Η Παιδεία στην εποχή του ΔΝΤ και του Καλλικράτη

Από τη συζήτηση που έγινε την Κυριακή στο Χαλάνδρι, διάλεξα να μοιραστώ μαζί σας την ομιλία και τις αγωνίες του Γιάννη Μιχάλα, μέλους του ΔΣ της Ένωσης Γονέων Μαθητών Χαλανδρίου...

...Μας δείχνει ανάγλυφα τι συμβαίνει ήδη με την Κυβέρνηση του ΔΝΤ, αλλά μας προϊδεάζει και για όσα θα συμβούν στην εποχή του Καλλικράτη:

"Eγώ από την πλευρά των γονέων, μια ιδιότητα βέβαια που έχετε οι περισσότεροι θέλω να αναφέρω μερικά πράγματα για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε κάθε μέρα στα σχολεία, που πάνε τα παιδιά μας.

Πρώτα απ’ όλα μην ξεχνάμε ότι σαν εργαζόμενοι κι εμείς ζούμε όλη αυτήν την κατάσταση στις δουλειές μας με τις περικοπές μισθών, τις απολύσεις, και τις επιχειρήσεις που όλες πια ισχυρίζονται ότι έχουν πτώση του τζίρου τους με αποτέλεσμα να πιέζονται οι εργαζόμενοι για επιβολή αυταρχικών μέτρων και ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, ενώ ταυτόχρονα δουλεύουν μένοντας απλήρωτοι συχνά για πολλούς μήνες.

Τα λέω αυτά διότι εκεί που θα περιμέναμε το αυτονόητο, δηλαδή μια ανακούφιση από το σύστημα της δήθεν δωρεάν παιδείας, σήμερα όλο και πιο επιτακτικά οι γονείς βάζουν το χέρι στην τσέπη πληρώνοντας όχι μόνο για τη γνωστή σε όλους μας παραπαιδεία, φροντιστήρια κ.λ.π. αλλά πληρώνουν και για να καλύψουν τα ελλείμματα των σχολείων.


Αυτό συμβαίνει διότι πολλά σχολεία αντιμετωπίζουν προβλήματα λειτουργίας σχετικά με την καθαριότητα, το ζήτημα της θέρμανσης, της λειτουργίας των ολοήμερων, τα οποία οι σύλλογοι γονέων αναλαμβάνουν πληρώνοντας την καθαρίστρια, τη φύλακα, την τραπεζοκόμο κ.λ.π
Είναι ενδεικτικό ότι ακόμη και για το πρόγραμμα της δωρεάν δημιουργικής απασχόλησης των μαθητών που διεκδικούσαμε ως Ένωση Γονέων και πετύχαμε να λειτουργεί τα τελευταία δύο χρόνια, οι ανάγκες για την τοποθέτηση κλιματιστικών καλύφθηκαν από τους συλλόγους και όχι από το Δήμο, όπως ήταν υποχρέωση του.

Όλα αυτά έχουν σχέση με τις περικοπές κατά 12% των πιστώσεων του προϋπολογισμού που δόθηκε στο Υπουργείο Παιδείας λόγω του Προγράμματος Σταθερότητας.,
Έτσι τα κονδύλια που έχουν δοθεί το 2010 από το Δήμο προς τις σχολικές επιτροπές είναι σημαντικά μειωμένα σε σχέση με τις προηγούμενες χρονιές.
Ενδεικτικά αναφέρω ότι σύμφωνα με τα στοιχεία του γραφείου παιδείας του Δήμου ενώ το 2008 τα σχολεία πήραν 828.000,και το 2009 πήραν 854.000 φέτος έχουμε πάρει μόλις 266.565, ποσό που δεν αναμένεται να ξεπεράσει μέχρι τέλος του χρόνου τις 400.000.
(μια μείωση δηλαδή της τάξης του 50%)

Ταυτόχρονα τα χρήματα που δίνονταν για την τη συντήρηση των σχολικών κτιρίων είναι μειωμένα αφού, ενώ ο ίδιος ο Δήμος με μελέτες του κάθε χρόνο εκτιμά το κόστος γύρω στις 300.000, το 2009 ήταν 180.000 ευρώ , ενώ φέτος αυτό το ποσό θα φτάσει μόλις τις 100.000.(Ανδριανάκης Αντιδήμαρχος Τεχνικών Υπηρεσιών)

Την ίδια στιγμή η δεύτερη δόση από αυτά τα χρήματα που δόθηκε το Σεπτέμβρη έχει εξανεμιστεί αφού πήγε για να καλύψει περσινές οφειλές σε πετρέλαιο κ.λ.π., ενώ τα περισσότερα σχολεία έχουν οφειλές χιλιάδων ευρώ αφήστε που πολλές φορές οι ίδιοι οι δ/ντες βάζουν λεφτά από την τσέπη τους για την κάλυψη άμεσων μικροεξόδων.
Πραγματικά όλοι προβληματιζόμαστε τι θα γίνει από 1-1-2011, όταν ακούγεται για την αύξηση της τιμής του πετρελαίου θέρμανσης μέσω της εξίσωσης του φόρου και τι θα σημάνει αυτό για τα σχολεία.


Και βέβαια ένα άλλο θέμα που πρέπει να πούμε είναι ότι με την εφαρμογή του Ν. 3852/10 του νόμου του Καλλικράτη καταργούνται οι σχολικές επιτροπές ανά σχολείο και δημιουργούνται μία σχολική επιτροπή για τα δημοτικά (16 στο Χαλάνδρι), και μία για τα Γυμνάσια – Λύκεια (8) και (5), ενώ έτσι παραμένει αδιευκρίνιστος ο τρόπος εκπροσώπησης σε αυτές των γονέων, που μέχρι σήμερα εκλέγονταν από τους ίδιους τους γονείς.

Σε αυτό το κλίμα η μείωση των διορισμών των εκπαιδευτικών δημιουργεί εκρηκτικές καταστάσεις στα σχολεία με τη δημιουργία πολυπληθών τμημάτων, τη στιγμή που πολλές φορές δεν λειτουργούν τα τμήματα ένταξης για τα παιδιά των μεταναστών ή γι’ αυτά που έχουν ιδιαίτερα μαθησιακά προβλήματα

Στο μέλλον ακούγοντας περί εφαρμογής του Καλλικράτη και στην εκπαίδευση φοβούμαστε ότι μας περιμένει περαιτέρω συρρίκνωση τμημάτων ή ακόμη και σχολείων, γραφείων εκπαίδευσης κλ.π.( Ήδη στην περιοχή μας στα πλαίσια της προσπάθειας εξορθολογισμού των δημοσίων ΙΕΚ όπως δήλωσε ο Πρόεδρος του ΟΕΕΚ έκλεισε το ΙΕΚ Χαλανδρίου, στο οποίο φοιτούσαν περίπου 250 σπουδαστές ανά έτος και απασχολούνταν 80 ωρομίσθιοι καθηγητές. (Καβουρίδης Πρόεδρος ΙΕΚ)

Βέβαια την ίδια στιγμή φέτος προβάρουν για πρώτη χρονιά τα 800 ολοήμερα δημοτικά με αναμορφωμένο πρόγραμμα.
Είμαστε τουλάχιστον επιφυλακτικοί όταν γνωρίζουμε τον τρόπο λειτουργίας των ολοήμερων όπως λειτουργούν τα τελευταία χρόνια που έχουν μετατραπεί σε πάρκιν παιδιών λόγω της καθυστέρησης διορισμού των δασκάλων (Νοέμβριο) ωρομίσθιων κατά κύριο λόγο οι οποίοι πληρώνονται συνήθως μετά την απόλυσή τους, χωρίς αίθουσες τραπεζαρίας, χωρίς τραπεζοκόμους και χωρίς καθόλου μέσα για να δουλέψουν με τα παιδιά.
Το πρόγραμμα αυτό εφαρμόζεται στην πόλη μας στο 5ο , 12ο και 14ο δημοτικό.
Αν κρίνουμε από το βαθμό ετοιμότητας του σχολείου στο 12ο , όπου ο σύλλογος εδώ και χρόνια σε συνεργασία με την Ένωση Γονέων φώναζε για την έλλειψη αιθουσών λόγω της κατάληψής τους από συλλόγους άσχετους με το εκπαιδευτικό έργο, με αποτέλεσμα τα παιδιά να μεταφέρονται και να κάνουν μάθημα σε αποθήκη ή όπου αλλού βρισκόταν χώρος, καταλαβαίνουμε τι γίνεται.

Όλα τα παραπάνω μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι το σχέδιο τους είναι η διάλυση του δημόσιου σχολείου.
Οι ανησυχίες αυτές και οι φόβοι για το μέλλον των παιδιών μας πρέπει να γίνουν οργή για αντίσταση σε αυτά τα σχέδια μέσα από το κοινό μέτωπο γονιών, μαθητών και εκπαιδευτικών, που θα διεκδικεί 12χρονη υποχρεωτική εκπαίδευση, μόρφωση για όλους, και ελεύθερη πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση

Με δεδομένα λοιπόν τα παραπάνω και με το γεγονός ότι από 1-1-2011 οι Δήμοι θα πάρουν στα χέρια τους το κτίσιμο, τη λειτουργία και συντήρηση των σχολείων με δικούς τους πόρους δύο είναι οι επιλογές ή θα κόψουν κονδύλια από τις κοινωνικές υπηρεσίες όπως Παιδεία και θα βάλουν επιπλέον φόρους για να βρουν χρήματα ή θα διεκδικήσουν με κάθε τρόπο μαζί με τους πολίτες, τους εκπαιδευτικούς και τους μαθητές.

Γι’ αυτό το λόγο κι εμείς ψηφίζουμε αγωνιστές Δημάρχους στηρίζουμε στην πόλη μας τη δημοτική παράταξη «ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ» "

πηγή Ημερολόγιο ενός πατέρα

Oι πρώτες Δημοτικές εκλογές στην Αθήνα

ΤΟΥ ΑΛΚΗ ΡΗΓΟΥ

Ξεφυλλίζοντας, μέρες που είναι, μια παλιά έκδοση για τους «Δημάρχους των Αθηνών» του 1907, γραμμένη από τον τότε γενικό γραμματέα του Δήμου Γ.Π. Παρασκευόπουλο, και συγκρίνοντάς την με την πρόσφατη και ιδιαίτερα επιμελημένη επανέκδοσή της το 2001, από τον πολιτιστικό Οργανισμό του Δήμου, με την επιστημονική ευθύνη και εισαγωγή της συναδέλφου στο Πάντειο, καθηγήτριας Ματούλας Τομαρά-Σιδέρη, στάθηκα ιδιαίτερα στις πρώτες Δημοτικές εκλογές του 1835 και τις ιδιοτυπίες τους.

Ιδιοτυπία πρώτη: ο χρόνος διεξαγωγής τους, από τις 15 μέχρι τις 20 Μαρτίου, με την ευθύνη τριμελούς επιτροπής με επικεφαλής τον εκτελούντα χρέη Δημάρχου Ειρηνοδίκη Αττικής, ενώ το εκλογικό σώμα που ψήφισε αποτελείτο από 800 άτομα, προφανώς γένους μόνο... ανδρικού.

Ιδιοτυπία δεύτερη και σημαντικότερη: οι εκλογείς εξέλεγαν το 18μελές Δημοτικό Συμβούλιο, το οποίο μαζί με ίσο αριθμό «εκ των πλέον φορολογουμένων και εχόντων δικαίωμα ψήφου δημοτών» εξέλεγαν τρεις υποψηφίους για τη θέση του Δημάρχου και από έναν για τις θέσεις των παρέδρων (όπως τότε ονομάζονταν οι αντιδήμαρχοι). Από τους τρείς υποψηφίους ο «Ελέω Θεού» Βασιλεύς επέλεγε τελικά τον Δήμαρχο της πόλης.

Κάπου εδώ τελειώνουν οι ιδιοτυπίες και αρχίζουν να εμφανίζονται οι σταθερές που αφορούν όλες από τότε τις εκλογικές αναμετρήσεις, όπως «Το πολύ πείσμα και τον αρκετό φανατισμό. Πολλοί απεδύθησαν εις τον αγώνα και προσπαθούν δια πλείστον μέσων να κερδίσουν την ψήφον των συμπολιτών των, διότι άλλοι μεν ήθελον δια των αξιωμάτων τούτων να εξυπηρετήσουν πολιτικάς διαμάχας, άλλοι δε να τα χρησιμοποιήσουν ως βαθμίδας δια την άνοδον εις υψηλότερα αξιώματα».

