Ισιδώρα Ντάνκαν, ένα όραμα στην Αθήνα

Άρθρο της εφημερίδας Καθημερινή

για το Κέντρο Ισιδώρας και Ραϋμόνδου Ντάνκαν στον Βύρωνα:

Πριν από περίπου ένα χρόνο, στο Κέντρο Ισιδώρας και Ραϋμόνδου Ντάνκαν στον Βύρωνα, ένα σημαντικό γεγονός επρόκειτο να συμβεί. Η Jeanne Bresciani, καλλιτεχνική διευθύντρια του Διεθνούς Ινστιτούτου Ντάνκαν στη Νέα Υόρκη, είχε εκφράσει την επιθυμία να δημιουργήσει ένα ευρωπαϊκό πρόγραμμα εκπαίδευσης του χορού της Ισιδώρα Ντάνκαν.

Λίγους μήνες αργότερα, μία από τις πιο αξιόλογες καθηγήτριες του χορού Ντάνκαν, η επίσης Αμερικανίδα Barbara Kane, είχε σκεφτεί να έρθει στο Κέντρο Ντάνκαν για να δώσει σεμινάρια, καλώντας μαζί της τη Ligoa Duncan, 94χρονη κόρη του Ραϋμόνδου Ντάνκαν! Φανταστείτε την τιμή. Στο κτίριο ψηλά στον λόφο του Βύρωνα, στον Κοπανά, εκεί όπου το 1902 η Ισιδώρα Ντάνκαν και η οικογένειά της αποφάσισαν να χτίσουν τον δικό τους Ναό όπως έλεγαν, βασισμένο στο σχέδιο του Παλατιού του Αγαμέμνονα στις Μυκήνες, να ξαναζωντανεύει εν έτει 2011 η ψυχή της πρωτοπόρου του σύγχρονου χορού, πολυαγαπημένης Ισιδώρα.

Τίποτε απ’ όλα αυτά, βεβαίως, δεν υλοποιήθηκε και τα όνειρα ίσως να μείνουν για πάντα όνειρα, ποιος μπορεί να ξέρει σε ένα τόπο όπως η Ελλάδα, όπου οι αναβολές ωραίων και σημαντικών γεγονότων είναι, λόγω των διαφόρων δυσχερειών, συχνές. Αντιθέτως, η έναρξη της καινούργιας χρονιάς έφερε δυσάρεστα νέα. Στο πλαίσιο του προγράμματος «Καλλικράτης», προβλεπόταν η συγχώνευση έντεκα νομικών προσώπων του Δήμου Βύρωνα, μεταξύ των οποίων και του Κέντρου Ντάνκαν.

Μετά την παρέμβαση της οικογένειας του χορού, που συγκέντρωσε πάνω από πεντακόσιες υπογραφές συν τις επιστολές προσωπικοτήτων από Ελλάδα και εξωτερικό, ο δήμαρχος Βύρωνα Νίκος Χαρδαλιάς και το Δημοτικό Συμβούλιο, πεισμένοι, όπως είπαν, για «την ιστορικότητα του Κέντρου, που το καθιστά μοναδικό πολιτιστικό μνημείο στην Ευρώπη», εισηγήθηκαν πριν από λίγες μέρες τη διατήρηση της αυτοτέλειάς του. Πάλι καλά.

Στην Ελλάδα, τόπο λατρείας και έμπνευσης της Ντάνκαν, στον ίδιο χώρο όπου είχε στο γύρισμα του εικοστού αιώνα επιθυμήσει να ζήσει για πάντα, λειτουργεί από το 1992, σ’ ένα διαφορετικό πια τοπίο, το σημερινό Κέντρο Ντάνκαν. Τα τελευταία δέκα χρόνια, υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση της Πηνελόπης Ηλιάσκου, έχει να επιδείξει ένα ιδιαίτερα δραστήριο πρόγραμμα που, πέραν της Σχολής Χορού, καινοτόμησε με δράσεις, όπως η διοργάνωση community dance, προγράμματα ερευνητικά για τη χορογραφική διαδικασία, φιλοξενία γνωστών ξένων καλλιτεχνών, οδηγώντας το όραμα της Ντάνκαν στο μέλλον, έτσι όπως το ήθελε εκείνη.

