπω για μένα= αγγίζω, ακούω, μυρίζω, καταλαβαίνω, αισθάνομαι.

6. Σύστησε με στους άλλους, ακόμη και στα παιδιά. Θέλω να γνωρίσω ποιος είναι στην τάξη ή στο δωμάτιο μαζί μου. Μίλησε μου όταν μπαίνεις. Πες μου πως φεύγεις: με φέρνεις σε μεγάλη αμηχανία αν μ'αφήνεις να μιλάω με κάποιον που δεν είναι κοντά μου.

7. Οδήγησε το χέρι μου σε μια καρέκλα. Πες μου που είναι η πόρτα στο δωμάτιο, το αποχωρητήριο, το παράθυρο κλπ. Και αν υπάρχουν εμπόδια ή πράγματα στο πάτωμα. Δε θέλω να κάνω ζημιές, γιατί μπορώ να μην κάνω ζημιές.

8. Βοήθησε με διακριτικά στο τραπέζι και πες μου για το φαγητό στο πιάτο μου. Χρησιμοποίησε το πιάτο μου σαν «ρολόι» και πες μου σε ποια «ώρα» είναι το κάθε είδος του φαγητού μου, π.χ «Το κρέας σου είναι στο Έξι».
Κοίτα το ποτήρι μου να είναι δίπλα στο πιάτο μου και πες μου αν είναι στο δεξί ή στο αριστερό μου χέρι, για να το.»δω» και εγώ όταν το χρειαστώ.

9. Μου αρέσουν οι αθλητικές εκδηλώσεις, το θέατρο και ο κινηματογράφος, φτάνει να με βοηθάς να καταλαβαίνω τι γίνεται διαβάζοντας/περιγράφοντας μου όσα δεν μπορώ να δω.

10. Μου αρέσουν οι εκδρομές και τα πάρτι. Πάρε με στην παρέα σου και γνώρισε με στους καλεσμένους σου.

11. Ξέρω να συμπεριφέρομαι. Αν υστερώ σε κάτι βοήθησε με. Δε θέλω τον οίκτο σου αλλά τη φιλία σου! Μη μιλάς για τη «θαυματουργό αντίληψη» των τυφλών. Μην ξεχνάς ότι όσα έμαθα είναι αποτέλεσμα σκληρής προσπάθειας και εργασίας.

12. Αν είσαι περίεργος θα μιλήσω μαζί σου για το πρόβλημα μου αλλά όχι μόνο γι'αυτό, γιατί για μένα είναι μια παλιά ιστορία! Έχω τόσα άλλα ενδιαφέροντα, χόμπι και απορίες όπως και εσύ!

Δώσε τώρα άλλα δύο λεπτά απ'τον χρόνο σου και προώθησε αυτό το email στους γνωστούς σου, στους φίλους σου.
Σε δύο λεπτά, ενημερώνεις σωστά, για μια ζωή!!!
Για παραπάνω πληροφορίες, απορίες, σχόλια, κουβέντα, στείλε μου ένα email στο evavgoul@otenet.gr και πες μου, ότι θες. Μη διστάσεις, μη ντραπείς και ας μην γνωριζόμαστε. Αν μάθεις κάνεις την αρχή! Και η αρχή είναι το ήμισυ του παντός!!!

Βαγγέλης Αυγουλάς
3οετής φοιτητής της Νομικής Σχολής Αθηνών,
Μέλος της Διεθνούς οργάνωσης για νέους με προβλήματα όρασης VIEWS (Visually Impaired Education and Work Support)
Μέλος της Επιτροπής Νεολαίας του Πανελληνίου Συνδέσμου Τυφλών.

ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΚΕΔΕ: Σαν χρονικό προαναγγελθέντος θανάτου της Αυτοδιοίκησης