Αξίζει εδώ να αντιγράψουμε την άποψη του υποψηφίου δημοτικού συμβούλου, συνταγματάρχη Ιωάννη Μακρυγιάννη, που παραθέτει ο Παρασκευόπουλος, για τους συνυποψηφίους του και τις τότε περί Θρόνου αντιλήψεις του γνωστού καπετάνιου: «Εκτός των συναγωνιστών μας Φαναριωτών, όλοι οι λοιποί καταγίνονται ενταύθα να πιάσουν τας θέσεις του Δημοτ. Συμβουλίου και την καθέδραν του Δημάρχου. Σκοπός της γενιάς ταύτης είναι να προετοιμασθή δια τα Υπουργεία και δια το Συμβούλιον της Επικρατείας. Ο κύριος Ηπίτης είναι επικεφαλής τούτων. Ο Βασιλεύς μας όμως επιθυμεί το παν δια τους αγωνισθέντες Έλληνας και δείγματα μεγάλα των ευγενών τούτων αισθημάτων του μας δίδει καθ’ ημέραν».

Απόδειξη άμεση των βασιλικών... αισθημάτων, το γεγονός ότι από τους τρείς υποψηφίους Δημάρχους (ενδιαφέρον έχει ότι έμειναν στην ιστορία τα ονόματα μόνο των δύο) ο Άναξ δεν διόρισε τον πλειονοψηφήσαντα Δημήτριο Καλλιφρονά, λόγω «των λίαν φιλελευθέρων αισθημάτων του, τα οποία έβλεπεν η Αυλή με πολύ δυσάρεστον όμμα», και πρόφαση το νεαρό της ηλικίας του. Έτσι, πρώτος Δήμαρχος της Αθήνας διορίστηκε ό έτερος προταθείς Ανάργυρος Πετράκης, του κόμματος των οπαδών του Αρχιγραμματέα (όπως ονομάζονταν ο πρόεδρος του διοριζόμενου από τον Βασιλέα Υπουργικού Συμβουλίου) και τέως Αντιβασιλέα Άρμανσπεργκ, που μειοψήφησε στις εκλογές. Σε έμμεση απάντηση, η πλειονότητα του Δημοτικού Συμβουλίου εξέλεξε στην πρώτη του συνεδρίαση τον Καλλιφρονά σε πρώτο Πρόεδρό του.

Πάντως, και ο αρεστός της Αυλής πρώτος Δήμαρχος δεν μακροημέρευσε∙ παύτηκε από τον Άρμανσπεργκ δύο μόλις χρόνια από την εκλογή του, επειδή τόλμησε, με ψήφισμα του Δημοτικού Συμβουλίου προς τον Όθωνα, να εκφράσει «εν αυτώ την αγανάκτησιν του Αθηναϊκού λαού δια τα συμβαίνοντα εν τω Βασιλείω του και την διαμαρτυρίαν του κατά των επιβληθέντων φόρων, [καθώς και] να εξαιτούνται εφαρμογή θεμελιωδών νόμων και δημιουργία Συντάγματος»!

Την ίδια τύχη είχε και ο Προεδρεύων του Δημοτικού Συμβουλίου Ι. Μακρυγιάννης και όλο το Δημοτ. Συμβούλιο, διότι... τόλμησαν να κοινοποιήσουν στον Όθωνα ψήφισμα διαμαρτυρίας, παρά τις κολακευτικές για αυτόν φράσεις που περιείχε, όπως «Η εις τον θρόνο Σας αφοσίωσις των συνδημοτών μας Βασιλεύ! είναι απεριόριστος και μεγάλη η πεποίθησίς μας ότι επί της Βασιλείας Σας αι Αθήναι και πάσα η Ελλάς θέλουσιν αναβούν εις την περιωπήν και ευτυχίας, εις την οποίαν η Θεία Πρόνοια Σε προώρισε να την ανυψώσης».

Ο Μακρυγιάννης μάλιστα διατάχθηκε -ήταν εν ενεργεία ακόμη, γεγονός που δεν απέκλειε την δυνατότητα εκλογής- να παρουσιαστεί άμεσα στο σύνταγμά του, που είχε έδρα στα Μέγαρα...

Τέλος, για την ιστορία αναφέρουμε τα ονόματα των πρώτων Δημοτικών Συμβούλων με την σειρά εκλογής τους, επειδή καλό είναι να ξέρουμε ότι πολλοί από αυτούς δεν είναι απλά... τυχαίες στάσεις λεωφορείων, λόφοι ή δρόμοι: Δ. Καλλιφρονάς, Ι. Μακρυγιάννης, Σ. Βενιζέλος, Π. Ηπίτης, Χ. Τουφεξής, Δ. Μισαραλιώτης, Σ.Χ. Γκικάκης, Π. Σκουζές, Ν. Γέροντας, Σ. Παλαιολόγος, Σ. Πατούσας, Μ. Βουζίκης, Κ. Κοκκίδης, Ν. Λιανοσταφίδας, Γ. Γεννάδιος, Σ. Γαλάτης, Σ. Κυριάκος και Θ. Βρυσάκης.

Οι πρώτες μεσοπολεμικές Δημοτικές εκλογές

Ενενήντα χρόνια μετά, τον Οκτώβριο του 1925, διενεργούνται και οι πρώτες μεσοπολεμικές Δημοτικές Εκλογές και μάλιστα... επί δικτατορίας του Θεόδωρου Πάγκαλου. Πρόκειται για σαφή κίνηση αντιπερισπασμού της κοινής γνώμης από τον Δικτάτορα που τις προκηρύσσει, και τις διενεργεί στις 25 Οκτωβρίου. Αξίζει να σημειώσουμε ότι οι προηγούμενες είχαν διεξαχθεί μόλις το... 1914. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει όμως και ο τρόπος παροχής των ψηφοδελτίων. Αντιγράφουμε την αντίστοιχη προκήρυξη από τις εφημερίδες της εποχής.

ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

Ο Δήμαρχος Αθηναίων Δηλοποιεί, κατ' εντολήν της Νομαρχίας Αττικής και Βοιωτίας, ότι τα ψηφοδέλτια δια τας δημαιρεσίας της 25^ης τρ.μ. θα παρέχωνται υπό της υπηρεσίας του Δήμου, εις τους ζητούντες εκλογείς. Σχετικώς γνωστοποιείται, ότι έκαστος των εκλογέων προ της εισόδου του εις το εκλογικόν Τμήμα θα φέρη μεθ' εαυτού δύο ψηφοδέλτια συμπληρωμένα, είτε χειρογράφως, είτε δια γραφομηχανής, είτε και δια του τύπου, θα λαμβάνη δε παρά της Επιτροπής μόνον τους φακέλλους, εις τους οποίους θα εγκλείωνται ταύτα.

Εν Αθήναις τη 15 Ο)βρίου 1925

Ο Δήμαρχος

ΣΠΥΡΟΣ ΠΑΤΣΗΣ

Πάντως παντού κερδίζουν οι υποψήφιοι του βενιζελικού πολιτικού κόσμου που πρόσκεινται στον κ. Πάγκαλο. Στην Αθήνα εκλέγεται ο Σπύρος Πάτσης, με αντίπαλο τον αντιβενιζελικό Σπύρο Μερκούρη.

Στη Θεσσαλονίκη όμως συμβαίνει κάτι πρωτοφανές. Εκλέγεται ο πρόεδρος της Ανωτάτης Επιτροπής Προσφύγων, δικηγόρος Μηνάς Πατρίκιος, που είχε υποστηριχθεί από το Εργατικό Κέντρο και την Αριστερά. Το ίδιο συμβαίνει και στην Ξάνθη, όπου και εκεί εκλέγεται αριστερός Δήμαρχος.

Το γεγονός προφανώς δεν αρέσει στον Δικτάτορα, που με ειδικό νόμο τις ακυρώνει και προκηρύσσει νέες για τον Δεκέμβριο. Στις νέες εκλογές, όμως, τόσο ο υποψήφιος που όρισε ο ίδιος ο Πάγκαλος όσο και οι άλλοι αστοί υποψήφιοι δεν υπερτερούν του υποψηφίου της Αριστεράς, ο οποίος τολμά να... επανεκλεγεί.

Ο Δικτάτορας δεν είναι όμως διατεθειμένος να αφήσει την κάλπη να παίζει επικίνδυνα παιχνίδια με το καθεστώς του. Πολύ απλά, λοιπόν, συλλαμβάνει άμεσα τους κομμουνιστές συμβούλους και τους αντικαθιστά με τους μειοψηφήσαντες δικούς του. Φυσικά, κανείς από τους αστούς πολιτικούς αρχηγούς δεν διαμαρτύρεται για το δικτατορικό αυτό όργιο αυθαιρεσίας.

Κοινωνικά δίκτυα αλληλεγγύης

ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ ΠΟΡΤΑΛΙΟΥ*

Ο νεοφιλελευθερισμός τραυμάτισε βαθιά τα αξιακά πρότυπα της αριστεράς: τις ιδέες της κοινότητας, της αλληλεγγύης, της συλλογικότητας, της συμπάθειας, της συνύπαρξης, του ενεργού ενδιαφέροντος για τον άλλο. Η πολιτική, ως διαχείριση του συστήματος εξουσίας, απομακρύνθηκε, όσο ποτέ στη σύγχρονη ιστορία, από τον κόσμο των αποκάτω. Πάνω από τις τάξεις και τα στρώματα εγκαταστάθηκε ο ατομικός εργαζόμενος, καταναλωτής και θεατής, το ιδιοτελές άτομο του Χόμπς.

Παρ’ όλ’ αυτά, σε πολλά μέρη του κόσμου και πρόσφατα στη χώρα μας, η κρίση δημιουργεί ρωγμές στο νεοφιλελεύθερο οικοδόμημα. Μέσα απ’ αυτές αναδύονται παλιές και νέες μορφές συνύπαρξης, σύνθεσης, συνεργασίας, εν τέλει κοινωνικά δίκτυα αλληλέγγυων πρακτικών. Τα δίκτυα αυτά αμφισβητούν αγοραίες μορφές παραγωγής και ανταλλαγής, τη γενικευμένη εμπορευματοποίηση αγαθών και δραστηριοτήτων, την κυριαρχία του εμπορεύματος και των καταναλωτικών προτύπων επί των αναγκών. Θέτουν τη βασική προϋπόθεση αντίστασης: κανείς μόνος στην κρίση.

Ας δούμε μερικά παραδείγματα των αλληλέγγυων κοινωνικών δικτύων και πρακτικών.

Μια από τις πρώτες ανάγκες που αναδύεται σε εποχές στέρησης είναι η διατροφική επάρκεια των νοικοκυριών. Το κίνημα της αστικής καλλιέργειας αναδύθηκε σε πολλές φάσεις της ιστορίας των πόλεων και επανέρχεται στις σημερινές συνθήκες της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Συνιστά ένα κίνημα καταναλωτών και μορφή αλληλέγγυας οικονομίας, καθώς και ένα κίνημα γειτονιάς.

Στο Βανκούβερ του Καναδά, για παράδειγμα, περίπου 44% των κατοίκων καλλιεργούν εδώδιμα προϊόντα στις αυλές, τα μπαλκόνια τους, αλλά και στους 17 κήπους της πόλης, που παραχωρήθηκαν από την πολιτεία. Στην Αργεντινή, στο Περού, στο Εκουαδόρ, στη Ζιμπάμπουε, στην Τζακάρτα της Ινδονησίας, στη Νέα Ορλεάνη, στο Πεκίνο, στο Ντιτρόϊτ, στο Φράϊμπουργκ της Γερμανίας, στο Παρίσι και αλλού, η αστική καλλιέργεια είναι ένας διαδεδομένος τρόπος παραγωγής και κατανάλωσης.

Το κίνημα των piqueteros στην Αργεντινή, στη ΔΝΤ εποχή, συγκροτήθηκε από οργανώσεις φτωχών και ανέργων που χρησιμοποίησαν ως ένα βασικό μέσο πάλης τον αποκλεισμό των δρόμων και των σιδηροδρομικών γραμμών, διακόπτοντας έτσι τη διακίνηση των εμπορευμάτων. Υποστηρίζονται από ευρύτατα δίκτυα γειτονιάς που δημιουργούν ασπίδα προστασίας όταν έρχεται η αστυνομία και όλοι μαζί μεταφέρονται ως συμπαραστάτες στα κατειλημμένα εργοστάσια της περιοχής τους. Λειτουργώντας αυτόνομα και οριζόντια, οι piqueteros χρησιμοποιούν τα επιδόματα της πρόνοιας που εξασφαλίζουν και την προσωπική εργασία για τη δημιουργία εναλλακτικών δομών στις γειτονιές: μαγειρεία, αρτοποιεία, συλλογικές κουζίνες, εργαστήρια λαϊκής επιμόρφωσης, βιβλιοθήκες, φεστιβάλ, λαχανόκηπους κ.λπ.

Στην Αργεντινή άνθισε, επίσης, το ανταλλακτικό εμπόριο, δηλαδή ένα σύστημα που λειτουργεί χωρίς τη διαμεσολάβηση του χρήματος με τη χρήση των creditos, ενός κοινωνικού νομίσματος–πίστωσης, το οποίο εκδίδεται από τα δίκτυα ανταλλαγής. Έτσι ανταλλάσσονται φρέσκα λαχανικά με μαθήματα μουσικής, παπούτσια ή ρούχα με οικοδομικές εργασίες, κ.λπ. Οι συμμετέχοντες στο ανταλλακτικό εμπόριο υπολογίζονται σε 2 εκατ. και κατ’ άλλους σε 3 έως 5 εκατ.