«Η χορεύτρια του μέλλοντος αισθάνομαι πως είναι κοντά. Θα χορέψει για το σώμα που ξυπνάει από αιώνες λήθης σε μια νέα μορφή, όχι πλέον σε πόλεμο με την πνευματικότητα και τη διανόηση, αλλά για να τις ενώσει σε μια υπέροχη αρμονία», έγραφε. Είναι περίεργο. Η Ισιδώρα Ντάνκαν, με την επανάσταση του χορού, την ελευθερία των ρούχων και της ίδιας της της ζωής, χαρακτηρίστηκε από κάποιους γραφική. Κι όμως, σήμερα περισσότερο από ποτέ αναζητάμε στον χορό της και στις σελίδες των κειμένων που έγραψε αυτό που μας λείπει.

Της Σάντρας Βούλγαρη

αντιγραφή από το http://vironas.gr/

Ιστοσελίδες κορυφαίων Ελλήνων λογοτεχνών δημιουργεί το ΕΚΕΒΙ

Tο Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ) στο πλαίσιο των αφιερωμάτων σε μεγάλους Έλληνες συγγραφείς που οργανώνει κάθε χρόνο, έχει δημιουργήσει μια σειρά από επετειακούς λογοτεχνικούς ιστότοπους. Ήδη έχουν ολοκληρωθεί οι ιστότοποι για τους λογοτέχνες Νίκο Καββαδία, Στρατή Τσίρκα, Γιάννη Ρίτσο, Νίκο Γαβριήλ Πετζίκη και Μανώλη Καραγάτση.

Στόχος του ΕΚΕΒΙ είναι τα ψηφιακά αρχεία/αφιερώματα να εμπλουτίζονται συνεχώς με ιστότοπους για μεγάλους λογοτέχνες που τιμήθηκαν στο παρελθόν (2005 - Γιώργος Θεοτοκάς, 2004 - Νίκος Καζαντζάκης, 2003 - Κωστής Παλαμάς, 2001 - Ανδρέας Εμπειρίκος, Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Γρηγόριος Ξενόπουλος, Άγγελος Σικελιανός, 2000 - Γιώργος Σεφέρης) αλλά και για τους επόμενους που θα ακολουθήσουν.

Πρόκειται επιπλέον να ψηφιοποιηθούν και να αναρτηθούν στον διαδικτυακό τόπο τα επετειακά λευκώματα που το ΕΚΕΒΙ έχει εκδώσει για όλους τους παραπάνω λογοτέχνες।

πηγή tvxs.gr

26 Απριλίου 1937: Η καταστροφή της Γκουέρνικα (Guernica) και το έργο του Πάμπλο Πικάσο (Pamplo Picasso)

αντιγραφή από το http://rosetabooks.wordpress.com

Σαν και σήμερα… Γιατί η «Ο αγώνας του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία, είναι ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη» έγραψε κάποτε ο Μίλαν Κούντερα και μάλλον είχε δίκιο…

Διαβάστε ΕΔΩ στο “μπλοκάκι” περισσότερα για την καταστροφή της Ισπανικής Πόλης και το έργο του Πάμπλο Πικάσο που είχαμε την χαρά να το δούμε την ίδια χρονιά που μεταφέρθηκε από την Νέα Υόρκη στη Μαδρίτη.

Διαβάστε και ΕΔΩ από το Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών, που μας θύμισε το γεγονός.

Η Τεχνόπολις αποτιμάται σε Ευρώ και γίνεται Α.Ε.

Η Τεχνόπολις «ιστορικός τόπος της πόλης των Αθηνών», το «σημείο αναφοράς στη μνήμη των κατοίκων της Αθήνας», τα κτίρια που είναι «ιστορικά διατηρητέα μνημεία» αποτιμάται σε 29 εκατομμύρια Ευρώ (700Ευρώ το τετραγωνικό το οικόπεδο και 450Ευρώ το τετραγωνικό τα κτίρια) και γίνεται Α.Ε.