Τι θα αποκόμιζε άραγε ένας ελεύθερος παρατηρητής από το διήμερο και πυκνό σε ομιλίες συνέδριο της ΚΕΔΕ, στις 27 και 28 Ιανουαρίου, στην Κομοτηνή; Το πρώτο μετά την εφαρμογή του «Καλλικράτη»;
Από πολιτικής απόψεως, ο προβληματισμός ήταν μηδαμινός και οι προτάσεις ανύπαρκτες. Το μεγάλο ενδιαφέρον του συνεδρίου, ωστόσο, ήταν η διάσταση ανάμεσα στον επίσημο κυβερνητικό λόγο, που επιχειρούσε να διασώσει τα κουρέλια του «Καλλικράτη», και τη ζοφερή πραγματικότητα που διεκτραγωδούσαν στο σύνολό τους οι αιρετοί όλων των πολιτικών αποχρώσεων: μια Τοπική (Αυτο)διοίκηση σε κατάρρευση και ο «Καλλικράτης» σε ρόλο μπουλντόζας. Ακόμα και ο πρόεδρος της ΚΕΔΕ, υψηλόβαθμο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και, άρα, συνδιαμορφωτής αυτής της πολιτικής, δήμαρχος Καλλιθέας (Αττικής) κ. Κ. Ασκούνης, σε μια προσεκτικά στρογγυλεμένη ομιλία, δεν μπόρεσε να αποφύγει νότες ρεαλισμού, παραδεχόμενος το αδιέξοδο της Τ.Α. μέσα στη γενικότερη οικονομική συγκυρία. Βιάστηκε πάντως να χρυσώσει το χάπι: «Θέλουμε την Τοπική Αυτοδιοίκηση φορέα και γνήσιο πρωταγωνιστή της δημοκρατικής ανασυγκρότησης του τόπου. Θέλουμε την Τοπική Αυτοδιοίκηση θεσμό και δύναμη της κοινωνικής αλληλεγγύης και συνοχής, θεσμό και δύναμη της παραγωγικής και αναπτυξιακής πορείας της χώρας», είπε . Απέφυγε, ωστόσο, επιμελημένα να εξηγήσει πώς. Χωρίς χρηματοδότηση; Με τους περισσότερους δήμους στα όρια της χρεωκοπίας; Με διαρκή απίσχναση των κοινωνικών παροχών προς τον πολίτη;
Βεβαίως την παράσταση έκλεψε ο πού είσαι νιότη πού ‘δειχνες πως θα γινόμουν άλλος, επί σχεδόν 5 τετραετίες δήμαρχος Κοζάνης, πρώτος πρόεδρος της ΚΕΔΚΕ για δυο θητείες και νυν υφυπουργός Εσωτερικών, κ. Π. Κουκουλόπουλος, οποίος περιέγραψε μια Ελλάδα στα πρόθυρα του παραδείσου, τόνισε, όπως και όλα τα κυβερνητικά στελέχη (Γιαννίτσης, Γεννηματά) την επιτυχία του «Καλλικράτη» και κορύφωσε με τη διαπίστωση, που άφησε άναυδους τους αιρετούς, ότι υπάρχει πλεονάζον προσωπικό στους δήμους και καλόν θα ήτο να δημιουργηθεί μια επετηρίδα εφεδρείας, ώστε οι πλεονάζοντες να μεταφερθούν σε δήμους με ελλειμματικό προσωπικό. Δηλαδή μεταφερόμενο προσωπικό απ’ άκρου εις άκρον της επικρατείας (!). Και όχι, δεν τα λέει η τρόικα αυτά. Άνευ ετέρου σχολίου!

Δήμοι σε οικονομική εξαθλίωση

Σε δύο άξονες κινήθηκαν οι τοποθετήσεις των δημάρχων των καλλικρατικών δήμων, οι οποίοι χρησιμοποίησαν ιδιαιτέρως υψηλούς τόνους και ανεξαιρέτως καταφέρθηκαν εναντίον του «Καλλικράτη» και των αποτελεσμάτων του, μολονότι πολλοί, οι περισσότεροι, έχουν συμβάλει όσο τους ήταν δυνατόνμ για να περάσει ο μνημονιακός «Καλλικράτης» όντες στελέχη του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ.:
Η οικονομική δυσπραγία των δήμων, που δεν επιτρέπει ούτε υπηρεσίες να προσφέρουν ούτε έργα να ολοκληρώσουν, πολύ περισσότερο να σχεδιάσουν νέα. Οι ελλείψεις σε προσωπικό, που μεγαλώνουν τις δυσλειτουργίες. Οι υπερχρεωμένοι δήμοι (Νίκαιας-Ρέντη, Ρόδου και πολλοί άλλοι), που κινδυνεύουν να κλείσουν. Τέλος, οι παρεμβάσεις των οικονομικών επιτροπών και οι υπερεξουσίες των επιτρόπων, που προβαίνουν σε ελέγχους νομιμότητας αλλά και σκοπιμότητας των οικονομικών πράξεων, ακυρώνοντας ουσιαστικά τα δημοτικά συμβούλια.
Η μεγάλη, πολλές φορές τεράστια έκταση των καλλικρατικών δήμων (Βόλος, Ρόδος, Μυτιλήνη κτλ), που δυσχεραίνει την ομαλή λειτουργία του δήμου και αποχυμώνει τις δυνατότητές του, μετατρέποντάς τον σε κρατική υπηρεσία.