Ένα άλλο παράδειγμα, από την Αργεντινή της κρίσης, αφορά στις συνελεύσεις γειτονιάς, δηλαδή μορφές πολιτικής συγκρότησης από τα κάτω, που αποτελούν ένα είδος τοπικής χωρικής αντι-εξουσίας και προβαίνουν σε καταλήψεις δημόσιων κτιρίων, εργοστασίων, γυμναστηρίων, τοπικών αγορών, πλατειών, εγκαθιστώντας εκεί κοινωνικά κέντρα, εναλλακτικές αγορές κ.λπ.

Τις τρεις μορφές αλληλέγγυων πρακτικών στην Αργεντινή, που ήδη αναφέραμε, συμπληρώνει το κίνημα των ανακτημένων επιχειρήσεων. Αν και λίγες σε αριθμό, οι επιχειρήσεις αυτές που μετατράπηκαν σε αυτοδιαχειριζόμενους συνεταιρισμούς, αναδεικνύουν τις δημιουργικές ικανότητες των εργαζομένων και τη σημασία της κοινωνικής έναντι της ατομικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής.

Η αλληλέγγυα οικονομία μπορεί να παίρνει τη μορφή και διεθνών δικτύων ανταλλαγής ή και δημιουργίας “ηθικών” τραπεζών για τη χρηματοδότηση των αλληλέγγυων πρακτικών. Πολλά σχετικά παραδείγματα μας έρχονται από τις Ζαπατίστικες Κοινότητες, από τη Βενεζουέλα, τη Βραζιλία και άλλα μέρη της γης.

Μέσα στην κρίση, λοιπόν, οι φτωχοί και οι απόκληροι δημιουργούν εναλλακτικές μορφές αντίστασης, επιβίωσης με αντισυστημικά χαρακτηριστικά, που θα μπορούσαμε να τις συνδέσουμε με αυτό που ονομάζουν οι Ιθαγενικές Κοινότητες της Λατινικής Αμερικής «Buen Vivir»: ένα σύστημα αξιών και τρόπων ζωής και μια πρόταση για την οικοδόμηση ενός καινούργιου κόσμου.

Στην Ελλάδα πληθαίνουν τα σχετικά παραδείγματα, μερικά από τα οποία παρουσιάστηκαν στο Φεστιβάλ της Εποχής. Αναφέρω το Ιατρείο Κοινωνικής Αλληλεγγύης Ρεθύμνου, το Εναλλακτικό Πολιτιστικό Εργαστήρι στην Κέρκυρα, τα σχολεία εκμάθησης της ελληνικής γλώσσας για μετανάστες, την αυτοδιαχειριζόμενη Δημοτική Αγορά της Κυψέλης, τον Αυτόνομο Κοινωνικό χώρο και Βοτανικό Κήπο Πετρούπολης, τις συλλογικές κουζίνες, τα χαριστικά παζάρια, τις γιορτές, τις καλλιτεχνικές παραστάσεις, τις μορφές ανταλλακτικής οικονομίας (terra verde, Οβολός, Σπόρος, κ.λπ.) και πολλά άλλα, όπως οι συνελεύσεις γειτονιάς μέσα από τις οποίες δοκιμάζεται η συλλογική αντίδραση στην κρίση.

*Η Ελ. Πορτάλιου είναι καθηγήτρια Αρχιτεκτονικής του ΕΜΠ και υποψήφια δήμαρχος Αθήνας με τον συνδυασμό “Ανοιχτή Πόλη”.

Γράμμα προς έναν υποψήφιο δήμαρχο

Της Ευγενίας Ηλιοπούλου

Ναι! Σε σένα γράφω. Σε σένα, υποψήφιε δήμαρχε, που ξεκινάς μία καινούργια πορεία. Σε σένα, που φιλόδοξα υψώνεις ανάστημα και ελπίζεις ότι θα γίνεις ο άρχοντας του τόπου. Σε σένα, που καμαρώνεις ότι θα είσαι πάνω από τα πολιτικά κόμματα και θα δώσεις σημασία στα προβλήματα όλων των πολιτών και όχι "φίλων" σου. Σε σένα, που δηλώνεις ότι θα μπορέσεις να αντεπεξέλθεις στο απαραίτητο νοικοκύρεμα. Σε σένα που, με το πρόσχημα της αγάπης για την πόλη σου, θα περιοριστείς στις πραγματικές της ανάγκες και δεν θα "ανοίξεις" άλλους λογαριασμούς. Σε σένα, που ίσως ονειρεύεσαι ότι θα αλλάξεις την πόλη σου για να ξεχωρίσει, ανάμεσα στις άλλες, για την καθαριότητα, για τη σωστή αναλογία πρασίνου/άνθρωπου και για την πολιτιστική της δραστηριότητα. Σύμφωνα με τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Περιβάλλοντος, η αναλογία πρασίνου ανά κάτοικο πρέπει να αγγίζει τα 9 τ.μ., προκειμένου οι πόλεις να θεωρούνται βιώσιμες, αλλά στην Αθήνα είναι 6,84 τ.μ. (στη Βόννη 35 τ.μ., στο Άμστερνταμ 27 τ.μ., ενώ στη Ρώμη, το Λονδίνο και στο Παρίσι 9 τ.μ.)

Θέλω να σου υπενθυμίσω ότι συμπολίτες μας είναι και οι άνθρωποι που έχουν μόνιμη ή προσωρινή ανικανότητα βάδισης. Τα Άτομα Με Ειδικές Ανάγκες (ΑΜΕΑ) αποτελούν ένα ιδιαίτερο κομμάτι του κοινωνικού συνόλου και χρήζει ιδιαίτερης προσοχής. Άτομα με μόνιμες ή προσωρινές βλάβες, ανικανότητες, αδυναμίες, αναπηρίες ή συνδυασμό των παραπάνω, που προέρχονται από φυσική, ψυχική ή νοητική ανεπάρκεια. Άτομα με μόνιμη ανικανότητα όπως: οι κινητικοί ανάπηροι, οι τυφλοί και γενικά οι αμβλύωπες, οι κωφοί, όσοι έχουν δυσκολία στην αντίληψη, την επικοινωνία και την προσαρμογή και οι ασθενείς από αρτηριοσκλήρυνση, επιληψία, ανεπάρκεια νεφρού, ρευματικές παθήσεις, καρδιοπάθειες κ.λπ. Βοηθούνται από μπαστούνια, περπατίστρες, αναπηρικά αμαξίδια και το επιτυγχάνουν όταν δεν εμποδίζονται από σκαλοπάτια ή δάπεδα με απότομες κλίσεις, από στενούς χώρους. Η αυτόνομη διακίνηση και διαβίωσή τους εμποδίζεται από τη δυσκολία που έχουν στην κίνηση, στην προσέγγιση, στην αντίληψη, στην επικοινωνία και την προσαρμογή, στην ακοή και στην όραση. Άτομα με παροδική ανικανότητα μπορεί να είναι τραυματίες, παροδικά ασθενείς κ.λπ. Σε αυτή την τελευταία κατηγορία βρέθηκα και εγώ για περίπου δύο μήνες. Έτσι είδα και κατάλαβα πάρα πολλά πράγματα.

Για να κάνεις την πόλη σου πιο ανθρώπινη και κυρίως για να τους καταλάβεις, κάνε ένα πείραμα. Κάτσε σε μία αναπηρική καρέκλα ή περπάτησε λίγο με δύο πατερίτσες. Ζήσε την καθημερινότητα ενός τέτοιου ατόμου. Μην κάνεις ζαβολιές και κάνε υπομονή. Μην εγκαταλείψεις εύκολα τον αγώνα. Ζήσε, από κοντά, την απόρριψη που υφίστανται αυτά τα άτομα. Βίωσε τι νιώθουν όταν πάνε σε ένα εστιατόριο ή σινεμά και η τουαλέτα είναι στον άνω όροφο. Όταν πάνε για ψώνια και υπάρχουν μόνο σκάλες χωρίς ασανσέρ. Όταν δεν υπάρχει πρόσβαση στο λεωφορείο ή τρόλεϊ ή στην πολυκατοικία επειδή δεν υπάρχει ράμπα και ούτε ειδικό μηχάνημα ανύψωσης. Όταν πάνε σε μία δημόσια υπηρεσία και αντικρίζουν μόνο σκάλες. Όταν πάνε σε ξενοδοχείο να μην βρουν δωμάτια ειδικά διαμορφωμένα. Ζήσε στο πετσί σου την απαγόρευση πρόσβασης στη θάλασσα. Μόνο τότε θα καταλάβεις πόσο απορριπτέα είναι για τους ΑΜΕΑ τα αυτονόητα για εμάς, δηλαδή η αυτόνομη μετακίνηση και διακίνηση μέσα στην πόλη και εκτός αυτής.

Αυτή η εμπειρία θα σε κάνει πιο άνθρωπο. Έτσι θα τους συμπεριλάβεις στα μελλοντικά σου πλάνα για να τους προσφέρεις τα καλύτερα. Να τους δείξεις σεβασμό. Να μην τους εκμεταλλεύεσαι στα διαφημιστικά σου φυλλάδια για ψηφοθηρικούς λόγους. Δεν φτάνει να κάνεις μνεία στους προεκλογικούς σου πύρινους λόγους στα ΑΜΕΑ, αλλά να ασχοληθείς με τα πραγματικά τους αδιέξοδα. Ξέρω ότι είναι ένα μικρό target group, αλλά σου υπενθυμίζω ότι είναι ομάδα ατόμων που ξέρει και μπορεί να ψηφίσει στις επόμενες νομαρχιακές και δημοτικές εκλογές.

Γράμμα προς έναν υποψήφιο δήμαρχο

Ναι! Σε σένα γραφώ. Σε σένα υποψήφιε δήμαρχε που ξεκινάς μία καινούργια πορεία. Σε σένα που φιλόδοξα υψώνεις ανάστημα και ελπίζεις ότι θα γίνεις ο άρχοντας του τόπου. Σε σένα που καμαρώνεις ότι θα είσαι πάνω από τα πολιτικά κόμματα και θα δώσεις σημασία στα προβλήματα όλων των πολιτών και όχι ΄΄φίλων΄΄ σου. Σε σένα που δηλώνεις ότι θα μπορέσεις να ανταπεξέλθεις στο απαραίτητο νοικοκύρεμα .Σε σένα που, με το πρόσχημα της αγάπης για την πόλη σου, θα περιοριστείς στις πραγματικές τις ανάγκες και δεν θα ΄΄ ανοίξεις ΄΄ άλλους λογαριασμούς. Σε σένα που ίσως ονειρεύεσαι ότι θα αλλάξεις την πόλη σου για να ξεχωρίσει, ανάμεσα στις άλλες, για την καθαριότητα, για την σωστή αναλογία πρασίνου/άνθρωπου και για την πολιτιστική της δραστηριότητα. Σύμφωνα με τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Περιβάλλοντος, η αναλογία πρασίνου ανά κάτοικο πρέπει να αγγίζει τα 9 τ.μ. ,προκειμένου οι πόλεις να θεωρούνται βιώσιμες ,αλλά στην Αθήνα είναι 6,84 τ.μ.( στην Βόννης 35 τ.μ., στο Άμστερνταμ 27 τ.μ., ενώ στη Ρώμη, το Λονδίνο και στο Παρίσι 9 τ.μ.)

Θέλω να σου υπενθυμίσω ότι συμπολίτες μας είναι και οι άνθρωποι πού έχουνε μόνιμη η προσωρινή ανικανότητα βάδισης. Τα Άτομα Με Ειδικές Ανάγκες (ΑΜΕΑ) αποτελούν ένα ιδιαίτερο κομμάτι του κοινωνικού συνόλου και χρήζει ιδιαίτερης προσοχής. Άτομα με μόνιμες ή προσωρινές βλάβες, ανικανότητες, αδυναμίες, αναπηρίες ή συνδυασμό των παραπάνω, που προέρχονται από φυσική, ψυχική ή νοητική ανεπάρκεια. 'Άτομα με μόνιμη ανικανότητα όπως: οι κινητικοί ανάπηροι, οι τυφλοί και γενικά οι αμβλύωπες, οι κωφοί, όσοι έχουν δυσκολία στην αντίληψη, την επικοινωνία και την προσαρμογή και οι ασθενείς από αρτηριοσκλήρυνση, επιληψία, ανεπάρκεια νεφρού, ρευματικές παθήσεις, καρδιοπάθειες κλπ. Βοηθούνται από μπαστούνια, περπατίστρες, αναπηρικά αμαξίδια και το επιτυγχάνουν όταν δεν εμποδίζονται από σκαλοπάτια ή δάπεδα με απότομες κλίσεις, από στενούς χώρους . Η αυτόνομη διακίνηση και διαβίωση τους εμποδίζεται από την δυσκολία που έχουν στην κίνηση, στην προσέγγιση, στην αντίληψη, στην επικοινωνία και την προσαρμογή, στην ακοή και στην όραση. Άτομα με παροδική ανικανότητα μπορεί να είναι τραυματίες, παροδικά ασθενείς κλπ. Σε αυτή την τελευταία κατηγορία βρέθηκα και εγώ για περίπου δύο μήνες. Έτσι είδα και κατάλαβα πάρα πολλά πράγματα.