δείτε σχετικά :

Κοινή Ανώνυμη Εταιρεία η Τεχνόπολη

Το καταστατικό της Τεχνοπολις ΑΕ

Προσφυγή για τη μετατροπή της Τεχνόπολις σε ΑΕ

Για κάθε Ενεργό Πολίτη

Τέτοιες μέρες, πριν 200 χρόνια Ο ΛΟΡΔΟΣ ΒΥΡΩΝ ΣΤΗΝ ΑΤΤΙΚΗ

του Πάνου Τριγάζη*

Της θείας της γης διαλαλητής, μα και κριτής

της έφερε τη λύρα του και το σπαθί του αντάμα

Κωστής Παλαμάς

Τέτοιες μέρες, πριν 200 χρόνια, ο Λόρδος Βύρων επισκεπτόταν την Αττική.

Χριστούγεννα του 2009 ο νεαρός Μπάιρον (21 ετών τότε), είχε φθάσει στην Αθήνα, ύστερα από ένα τρίμηνο οδοιπορικό με αφετηρία την Πάτρα, όπου πρωτοπάτησε ελληνικό έδαφος στις 26 Σεπτεμβρίου 1809, προερχόμενος από τη Μάλτα. Οδοιπορικό που τον έφερε στην Πρέβεζα, στα Γιάννενα, στην όμορφη Ζίτσα, στο κάστρο του Αλή Πασά στο Τεπελένι και από ‘κει πίσω στην Πρέβεζα, μετά στο Μεσολόγγι, ξανά στην Πάτρα, στο Αίγιο, απέναντι στη Ναύπακτο και στην Άμφισσα, στους Δελφούς και στη Θήβα.

Η πρώτη περίοδος της διαμονής του στην πόλη της Παλλάδας κράτησε δέκα εβδομάδες και περιλάμβανε περιηγήσεις σ΄όλη την Αττική. Ειδικότερα, στις 13 Ιανουαρίου 1810 επισκέφθηκε την Ελευσίνα, ενώ λίγες μέρες αργότερα ταξίδεψε στη Βάρη, στο Σούνιο, στην Κερατέα και στο Μαραθώνα. Επίσης, ανέβηκε στην Ακρόπολη όπου αντικρίζοντας τον λεηλατημένο Παρθενώνα από τον συμπατριώτη του Λόρδο Ελγιν ένοιωσε μεγάλη οργή, την οποία εξέφρασε μέσα από τα ποιήματά του «Η κατάρα της Αθήνας» και «Το Προσκύνημα του Τσάϊλντ Χάρολντ».

Πασίγνωστο είναι και το ποίημα του Λόρδου Βύρωνα με τίτλο «Η Κόρη των Αθηνών», που έγραψε τότε για την 14χρονη Τερέζα Μακρή, τη μεγαλύτερη από τις τρεις κόρες της χήρας ενός Άγγλου υποπρόξενου την οποία ερωτεύθηκε παράφορα.

Από την Αθήνα, ο Μπάιρον αναχώρησε για τη Σμύρνη και την Κωνσταντινούπολη στις 5 Μαρτίου 1810 και επέστρεψε, ύστερα από περίπου 5 μήνες.

Η δεύτερη περίοδος της διαμονής του στην Αθήνα κράτησε ως τις 22 Απριλίου 1811 και περιλάμβανε νέες περιηγήσεις του στην Αττική αλλά και στην Πελοπόννησο.

Να τι έγραφε σε ένα γράμμα του: «Μένω στο Μοναστήρι των Καπουτσίνων, μπροστά μου έχω τον Υμηττό, πίσω μου την Ακρόπολη, δεξιά μου το ναό του Δία, μπροστά το Στάδιο, αριστερά μου την πόλη, ε, κύριε, αυτό θα πει τοπίο, αυτό θα πει γραφικότητα!» (20 Ιανουαρίου 1811). Στο ίδιο γράμμα έλεγε ότι «για ποικιλία κάνω πότε πότε εκδρομές στο Μαραθώνα, το Σούνιο, την κορυφή του Υμηττού και το Μοριά».