Η Αυτοδιοίκηση πνέει τα λοίσθια

Όμως, οι αιρετοί -πλην αυτών από τα ριζοσπαστικά αριστερά σχήματα και το ΚΚΕ (παρά την βασική ιδεολογική θέση του τελευταίου για την προτεραιότητα του κράτους)-, έμειναν στην περιγραφή και σε μια οικονομικίστικη αντίληψη της Τ.Α. Δεν προχώρησαν σε οποιαδήποτε πολιτική ανάλυση. Λες και δεν είναι η συγκεκριμένη πολιτική πίσω από την οικονομία: η νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική ιδεολογία. Είναι φανερό για τον ψύχραιμο μελετητή της κατάστασης –ειπώθηκε ανοιχτά στο συνέδριο, ακόμα και από βήματος- ότι η Τοπική (Αυτο) διοίκηση πνέει τα λοίσθια. Αποδυναμωμένη οικονομικά (περικοπές 3 δισ. προβλέπονται μέχρι το 2013, οι δήμοι είναι σε οριακό σημείο από οικονομικής απόψεως, πολλοί σχεδόν αδυνατούν να καλύψουν τις ανελαστικές δαπάνες), φορτωμένη με αρμοδιότητες στις οποίες αδυνατεί να αντεπεξέλθει (συντήρηση σχολείων, επί παραδείγματι), η Τ.Α. μετατρέπεται στο μακρύ χέρι του κράτους στις τοπικές κοινωνίες. Η προσπάθεια ιδιωτικοποίησης κρίσιμων υπηρεσιών, όπως τα απορρίμματα και οι κοινωνικές υπηρεσίες, οι μαζικές απολύσεις των εργαζομένων στους δήμους και η έως εξαφανίσεως συρρίκνωση των υπηρεσιών πρόνοιας είναι οι κορυφαίες αποδείξεις.
Το πρόβλημα δεν λύνεται με προγράμματα ονοματισμένα με «ευφυή» αρκτικόλεξα (ΑΚΣΙΑ, ΕΛΛΑΔΑ…), που δημιουργούν δέος και ελπίδες στον πολίτη, είναι αναποτελεσματικά, όμως, και καταρρέουν πριν καν εφαρμοστούν για να δώσουν τη θέση τους σε άλλα, απότοκα της μεγάλης φαντασίας του καπιταλισμού, όταν πρόκειται να εκμεταλλευτεί νέες πηγές πλουτισμού. Και εδώ ακριβώς ήταν το πρόβλημα του συνεδρίου.

Έλλειμμα δημοκρατίας

Ο «Καλλικράτης» είναι προϊόν μιας ιδεολογίας που βάζει την οικονομία μπροστά από την πολιτική, ροκανίζει κάθε δημοκρατικό θεσμό συμμετοχής και άμεσης δημοκρατίας, απομακρύνει τον πολίτη από την ενεργό δράση στην τοπική κοινωνία. Οι δήμοι μοιάζουν όλο και περισσότερο με μικρά κράτη, που ενισχύουν τον αποκλεισμό και την μονήρη απελπισία. Η μικροπολιτική του ρουσφετιού και η διαφθορά, τα τριάντα χρόνια του δικομματισμού, είχε ήδη βλάψει τις σχέσεις του πολίτη με την Τ.Α. και είχε δημιουργήσει καχυποψία. Ωστόσο, πάντα η τοπική δραστηριότητα ενείχε μέσα της σπέρματα ελπίδας και ενέπνεε για συμμετοχή, πιο πολύ στις μικρές κοινωνίες της περιφέρειας. Οι συνενώσεις του Καλλικράτη κατάφεραν να διώξουν τους πολίτες από την άσκηση του δικαιώματος της συμμετοχής και του ελέγχου. Παράλληλα, οι μεγάλες πλειοψηφίες που εξασφαλίζει στη συμπολίτευση και το πλαίσιο λειτουργίας του δημοτικού συμβουλίου που επιβάλλει, ασφυκτικό για την αντιπολίτευση, επιτρέπει βεβαίως την άσκηση κριτικής από τις αντιπολιτευόμενες παρατάξεις και κινήσεις αλλά δίνει την ευχέρεια στη διοικούσα να περνάει ό,τι θέλει, χωρίς καν να λαμβάνει υπόψη τις προτάσεις των υπολοίπων. Αυτό είναι έλλειμμα δημοκρατίας και, άρα, ό,τι πιο επικίνδυνο παράγει η ιδεολογία του «Καλλικράτη».
Αυτά ούτε καν τόλμησαν να ψελλίσουν έστω, μπορεί ούτε και να τους περνούν από το νου, πράγμα χειρότερο, οι αιρετοί του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, αρκετοί εκ των οποίων είδαν στο βήμα του συνεδρίου την ευκαιρία για μια πρώτη εμφάνιση ή επανεμφάνιση υποψήφιου βουλευτή (η σημειολογική ανάλυση των βίντεο των ομιλιών θα ήταν το πανηγύρι του επικοινωνιολόγου). Παρά τα όσα είπαν, δεν τόλμησαν στο τέλος να αμφισβητήσουν ανοιχτά τον «Καλλικράτη». Και, φυσικά, εξίσου ευπρεπές είναι και το ψήφισμα που κατέθεσε ο πρόεδρος της ΚΕΔΕ (θυμίζουμε ότι ως δήμαρχος Καλλιθέας ο κ. Ασκούνης και η παράταξή του αρνήθηκαν πεισματικά να πάρουν απόφαση για το χαράτσι της ΔΕΗ και να σταθούν αλληλέγγυοι προς τους πολίτες της πόλης τους).