Για να κάνεις την πόλη σου πιο ανθρώπινη και κυρίως για να τους καταλάβεις κάνε ένα πείραμα. Κάτσε σε μία αναπηρική καρέκλα ή περπάτησε λίγο με δύο πατερίτσες. Ζήσε την καθημερινότητα ενός τέτοιου ατόμου. Μην κάνεις ζαβολιές και κάνε υπομονή .Μην εγκαταλείψεις εύκολα τον αγώνα .Ζήσε ,από κοντά, την απόρριψη που υφίστανται αυτά τα άτομα. Βίωσε τι νοιώθουν όταν πάνε σε ένα εστιατόριο ,η σινεμά και η τουαλέτα είναι στο άνω όροφο. Όταν πάνε για ψώνια και υπάρχουν μόνο σκάλες χωρίς ασανσέρ. Όταν δεν υπάρχει πρόσβαση στο λεωφορείο ή τρόλεϊ ή στην πολυκατοικία επειδή δεν υπάρχει ράμπα και ούτε ειδικό μηχάνημα ανύψωσης .Όταν πάνε σε μία δημόσια υπηρεσία και αντικρίζουν μόνο σκάλες .Όταν πάνε σε ξενοδοχείο να μην βρουν δωμάτια ειδικά διαμορφωμένα . Ζήσε στο πετσί σου την απαγόρευση πρόσβασης στη θάλασσα. Μόνο τότε θα καταλάβεις πόσο απορριπτέα είναι, για τους ΑΜΕΑ τα αυτονόητα ,για εμάς,δηλαδή η αυτόνομη μετακίνηση και διακίνηση μέσα στην πόλη και εκτός αυτής.

Αυτή η εμπειρία θα σε κάνει πιο άνθρωπος. Έτσι θα τους συμπεριλάβεις στα μελλοντικά σου πλάνα για να τους προσφέρεις τα καλύτερα. Να τους δείξεις σεβασμό .Να μην τους εκμεταλλεύεσαι στα διαφημιστικά σου φυλλάδια για ψηφοθηρικούς λόγους. Δεν φτάνει να κάνεις μνεία ,στους προεκλογικούς σου πύρινους λόγους ,στα ΑΜΕΑ αλλά να ασχοληθείς με τα πραγματικά τους αδιέξοδα. Ξέρω ότι είναι ένα μικρό target group αλλά σου υπενθυμίζω ότι είναι ομάδα ατόμων που ξέρει και μπορεί να ψηφήσει στις επόμενες νομαρχιακές και δημοτικές εκλογές.

ΕΥΓΕΝΙΑ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ

ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ (α) Από τη Χάρτα του Ρήγα στους Ευρωπαϊκούς Χάρτες Αυτοδιοίκησης, στην Local Agenda 21 και στον Παγκόσμιο Καταστατικό Χάρτη

Τον Νοέμβριο θα έχουμε Περιφερειακές και Δημοτικές Εκλογές.
Στο δρόμο προς τις εκλογές θα αναρτήσουμε θέματα για την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Ξεκινάμε με μία ανάρτηση, μια παρουσίαση που είχαμε κάνει πριν τέσσερα χρόνια, δηλαδή το 2006 παραμονή των προηγούμενων δημοτικών εκλογών. Θέμα: ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ Από τη Χάρτα του Ρήγα στους Ευρωπαϊκούς Χάρτες Αυτοδιοίκησης, στην Local Agenda 21 και στον Παγκόσμιο Καταστατικό Χάρτη για τα Δικαιώματα στην Πόλη.
Κλικάρετε ΕΔΩ.
Θα ακολουθήσει η παρουσίαση δύο βιβλίων σχετική με την οργάνωση των πολιτών σε τοπικό επίπεδο α) Τοπικοποίηση β) Κουμμουναλισμός - ένα διαφορετικό τρόπο οργάνωσης των τοπικών κοινωνιών.

Η θέση μας για την Τοπική Αυτοδιοίκηση και τον Καλλικράτη είναι ότι την παρούσα πολιτική, κοινωνική, οικονομική, οργανωτικά διοικητική φάση που διανύουμε ως χώρα δεν χρειάζεται καμία διοικητική αλλαγή. Ο Δήμοι είναι ανίκανοι τεχνικά, οργανωτικά, οικονομικά να διαχειριστούν ακόμα και τις περιορισμένες αρμοδιότητες που έχουν. Δεν μπορούν να αναλάβουν περισσότερες και όχι μόνο γιατί δεν διαθέτουν οικονομικούς πόρους, αλλά γιατί δεν έχουν γνώσεις, εμπειρίες, υποδομή κ.λπ.

Επίκληση της “ελληνικότητας” για να μην αποδοθεί ιθαγένεια στους μετανάστες

Του Στάθη Κουτρουβίδη (Εποχή, 17.1.2010)

Το μετέωρο βήμα της ελληνικής δεξιάς

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ σύμφωνα με τις οργανώσεις των μεταναστών έκανε ένα θολό βήμα, αλλά ακόμα και σε αυτό το επίπεδο, δέχεται πυρά από συντηρητικούς και ακροδεξιούς κύκλους προκειμένου να αποσύρει τις προτάσεις. Η ΝΔ βέβαια, δεν ταυτίζεται με τις πολιτικές πρωτοβουλίες του άλλου ετέρου της πολυκατοικίας, το ΛΑΟΣ. Τα επιχειρήματα, όμως, στελεχών της ΝΔ και του ΛΑΟΣ εντάσσονται σε μια άκρως συντηρητική αντίληψη. Η ιθαγένεια δεν αποδίδεται σύμφωνα με αυτούς, μέσα από την παιδεία και τον πολιτισμό, ή το πολιτικό πρότυπο που προβάλλει μια κοινωνία, αλλά αποκτάται με βάση την γλώσσα, το ικανοποιητικό βιωτικό επίπεδο και τα έσοδά του. Στην Ελλάδα παρά το αρχικά θετικό βήμα της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ σχετικά με την επίλυση χρόνιων προβλημάτων, κυρίως όσον αφορά την απόκτηση ιθαγένειας ή την παροχή πολιτικών δικαιωμάτων, το ρεύμα που αντιδρά χωρίς να είναι μεγάλο φαίνεται να διαχέεται σε όλα τα μήκη και πλάτη του πολιτικού μας συστήματος. Μπορεί σήμερα, να εκτιμήσει κανείς ότι οι τοποθετήσεις κατά τη διάρκεια της δημόσιας διαβούλευσης του ΥΠΕΣ, και παρά την οργανωμένη και συστηματική αντίδραση τμήματος της κοινωνίας, πέτυχε ακριβώς να φανεί πολλαπλάσιο των πραγματικών του διαστάσεων.
Η ΝΔ δια του προέδρου της Αντώνη Σαμαρά τόσο με τη δημόσια τοποθέτησή του, όσο και με το πιο αναλυτικό υπόμνημα που έστειλε στον Γιάννη Ραγκούση, δείχνει να ακολουθεί το ΛΑΟΣ στην υπερσυντηρητική του δημαγωγία. Με λανθασμένες επισημάνσεις, όπως λόγου χάρη, το ότι η χώρα μας αντιμετωπίζει οξύ πρόβλημα ανεξέλεγκτης εισροής παράνομων μεταναστών σε αντίθεση με τις άλλες χώρες της ΕΕ, ή ότι οι μετανάστες δεν αποκτούν δικαίωμα ψήφου στις ευρωπαϊκές χώρες ή η χρήση του επιχειρήματος του προέδρου της αξιωματικής αντιπολίτευσης ότι η απόκτηση ιθαγένειας αποδίδεται σε αυτές τις χώρες με πολύ αυστηρούς όρους.
Με ακραίου τύπου διατυπώσεις όπως ότι «οι ρυθμίσεις του ΠΑΣΟΚ διευκολύνουν την είσοδο μεταναστών παράνομα στη χώρα», ή με αμφιλεγόμενα ρατσιστικού χαρακτήρα υπονοούμενα όπως ότι «οι Έλληνες είναι λαός και δεν είναι πληθυσμός». Στην επιστολή -υπόμνημα που έστειλε στο ΥΠΕΣ είναι ακόμα πιο αποκαλυπτικός όταν υποστηρίζει πώς θα ψηφίσει το δικαίωμα ψήφου των ομογενών όχι όμως του αντίστοιχου δικαιώματος των μεταναστών ή ότι θα αποσύρει το νόμο μόλις ανέλθει στην εξουσία. Η άλλη πλευρά της πολυκατοικίας, ο Καρατζαφέρης, δεν άργησε να αποδώσει τα εύσημα στη στάση του Αν. Σαμαρά, τονίζοντας: «χαίρομαι που έστω και καθυστερημένα, ο πρόεδρος της ΝΔ άκουσε την παρότρυνσή μου από το βήμα του Κοινοβουλίου. Η απόφαση του αυτή εναρμονίζεται πλήρως με τους οπαδούς του, που έχουν ήδη υπογράψει υπέρ της διενέργειας δημοψηφίσματος, ως πρωτοβουλία του ΛΑΟΣ». Προς το παρόν η εκτίμηση του Καρατζαφέρη δεν επαληθεύεται, καθώς οι υπογραφές που έχουν συγκεντρωθεί από τον ΛΑΟΣ και ακόμα δύο οργανώσεις της ακροδεξιάς, μέχρι τώρα είναι πολύ λιγότερες των προσδοκιών των συντελεστών της πρωτοβουλίας αφού δεν ξεπερνούν τις 524 υπογραφές.
Η ΝΔ με αυτή τη θέση φαίνεται να επιχειρεί να ψαρεύσει στα θολά νερά της ελληνικής κοινωνίας διευρύνοντας το μέχρι σήμερα αρκετά περιορισμένο ακροατήριο της. Αυτό το παιχνίδι κυριαρχίας στο πλαίσιο της πολυκατοικίας φαίνεται να το έχει ανοίξει πρώτος ο Καρατζαφέρης χωρίς όμως να είναι σε θέση να το συνεχίσει με επιτυχία. Η ΝΔ παρά τη θέση του προέδρου της δεν παρουσιάζεται συμπαγής στην αντιμετώπιση του θέματος.
Όπως σημείωνει ο Δ. Χριστόπουλος, απαντώντας σε αυτές τις φωνές, αν και τους στερούμε μέχρι σήμερα,το δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι, τους ζητούμε να τηρούν την νομοθεσία που ψηφίζεται στο κοινοβούλιο, χωρίς να είναι σε θέση να εκλεγούν βουλευτές. Ο πρώην υπουργός δικαιοσύνης της ΝΔ, Σ. Χατζηγάκης διατυπώνει μια διαφορετική κατεύθυνση αντιμετώπισης του προβλήματος, καθώς προκρίνει την ανάγκη μέθεξης των μεταναστών στα ελληνικά παιδευτικά και πολιτισμικά πρότυπα «οικεία βουλήσει», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει. Και αυτό το βήμα, όμως, είναι αρκετά μετέωρο διότι η διάθεσή του δεν είναι να δώσει λύση σε ένα πρόβλημα ανθρωπιστικού τύπου, αλλά για εισπρακτικούς λόγους, αφού θα ενταχθούν στο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης και θα το ενισχύσουν, σημαντικός βέβαια λόγος αλλά όχι αρκετός.

Τι ισχύει σε άλλες χώρες

Γαλλία:

• πολιτογράφηση ύστερα από 5 χρόνια νόμιμης παραμονής
• τα παιδιά β΄ γενιάς με δήλωσή τους στα 18 (ύστερα από παραμονή 5 ετών)
• τα παδιά γ΄ γενιάς με τη γέννησή τους
• οι Αρχές απαιτούν γνώση γαλλικής, δοκιμή ενσωμάτωσης, καλό χαρακτήρα!

Γερμανία:

Απαιτείται παραμονή μακράς διάρκειας 8 ετών. Για την πολιτογράφηση απαιτούνται εξετάσεις γλώσσας, έλεγχος ποινικού μητρώου και επαρκές εισόδημα. Για τα παιδιά β΄ γενιάς απαιτούνται πρόσθετες προϋποθέσεις για να αποκτήσουν ιθαγένεια της χώρας.

Πορτογαλία:

Κάθε παιδί που γεννιέται από γονέα που επίσης γεννήθηκε και κατοικεί στη χώρα αποκτά αυτόματα ιθαγένεια. Η πολιτογράφηση της πρώτης γενιάς μεταναστών γίνεται ύστερα από 6 χρόνια παραμονής.