Επισκεπτόμενος περιοχές αρχαίας δόξας, όπως ο Μαραθώνας, ο Μπάϊρον θλιβόταν για την παρακμή της Ελλάδας (Ελλάς ωραία! Λείψανο θλιβερό αξίας που έχει δύσει!), αλλά ονειρευόταν κιόλας:

Βουνά τον πλατύ Μαραθώνα κοιτάνε

και κείνους κοιτάει η θάλασσα πέρα

κι εγώ πώς μπορούσε ονειρεύομαι να ‘ναι

Ελεύθερη πάλι η Ελλάδα μια μέρα!

Σχεδίαζε από την Αθήνα και άλλα ταξίδια. «Ένα φιρμάνι από την Πύλη – έγραφε στη μητέρα του στις 2.2.1811 – μου επιτρέπει να συνεχίσω προς Ιερουσαλήμ και Αίγυπτο, κι έτσι θα επισκεφθώ τις πυραμίδες και την Παλαιστίνη πριν γυρίσω».

Δεν έκανε πράξη το σχέδιό του. Οπως προαναφέραμε, ο Λόρδος Βύρων έφυγε από την Αθήνα στις 22 Απριλίου 1811 με προορισμό το Λονδίνο.

Η επιστροφή στην πατρίδα του συνοδεύτηκε από τη δημοσίευση του ποιήματός του «Το προσκύνημα του Τσάϊλντ Χάρολντ», το οποίο τον «έκανε διάσημο σε μια μέρα» (σύμφωνα με δικά του λόγια), αλλά αξιοσημείωτη είναι και η πολιτική του δράση. Στην πρώτη ομιλία του στη Βουλή των Λόρδων (27.2.1812), υπήρξε καταπέλτης εναντίον νομοσχεδίου (που μόνο αυτός καταψήφισε), το οποίο προέβλεπε τη θανατική ποινή για τους εξεγερμένους κλωστοϋφαντουργούς του Νόττιγχαμ, που έχαναν τις δουλειές τους από την εκμηχάνιση της παραγωγής.

Ο Λόρδος Βύρων επέστρεψε στην επαναστατημένη Ελλάδα το 1823. Από την Κεφαλονιά πέρασε στις 6 Ιανουαρίου 1824 στο πολιορκημένο Μεσολόγγι. Εκεί άφησε την τελευταία του πνοή, στις 19 Απριλίου 1824, αφού αρρώστησε βαριά.

Παρότι πέθανε πολύ νέος, σε ηλικία μόλις 36 ετών, ο Λόρδος Βύρων άφησε μεγάλο ποιητικό έργο με παγκόσμια ακτινοβολία, ενώ για την δράση του και τη θυσία υπέρ της ανεξαρτησίας της Ελλάδας αναγνωρίζεται ως ο κορυφαίος των Φιλελλήνων.

Τιμώντας τα 200 χρόνια από το πρώτο ταξίδι του Λόρδου Βύρωνα στην Ελλάδα, ο Σύνδεσμος «ΜΠΑΪΡΟΝ» για τον φιλελληνισμό και τον πολιτισμό, που έχει έδρα του το Δήμο Βύρωνα και μέλη σ΄όλη την Ελλάδα και στον απόδημο ελληνισμό, προωθεί την ιδέα και ζητεί υποστήριξη για να οριστεί «Έτος Μπάιρον» το 2010.

Σημείωση: Τα αποσπάσματα των επιστολών είναι από το βιβλίο «ΛΟΡΔΟΥ ΜΠΑΪΡΟΝ – Επιστολές από την Ελλάδα». Μετάφραση Δημοσθένη Κούρτοβικ, εκδόσεις ΙΔΕΟΓΡΑΜΜΑ.

* Ο Πάνος Τριγάζης είναι Πρόεδρος του Συνδέσμου «ΜΠΑΪΡΟΝ» ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΙΛΕΛΛΗΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ.

To λογοκριμένο βίντεο του Κώστα Γαβρά για τον Παρθενώνα

Το λογοκριμένο βίντεο του Κώστα Γαβρά για τον Παρθενώνα, εξαιτίας των αντιδράσεων της εκκλησίας, το οποίο τελικά επιτράπηκε ...