Χωρίς διεκδικητικό πλαίσιο

Το ψήφισμα υπερψηφίστηκε από το σώμα, όπου, ευνόητο γαρ, υπερτερούσαν οι δυνάμεις του δικομματισμού. Κανένα διεκδικητικό πλαίσιο δεν διαφαίνεται στο εν λόγω ψήφισμα, δημιουργώντας μια λογική –αλλά πολιτικώς ευεξήγητη- αντίφαση ανάμεσα στα όσα ειπώθηκαν στις εισηγήσεις των αιρετών και αυτό. Δεν αναφέρει τίποτε για τις άγριες περικοπές στην Τ.Α., τις ιδιωτικοποιήσεις, την εμπορευματοποίηση του δημόσιου χώρου, ούτε γίνεται λόγος για τις επαπειλούμενες εφεδρείες και απολύσεις. Σε ό,τι αφορά το εκλογικό σύστημα, αναφέρεται απλώς ότι πρέπει να είναι «σταθερό», χωρίς περισσότερο συγκεκριμένη περιγραφή. Η «απλή αναλογική» ως πολιτική λογική και (ηθική) πρακτική δεν ανήκει στο σκεπτικό του ψηφίσματος.
Ωστόσο, μόνο η ανατροπή του «Καλλικράτη» και η αντικατάστασή του από ένα γενναίο θεσμικό πλαίσιο, που θα έχει ως βασική θέση την ενίσχυση της άμεσης δημοκρατίας, την εμπλοκή του πολίτη στις καθημερινές λειτουργίες της Τ.Α. και το διαρκή έλεγχό από τους πολίτες, μπορεί να δώσει λύση στην τελμάτωση και τον επικείμενο θάνατο της τοπικής αυτοδιοίκησης. Επαρκής χρηματοδότηση των δήμων, λύση του προβλήματος υπερχρέωσης και αδυναμίας αποπλήρωσης των δανείων, σταμάτημα της ιδιωτικοποίησης των κοινωνικών και πολιτιστικών υπηρεσιών, εξασφάλιση του απαραίτητου για τη λειτουργία τους προσωπικού με πλήρη εργασιακά δικαιώματα, αποτελούν βασικές αιχμές πάλης του αυτοδιοικητικού κινήματος.


Της Μαρώ Τριανταφύλλου από την εφημερίδα ΕΠΟΧΗ

ΥΓ 1. Σε ένα συνέδριο, όπου όλοι παραδέχονταν ότι διεξάγεται στις κρισιμότερες στιγμές της χώρας, ίσως και ολόκληρης της ζωής της Ελλάδας ως ελεύθερου κράτους, σε μια άκρως επικίνδυνη πανευρωπαϊκή συγκυρία και όπου περιγράφηκε ο ζόφος της Τ.Α., ΠΑΣΟΚ και ΝΔ έδειχναν να τους ενδιαφέρει μόνο η αύξηση των κομματικών ποσοστών σε δημοσκοπήσεις και εκλογές.
ΥΓ 2. Ήταν απογοητευτικό φαινόμενο η ελάχιστη συμμετοχή των γυναικών, τόσο στο σώμα του συνεδρίου όσο και ανάμεσα στους ομιλητές.