Ισπανία:

Πολιτογράφηση ύστερα από 10 χρόνια παραμονής.
Τα παιδιά τους μπορούν να αποκτήσουν ιθαγένεια με αίτηση και προϋποθέσεις.

Βρετανία:

Μετανάστες πρώτης γενιάς μπορούν να αποκτήσουν ιθαγένεια ύστερα από 5 χρόνια. Οι σύζυγοι ύστερα από 3 χρόνια.
Τα παιδιά και τα εγγόνια των μεταναστών που γεννιούνται στη Βρετανία γίνονται αυτόματα Βρετανοί πολίτες (ανάλογα με το καθεστώς των γονέων).

Ιταλία:

Οι μετανάστες α΄γενιάς μπορούν να ζητήσουν ιθαγένεια ύστερα από συνεχή παραμονή 5 ετών.
Τα παιδιά των μεταναστών που γεννιούνται στην Ιταλία θα γίνονται αυτόματα Ιταλοί εάν οι γονείς τους είναι «μακράς διαμονής» και έχουν επαρκές εισόδημα. Το ίδιο ισχύει και για τα εγγόνια όσων δεν πολιτογραφήθηκαν.

διαβάστε ακόμα :

• Νομοσχέδιο για την ιθαγένεια

  • Νομοσχέδιο για την πολιτική συμμετοχή ομογενών και αλλοδαπών
  • Οι διευκρινίσεις του Υπουργείου (ποιοι ψηφίζουν, "δεύτερη γενιά", κλπ)
  • Σχόλια κατ'άρθρο στην Ηλεκτρονική Διαβούλευση

Καλλικράτης ή ο θάνατος της Αυτοδιοίκησης

* Του Σπύρου Τζόκα

Είναι γεγονός ότι στρατηγική επιλογή μιας μεταρρύθμισης στην Τοπική Αυτοδιοίκηση θα πρέπει να είναι η Αποκέντρωση με Αυτοδιοίκηση και η θεσμική αναγνώριση του πρωταγωνιστικού ρόλου των τοπικών αρχών, για την ενίσχυση της δημοκρατίας, της αξιοπιστίας των αντιπροσωπευτικών και συμμετοχικών θεσμών, της βιώσιμης ανάπτυξης και της επίτευξης κοινωνικής συνοχής.

Οφείλουμε, συνεπώς, να έχουμε διαρκώς στη σκέψη μας μια Αυτοδιοίκηση στην υπηρεσία του Πολίτη, η οποία να λειτουργεί ως λαϊκή εξουσία, να είναι αγωνιστική και διεκδικητική, να είναι οικονομικά επαρκής για την άσκηση των αρμοδιοτήτων της, να αξιοποιεί την μέχρι τώρα ελληνική εμπειρία και την ευρωπαϊκή πραγματικότητα, να στοχεύει στην απλούστευση των δομών και να δίνει ύψιστη προτεραιότητα στη διαφάνεια, να υπηρετεί τις κοινωνικές ανάγκες των δημοτών, να αναδεικνύει ισχυρούς και αποτελεσματικούς δήμους στην υπηρεσία του πολίτη και της κοινωνίας.

Προσεγγίζει, όμως, η σημερινή κατάσταση της Τ.Α τα παραπάνω χαρακτηριστικά ή απέχει πολύ από την ανωτέρω περιγραφή. Όλοι οι ενασχολούμενοι γνωρίζουν καλά ότι όχι μόνο απέχει από τα παραπάνω, αλλά υποφέρει από έλλειψη πόρων, με αποτέλεσμα να δυσκολεύεται και στην άσκηση των απλών διαχειριστικών αρμοδιοτήτων της.

Ο στόχος, συνεπώς, μιας μεταρρύθμισης πρέπει να είναι ο σχεδιασμός και η υλοποίηση ενός ολοκληρωμένου προγράμματος τομών και μεταρρυθμίσεων, που θα μας οδηγήσουν σε ισχυρούς, αλλά και λαϊκούς δήμους. Που θα κατοχυρώνουν στην πράξη την αρχή της επικουρικότητας, θα αποκεντρώνουν ουσιαστικές αρμοδιότητες αλλά και αναγκαίους πόρους, θα εξαλείψουν τη σημερινή πραγματικότητα του δήμου - επαίτη της κεντρικής διοίκησης και θα εναρμονίζουν την Αυτοδιοίκηση με τις σύγχρονες ανάγκες της κοινωνίας και των πολιτών, προσδίδοντάς της χαρακτηριστικά ενός σύγχρονου, δυναμικού πολιτικού οργανισμού.

Συνεπώς η Τ.Α. δεν έχει ανάγκη θολών και μηχανιστικών συνενώσεων, επειδή μετατρέπεται σε γραφειοκρατικό μηχανισμό ή μικρό κράτος, απρόσωπο και απόμακρο από τον πολίτη. Ο Καλλικράτης έρχεται να συμπληρώσει τον Καποδίστρια 1 και να αλλοιώσει την πεμπτουσία της Τ.Α, την άμεση Δημοκρατία, τη λαϊκή συμμετοχή και, συνεπώς, τη λαϊκή εξουσία:

Πρώτο οι σχέσεις κράτους και Αυτοδιοίκησης, μεταπολεμικά, είναι σχέσεις εξάρτησης, σχέσεις πατρονείας. Το κράτος προσπαθεί με κάθε τρόπο να εξαρτήσει ή να πατρονάρει την Τοπική Αυτοδιοίκηση προς όφελός του. Άρα λοιπόν το κριτήριο του προτέρου έντιμου βίου, δεν το έχει το κράτος απέναντι στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Άρα λογικά, υπάρχουν αντιδράσεις, όποτε μια κυβέρνηση παίρνει κάποια μέτρα για την Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Δεύτερο είναι το ζήτημα της αποκέντρωσης. Η αντίληψη για την αποκέντρωση δεν έχει να κάνει μ’ αυτούς τους εκσυγχρονιστικούς πειραματισμούς και τις νέες συνθήκες στην Αυτοδιοίκηση. Η αποκέντρωση είναι έννοια πολιτικής δημοκρατίας, δηλαδή συμμετοχής του πολίτη στις διαδικασίες συναπόφασης στη γειτονιά του και, συνεπώς, ενεργοποίησης του. Αυτό το νομοσχέδιο, η φιλοσοφία του νομοσχεδίου φαίνεται να αναιρεί αυτή την έννοια, της αποκέντρωσης. Την έννοια δηλ. των μικρών ανθρώπινων βάσεων, όπου υπάρχουν αποφάσεις.

Τρίτο με τις επιχειρούμενες συνενώσεις καταστρατηγούνται οι έννοιες της άμεσης δημοκρατίας, της συμμετοχής και της αμεσότητας. Ενισχύεται και σε τοπικό επίπεδο η έννοια της πολιτικής αλλοτρίωσης, η απομάκρυνση και η αποξένωση των πολιτών από την εξουσία.

Τέταρτο το νομοσχέδιο δεν προάγει την πολιτική δημοκρατία, προάγει έναν συγκεντρωτισμό, όπου οι πολίτες απομακρύνονται από τα κέντρα των αποφάσεων. Δημιουργούνται διάφορα κρατίδια, τα οποία προκαλούν έναν έντονο συγκεντρωτισμό και απομακρύνουν τον πολίτη από τα κέντρα λήψης αποφάσεων.

Πέμπτο δεν είναι ξεκαθαρισμένο ούτε και το ζήτημα των πόρων και των αρμοδιοτήτων. Παραμένει σε επίπεδο διακηρύξεων.

Έκτο οι συνενώσεις δήμων και κοινοτήτων και όταν ακόμα είναι αναγκαίες απαιτούν ένα χρόνο ωρίμανσης και δεν γίνονται από τη μια μέρα στην άλλη. Πρέπει να σημειώσουμε ότι η Σουηδία έκανε συνενώσεις με έναν προγραμματισμό διάρκειας 20 χρόνων.

Συμπερασματικά, στο προωθούμενο σχέδιο Καλλικράτης υπάρχει σαφές πρόβλημα στην αρχή της αντιπροσωπευτικότητας, της συλλογικότητας και της πολιτικής δημοκρατίας.

Επομένως, το θέμα της διοικητικής μεταρρύθμισης στην τοπική αυτοδιοίκηση θα πρέπει να τεθεί σε διαφορετική βάση, με κύρια αιχμή τις ανάγκες της Τ.Α ως λαϊκής εξουσίας και όχι ως δύσκαμπτου γραφειοκρατικού μηχανισμού, να συζητηθεί διεξοδικά με τους πολίτες και να εκφραστεί η λαϊκή βούληση. Στην κατεύθυνση αυτή η όποια μεταρρύθμιση οφείλει να βοηθάει την τοπική αυτοδιοίκηση να ασκήσει πραγματικά τον ρόλο της στην υπηρεσία των λαϊκών αναγκών και να επιλύει τα χρόνια προβλήματα όπως: τη γενναία αύξηση της χρηματοδότησής της, την απόδοση όλων των αρμοδιοτήτων που αφορούν στις τοπικές υποθέσεις με την ανάλογη μεταφορά πόρων, τις αναγκαίες αλλαγές στο θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας της, για να ξεπεραστούν τα γραφειοκρατικά εμπόδια και οι έλεγχοι σκοπιμότητας των αποφάσεών της, να καταργηθούν όλοι οι νόμοι και ρυθμίσεις που προωθούν τη λογική της ανταποδοτικότητας, της πρόσθετης φορολογικής επιβάρυνσης των πολιτών, της ιδιωτικοποίησης των υπηρεσιών της, την καθιέρωση της απλής αναλογικής, την ενίσχυση της λαϊκής συμμετοχής, ελέγχου και λογοδοσίας.

Κάθε άλλο περιεχόμενο αυτής της μεταρρύθμισης θα στοχεύει στον μεγαλύτερο έλεγχο της τοπικής αυτοδιοίκησης από τα κυρίαρχα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα, στη μεγαλύτερη απομάκρυνση και αποξένωση της από τους πολίτες.

Υπάρχει, όμως, και κάτι άλλο σημαντικό που πρέπει κάποιος να λάβει υπόψη του, όταν προχωρεί σε συνενώσεις δήμων και κοινοτήτων: την ιστορικότητα και τη συνέχεια των δήμων που πρόκειται να καταργηθούν.

Ο Δήμος Καισαριανής είναι ένας τέτοιος δήμος. Ένας από τους ιστορικούς δήμους της Ελλάδας. Η εξέλιξη της Καισαριανής από τη γέννηση της είναι προϊόν ιστορικής συγκυρίας (μικρασιάτες πρόσφυγες), η χωροθέτηση της αποτέλεσμα ιδεολογικών και οικονομικών επιλογών (η εργατική τάξη στις παρυφές της πρωτεύουσας) και η κοινωνικοπολιτική της ένταξη αποτέλεσμα της κοινωνικής και πολιτικής θέσης των κατοίκων της (η αγωνιστική και αντιστασιακή διάθεση και η πολιτική ένταξη των κατοίκων).

Η πορεία της πόλης ανάλογη: συμμετείχε μαζικά στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα κατά των Γερμανών και Ιταλών κατακτητών. Η Καισαριανή ταυτίστηκε με την Εθνική Αντίσταση. Στη μικρή αυτή συνοικία της Αθήνας χύθηκε πολύ αίμα, χάθηκαν ανθρώπινες ζωές από τις κακουχίες της κατοχής, συνελήφθησαν, εξορίσθηκαν και εκτελέστηκαν αρκετοί, δόθηκαν πολλές μάχες και καταγράφηκαν ηρωικές πράξεις. Το μαρτυρούν οι αναθηματικές πλάκες των αγωνιστών σε όλα τα σημεία της πόλης μας. Τη μικρή αυτή συνοικία επέλεξαν οι κατακτητές για να εκτελούν τους αγωνιστές της λευτεριάς (Σκοπευτήριο Καισαριανής - παγκόσμιο αντιφασιστικό σύμβολο), επιδιώκοντας, έτσι, να τρομοκρατήσουν και να κάμψουν το ηθικό των κατοίκων της.

Μεταπολεμικά βρέθηκε στην πρώτη γραμμή των κοινωνικών και δημοκρατικών αγώνων και πλήρωσε ακριβά τη στάση της αυτή. Στο αυτοδιοικητικό επίπεδο έχει κατακτήσει μέσα από τη μακρόχρονη διαδρομή και ιστορία του δήμου μια ιδιαίτερη φυσιογνωμία και έχει αναδειχθεί σε ένα αγωνιστικό διεκδικητικό πόλο ευρύτερα στον χώρο της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Το σχέδιο Καλλικράτης, συνεπώς, δεν έχει να προσθέσει τίποτα θετικό ούτε στην Τ.Α. ούτε στον δήμο μας, αντίθετα δίνει το τελειωτικό χτύπημα στην ήδη λαβωμένη Τ.Α. Στην κατεύθυνση αυτή θα πρέπει να αναληφθούν πρωτοβουλίες, όπου χρειάζεται, και να αναπτυχθεί κίνημα ενάντια στο θάνατο της Τ.Α., που ξεκίνησε με τον Καποδίστρια και ολοκληρώνεται με τον Καλλικράτη.

* ο Σπύρος Τζόκας είναι δήμαρχος Καισαριανής

Αξίζει να φανταστούμε μια νέα ελληνική κοινωνία

Κοινή Δημόσια Δήλωση για τo Νομοσχέδιο περί Ιθαγένειας και Πολιτογράφησης Μεταναστών

Μεγάλο μέρος των σχολίων στη διαβούλευση που έχει ανοίξει το Υπουργείο Εσωτερικών στο www.opengov.gr/ypes είναι δυστυχώς αποτέλεσμα παραπληροφόρησης. Kάποτε δε προδίδουν ότι οι γράφοντες δεν έχουν καν αναγνώσει αυτό το ίδιο το νομοσχέδιο που επικρίνουν ή λασπολογούν. Η αβάσιμη κινδυνολογία περί αλλοίωσης του έθνους και περί φυλετικής διαφοροποίησης, είναι απαράδεκτη σε μια δημοκρατία και κάποτε ποινικά κολάσιμη. Μπορεί να προκαλέσει μόνο θύματα βίας, δυσανεξίας, χειραγώγησης, απογοήτευσης και ματαίωσης από όλες τις πλευρές. Μέσα στην προσπάθεια δημιουργίας πόλωσης και όξυνσης μέσα από εμπρηστικές διαστρεβλώσεις, δαιμονοποιήσεις και ρατσιστικής έμπνευσης υστερίες, ακόμα και εκείνοι που τις εκφέρουν έχουν να χάσουν. Οι προτεινόμενες ρυθμίσεις βρίσκονται σαφώς στο μέσο όρο (αν όχι λίγο κάτω από αυτόν) των υπόλοιπων ευρωπαϊκών χωρών και είναι εύλογες και δικαιολογημένες, όσο και επιφυλακτικές και προσεκτικές. Aξίζει λοιπόν να σημειώσουμε κάποια σημεία που χρήζουν προσοχής από ειδικούς και μη, από τους κατέχοντες πολιτικά αξιώματα αλλά και κυρίως τους απλούς πολίτες:

1- Σήμερα υπάρχει ήδη «αλλοίωση» του 'δήμου' στο βαθμό που για πολλά έτη εργαζόμενοι και τα παιδιά τους στη χώρα δεν έχουν κανένα απολύτως δικαίωμα να πουν τη γνώμη τους ακόμα και για το πού πρέπει να μπουν κάδοι καθαριότητας ή μια παιδική χαρά.

2- Αξίζει να αναλογιστούμε τι θα λέγαμε και πώς θα αντιδρούσαμε εάν έλληνες μετανάστες για δεκαετίες στην Αμερική, τη Γερμανία κλπ. είχαν δικαίωμα (υποχρέωση) μόνο να εργάζονται και όχι να λένε τη γνώμη τους, ούτε καν για ζητήματα που τους αφορούν άμεσα σε τοπικό επίπεδο. Ο κίνδυνος λοιπόν για την Ελλάδα δεν είναι εκείνος της «αλλοίωσης» της εθνική ομοιογένειας αλλά η αναβίωση ενός αποκρουστικού καθεστώτος ειλώτων και πληβείων. Στο δημοκρατικό σύστημα δεν χωρεί τέτοιος αποκλεισμός.

3- Το μεταναστευτικό και ο κώδικας ιθαγένειας έχουν αποδειχθεί εξαιρετικά προβληματικά και παρωχημένα, ακριβώς επειδή καμία κυβέρνηση δεν τα άγγιξε όταν έπρεπε. Αποτέλεσμα είναι σήμερα η Ελλάδα να βρίσκεται κάτω από όλες τις χώρες της ΕΕ των 27 στις σχετικές ρυθμίσεις. Ως τέτοια σήμερα το «μεταναστευτικό» βρίσκεται ενώπιόν μας ως γόρδιος δεσμός και χρήζει ανάλογων - όσο και νηφάλιων και δημοκρατικών - λύσεων.

4- Η απόδοση ιθαγένειας στους ανθρώπους με αποδεδειγμένα ισχυρούς δεσμούς με την Ελλάδα, έχει μέγιστο όφελος πρώτα απ'όλα για το σύνολο των Ελλήνων και κατόπιν για τους πολιτογραφηθέντες. Η ισότητα δικαιωμάτων ανάμεσα στους κατοίκους της χώρας που έχουν κτίσει παραγωγικά το κέντρο της ζωής τους και το μέλλον τους στην Ελλάδα, μόνο καλό μπορεί να κάνει σε όλους τους εργαζόμενους, ιδιαίτερα στη νέα γενιά, απέναντι σε φαινόμενα ανασφάλιστης ή επισφαλούς απασχόλησης, εκμετάλλευσης, ολιγαρχίας και κρίσης της δημοκρατίας. Η διατήρηση μεγάλου μέρους της εργατικής δύναμης σε επισφαλή θέση έχει προφανώς αρνητική επίπτωση σε όλους τους εργαζόμενους (ασφαλιστικά-εργασιακά δικαιώματα), ενώ συντηρεί τις ολιγαρχίες και τους ισχυρότερους που εμμέσως ή άμεσα εκμεταλλεύονται αυτήν την κατάσταση.

5- Γιατί λοιπόν ακριβώς εκείνοι που θα έπρεπε να προσβλέπουν στην υπηκοότητα ή το δικαίωμα ψήφου στις τοπικές εκλογές για τους μετανάστες να αντιδρουν σε αυτή τη μεταρρύθμιση; Η απάντηση ίσως βρίσκεται στην αρκετά παλιά (και ενίοτε δύσοσμη, βλ.«Βατοπέδιο») διαπλοκή ανάμεσα σε κομμάτι της πολιτικής τάξης και τους υπερπατριώτες και τους μονοπωλητές της εθνικής ταυτότητας με το αζημίωτο. Αυτή η πολιτική ομάδα από τα όρια του 'κέντρου' έως την ακροδεξιά είναι και εκείνη που σήμερα, επισείοντας την ανύπαρκτη απειλή σκιάχτρο της «αλλοίωσης της εθνικής ομοιογένειας», επιδιώκει να στρέψει τους λιγότερο ισχυρούς και λιγότερο ενημερωμένους - ή απλά χειραγωγημένους. Συχνά σε αντίθεση προς τα ίδια τους τα συμφέροντα για μια πιο δίκαιη κοινωνία. Ένα παράδειγμα: σε ποιον μπορεί να συμφέρει να μην έχουν δικαιώματα τα παιδιά μεταναστών όταν εισέρχονται στην αγορά εργασίας; η ευάλωτη θέση τους αποβαίνει σε βάρος ολόκληρης της νέας γενιάς ανεξαρτήτως ιθαγένειας που ανταγωνίζεται αυτό το χαμηλά αμειβόμενο και λιγότερο προστατευμένο από το νόμο εργατικό δυναμικό.

6- Η νηφάλια ρύθμιση (όπως εκείνη που πρότεινε η Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου http://www.hlhr.gr) που εκτιμά την πραγματική ένταξη του πολιτογραφηθέντα στην ελληνική κοινωνία καθώς και τη δυνατότητά του να συμμετάσχει ενεργά και ουσιαστικά στην ελληνική πολιτική κοινότητα, σύμφωνα με τις θεμελιώδεις δημοκρατικές αρχές οι οποίες την διέπουν, είναι επαρκής για να κατευναστούν οι, κατά τη γνώμη μας αβάσιμοι, φόβοι 'αυτόματης' απόδοσης ιθαγένειας.

7- Επιπλέον το προτεινόμενο σχέδιο νόμου επιδέχεται ουσιαστικών βελτιώσεων που θα βοηθήσουν την εφαρμογή του στην πράξη, αποφεύγοντας ασάφειες:

- Δεν είναι σαφής η σκοπιμότητα της ρύθμισης για συμμετοχή στις τρεις πρώτες τάξεις υποχρεωτικής εκπαίδευσης. Θα μπορούσε να είναι οποιεσδήποτε τρεις τάξεις του Δημοτικού. Εξαιρείται επίσης ένα σημαντικό κομμάτι για το οποίο έχουν επενδυθεί δημόσιοι πόροι: οι μετανάστες που έχοντας μεταναστεύσει ανήλικοι και έχοντας φοιτήσει λίγα έτη (λιγότερα των έξι) και στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση αποφοιτούν από ελληνικά πανεπιστήμια. Θα ήταν δοκιμη μια ρύθμιση ως εξής: "...το τέκνο αλλοδαπών που έχει φοιτήσει για έξι τουλάχιστον έτη σε ελληνικό εκπαιδευτικό ίδρυμα στην Ελλάδα."
- χρειάζεται να καλυφθούν οι περιπτώσεις γονικής μέριμνας από τρίτους (και όχι τους γονείς). Αυτό μπορεί να καταστεί σαφές και ερμηνευτικά αλλά θα βοηθούσε η διαζευκτική αναφορά "των γονέων ή των ασκούντων τη γονική μέριμνα στην Ελλάδα".
- η παρ.2 του 1Α είναι δόκιμο να δίνει τη δυνατότητα πολιτογράφησης με την πλήρωση των προϋποθέσεων που αναφέρονται και όχι μετά από το 18ο έτος της ηλικίας των παιδιών. Εϊναι προβληματικό να τα διατηρεί στην αναμονή της απονομής αυτού του δικαιώματος για δεκαετίες (για περίοδο δηλαδή μεγαλύτερη ακόμα και για τους μη γεννηθέντες ή μεταναστεύσαντες ανήλικους στη χώρα) οδηγώντας σε διακρίσεις και δυχεραίνοντας τελικά την ίδια την εφαρμογή του νέου κώδικα ιθαγένειας στην κοινωνία.
- η ρύθμιση για νόμιμη διαμονή είναι εύλογη σε έναν κώδικα ιθαγένειας. Ωστόσο, ενόψει πολύχρονης προβληματικής πολιτικής αδειών διαμονής, πολλοί έχουν εκπέσει της νομιμότητας ή δεν έχουν συνεχή νόμιμη διαμονή όχι με δική τους ευθύνη. Μπορεί, διατηρώντας τη ρύθμιση εδώ για νόμιμη διαμονή, να προστεθεί μια μεταβατική διάταξη μόνο για την πρώτη εφαρμογή του νέου νόμου που να προβλέπει για ένα περιορισμένο χρόνο - κυρίως με στόχο τη λεγόμενη μιάμιση γενιά - τη δυνατότητα υποβολής αίτησης πολιτογράφησης μόνο με το στοιχείο της πραγματικής (και όχι αναγκαστικά συνεχούς και νόμιμης) διαμονής και των αποδεδειγμένων δεσμών με τη χώρα όπως και της ένταξης στην ελληνική κοινωνία.
- Η προϋπόθεση της εν τοις πράγμασι πενταετούς συνεχούς διαμονής μέσα από μεταβατικές διατάξεις ειδικά για την παρούσα «μιάμιση» και «δεύτερη» γενιά μεταναστών (παιδιά που μετανάστευσαν ανήλικα ή γεννήθηκαν) που έχουν βρεθεί εκτός νομιμότητας λόγω του προβληματικού συστήματος αδειών διαμονής που ισχύει έως σήμερα, είναι απαραίτητη για την πολιτογράφηση ακριβώς του δυναμικού κομματιού της νέας γενιάς που έφερε το ζήτημα της ιθαγένειας των παιδιών των μεταναστών στη δημόσια συζήτηση και νομιμοποίησε την αναγκαιότητα και σκοπιμότητα της διεύρυνσης της ιδιότητας του Έλληνα πολίτη.
- ο περιορισμός του δικαιώματος του εκλέγεσθαι, ελληνική πρωτοτυπία εάν ψηφιστεί ως έχει, μπορεί να αποβεί εξαιρετικά προβληματικός στην πρακτική εφαρμογή του. Κινδυνεύει να δημιουργήσει δημότες 2 κατηγοριών, ενώ μπορεί να οδηγήσει και σε πρακτικά προβλήματα νομιμοποίησης και διαδικασίας (πχ. δυσχέρεια στον ορισμό αντιδημάρχων αλλά και νομιμοποίηση δημάρχων) εκεί όπου οι ιδανικότεροι και πλέον ψηφισμένοι σύμβουλοι μπορεί να είναι αλλοδαποί. Αν και η Ελλάδα δυστυχώς δεν έχει ακόμη επικυρώσει τη Διεθνή Σύμβαση για τη συμμετοχή των Μεταναστών στη Δημόσια Ζωή μπορεί τουλάχιστον να μη βλάψει τη δημοκρατική της συνοχή αποδίδοντας ίσα δικαιώματα πολιτικής συμμετοχής στους επί μακρόν διαμένοντες (όπως άλλωστε υποδεικνύει και η σχετική οδηγία 2003/109/ΕΚ)
- To ύψος του παραβόλου πρέπει να είναι αναλογικό ως προς το κόστος των ανάλογων επιτροπών και των επιπλέον διαδικασιών που απαιτούνται. Λόγω του συμβολισμού του σε πολλές χώρες δεν είναι υψηλότερο από το χαρτόσημο για την έκδοση ενός δελτίου ταυτότητας. Εάν διατηρηθεί στα 1000 τότε είτε λειτουργεί αποτρεπτικά, είτε με εισπρακτική λογική αφαίμαξης μιας οικογένειας, κάτι που δεν αρμόζει στην οικοδόμηση σχέσης κράτους-πολίτη και μάλιστα στην πρώτη ανάλογη συναλλαγή του υπό πολιτογράφηση με τη διοίκηση. Ως εκ τούτου το παράβολο επείγει να μειωθεί με βάση την εκτίμηση της επιβάρυνσης της διοίκησης για την εξέταση των αιτήσεων πολιτογραφησης Ένα αναλογικό παράβολο ενδέχεται να κυμαίνεται ανάμεσα στα 50-200 .

8- Αξίζει να δούμε και να διαβάσουμε προσεκτικά το νόμο. Αξίζει να φανταστούμε μια νέα ελληνική κοινωνία.



Η ιδιότητα του πολίτη στην Ελλάδα και στην Ευρώπη

Το κύριο επιχείρημα όσων κινδυνολογούν επεισείοντας απειλές «αλλοίωσης» του πληθυσμού από την την ευχερέστερη απόδοση ιθαγένειας στα παιδιά των μεταναστών και τους γονείς τους είναι ότι απειλείται η εθνική «ομοιογένεια».

Αυτό το επιχείρημα αγνοεί ότι η Ελλάδα, όπως και κάθε σύγχρονο έθνος-κράτος, έχει ιδρυθεί, μετασχηματιστεί και εξελιχθεί μέσα από συγκλίσεις διαφορετικών τοπικών και περιφερειακών πολιτισμικών ταυτοτήτων και ότι ο καθένας μας κουβαλάει έναν πλούτο από εντελώς διαφορετικές εθνοτικές, συνειδησιακές και κοινωνικές ταυτότητες.

Επίσης αποκρύπτει ότι η επίκληση μιας υποτιθέμενης ενιαίας και μονολιθικής «εθνοθρησκευτικής ομοιογένειας» και μάλιστα μέσα από δεσμούς αίματος που παραμένουν ευδιάκριτοι ως ευθεία γραμμή ανά τους αιώνες, δεν είναι παρά ένας μύθος που αποτέλεσε πάντα εργαλείο αποκλεισμού και διακρίσεων με δυσμενείς συνέπειες για το συλλογικό συμφέρον και όχι μόνο για τα άμεσα και ορατά του θύματα. Αν ο μύθος αυτός ευσταθούσε, τότε η μοναδικότητα αυτής της γωνιάς της υφηλίου θα συγκέντρωνε το έκπληκτο ενδιαφέρον γενετιστών και μελετητών του DNA.

Αντιθέτως, σε κάθε ιστορική περίοδο οι κάτοικοι της επικράτειας αναγνώρισαν εαυτούς γύρω από ένα σύνολο κοινών πεποιθήσεων και, συχνά θρησκευτικής και πολιτιστικής, συνείδησης. Έτσι σε κάθε εποχή, το 'δίκαιο του αίματος' και η ιθαγένεια με βάση ένα κοινό 'γένος' δεν είναι παρά 'δίκαιο του εδάφους΄ (πολίτες=κάτοικοι) που στη διαδικασία αναγνώρισης και οικοδόμησης μιας κοινής εθνικής και πολιτισμικής ταυτότητας μετατρέπεται σε δίκαιο του αίματος (πολίτες=κάτοικοι με κοινή 'καταγωγή' και 'θρησκεία').

Συχνά αυτή η ταυτότητα καθοριζόταν σε σχέση με τους άλλους και στα πλαίσια συγκρούσεων και πολέμων. Σήμερα, όπου τουλάχιστον σε αυτήν την ήπειρο, οι θρησκευτικοί πόλεμοι είναι απίθανοι, οι κάτοικοι της χώρας που επιθυμούν να ενταχθούν παραγωγικά σε μια πολιτική ενότητα και συλλογικότητα μπορούν να αναγνωριστούν γύρω από συνταγματικές αξίες της αξιοπρέπειας, της πλήρους πολιτικής και κοινωνικής συμμετοχής, τις ελευθερίες, τα δικαιώματα και το στόχο της κοινωνικής ισότητας, σε ένα δημοκρατικό κράτος δικαίου.

Αν δούμε πώς οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες έχουν αναπτύξει τις δικές τους πολιτικές ιθαγένειας και πολιτογράφησης θα διαπιστώσουμε ότι οι σχεδόν όλες τους έχουν προβλέψει μια λιγότερο ή περισσότερο ευνοϊκή πρόσβαση της δεύτερης γενιάς μεταναστών στην ιθαγένεια. Η πλειοψηφία τους (2 στις 3 ευρωπαϊκές χώρες) παραχωρεί την ιθαγένεια σε όσους γεννήθηκαν στη χώρα είτε αυτόματα με τη γέννηση (25%) είτε μετά από 3 έτη (22%) ή 5 έτη (19%). Η Ελλάδα είναι πλέον η μόνη χώρα που δεν προβλέπει κάποια ειδική ρύθμιση για τους μετανάστες δεύτερης γενιάς για πρόσβαση στη δυνατότητα να γίνουν έλληνες πολίτες πριν από τους γονείς τους. Ακόμα και οι υπόλοιπες χώρες με αυστηρές προϋποθέσεις (Αυστρία, Ιταλία, Κύπρος) προβλέπουν ευνοϊκότερους όρους πρόσβασης στη μακρά διαμονή και ειδικές ρυθμίσεις για τη δεύτερη γενιά).

Αντίστοιχα, ένας μεγάλος αριθμός ευρωπαϊκών χωρών (11: 41%) χορηγεί στην 1η γενιά μεταναστών την ιθαγένεια σε λιγότερα από 5-6 χρόνια και 14 χώρες σε 8-10 χρόνια.

Όταν εφαρμοστεί η πρόσφατη διακήρυξη του Πρωθυπουργού κ.Παπανδρέου δεν πρόκειται να συμβεί κάτι το συνταρακτικό, αλλά απλά η Ελλάδα θα εναρμονίσει τις πολιτικές της ιθαγένειας κάπου κοντά στο μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην εποχή της νέας μετανάστευσης.

Ωστόσο, ακόμα και αν παραχωρηθεί η ιθαγένεια αυτή θα παραμείνει νεκρό γράμμα εάν δεν συνοδεύεται από την αποτελεσματική εφαρμογή της νομοθεσίας κατά των διακρίσεων και από συμμετοχικές δομές, αντάξιες σε μια δυναμική και αναπτυσσόμενη ελληνική κοινωνία.

Γι αυτό χρειάζεται χορήγηση του καθεστώτος μακράς διαμονής στους εκατοντάδες χιλιάδες διαμένοντες πάνω από πέντε και δέκα χρόνια στην Ελλάδα - συμπεριλαμβανομένης της λεγόμενης «μιάμιση» γενιάς - το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι στις δημοτικές εκλογές, και η ενίσχυση και συμμετοχή των οργανώσεων μεταναστών σε έναν πραγματικά δημοκρατικό δημόσιο εθνικό διάλογο για τη μετανάστευση.

Εκλέγειν και εκλέγεσθαι στις τοπικές εκλογές: Μετά από χρόνια ξενοφοβικής μεταναστευτικής πολιτικής η Ελλάδα συγκαταλέγεται ανάμεσα στη μικρή μειοψηφία των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης που εμποδίζουν τη συμμετοχή όλων μεταναστών στη δημόσια ζωή. Στις μισές ευρωπαϊκές χώρες οι μετανάστες ψηφίζουν, ενώ στο 18% ψηφίζουν, αλλά και εκλέγονται στις τοπικές εκλογές. Η απουσία δυνατότητας συμμετοχής στις τοπικές εκλογές, αποτελεί ένα σοβαρό δημοκρατικό έλλειμμα κυρίως για τις χώρες εκείνες στις οποίες οι μετανάστες αποτελούν ένα σημαντικό κομμάτι του εργατικού δυναμικού, της χειρωνακτικής εργασίας και των υπηρεσιών. Με άλλα λόγια όταν εκατοντάδες χιλιάδες ή εκατομμύρια ζουν και εργάζονται σε μια χώρα αλλά δεν έχουν λόγο στη διαχείριση των κοινών και σε αποφάσεις που τους αφορούν τότε υπάρχει πρόβλημα. Η δημοκρατική συμβίωση απειλείται από την εκμετάλλευση ενός εργατικού δυναμικού χωρίς πολιτικά δικαιώματα - αλλά και υποχρεώσεις - και οι κοινωνικές εντάσεις καραδοκούν ως νομοτελειακή συνέπεια.

Το πρόβλημα είναι ακόμη μεγαλύτερο στις χώρες εκείνες όπου ούτε η ιθαγένεια χορηγείται εύκολα στους μετανάστες 1ης γενιάς. Με εξαίρεση την Τσεχία και την Πολωνία, που έχουν ανάλογα αρνητικές πολιτικές ιθαγένειας και πολιτικής συμμετοχής, αλλά δεν φιλοξενούν σημαντικούς αριθμούς μεταναστών, όλες οι υπόλοιπες χώρες σε ένα από τα δύο πεδία (ιθαγένειας ή εκλέγειν-εκλέγεσθαι σε τοπικές εκλογές) παρέχουν δικαιώματα είτε πολιτικής συμμετοχής, είτε πρόσβασης στην ιθαγένεια. Μόνον η Ελλάδα και η Κύπρος είναι απόλυτα αρνητικές, αδικαιολόγητα ως προς το βαθμό παραγωγικής συμμετοχής του μεταναστευτικού δυναμικού στην οικονομία και κοινωνία τους.

Όταν παραχωρηθεί το δικαίωμα ψήφου στους μετανάστες μακροχρόνιας διαμονής στην Ελλάδα η Ελλάδα απλά θα ενταχθεί στην πλειοψηφία των δημοκρατικών χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπου οι μετανάστες ψηφίζουν και εκλέγονται στις δημοτικές εκλογές.

Πολιτική συμμετοχή και διαβούλευση: Το πρόβλημα της Ελλάδας που ανέδειξε η έρευνα για την Ένταξη των Μεταναστών (Migration Policy Index) είναι ότι οι πολιτικές της για τη μετανάστευση δεν περιέχουν την παραμικρή διέξοδο για δημοκρατική συμμετοχή και για δικαιώματα στους μετανάστες παρά την πολυετή παραγωγική τους συμβολή στην κοινωνία και οικονομία.

Χώρες με κλειστές πολιτικές ιθαγένειας για την 1η γενιά παρέχουν ευνοϊκότερους για τη 2η γενιά, ή δίνουν τη δυνατότητα ψήφου στις τοπικές εκλογές ή για συμμετοχή σε δημόσια διαβούλευση για θέματα που τους αφορούν (μεταναστευτική πολιτική). Αντίθετα ακόμη και στο τελευταίο αυτό τομέα η Ελλάδα συγκαταλέγεται ανάμεσα στη μειοψηφία των χωρών που δεν «ακούν» θεσμικά τους μετανάστες, αλλά και δεν χρηματοδοτούν τις οργανώσεις τους.

Όταν οι οργανώσεις μεταναστών και των δικαιωμάτων τους κληθούν να συμμετάσχουν στην Επιτροπή Κοινωνικής Ένταξης των Μεταναστών, από την οποία έως σήμερα αποκλείονται σκανδαλωδώς, χρηματοδοτώντας τις κυριότερες εξ αυτών, τότε η Ελλάδα απλά θα πράξει το αυτονόητο, όπως και η μεγάλη πλειοψηφία των χωρών της ΕΕ στοχεύοντας στη δημόσια νομιμοποίηση των πολιτικών και στην κοινωνική συνοχή και δικαιοσύνη.

Νέες ρεαλιστικές και γενναίες πολιτικές ιθαγένειας και πολιτικής δημοκρατικής συμμετοχής των μεταναστών, τόσο με το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι, όσο και με την πλήρη και ισότιμη συμμετοχή στη δημόσια ζωή και διαβούλευση για τα κοινά αγαθά και τους νόμους, δεν είναι παρά μια επιτακτικά αναγκαία ρήξη με φοβικές και ανιστόρητες μεταναστευτικές πολιτικές. Γιατί σε μια ραγδαία εξελισσόμενη και γόνιμη κοινωνία και νέα γενειά αξίζει ένα κράτος που εκτιμά και στηρίζεται στους ανθρώπινους πόρους της και δεν φοβάται να ξαναφανταστεί την πολιτική της συγκρότηση.

Πηγή στατιστικών στοιχείων: Migrant Integration Policy Index, http://www.integrationindex.eu


Οι παραπάνω διαπιστώσεις μας καλούν να στηρίξουμε με εποικοδομητική κριτική το νέο νομοσχέδιο και να προωθήσουμε την πληρέστερη κοινωνική και πολιτική ένταξη των αλλοδαπών συμπολιτών μας στην ελληνική κοινωνία και δημοκρατία.


Μίλτος Παύλου, Διευθυντής Εθνικού Παρατηρητηρίου του Ρατσισμού και της Ξενοφοβίας ΕΝΩΣΗ-ΚΕΜΟ/i-RED
Aννα Τριανταφυλλίδου, Επίκουρη Καθηγήτρια, Δημοκρίτειο Πανεπιστημίο Θράκης, Κύρια Ερευνήτρια ΕΛΙΑΜΕΠ.

δείτε το άρθρο μας με τίτλο Θετικά βήματα για ψήφο και ελληνική ιθαγένεια μεταναστών

δείτε τo νομοσχέδιο εδώ

View Current Signatures

Θετικά βήματα για ψήφο και ελληνική ιθαγένεια μεταναστών

Αναγνώριση ιθαγένειας στα παιδιά δεύτερης γενιάς μεταναστών και δικαίωμα εκλέγειν και εκλέγεσθαι στις αυτοδιοικητικές εκλογές, ωστόσο, με εξαίρεση το αξίωμα του δημάρχου, αντιδημάρχου και του προέδρου τοπικού συμβουλίου, προβλέπει, μεταξύ άλλων, το νομοσχέδιο που προωθεί η κυβέρνηση για την πολιτική συμμετοχή των ομογενών και των μεταναστών δεύτερης γενιά, που παρουσίασε ο Γ. Ραγκούσης στο χτεσινό Υπουργικό Συμβούλιο. Υπολογίζεται ότι συνολικά 250.000 ομογενείς και μετανάστες θα ψηφίσουν στις προσεχείς δημοτικές εκλογές.

Ειδικότερα, παιδιά αλλοδαπών που γεννιούνται στην Ελλάδα και ένας από τους γονείς τους κατοικεί μόνιμα και νόμιμα στη χώρα για πέντε συνεχή έτη, αποκτά από τη γέννησή του την ελληνική ιθαγένεια, εφόσον οι γονείς του υποβάλουν σχετική δήλωση και αίτηση εγγραφής του στο δημοτολόγιο του δήμου της μόνιμης κατοικίας του. Εάν το παιδί γεννήθηκε πριν τη συμπλήρωση της πενταετίας νόμιμης διαμονής του γονέα στη χώρα, η σχετική δήλωση υποβάλλεται με την παρέλευση της πενταετίας συνεχούς νόμιμης και μόνιμης διαμονής του.

Επιπλέον, δικαίωμα απόκτησης της ελληνικής ιθαγένειας θα έχουν με την ενηλικίωσή τους όσα παιδιά αλλοδαπών έχουν παρακολουθήσει τις τρεις πρώτες τάξεις σε ελληνικό σχολείο της χώρας και κατοικούν μόνιμα στη χώρα, εφόσον υποβάλλουν τη σχετική αίτηση εγγραφής στο δημοτολόγιο το αργότερο εντός τριετίας από τη συμπλήρωση του 18ου έτους ηλικίας τους. Με κοινή δήλωση των γονέων τους και τη διαδικασία εγγραφής στο δημοτολόγιο θα μπορούν να αποκτούν την ιθαγένεια και τα παιδιά που έχουν ολοκληρώσει έξι τάξεις ελληνικού σχολείου στην Ελλάδα.

Επισημαίνεται ότι, σε περίπτωση που η δήλωση και αίτηση στο δημοτολόγιο δεν υποβλήθηκε από κοινού με τους γονείς έως την ενηλικίωσή του, το παιδί μπορεί να αποκτήσει την ιθαγένεια με δήλωση και αίτηση εγγραφής στο δημοτολόγιο που το ίδιο μπορεί να υποβάλει μετά τη συμπλήρωση του 18ου έτους του.

Εντός διετίας η πολιτογράφηση

Παράλληλα, το νομοσχέδιο που προωθείται περιέχει διατάξεις για την “εναρμόνιση της πολιτογράφησης με τις απαιτήσεις του κράτους δικαίου”, σχετικά με τις προϋποθέσεις και τη διαδικασία πολιτογράφησης. Μεταξύ άλλων, αλλάζουν οι προθεσμίες της πολιτογράφησης και μειώνεται το παράβολο κατά 500 ευρώ, δηλαδή στα 1.000 ευρώ. Ειδικότερα, η ολοκλήρωση της διαδικασίας θα γίνεται το αργότερο εντός διετίας από την υποβολή της αίτησης.

Θα εκλέγουν, αλλά δεν θα εκλέγονται... δήμαρχοι

Όσοι μετανάστες διαμένουν “νόμιμα” στη χώρα, έχουν συμπληρώσει το 18ο έτος της ηλικίας τους και έχουν εγγραφεί στους ειδικούς εκλογικούς καταλόγους θα έχουν το δικαίωμα να ψηφίζουν, αλλά μόνο στις δημοτικές εκλογές. Παράλληλα, θα μπορούν να εκλέγονται μόνο ως δημοτικοί σύμβουλοι και όχι στο αξίωμα του δημάρχου ή των αντιπροέδρων του συμβουλίου.

ΟΙ ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΠΑΜΕ ΑΛΛΙΩΣ ΚΟΡΥΔΑΛΟΥ - ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΑΓΩΝΙΑΣ ΠΕΙΡΑΙΑ - ΝΙΚΑΙΑ-ΜΙΑ ΠΟΛΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ μέσα από την στήριξή τους στο Σχολείο Μεταναστών Πειραιά διεκδίκησαν τα τελευταία χρόνια:
. Δημιουργία Αιρετού Συμβουλίου Μεταναστών και θεσμική παρέμβαση στο Δημοτικό Συμβούλιο με στόχο την καθιέρωση της ψήφου των μεταναστών τουλάχιστον στις δημοτικές εκλογές.
. Δημιουργία Ανοιχτών Κοινωνικών και Πολιτιστικών Κέντρων Μεταναστών στις γειτονιές και οικονομική στήριξη για δραστηριότητες πολυπολιτισμικής εκπαίδευσης,επιμορφωτικά σεμινάρια,μαθήματα ελληνικών με σκοπό την επαγγελματική και κοινωνική ένταξη.
. Δημιουργία Κέντρων Φιλοξενίας θυμάτων trafficking με ψυχολογική, νομική και κοινωνική υποστήριξη.
. Αναβάθμιση των υπηρεσιών των δήμων που απευθύνονται σε κατοίκους προερχόμενους από άλλες χώρες με κοινωνική και νομική στήριξη
. Να σταματήσει ο ρατσισμός από κούνια και να εγγράφονται τα παιδιά των μεταναστών/στριών στα Ληξιαρχεία των δήμων.
. Στήριξη του σχολείου μεταναστών στον Πειραιά γιά την εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας.
Τα παραπάνω παραμένουν επίκαιρα και σήμερα που οι αντιδράσεις απέναντι στα μέτρα γιά ψήφο και ιθαγένεια στους μετανάστες/τριες καθημερινά πληθαίνουν.
Ο ρόλος της ΤΑ είναι σημαντικός κυρίως προς την κατεύθυνση της ευαισθητοποίησης της κοινωνίας και της συνακόλουθης Θεσμικής Οργάνωσης της Κοινωνικής Αλληλεγγύης προς τους μετανάστες και τις μετανάστριες μέσα από πρωτοβουλίες και δράσεις.
Οι Δήμοι του Πειραιά πρέπει να εφαρμόσουν πολιτικές και να πάρουν μέτρα καθημερινά και σε βάθος χρόνου,τα οποία θα εξασφαλίζουν την αξιοπρεπή διαβίωση των μεταναστών/στριών στις πόλεις μας.

H Επιτροπή Δικαιωμάτων ΣΥΡΙΖΑ για τις ρυθμίσεις σχετικά με την ιθαγένεια των παιδιών των μεταναστών και το δικαίωμα ψήφου σε τοπικές εκλογές

Το νομοσχέδιο για την ιθαγένεια των παιδιών των μεταναστών και το δικαίωμα ψήφου στις τοπικές εκλογές, ανοίγει το θέμα των δικαιωμάτων εκατοντάδων χιλιάδων συμπολιτών μας, που μέχρι σήμερα ζουν αποκλεισμένοι από τις θεσμοθετημένες πολιτικές και κοινωνικές διαδικασίες, ενώ ταυτόχρονα βιώνουν την σκληρότερη οικονομική και επαγγελματική εκμετάλλευση. Τα ζητήματα αυτά αποτελούν αντικείμενο έντονων αγώνων και κοινωνικών διεκδικήσεων του μεταναστευτικού κινήματος και των κοινωνικών φορέων του τόπου μας.

Μπορεί να αποτελέσει μια πρώτη δικαίωση αυτών των αγώνων, αλλά αυτό θα κριθεί από την τελική διαμόρφωση του νόμου, και κυρίως από τις αλλαγές και τις βελτιώσεις που είναι απαραίτητες για να αρθούν οι περιορισμοί, οι εκπτώσεις και οι αποκλεισμοί που υπάρχουν στην συγκεκριμένη πρόταση.

Συγκεκριμένα, είναι αδιανόητο να καταδικάζονται στην παρανομία χιλιάδες παιδιά μεταναστών γεννημένων στην Ελλάδα αποκλειστικά και μόνο επειδή οι γονείς τους δεν είχαν κατορθώσει να αποκτήσουν άδεια διαμονής, χωρίς καμία ευθύνη των παιδιών, αλλά ούτε και των γονέων, αφού επί σειρά ετών έχει απουσιάσει από την Ελλάδα μια πάγια μεταναστευτική πολιτική που θα δίνει τη δυνατότητα νομιμοποίησης.

Σημαντική υπαναχώρηση του ΠΑΣΟΚ από τις προεκλογικές του δεσμεύσεις αποτελεί η εξαγγελία περί εξαετούς φοίτησης σε ελληνικό σχολείο ως προϋπόθεσης για απόκτηση ιθαγένειας των παιδιών που δεν έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα, αντί για την τριετή, που προπαγάνδιζε προεκλογικά. Θετική πάντως κρίνεται η παροχή δυνατότητας ελεύθερης απόφασης του ενδιαφερόμενου προσώπου κατά την ενηλικίωση να επικυρώσει ή όχι την απόκτηση ιθαγένειας.

Επίσης, το δικαίωμα ψήφου των μεταναστών στις τοπικές εκλογές υπέστη πολλαπλούς και υπέρμετρους περιορισμούς, καθώς τελικά αποδεικνύεται ότι εκχωρείται μόνο σε μια ολιγάριθμη ομάδα μεταναστών, δηλαδή σε εκείνους που έχουν αποκτήσει άδεια αορίστου ή μακροχρόνιας διαμονής, οι προϋποθέσεις απόκτησης της οποίας έχουν δικαίως επικριθεί ως ανελαστικές και αυστηρές, ενώ θα έπρεπε να συνδέεται απλώς και μόνο με το αντικειμενικό γεγονός της χρονικής παραμονής ενός προσώπου στην Ελλάδα (π.χ. 5 χρόνια).

Τέλος, αποτελεί ρατσιστική διάκριση η απαγόρευση εκλογής μεταναστών / τριών σε θέσεις Δημάρχων, ενώ ο πλήρης αποκλεισμός τους από τις εκλογές αυτοδιοίκησης Β’ βαθμού επιδεικνύει απουσία δημοκρατικού πνεύματος εκ μέρους της Πολιτείας και δημιουργεί ερωτηματικά σχετικά με την πολιτική βούληση για πραγματική κοινωνική ένταξη των αλλοδαπών .

Ταυτόχρονα, οι ακραίες δηλώσεις του κ. Χρυσοχοΐδη που συνόδευσαν την εξαγγελία του νομοσχεδίου αποδεικνύουν ότι παραμένει κυρίαρχη κυβερνητική επιλογή η υλοποίηση των πολιτικών για την Ευρώπη – φρούριο των στρατοπέδων συγκέντρωσης, του εφιάλτη της FRONTEX και των νεκρών στα σύνορα. Οι αλλαγές στα κρίσιμα σημεία του νομοσχεδίου και η αντίσταση στην λογική της καταστολής, πρέπει να αποτελέσουν το σημείο αιχμής για το αντιρατσιστικό και μεταναστευτικό κίνημα το αμέσως επόμενο διάστημα.

δείτε επίσης το άρθρο μας αξίζει να φανταστούμε μια νέα ελληνική κοινωνία

To νομοσχέδιο

εδώ

H διαβούλευση

εδώ

Τα άλλα κόμματα

• Δήλωση Χρήστου Ζώη (ΝΔ)

• Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ΚΚΕ για τα μέτρα

Συνέντευξη Τύπου του Δικτύου Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών για το νοσμοσχέδιο

εδώ